Το ελληνάκι

Βολταίρος 101

2012-01-29T22:43:00.000+02:00

Πριν 2-3 μέρες, το προφίλ του Χάρρυ Κλυνν στο facebook μπλοκαρίστηκε.Ο λόγος ήταν μία κακόγουστη φωτογραφία της Άνγκελα Μέρκελ που φορούσε έναπεριβραχιόνιο με μία σβάστικα και τα αστέρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μία κλασσικήεθνικοπατριωτική, κομπλεξική, ανοησία δηλαδή, σαν τις δεκάδες που κυκλοφορούνκαθημερινά στο ελληνικό διαδίκτυο.

Προσωπικά χάρηκα το μπλοκάρισμα του προφίλ, από την άποψηότι προσωρινά έστω άλλο ένα σκουπίδι αφαιρέθηκε από το διαδίκτυο. Όμως! Αυτήτην κρυφή χαρά την κρατάω για τον εαυτό μου· για τα δικά μου προσωπικά βίτσια, και τα δικά μου μυαλά. Ποτέδεν θα επευφημούσα δημοσίως τη συγκεκριμένη πράξη και φυσικά κατακρίνω τομπλοκάρισμα ως στεγνή λογοκρισία και καταπάτηση του στοιχειώδους δικαιώματος στην ελευθερία του λόγου. Μάλιστα,εφόσον μπορώ, θα παλέψω για την επανενεργοποίησή του συγκεκριμένου προφίλ όσοκαι αν βρίσκω το περιεχόμενό του χυδαίο από άκρη σε άκρη. Όσο σιχαμερό και λαϊκιστή βρίσκω τον ΧάρρυΚλυνν τον τελευταίο καιρό, τόσο σιχαμερή και απαράδεκτη βρίσκω την φίμωση του λόγουαπό όπου και αν προέρχεται, προς όπου και αν στρέφεται.

Εάν ως λαός μπορούσαμε να διακρίνουμε την λεπτή διαφορά αυτών τωνδύο, δηλαδή μεταξύ των προσωπικών μας ιδεών και του δικαιώματος των άλλων ναεκφράζουν την αντίθεση στις ιδέες μας, νομίζω ότι θα ζούσαμε σε μία όντωςδημοκρατικότερη χώρα. Αλλοίμονο αν δεν είχαμε προσωπικά γούστα και ιδέες, ταοποία υπερασπιζόμαστε. Αλλοίμονο όμως κιόλας, αν επιβάλλαμε αυτά τα γούστα και τιςιδέες στους άλλους, κλείνοντάς τους το στόμα.

Εν τέλει, αλλοίμονο σε όσους πιστεύουν ότι άνθρωποι μεδιαφορετικές ιδέες, αισθητική και ρητορική, δεν μπορούν να συμβιώσουνε αρμονικάσε μία κοινωνία υπερασπίζοντας το στοιχειώδες δικαίωμα σεβασμού στις ιδέες, τηναισθητική και την ρητορική των άλλων. Επειδή όμως, ως λαός έχουμε αυτή τηνδιαολεμένη συνήθεια να μην διαχωρίζουμε τον προσωπικό από τον δημόσιο χώρο, ήκαλύτερα τα δικά μας όρια από αυτά των άλλων, βγάζουμε μία τόσο έντονηιδεολογική σχιζοφρένεια που όχι μόνον δεν έχει συλλογικό αντίκτυπο αλλά μας κάνεικαι ιδιώτες (με την αρχαιοελληνική έννοια). Να λοιπόν μία όμορφη φιλελεύθερη άσκησηγια τις ερχόμενες γενιές της χώρας, δεδομένου ότι οι υπάρχουσες έχουν αποτύχειπαταγωδώς στο συγκεκριμένο.

Ο φασισμός της μιζέριας

2012-01-27T12:16:00.001+02:00

Η είδηση διαδόθηκε στο διαδίκτυο τάχιστα. Κάποια αόριστη καταγγελία για κάποια άγνωστη άστεγη που ξυλοκοπήθηκε από έναν σουβλατζή. Συγκεκριμένα blogs αναμετέδωσαν την είδηση με τα στοιχεία του σουβλατζή και κυκλωμένα με κόκκινο το τηλέφωνο και η διεύθυνση σε περίπτωση που έχεις τυφλωθεί από το πάθος για εκδίκηση και δεν τα βρίσκεις με την πρώτη ματιά. Όποιος θέλει, είναι ελεύθερος να μαζέψει δυο τρεις τραμπούκους για να πάνε και να του κάνουν ότι γουστάρουν. Η καταγγελία ενδεχομένως να είναι πραγματική, ενδεχομένως και ψεύτικη. Αν ο ξυλοδαρμός μίας άστεγης από έναν νταή σουβλατζή είναι μία φορά τρομακτικός, τότε η ευκολία που διαδόθηκε η είδηση, το ξέσπασμα μίσους και η αίσθηση της αυτοδικίας είναι δέκα φορές τρομακτικότερα. Κανείς δεν αναρωτήθηκε γιατί δεν έγινε κάποια μήνυση. Γιατί η άτυχη κοπέλα δεν έχει στοιχεία. Κανείς δεν πήρε την ευθύνη να σταθεί πραγματικά αλληλέγγυος καλώντας τον κόσμο να συμβάλλει για τα έξοδα της μήνυσης. Αυτοδικία εδώ και τώρα!

Στην Ελλάδα που βρίσκεται στην κορυφή της ύφεσης δεν επιτρέπεται η ψυχραιμία με τον ίδιο τρόπο που δεν επιτρέπεται η αισιοδοξία. «Θα γίνουμε χειρότερα και από την Αργεντινή». Άρα, κατά κάποιον μαγικό τρόπο αποκτούμε αυτόματα το δικαίωμα να στοχοποιούμε ανθρώπους, να δρούμε ανεξέλεγκτα και να διαδίδουμε οποιαδήποτε είδηση, αρκεί να βγάζουμε από μέσα μας το χτικιό για τη μιζέρια μας ή την ενδεχόμενη ιδεολογική μας ουτοπία.

Τα ΜΜΕ, και ειδικά τα δελτία ειδήσεων, το έχουν πιάσει το νόημα. Επιβάλλεται να σπείρουμε περισσότερη μιζέρια και πανικό γιατί ο «κόσμος» αυτά θέλει και αυτά μασάει. Στην τελική, το δράμα αυξάνει την ακροαματικότητα. Σε τουλάχιστον δύο δελτία ειδήσεων την ημέρα θα αναφερθούν οι δυσκολίες κάποιου δύστυχου. Σε τουλάχιστον άλλα δύο, «η εγκληματικότητα της ημέρας» θα μας παρουσιάσει τις ληστείες, τους φόνους και τις διαρρήξεις. Οι δημοσιογράφοι προστάζουν να κλειστούμε σπίτια μας, να μην μιλάμε σε κανέναν και να κλαιγόμαστε για τον άγνωστο δύστυχο.

Αυτός ο άγνωστος δύστυχος είναι το λεπτό σημείο μεταξύ του φασισμού μίας κατάστασης και της αλληλεγγύης που θα έπρεπε να δείχνουμε ούτως ή άλλως. Η μοιρολατρία και η δυστυχία δεν είναι γέννημα των ελληνικών ΜΜΕ. Και η θρησκεία το έχει πιάσει το νόημα, ώστε με τρόπο περίτεχνο να παράγει ανθρώπους με σκυφτά κεφάλια και δύστυχο ύφος περιμένοντας την εξιλέωση από κάποιο μεταφυσικό γεγονός. Δεν θέλουμε ανθρώπους σκεπτόμενους που κρίνουν και αναλόγως πράττουν. Ο τρόπος που προβάλλεται ο άγνωστος δύστυχος είναι συγκεκριμένος. Δεν ωθεί στην δημιουργία αλληλέγγυας δυναμικής, αλλά στον αρνητισμό και τη μιζέρια.

Η πλειοψηφία των ΜΜΕ, αρκετοί καταστροφολόγοι και φυσικά οι επιτήδειοι δραχμολάγνοι της συντήρησης και της οπισθοδρομικότητας, τα γνωρίζουν όλα αυτά. Ξέρουν πολύ καλά να επενδύουν στο συναίσθημα και εν τέλει στον ανθρώπινο πόνο. Οι συγκεκριμένοι μάλιστα γνωρίζουν πως δεν θα έχουν καμία κύρωση για αυτά που «σπέρνουν». Ακόμα και αν, λέμε αν, μία στο εκατομμύριο διαψευστούν, κανένα φοβισμένο και μίζερο μυαλό δεν θα απαιτήσει αποζημίωση. Ο φασισμός έχει ιδιαίτερη αδυναμία στον ανθρώπινο πόνο και οποιοσδήποτε μελετήσει σύγχρονη ιστορία θα δει ότι τα φασιστικά καθεστώτα, πάντα βασίζονταν κυρίως στο συναίσθημα του πανικού της κοινωνίας παρά στη λογική.

Η διασπορά του τρόμου, της ανασφάλειας, της μιζέριας και της απαισιοδοξίας, δημιουργεί σκυφτά κεφάλια. Και τα σκυφτά κεφάλια θα υπακούσουν σε οποιονδήποτε χωρίς πολλά πολλά. Θα αμφισβητήσουν οποιαδήποτε κοινωνική συνοχή, οποιονδήποτε νόμο και οποιαδήποτε λογική, αρκεί να απαλλαχτούν από αυτό το μαρτύριο της μιζέριας.

Στο όνομα της κρίσης

2012-01-22T21:15:00.000+02:00

Η δικαιολογία είναι έμφυτο χαρακτηριστικό στον άνθρωπο. Για τον σημερινό λαό που τυχαίνει και κατοικεί στην Ελλάδα όμως, είναι κάτι παραπάνω από απλό χαρακτηριστικό. Είναι το επίκεντρο των πράξεων και των λόγων του. Πάνε σχεδόν δύο χρόνια από τότε που με μία χιουμοριστική ανάρτηση βρήκα τι μας έφταιγε για το 2010. Ακόμα και τότε, μου ήταν αδιανόητο σε πόσα κομμάτια θα θρυμματιζόταν η κοινωνία από τις δικαιολογίες που έχει ο καθένας μας για τις συμπεριφορές του και τις πράξεις του.

Στο όνομα της κρίσης, ορισμένοι εργοδότες βρήκαν την ευκαιρία για άμεσες μειώσεις ή πάγωμα μισθών χωρίς πραγματικό λόγο. Διάφοροι σκόρπιοι μικροαπατεώνες, επικαλέστηκαν την κρίση για να την βγάλουν καθαρή. Ακόμα και άνθρωποι με ικανό εισόδημα έψαξαν να βρουν τρόπους να μην επιστρέψουν δανεικά ή να «κρεμάσουν» άλλους.

Στο όνομα της κρίσης, ορισμένοι βρήκαν ευκαιρία να βάλλουν κατά της δημοκρατίας (της όποιας σάπιας δημοκρατίας), για να προάγουν τον ολοκληρωτισμό και φασισμό της προσωπικής τους αντίληψης. Οι προπηλακισμοί, η βία, η παρεμπόδιση της ελεύθερης κυκλοφορίας και το δίκαιο στην αυτοδικία, απέκτησαν σοβαρή υπόσταση στο δημόσιο γίγνεσθαι. Ξαφνικά, ολοκληρωτικές λύσεις και οχλοκρατικές πρακτικές δεν φαντάζουν και τόσο άσχημες.

Στο όνομα της κρίσης γίναμε εθνικιστές του χειρίστου είδους, ακόμα και εν αγνοία μας. Οργίασαν οι θεωρίες συνωμοσίας. Έλειψε ο «χαρισματικός» ηγέτης. Αυτός που θα στήσει τις κρεμάλες, θα διώξει κλωτσηδόν τους δανειστές, θα «ξεκολλήσει» τη χώρα από την ευρωπαϊκή ήπειρο και θα την κάνει ισχυρή, αυτόνομη, μόνη της σε έναν ωκεανό που δεν θα έχει ανάγκη κανέναν. Άλλωστε αυτό δεν μαθαίναμε στην ιστορία στο σχολείο; Πόσο μας φθονούν και μας εκμεταλλεύονται οι ξένοι διαχρονικά; Ιδού τα αποτελέσματα με τα πολλά πάρε-δώσε μαζί τους!

Στο όνομα της κρίσης, αποτάξαμε την ευτυχία, την αισιοδοξία ή έστω την ουδετερότητα και επιτρέψαμε μόνο στη μιζέρια και την απαισιοδοξία να κατακλείσουν τις ζωές μας. Γίναμε αγενείς και κάφροι. Δεν δικαιούσαι να χαμογελάς και να αισιοδοξείς ρε φίλε. Ο κόσμος πεινάει! Για να χαμογελάς, μάλλον βολεμένος εισοδηματίας θα είσαι. Δεν μπορεί να αισιοδοξείς και να μην έχεις φράγκα. Δεν είσαι Έλληνας! Επιβάλλεται πανεθνικό πένθος επ’ αόριστο. Μέχρι να αποφασίσει ο μίζερος ή ο δημοσιογράφος να μας ανακοινώσει ότι από εδώ και στο εξής επιτρέπεται το χαμόγελο.

Στο όνομα της κρίσης, δώσαμε ίδιο βάρος στον λόγο αμόρφωτων και μορφωμένων, ειδικών και άσχετων. Αφιερώσαμε την ίδια προσοχή σε επιστήμονες και αλχημιστές. Τα ΜΜΕ και ο δημόσιος λόγος πλημμύρισαν με διαφόρων ειδών σκουπίδια που απέκτησαν ίδια υπόσταση με σοβαρές απόψεις και αναλύσεις.

Στο όνομα της κρίσης βγάλαμε από μέσα μας το 10χρονο που μας είχε λείψει. Μπορούμε να συμπεριφερόμαστε όπως γουστάρουμε, γιατί απλά έχουμε προβλήματα και τέτοιες ώρες πού να βρεις την ψυχραιμία; Αφήστε το. Παιδί είναι. Δεν πειράζει. Ας φωνάξει, ας βρίσει, ας μην πιστεύει κανέναν. Να μείνει εκεί να χτυπιέται, βρίζοντας θεούς και διαβόλους, μέχρι να έρθει η μαμά να το πάρει από το χέρι και να το ξανακάνει ευτυχισμένο.

Στο όνομα της κρίσης, αποτάξαμε τη νομιμότητα. Σύσσωμη η πολιτεία και η κοινωνία κατήργησαν τον αντικαπνιστικό νόμο, απέκτησαν το αυτοδίκαιο δικαίωμα να παραβλέπουν οτιδήποτε έχει ψηφίσει το ελληνικό κοινοβούλιο τον τελευταίο καιρό. «Εδώ ο κόσμος καίγεται κι εσύ μου λες για το κάπνισμα, ή τον κακόμοιρο φορτηγατζή που διπλοπαρκάρει και φρακάρει το σύμπαν;» Όλα επιτρέπονται πλέον, και ας τολμήσει ο οποιοσδήποτε μάγκας να μου πει τίποτα. Θα του προσγειώσω τη μιζέρια μου στη μούρη του και ας μου κάνει μήνυση. Ας με στείλει και φυλακή! «Κουφάλες δικαστές, πεινάει ο κόσμος!»

Στο όνομα της κρίσης αποκτήσαμε άλλη μία σωρεία δικαιωμάτων χωρίς υποχρεώσεις. Και βέβαια κανείς δεν είπε ότι είναι εύκολο ή ότι σε ορισμένες περιπτώσεις δεν αγγίζει και τα όρια του απάνθρωπου. Αλλά την κοινωνία εμείς την αποτελούμε και είτε υπάρχουν εξωτερικοί, είτε εσωτερικοί παράγοντες, πάλι εμείς την διαμορφώνουμε. Λατρέψαμε το παρελθόν και όταν κληθούμε πάλι να σταθούμε με τα ίδια μας τα πόδια στο παρόν, θα ψάχνουμε για άλλες δικαιολογίες.

Δημιουργικός κοινωνικός διχασμός

2012-01-16T21:45:00.000+02:00

Πολλά έχουν γραφτεί για το κοινωνικό αντίκτυπο της κρίσης και ίσως η πιο δημοφιλής διαπίστωση είναι ότι η κρίση αντί να μας ενώσει ως κοινωνία, μας πόλωσε και μας διέσπασε σε περισσότερα κομμάτια. Προσωπικά δεν βλέπω κάτι περίεργο σε αυτό. Όπως όταν σκάει μία οικονομική φούσκα, εμφανίζεται η πραγματική εικόνα μίας οικονομίας, έτσι αντίστοιχα όταν σκάει μία κοινωνική, ξεγυμνώνεται η πραγματική κοινωνία. Ιστορικά στοιχεία για την διάσπαση της ελληνικής κοινωνίας μπορεί κανείς να βρει άφθονα και με διαφορετικές προσεγγίσεις.

Οι κοινωνικές διασπάσεις όμως, εκτός από ποσότητα, έχουν και ποιότητα. Και εκ πρώτης όψης ο σημερινός κατακερματισμός και η πόλωση των Ελλήνων σε ιδέες, πολιτικούς χώρους, θεωρίες συνωμοσίας, ιδεολογίες, αξίες, κλπ είναι σχετικά μεγάλος σε μέγεθος. Εμβαθύνοντας όμως όλο και περισσότερο στα ιδεολογικά ρεύματα και γενικότερα στα μυαλά που εκφράζονται, μπορεί κανείς να καταλήξει σε μία πανανθρώπινη και όχι απαραίτητα ελληνική «διαίρεση». Υπάρχουν οι άνθρωποι που αμφισβητούν, σκέφτονται, μελετάνε, αναλόγως κρίνουν, προσαρμόζοντας συνεχώς τη σκέψη τους στις νέες συνθήκες και που μπορούν να συζητούν ευγενικά, με σεβασμό στον συνομιλητή και αποσπώντας πληροφορίες όσο πιο σφαιρικά γίνεται. Υπάρχουν και οι άλλοι που «κουρνιάζουν» στην άνεση και τη βολικότητα ενός δόγματος, οποιουδήποτε δόγματος, ιδεολογικού, πολιτικού, ηθικού ή θρησκευτικού, που ακόμα και μία «καλημέρα» την εκλαμβάνουν καχύποπτα, και συνδυάζοντας τον δογματισμό και την καχυποψία τους απλά βάλλουν προς πάσα κατεύθυνση.

Δυστυχώς, στην πλειοψηφία της η ελληνική κοινωνία απαρτίζεται από τους δεύτερους. Προσωπική μου ευχή, όπως και πολλών άλλων, θα ήταν να υφίσταται η λεγόμενη «σιωπηλή πλειοψηφία», αλλά ρεαλιστικά μιλώντας όλοι γνωρίζουμε ποιος είναι ο μέσος πολιτικός, ο μέσος ψηφοφόρος, ο μέσος επιχειρηματίας, ο μέσος υπάλληλος, ο μέσος φοιτητής, και γενικώς ο μέσος Έλληνας. Στην πραγματικότητα βέβαια δεν υπάρχουν «μέσοι» άνθρωποι, αλλά τα αποτελέσματα των διαπροσωπικών σχέσεων της κοινωνίας μας είναι απτά και εμφανή σε όλους μας καθημερινά.

Ο πραγματικός διχασμός που υφίσταται η ελληνική κοινωνία σήμερα είναι αυτός που λαμβάνει χώρα ανάμεσα στις δύο αυτές κατηγορίες ανθρώπων. Και το μεγάλο στοίχημα είναι κάποια στιγμή η πρώτη κατηγορία να υπερισχύσει της δεύτερης. Όχι στα πλαίσια κάποιου ελιτισμού ή κοινωνικού σνομπισμού, αλλά γιατί τα απτά αποτελέσματα και η δημιουργία νέων τάσεων, κοινωνικών διαδικασιών, και αναπτυξιακών οικονομιών μπορούν να προέλθουν από άτομα που εκτός από συνεχή αμφισβήτηση, παρέχουν λύσεις και εδάφη συνεργασίας. Άτομα που μπορούν να συνεννοηθούν στοιχειωδώς, αναλαμβάνοντας προσωπική ευθύνη των πράξεών τους και γνωρίζοντας ότι συνεννόηση σημαίνει κυρίως συμβιβασμός και όχι υπεροψία ή στενομυαλιά. Δύο άνθρωποι με δέκα αντικρουόμενες ιδέες ή νοοτροπίες ο καθένας, δεν μπορούν να δημιουργήσουν κάτι νέο αν εμμένουν και στις δέκα συνεχώς. Αντιθέτως αν αυτοί οι άνθρωποι έχουν την ωριμότητα να υποχωρήσουν σε πέντε από τις δέκα ιδέες τους προκειμένου να προχωρήσουν, όχι μόνον θα δημιουργήσουν ένα σύνολο δέκα νέων ιδεών, αλλά θα λειτουργήσουν και συλλογικά για το κοινό τους καλό.

Έχει μεγάλη σημασία, λοιπόν να αναγνωρίζουμε τι μυαλά κουβαλάει ο καθένας ανεξαρτήτως πολιτικών, ιδεολογικών και λοιπών πεποιθήσεων. Όχι, επαναλαμβάνω, για να επέλθει μεγαλύτερος διχασμός, ή να εξυμνήσουμε τον ελιτισμό αλλά για να περιθωριοποιούνται αυτοί που ούτως ή άλλως εξυμνούν και προάγουν το περιθώριο. Για «να γίνουν οι αλμπάνηδες εξαίρεση και όχι ο κανόνας» όπως είχε πει κάποτε και η Αμαλία Καλυβίνου, για άσχετο θέμα μεν αλλά για τους ίδιους παράγοντες κοινωνικής διάσπασης που βιώνουμε και σήμερα.

Intermission #58 (Ένας μήνας edition)

2012-01-13T13:28:00.000+02:00

Ο κόσμος είναι ένας και μέσα σε αυτόν υπάρχει ένα νοσοκομείο. Μέσα στο νοσοκομείο υπάρχει ένας διάδρομος και αυτός είναι μόνο ένας.

Στον διάδρομο υπάρχει ένας άνθρωπος με μία μόνο σκέψη. Η σκέψη αυτή είναι μονόχρωμη.

Στον διάδρομο υπάρχουν και άλλες σιωπηλές φιγούρες, αλλά ο άνθρωπος είναι μόνο ένας… με μία μονόχρωμη σκέψη: Όσα είδε στον έναν κόσμο, όσα τον έφεραν εδώ σε αυτόν τον ένα διάδρομο. Όλα τα χρόνια που πέρασαν και τον οδήγησαν σε αυτό το ένα νοσοκομείο. Οι μουσικές, οι γεύσεις, οι απολαύσεις, οι φρίκες, οι επιτυχίες, οι αποτυχίες, οι συντροφιές, οι έρωτες και οι μελαγχολίες.

Ο χρόνος πάντα ήταν ένας. Μάλλον η στιγμή ήταν πάντα μία, αλλά τώρα σε αυτόν τον ένα διάδρομο, ακόμα και ολόκληρος ο χρόνος δείχνει ένας.

Η μονόχρωμη σκέψη ακινητοποιείται και αρχίζει να σπάει σε μικρές νότες, σαν από γλυκό μεταλόφωνο. Αποκτά σφύριγμα, και πιο γρήγορο τέμπο. Στο άκουσμα του πρώτου κλάματος, όλα σπάνε. Η μονόχρωμη σκέψη κατακερματίζεται σε πολλά χρώματα και ο άνθρωπος δεν είναι πλέον ένας.

Καλώς ήρθες Υπατία!

Σκότωσε τον Κουλούρη μέσα σου!

2012-01-11T00:39:00.001+02:00

Στην Σλοβάκικη παραμυθολογία υπάρχει ένα αγοράκι που τον έλεγαν Nikolai. Ο Nikolai ήταν γενικά φοβητσιάρης, αλλά πάντα προσπαθούσε να ξορκίσει τους φόβους του προσπαθώντας να συμφιλιωθεί μαζί τους με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Είχε πάντα μαζί του ένα καθρεφτάκι και όποτε φοβόταν, κοιτούσε τον εαυτό του για να συμφιλιωθεί με την έκφραση που έβγαζε. Έτσι, όταν το βράδυ άκουγε ένα ουρλιαχτό λύκου να έρχεται απ’έξω, φορούσε ένα μπουρνούζι και πήγαινε όσο πιο κοντά στο παράθυρο μπορούσε. Τρεμάμενος από φόβο μεν, αλλά ελαφρώς εκστασιασμένος από την πληθώρα συναισθημάτων που βίωνε κοίταζε το καθρεφτάκι αποδεχόμενος αυτό που έβλεπε. Ο Nikolai τελικά δεν κατάφερνε να σταματήσει να φοβάται, έτσι αποδέχτηκε ότι μια ζωή θα είναι φοβητσιάρης, αλλά και ότι μπορεί να απολαμβάνει αυτά που βιώνει ξορκίζοντας τους φόβους του.

Ο Nikolai μού ήρθε στο μυαλό τις τελευταίες μέρες, στο περιστατικό με τον Κίμωνα Κουλούρη και την αντιμετώπισή του από την ευρύτερη κοινωνία. Δύο ημέρες τώρα, ένα συμβάν χαρακτηριστικού «Ελληναρισμού» (παραβίαση νόμου κατά συρροή, ψύχωση του «ξέρεις ποιος είμαι ‘γω ρε», δημόσια γελοιότητα και ξεπεσμός χωρίς κυρώσεις, κλπ), όχι μόνο παίζει συνεχώς στα ΜΜΕ, αλλά είναι και ιδιαίτερα αγαπητό στον δημόσιο διάλογο και τα κοινωνικά δίκτυα.

Η αλήθεια είναι ότι εκτός από την γενικότερη κατακραυγή που ξεσήκωσε η συμπεριφορά του εν λόγω ανθρωπάριου, αναγνωρίσαμε το όλο σκηνικό με μία οικειότητα. Η συμπεριφορά του Ελληναρά οδηγού που παραβιάζει το κόκκινο, του «ξέρεις ποιος είμαι ‘γω ρε», του ανεύθυνου γονέα που μεταδίδει την δική του σαπίλα στα παιδιά του απερίσκεπτα, του τύπου που στο τέλος θα τη βγάλει καθαρή, και που οδηγάει τη «Μερσεντέ» του με καμάρι λες και συμβολίζει τα επιτεύγματά του, μάς είναι γνωστή και οικεία. Οι συμπεριφορές αυτές είναι συνέχεια τριγύρω μας και πλήρως εναρμονισμένες με τα βιώματά της καθημερινότητάς μας.

Κοιτάζοντας τον ξεπεσμό και τα καμώματα του Κουλούρη, γεμίζουμε με οργή. Όχι όμως επειδή έκανε το ανήκουστο, αλλά επειδή έκανε το κοινό. Στο πρόσωπο του Κουλούρη βλέπουμε τον καθημερινό διπλανό μας. Και επειδή πρέπει καθημερινά να επιβιώνουμε σωματικά και ψυχικά εν μέσω τέτοιων συμπεριφορών, για να τις συνηθίσουμε έχουμε μάθει να τις «βάζουμε κάτω από το χαλάκι». Περιστασιακά, όταν τις βλέπουμε σε ένα δημόσιο πρόσωπο ή σε ένα συμβάν που λαμβάνει τέτοιες διαστάσεις, ξεσπάμε.

Το ρητό λέει ότι «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί». Στην Ελλάδα κάνουμε το ακριβώς αντίθετο. Η χώρα αυτή «κρεμάει» τους ανθρώπους της, και όλοι οι υπόλοιποι μιλάμε για το σκοινί προσπαθώντας να ξορκίσουμε το κακό. Ωρύονται τα διεφθαρμένα ΜΜΕ για τη διαφθορά. Ωρύονται οι φοροφυγάδες για την φοροδιαφυγή. Ωρύονται οι πολιτικοί για την πολιτική. Εν τέλει ωρύονται όλοι για όλους. Δεν είναι ο Κουλούρης που μας χαλάει, αλλά ο Κουλούρης που ξέρουμε ότι κρύβουνε μέσα τους οι περισσότεροι από εμάς, και που στο τέλος παρά την οποιαδήποτε «Ελληναρίστικη» συμπεριφορά τους, θα τη βγάλουν καθαρή.

Μερίδια ευθύνης για την οπισθοδρόμηση.

2012-01-07T20:44:00.000+02:00

Φαίνεται πως μία νέα μόδα ξεκίνησε μετά την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έπεσε ξανά θύμα προπηλακισμού. Οι «αγανακτισμένοι δενπληρωνάδες» και οι «μάχιμοι» επαναστάτες της αριστεράς δεν αποδοκίμασαν ούτε τον κ. Σαμαρά, ούτε τον κ. Καρατζατούμπα, αλλά αυτό δεν θα πρέπει πλέον να εκπλήσσει και κανέναν. Πού ακούστηκε Ελληναράς να «τουφεκάει» Ελληναρά;

Η κοινωνία μας βιώνει μία διάχυτη σύγχυση στα ιδεολογικά ρεύματα και τις απόψεις της, που ασφαλώς οφείλουν να είναι πολιτικοποιημένες τέτοιες εποχές, αλλά όπως όλα δείχνουν, αρνούνται να ξεκολλήσουν από τον συντηρητισμό της οπισθοδρόμησης. Όπως έχω ξαναγράψει, η άνοδος της λαϊκής δεξιάς και η σταδιακή αποσύνθεση των προοδευτικών δυνάμεων δεν δημιουργούνται μόνο από τις ιδέες και τις πράξεις δεξιών ανθρώπων και πολιτικών χώρων, αλλά και με την γενικότερη «συντηρικοποίηση» ολόκληρης της κοινωνίας, ακόμα και των παραδοσιακά προοδευτικών χώρων της αριστεράς.

Σε αντίθεση με τις επιθυμίες διαφόρων αριστερών δημαγωγών, η οποιουδήποτε είδους επανάσταση δεν γίνεται μόνο με τα νούμερα ανθρώπων που κατεβαίνουν στους δρόμους, ούτε με την συνεχιζόμενη επένδυση στον συναισθηματισμό και τον λαϊκισμό, ούτε εξυμνώντας φασιστικές πρακτικές λεκτικής και σωματικής βίας. Για να γίνει οποιαδήποτε επανάσταση χρειάζονται κυρίως επαναστατημένα μυαλά. Και στον τόπο μας, τα πραγματικά επαναστατημένα μυαλά γίνονται βορρά στις άναρθρες κραυγές και τον παραλογισμό της οχλοκρατίας, του άμεσου συναισθηματισμού και της εύκολης ταμπελοποίησης ιδεών. Γι’ αυτό και τα πραγματικά επαναστατημένα μυαλά, αυτό που φωνάζουν εδώ και δύο χρόνια δεν είναι τα γνωστά κλισέ που ακούμε έναν αιώνα τώρα, αλλά ότι το πραγματικό δίλλημα της σημερινής Ελλάδας είναι μακριά από τους προβληματισμούς των παραδοσιακών πολιτικών χώρων. Θέλουμε να πάμε μπροστά ή να επιστρέψουμε πολλές δεκαετίες πίσω; Ο διαχωρισμός δεξιάς-αριστεράς, πασόκων-νεοδημοκρατών, συριζαίων-λοιπής αριστεράς, κλπ είναι πλέον παρωχημένος και εκτός πραγματικότητας. Μπορεί να μας βολεύουν ως «σωσίβιες λέμβοι» στις εποχές ανασφάλειας και απαισιοδοξίας που ζούμε, αλλά επί του πρακτέου δεν προσφέρουν τίποτα.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, ότι αυτές τις κρίσιμες ημέρες, οι πολιτικάντηδες των δύο μεγάλων κομμάτων ασχολούνται με την πολιτική τους επιβίωση και όχι την επιβίωση της Ελλάδας. Η ψύχωση του κ. Σαμαρά και των δύο μεγάλων αριστερών κομμάτων με τις εκλογές ξεπερνάει κάθε όριο στοιχειώδους λογικής, ενώ τα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ προβάλλονται από τα ίδια τα στελέχη του με τρόπο που θεωρούν ότι αφορούν κανέναν.

Λυπάμαι που η περσινές μου ανησυχίες έχουν αρχίσει να επιβεβαιώνονται, όταν στο κίνημα των αγανακτισμένων βρήκαν καταφύγιο οι πλέον συντηρητικές δυνάμεις από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Ακόμα και άνθρωποι, χωρίς καμία διάθεση κομματικοποίησης ή πολιτικής καθοδήγησης, βρέθηκαν τελικά καπελωμένοι από τους γνωστούς συντηρητικούς κύκλους της μεταπολιτευτικής πολιτικής που επενδύει με κάθε τρόπο στην οπισθοδρόμηση, τον φόβο και την εσωστρέφεια. Δεν είναι τυχαίο ότι στο όνομα του αντιμνημονιακού αγώνα συνέπλευσαν τα δύο άκρα της παραδοσιακής δεξιάς και αριστεράς, αλλά και άνθρωποι με ακραίες απόψεις.

Ο χρόνος περνάει, και όπως όλα δείχνουν, θα περάσουμε δύσκολες περιόδους· οικονομικά και θεσμικά. Με την άτακτη κατάρρευση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος, η συντήρηση, η οπισθοδρόμηση, η ανάδειξη πεπαλαιωμένων αξιών όπως η Εκκλησία, ο εθνικισμός η ξενοφοβία, ο τυφλός ταξικός διαχωρισμός, και η μοιρολατρεία κάνουν ότι μπορούν για να εδραιωθούν στις νέες συνθήκες. Σε αυτό το παιχνίδι για το μερίδιο επιρροής συμμετέχει σύσσωμη όλη η ελίτ του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος. Είναι στο χέρι της ίδιας της κοινωνίας να μην του επιτρέψει να εδραιωθεί, απαιτώντας ορθολογικές, ρεαλιστικές και προοδευτικές λύσεις στο όνομα της συλλογικής προσπάθειας.

Αξιότιμε κ. Κούβαρη

2012-01-02T14:51:00.003+02:00

Δεν σας γνωρίζω προσωπικά. Έτυχε απλά και έπεσα πάνω σε μία ανοιχτή επιστολή σας στον Φαρμακευτικό Σύλλογο Πειραιά και για την ακρίβεια σε μία συγκεκριμένη φράση. Ανάμεσα σε όλα τα άλλα, γράφετε αυτολεξεί: «Συνάδελφοι , αυτές τις δύσκολες ώρες έχοντας στα χέρια μας ακόμα το φάρμακο, είμαστε σε θέση να επιβάλλουμε και να επιλύσουμε το σύνολο των προβλημάτων, αρκεί να αποφασίσουμε να το στερήσουμε από τον Έλληνα ασφαλισμένο».

Θα ήθελα αρχικά να σας συγχαρώ για την εντιμότητα και την ειλικρίνειά σας. Παρά τα όσα αγωνιστικά και ανούσια κλισέ προλογίζετε, οφείλω να αναγνωρίσω την ειλικρίνεια στο σκεπτικό και τις προθέσεις σας.

Στη συνέχεια όμως, θα ήθελα να σας μουτζώσω, αλλά με μία ξεχωριστή μούτζα. Αυτή την τιμητική που δεν δίνω σε όποιον και όποιον, αλλά σε αυτόν που μπορεί και με τόση ευκολία και ειλικρίνεια, να ξεγυμνώνει τον πραγματικό Ελληναρά που κρύβει μέσα του. Τέτοιου είδους μούτζες, έχουν μεγάλη σημασία για μένα κυρίως γιατί στρέφονται σε πρόσωπα έξω από τα γνωστά πλαίσια αντίστοιχων στόχων. Το να μουτζώσεις έναν πολιτικό, έναν δημοσιογράφο, ή ένα μεγάλο λαμόγιο, δεν έχει πλέον και τόσο μεγάλη αξία. Έχει κορεστεί και σίγουρα δεν δημιουργεί κάτι νέο. Το να μουτζώνεις όμως τον «άνθρωπο της διπλανής πόρτας», τον τυχαίο πολίτη αυτής της χώρας που συμμετείχε μέχρι πρόσφατα στο τσιμπούσι και τον ελιτισμό που απολαμβάνει ένα κλειστό επάγγελμα, και εν πάση περιπτώσει κατέχει επάξια ένα μικρό μεριδιάκι ευθύνης στην κρίση, έχει άλλη ευχαρίστηση. Πόσο μάλλον όταν αυτός ο άνθρωπος πουλάει ψόφια ιδεολογία και συναδελφικότητα με τους γνωστούς αριστερίστικους θούριους που έχουμε σιχαθεί όλοι μας.

Μην δείτε αυτό το κείμενο επιθετικά. Δείτε το τιμητικά. Δεν συνηθίζω να λασπολογώ ή να κατακρίνω ανθρώπους προσωπικά με τόση ευκολία. Στο πρόσωπό σας, όμως, εκπροσωπείτε μία μεγάλη μερίδα της κοινωνίας μας που έμαθε να ελίσσεται ανάμεσα σε κομματικές φωλίτσες, που κοίταζε πάντα την πάρτη του και που όταν απειλούνταν τα προσωπικά του κεκτημένα, έβρισκε τον τρόπο να τα ανάγει σε συλλογικά. Ελληναράδες σαν του λόγου σας έχουν «αγανακτήσει», έχουν εκβιάσει, έχουν μουτζώσει και έχουν λυσσάξει γενικότερα στα πλαίσια της ξύλινης ιδεολογίας που, όπως προείπα, δεν αφορά πλέον κανέναν.

Δεν γνωρίζω πόση αξιοπρέπεια σάς έχει μείνει για να έχετε ακόμα αναρτημένη την ανοιχτή σας επιστολή στην ιστοσελίδα του Φαρμακευτικού Συλλόγου Πειραιά, αλλά επειδή κατ’ εμέ, επιστολές που εκθέτουν τέτοιες ιδέες, πρέπει να μένουν κάπου αλώβητες για να τις κρίνει ο καθένας όπως νομίζει, σας κάνω την τιμή να την αναδημοσιεύσω εδώ. Θεωρείστε το ως χάρη εκ μέρους μου, ώστε να περάσει λιγότερο απαρατήρητη από όσο πέρασε μέσα στις μέρες των γιορτών. Ευτυχώς για εσάς, σε αυτή τη χώρα, τέτοιες δηλώσεις και τέτοιες στάσεις δεν αφορούν την Δικαιοσύνη και γενικότερα το Κράτος. Δυστυχώς, αφορούν όλους εμάς τους υπόλοιπους που πρέπει να ανεχτούμε ό,τι γράφετε δημοσίως.

Με καμία εκτίμηση,

ελληνάκι

Μαρτυρίες 2011

2011-12-24T20:54:00.001+02:00

Ο ελληνικός λαός είναι σχεδόν κατασταλαγμένος. Όπως όλα δείχνουν, ο επόμενος Πρωθυπουργός της χώρας θα είναι ο κ. Σαμαράς. Μία χρονιά τελειώνει, και μετά από χιλιάδες αθροιζόμενα ντεσιμπέλ φωνής, αγανάκτησης, οργής, ακατάσχετης συνωμοσιολογίας, διασταύρωσης ιδεολογικών, κοινωνικών και οικονομικών ρευμάτων, το καλύτερο που μπορεί να μας προσφέρει αυτή η χώρα είναι η εκλογή ενός ακραίου λαϊκιστή πολιτικού, βγαλμένο από την περίοδο που νομίζαμε πως όλοι θέλαμε να ξεχάσουμε.

Είναι τελικά ολοφάνερο. Όσοι νευρώνες και αν πυροδοτήθηκαν φέτος αναλύοντας τις προτεραιότητες της χώρας, της κοινωνίας και της οικονομίας, η ευρύτερη λαϊκή ετυμηγορία προστάζει επιστροφή στο παρελθόν. Πίσω στην Ελλάδα της φούσκας, της ανευθυνότητας και της ατομικής ευδαιμονίας εις βάρος της συλλογικής. Άλλωστε η πόλωση προς τα πολιτικά άκρα, είτε τα δεξιά είτε τα αριστερά, τέτοιες καταστάσεις σηματοδοτεί. Άκρα που οδηγούν πολιτικούς να ξεκατινιάζονται σε άνευ ουσίας τηλεοπτικές κοκορομαχίες, ΜΜΕ να παλεύουν ακόμα περισσότερο να σπείρουν τον τρόμο και την απόγνωση μπας και επιβιώσουν, και τον τρίτο (πλέον) μεγαλύτερο πολιτικό χώρο να εκφράζει τα συλλυπητήρια του για τον θάνατο ενός στυγνού δικτάτορα στην άλλη άκρη του κόσμου. Φτάσαμε στο σημείο να ακούμε είτε για διάλυση ολόκληρου του δημοσίου τομέα, είτε για ολική κρατικοποίηση κάθε επιχείρησης. Κανείς πια δεν ενδιαφέρεται για το μέτρο. Κανείς δεν έχει την υπομονή για σύνθετες αλλά ουσιαστικές λύσεις.

Μέσα στο 2011 μαρτυρήσαμε τον θάνατο της λογικής και της ψυχραιμίας, και την ανάσταση της άναρθρης κραυγής, της μοιρολατρίας και της συνωμοσίας. Την διάσπαση βασικών πολιτικών ρευμάτων σε δεκάδες μικρότερα, με αδυναμία να συσπειρώσουν νέες, ανατρεπτικές και δημιουργικές ιδέες. Την απομάκρυνση κεφαλαίων εκτός χώρας από τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα, και την άρνηση πληρωμών από τα κατώτερα, αφήνοντας ουσιαστικά το Κράτος ακόμα πιο αποκομμένο από την κοινωνία στην μάχη κατά της οικονομικής κρίσης. Εξαντληθήκαμε στο παιχνίδι με τον ατελείωτο διάλογο: «Εσύ να πληρώσεις πρώτος. –Όχι εσύ να πληρώσεις πρώτος. – Όχι εσύ να πληρώσεις πρώτος», κ.ο.κ.

Μαρτυρήσαμε το ξεγύμνωμα νοοτροπιών που τόσα χρόνια κρύβαμε καλά κάτω από το χαλάκι. Ο εθνικισμός και ο υπερπατριωτισμός βρήκαν πρόσφορα και ατελείωτα εδάφη, όχι μόνο στον παραδοσιακό τους σύμμαχο, την δεξιά, αλλά και στην συνεχώς διασπώμενη αριστερά. Οι κορώνες για την απειλή του έθνους από ξένες δυνάμεις, πολιτικές ή οικονομικές, μονοπώλησαν κάθε άλλοθι που απέμεινε στις συνειδήσεις μας.

Μαρτυρήσαμε μία ανούσια εκτόξευση αμοιβαίων πυρών ανάμεσα σε αντίπαλους πολιτικούς χώρους με βασικό ζητούμενο την επιβίωσή τους και όχι το συλλογικό συμφέρον ολόκληρης της κοινωνίας. Πολιτικάντηδες άλλων δεκαετιών που ψάχνουν απεγνωσμένα το γενικότερο λαϊκό κύμα για να αποσπάσουν μερικές δεκάδες ακόμα ψήφους στις ερχόμενες εκλογές. Μπήκε η ακροδεξιά στην κυβέρνηση, και ξαφνικά έγινε κεντρικό ρεύμα. Με δημοκρατικό καμουφλάζ βεβαίως, αλλά με διάφορους επιφανείς πολιτικούς, καλλιτέχνες, και λοιπούς ανθρώπους της δημοσιότητας να της κλείνουν το μάτι. Λατρέψαμε την μιζέρια, την οπισθοδρόμηση και το παρελθόν.

Μαρτυρήσαμε τον παραλογισμό που μπορεί να δημιουργήσει ο ίλιγγος στην άκρη του γκρεμού. Ακούσαμε τον κ. Λοβέρδο να μιλάει για την «μετάδοση ασθενειών της παράνομης μετανάστριας πόρνης, στην ελληνική οικογένεια». Μία σημαντική μερίδα επιφανών πολιτικών να στηρίζουν τον κ. Ψωμιάδη. Τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο να καταγγέλλει τη σύλληψη του ηγουμένου Εφραίμ. Τον κ. Χατζηστεφάνου, βασικό εκπρόσωπο μίας ευρείας αόριστης αριστερής συμμαχίας που εμπνέει χιλιάδες νέων ανθρώπων, να βλέπει σκοτεινά συμφέροντα πίσω από το TEDx Athens. Δεκάδες άλλες προσωπικότητες του δημοσίου λόγου να μιλάνε με ακρότητες, με θεωρίες προηγουμένων αιώνων και λόγια επικίνδυνα σα να μην τρέχει τίποτα, και ένα αποχαυνωμένο κοινό να τις καταπίνει αμασητί.

Είδαμε τον κ. Σαμαρά να μοιράζει δώρα σε παιδιά μεταναστών, με εκείνο το πολιτικάντικο χαμόγελο που νομίζαμε πως όλοι έχουμε σιχαθεί. Αλλά φευ! Ο άνθρωπος που έχει δεσμευτεί ότι το πρώτο πράγμα που θα κάνει όταν γίνει κυβέρνηση θα είναι να καταργήσει τον νόμο που παρέχει προστασία σε αυτά τα παιδιά, θα εκλεχτεί νέος Πρωθυπουργός. Το πολιτικάντικο χαμόγελο πείθει πολλούς ακόμα. Άλλοι βρίσκουν ακόμα και λύτρωση μέσα από αυτό. Το παρελθόν κρατά ακόμα γερά.

Και ψάχνοντας το εικαστικό κομμάτι που θα μπορούσε να συνοδεύσει όλα αυτά και άλλα τόσα, φαίνεται πως βρέθηκε η φωτογραφία που αποτυπώνει την παρούσα εθνική μας ψυχοσύνθεση σε μία μόλις στιγμή, από πρόσφατο πάρτι της λαϊκής δεξιάς. Θα μπορούσε να έχει τίτλο «Ελλάδα 2011», αν και επειδή σε τέτοιες στιγμές με πιάνει η ανάγκη να αποτυπώσω πιο ρεαλιστικά τις καταστάσεις, εγώ προσωπικά θα της έδινα τον τίτλο: «Εθνολεβενταράς με γαλανόλευκες αντιμνημονιακές αρχιδάρες».

Με κλικ πάνω της, μπορείτε να διαβάσετε και το σχετικό αφισάκι στον τοίχο.

Μου είναι αδιανόητο το σκοτάδι

2011-12-09T21:12:00.001+02:00

Εκεί γύρω στα δεκαοχτώ έκανα ότι κάνει κάθε δεκαοχτάχρονος που σέβεται τον εαυτό του. Αμφισβήτησα την οικογένειά μου, το σύστημα και την χώρα. Έστρωσα κώλο, διάβασα και έφυγα έξω για να σπουδάσω αυτό που με συνάρπαζε. Από το τρίτο έτος έπιασα δουλειά, και στο τέταρτο κόπηκε δια παντός η χρηματοδότηση από γονείς. Η αμφισβήτηση πέτυχε, η ανεξαρτησία εμπεδώθηκε και κάθε βήμα μου γινόταν μόνο υπό το βάρος της δικής μου ευθύνης. Ακόμα και όντας φαντάρος, αποφάσισα να μην μείνω λεπτό παραπάνω κάτω από την ίδια στέγη των γονιών μου και προτίμησα να νοικιάσω μία γκαρσονιέρα ίσα ίσα για να κοιμάμαι όταν είχα έξοδο.

Υπό το ίδιο βάρος παράτησα και την πρώτη μου, πολλά υποσχόμενη, δουλειά για να πάω να διευρύνω λίγο τις εμπειρίες μου. Έριξα λίγα ρούχα στο backpack και έφυγα για ένα αξέχαστο road trip σε 24 πολιτείες των ΗΠΑ, διάρκειας δύο μηνών. Επέστρεψα άφραγκος και βρήκα την πρώτη τυχαία δουλειά. Έκτοτε, έχω αλλάξει δυο-τρεις δουλειές και πλέον τελώ υπό καθεστώς εργασίας εκ περιτροπής… σχεδόν άνεργος. Έχουν περάσει 11 χρόνια από την αποφοίτησή μου και τελικά ποτέ δεν άσκησα το επάγγελμα που σπούδασα.

Ανά καιρούς σκέφτομαι τις κινήσεις μου και πώς θα ήταν τα πράγματα αν είχα κάνει διαφορετικές επιλογές. Καλύτερα; Χειρότερα; Δεν μπορώ να γνωρίζω. Ενδεχομένως να είχα διαπρέψει αν δεν είχα επιστρέψει Ελλάδα, ή αν έκανα καριέρα πάνω σε αυτό που σπούδασα. Ενδεχομένως να είχα βγάλει και κάποια λεφτά παραπάνω αν δεν ξόδευα κάθε αποταμίευση για μεγάλα ταξίδια αραιά πυκνά. Πάντως το δίμηνο road trip και το backpacking δεν θα τα άλλαζα και ας θυσίασα τις όποιες θετικές επαγγελματικές προοπτικές. Και όσο πιο πολύ το σκέφτομαι, πάλι λίγα πράγματα θα άλλαζα. Γιατί κάθε φορά είχα πλήρη αίσθηση του βάρους της ευθύνης που σήκωνα. Εάν όλες αυτές οι διαδρομές που ακολούθησα σε πολλά μικρά σταυροδρόμια με έφεραν εδώ που είμαι, τότε εγώ είμαι υπόλογος για αυτό. Και αν οι συνθήκες ήταν ή παραμένουν αντίξοες σε κάποια από αυτά, στο χέρι μου είναι να ξεκολλήσω και να ακολουθήσω άλλες διαδρομές.

Γιατί σε πρήζω με τα δικά μου, ευθύνες, βάρη και κέρατα; Γιατί θέλω να καταλάβεις, ότι εγώ προσωπικά αδυνατώ να κατανοήσω τον μέσω όρο της νεοελληνικής νοοτροπίας που ψάχνει ευθύνες πέρα από τον εαυτό της. Και δεν αναφέρομαι στα οικονομικά θέματα ή την εθνική σχιζοφρένεια περί αναγκαιότητας ή μη των μηχανισμών στήριξης. Δεν αναφέρομαι καν στο κλισέ «μαζί τα φάγαμε». Στα δικά μου μάτια, είναι αδιανόητος ο άνεργος που μουντζώνει τη Βουλή, ασχέτως αν μου είναι απόλυτα κατανοητός ο συνταξιούχος που κάνει το ίδιο. Παρομοίως, αδιανόητος μου είναι αυτός που κάθε μέρα αγοράζει εφημερίδες, παρακολουθεί ειδήσεις και έντρομος προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει τις κινήσεις της κάθε κυβέρνησης, λες και ολόκληρη η ζωή του εξαρτάται από αυτήν. Μου είναι αδιανόητος ο πιτσιρικάς που σιγοτραγουδάει το «Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον» με την μελαγχολική ικανοποίηση της απραξίας του. Εν τέλει, μου είναι αδιανόητος ο άνθρωπος που ελλείψει αυτοκριτικής, δεν προσπαθεί να βελτιώσει την κοινωνία μέσω του ίδιου του εαυτού του και επαναπαύεται στην ευκολία που παρέχει η γενική και αόριστη ευθυνολογία. Αυτός δηλαδή που ως ανήλικος έμαθε να τα φορτώνει στους γονείς του και ως ενήλικας συνεχίζει το ίδιο τροπάριο με άλλους αποδέκτες.

Θα μπορούσα να ζητήσω πολλές εξηγήσεις από τον πολιτικό κόσμο, αλλά έτσι θα παρέκαμπτα τα ενδιάμεσα στάδια. Σκέψου αν δεν είχαμε απώλεια μνήμης, πόσοι από τους σημερινούς βουλευτές θα κάθονταν ακόμα σε έδρανα. Σκέψου τα κόμματα με τι αξιοκρατικά κριτήρια θα στελεχώνονταν από υποψήφιους, αν γνώριζαν ότι κρίνονται από μία υπεύθυνη κοινωνία και όχι από «κουμπάρους» και «χρυσόψαρα». Για να δημιουργηθεί όμως η υπεύθυνη κοινωνία, θα πρέπει να δημιουργηθούν υπεύθυνα άτομα, και μιλώντας για υπεύθυνα άτομα αναφέρομαι σε ανθρώπους και όχι φασόν σκευάσματα που τελειώνουν ένα σχολείο ή ένα πανεπιστήμιο και αναζητούν νέους «γονείς».

Και πάλι, κάπου εδώ στο τέλος του γνωστού μεταπολιτευτικού μοντέλου, η ελληνική κοινωνία συνεχίζει ακάθεκτη με τα ίδια μυαλά και ετοιμάζεται να αναδείξει τα ίδια πολιτικά πρόσωπα που θα βρίζει σε δυο-τρία χρόνια. Ευτυχώς όμως για την πραγματικότητα, τα πράγματα δεν εξελίσσονται γραμμικά και ενδεχομένως αρκετοί να έχουν ξεκινήσει ήδη να βελτιώνουν τον εαυτό τους και να δείχνουν την αλληλεγγύη τους σε όσους την έχουν ανάγκη, μακριά από «γονείς». Εάν ποτέ διαφανεί φως στο τούνελ, από αυτούς τους τελευταίους θα συμβεί αυτό, διότι οι άλλοι εξ’ ορισμού δεν μπορούν να ξεκολλήσουν από το σκοτάδι.

Intermission #57 (Hague edition)

2011-12-05T12:34:00.001+02:00

Το Δικαστήριο της Χάγης απεφάνθη. Καταδίκη της Ελλάδας για παραβίαση της ενδιάμεσης συμφωνίας με την FYROM.

Ανάγνωση πεσόντων:

Σαμαράς Αντώνιος ... ΠΑΡΩΝ
Καρατζαφέρης Γεώργιος ... ΠΑΡΩΝ
Ψωμιάδης Παναγιώτης ... ΠΑΡΩΝ
Μητροπολίτης Άνθιμος ... ΠΑΡΩΝ
Καραμανλής Κωνσταντίνος (jr) ... ΠΑΡΩΝ
Νεοελληνικός επαρχιωτισμός ... ΠΑΡΩΝ
Βλαχοσκεπτόμενη μεταπολίτευση ... ΠΑΡΟΥΣΑ
Εθνοπατριωτική ανοησία ... ΠΑΡΟΥΣΑ
Τζάμπα μαγκιά και bese ... ΠΑΡΟΥΣΑ

Ο βοσκός και ο λύκος

2011-12-01T20:17:00.001+02:00

Έπεσε λοιπόν η «χούντα» του ΓΑΠ, και κάπως έτσι ισοπεδώσαμε άλλη μία λέξη μαζί με τη μνήμη όσων βασανίστηκαν και σκοτώθηκαν πριν 40 χρόνια στη διάρκεια της πραγματικής χούντας. Με παρόμοιο τρόπο, οι «μισθοί πείνας» της προηγούμενης δεκαετίας, δεν μπορούν να βρουν αντίκρισμα στη σημερινή πραγματικότητα όπου κάποιοι μισθοί έχουν όντως μειωθεί σε επίπεδο πείνας. Ίσως η μοναδική ανάμνηση που απέμεινε στους συνδικαλιστές που ωρύονταν πριν δέκα χρόνια για το εισόδημά τους, να είναι το τετραψήφιο νούμερο του μισθού τους που, σε ορισμένες περιπτώσεις, ενδεχομένως σήμερα να έχει γίνει τριψήφιο. Και τώρα, πώς θα ονομάσουν αυτό το νούμερο αφού η «πείνα» εξαντλήθηκε την περίοδο των παχιών αγελάδων;

Κάπως έτσι ισοπεδώθηκαν και λέξεις όπως «απατεώνας», «κλέφτης», «καθίκι», «δωσίλογος», «προδότης» και «μαλάκας». Ειδικά στο τελευταίο, και μετά από ζύμωση αρκετών δεκαετιών, φαίνεται πως βρήκαμε τον κοινό παρονομαστή για κάθε κάτοικο αυτής της χώρας. Με την υπέροχη αβρότητα και ευγένεια που μας χαρακτηρίζουν, καταφέραμε να βάλουμε όλες τις λέξεις σε ένα καζάνι και τώρα να προσπαθούμε να συνεννοηθούμε. Όλοι απατεώνες, κλέφτες, καθίκια, δωσίλογοι, προδότες και μαλάκες. Η ρητορική του κ. Πάγκαλου περί μαζικής ευθύνης έφυγε από το επίπεδο πολιτικού διαλόγου, και διαχύθηκε σε ολόκληρη την κοινωνία.

Πλέον ο δημόσιος διάλογος έχει άμεσες διεξόδους απλότητας. Μπορείς να ισοπεδώνεις με χαρακτηρισμούς που η ευρύτερη κοινωνία έχει αποδεχτεί ως κανόνα. Αν είσαι αριστερός, όλοι οι αντίπαλοι είναι νεοφιλελεύθεροι. Αν είσαι δεξιός, όλοι οι αντίπαλοι είναι συριζαίοι. Αν είσαι στο κέντρο, μάλλον για βολεμένο σε κόβω αφού δεν εκφράζεις κανέναν από τους δύο. Αν είσαι Ευρωπαϊστής, είσαι εθνοπροδότης, και αν τρομάζεις στη σκέψη επιστροφής στη δραχμή, τότε σου έχουν κάνει πλύση εγκεφάλου τα ΜΜΕ και οι «καθεστωτικοί».

Λέξεις και έννοιες διασκορπισμένες μέσα σε μία σαλάτα πάθους. Αυτό έμεινε πλέον στον δημόσιο διάλογο. Θέλουμε να χαρακτηρίσουμε κάτι, και του βάζουμε το κάτιτίς παραπάνω. Ποντάρουμε έτσι στο να ακουστούμε λίγο περισσότερο, αλλά και να μιλήσουμε στην «ψυχή» του άλλου. Όμως αγαπητέ, με το πάθος ξεδίνεις λίγο εσύ, αναστατώνεις και για λίγο τον άλλο, αλλά λύσεις και διάλογο δεν δημιουργείς. Και πες ότι εσύ βιώνεις μία συναισθηματικά έντονη περίοδο και θέλεις να ξεδώσεις εδώ και τώρα. Τα παιδιά σου τί φταίνε που κάποια στιγμή θα αναζητούν στο διαδίκτυο τί σήμαινε κάποτε «διάλογος», τί «κυριολεκτική σημασία των λέξεων» και τί «επιχείρημα»; Ή μήπως οραματίζεσαι ένα μέλλον όπου θα επικρατεί όποιος φωνάζει περισσότερο και χρησιμοποιεί τις πιο βαρύγδουπες και φαρμακερές λέξεις;

Και μην με παρεξηγείς. Είναι καλό να χρησιμοποιείς τις λέξεις με πάθος. Αλλά να διαστρεβλώνεις λέξεις και έννοιες για χάρη του πάθους, είναι κυρίως ανέντιμο προς τις πραγματικές έννοιες που θα ήθελες να εκφράσεις, γιατί πολύ απλά τις ισοπεδώνεις. Και όταν έρθει η ώρα που πρέπει πραγματικά να τις χρησιμοποιήσεις, δεν θα έχουν πια αξία.

Ο λαός, ο ΛΑΟΣ και ο κ. Βορίδης

2011-11-28T14:30:00.001+02:00

Μια κάποια αναστάτωση επικρατεί στο βασίλειο της «Νότιας Δανιμαρκίας». Η ακροδεξιά μπήκε στην κυβέρνηση, και οι μισοί κοιμούνται ενώ οι άλλοι μισοί ωρύονται. Δεν μπορείς να πεις ότι και τα δύο μέρη έχουν 100% άδικο, αλλά σίγουρα μπορείς να τους καταλογίσεις ένα ποσοστό αφέλειας.

Μπορεί το εθνικό άθλημα της «ταμπελοποίησης» να δίνει και να παίρνει στον δημόσιο διάλογο, αλλά όταν ερχόμαστε στο θέμα της ακροδεξιάς, δεν μπορούμε να πλαισιωνόμαστε μόνο από τα γνωστά σύμβολα και τους επίσημους πολιτικούς εκπροσώπους της. Η ακροδεξιά είναι κάτι παραπάνω από αυτό. Είναι η γενικότερη συμπεριφορά μέσα στην οποία εναγκαλιάζονται ο φασισμός και ο ρατσισμός. Υπό αυτή τη συνθήκη, η ακροδεξιά όχι μόνο προϋπήρχε στην ευρύτερη εξουσία, αλλά καθημερινά ασκείται όλο και περισσότερο διάχυτα μέσα στην κοινωνία.

Ιστορικά, οι οικονομικές κρίσεις έδιναν πρόσφορο έδαφος στην άνοδο της ακροδεξιάς, επειδή στη συνείδηση της ευρύτερης κοινωνίας οι θεσμοί της Δημοκρατίας δεν ήταν αρκετοί για να αντιμετωπίσουν την ύφεση. Και φυσικά όταν καταρρέει το κοινό σύστημα αξιών και εμπιστοσύνης, οι άνθρωποι απομονώνονται, γίνονται καχύποπτοι, ευκολόπιστοι, ψάχνουν απεγνωσμένα μεσσίες, φωνάζουν πιο δυνατά και βασίζονται περισσότερο στα ένστικτά τους παρά στον πολιτισμό τους. Εκεί η λαϊκή δεξιά βάζει τις βάσεις, και η ακροδεξιά αλωνίζει ελεύθερα.

Η ακροδεξιά ανθίζει στην Ελλάδα όσο το επίπεδο δημοσίου διαλόγου χαμηλώνει αισθητά. Ανθίζει με κάθε μούντζα προς το κοινοβούλιο και κάθε απόπειρα σωματικού ή λεκτικού τραμπουκισμού. Ανθίζει όταν η δήθεν αριστερή διανόηση βαυκαλίζεται με βιντεάκια του υπερσυντηρητικού και ευρωσκεπτικιστή Nigel Farage. Ανθίζει με αθώα δήθεν ρεπορτάζ που συνδέουν τη λέξη «αλλοδαπός» με κάθε πτυχή εγκληματικότητας στην ελληνική κρίση. Ανθίζει με πράξεις υπερπατριωτισμού, αδιαλλαξίας, ψωροπερηφάνιας, σοβαροφάνειας και ισοπέδωσης. Ανθίζει με το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε». Χαρακτηριστικά που βρίσκουμε καθημερινά γύρω μας, αλλά αποδεχόμαστε ως κανόνα.

Ανθίζει όμως και με την σταδιακή αποχώρηση από δημοκρατικά κεκτημένα και αξίες για χάρη ενός υπέρτατου πατριωτικού σκοπού. Με λύπη διαπιστώνω μία προσπάθεια που γίνεται από διάφορους, δήθεν εκσυγχρονιστικούς και φιλελεύθερους χώρους, να υποτιμήσουν την είσοδο του ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση, επικαλούμενοι την ύψιστη ανάγκη τεχνοκρατικής διακυβέρνησης. Σύμφωνοι. Ένας τεχνοκράτης είναι πλέον πιο χρήσιμος από έναν πολιτικάντη της μεταπολίτευσης, αλλά όταν ο συγκεκριμένος τεχνοκράτης διέπεται από ρατσιστικές ή φασιστικές νοοτροπίες, υπάρχει πρόβλημα. Δεν μπορεί κανείς να κατηγορήσει τον κ. Βορίδη ως φασίστα, διότι κανείς δεν έχει αρκετά στοιχεία για να αναγνωρίσει την μεταστροφή στη ζωή του, εκτός από τον ίδιο. Μπορεί όμως κάποιος να τον κατηγορήσει για το γεγονός ότι δεν δηλώνει επίσημα μετάνοια για τις πράξεις και την ιδεολογία του στο παρελθόν, και αυτό όσο ακίνδυνο αν ακούγεται για κάποιους, όσο θέμα πολιτικής τακτικής και αν είναι, δεν παύει κατά κάποιον τρόπο να συνεχίζει να εμπνέει και να βάζει ιδέες σε διάφορους.

Αλλοίμονο αν επιστρέφαμε στις εποχές δήλωσης πολιτικού φρονήματος, αλλά σε ορισμένα θέματα, υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα που έχουν κατακτηθεί και έχουν ανεβάσει ήδη τον πήχη της Δημοκρατίας σε ένα άλλο επίπεδο. Πώς μπορεί λοιπόν να συμμετέχει σε μία δημοκρατική διακυβέρνηση ένας ή περισσότεροι άνθρωποι που δεν αναγνωρίζουν αυτά τα δικαιώματα; Δεχτήκαμε ότι οικονομικά θα επιστρέψουμε μερικές δεκαετίες πίσω. Γιατί να κάνουμε το ίδιο και κοινωνικά; Επειδή στο όνομα της εθνικής ενότητας πρέπει να ακούμε από κυβερνητικά στελέχη, ότι πρώτη προτεραιότητα του Υπουργείου Παιδείας πρέπει να είναι η επιστροφή των Θρησκευτικών ως υποχρεωτικό μάθημα; Ότι το πρώτο πράγμα που θα κάνει η ΝΔ όταν γίνει κυβέρνηση θα είναι η κατάργηση του μεταναστευτικού νόμου (μία πανανθρώπινη κατάκτηση, και όχι μόνο ελληνική); Η μήπως τιμούν την Δημοκρατία η μπέσα του κ. Σαμαρά και οι ρακιές του κ. Ροντούλη που κατά ειρωνεία της τύχης του κατέληξε να συγκυβερνά με τα «γομάρια» που είχε επικαλεστεί μέσα στο Κοινοβούλιο;

Αυτά είναι τα ερωτήματα που θα έπρεπε να θέτουμε ως κοινωνία αυτό τον καιρό. Και αν τελικά αυτός ο γενικός και αόριστος λαός πρέπει να εκπροσωπεί την κοινωνία, τότε οι πλατείες θα έπρεπε να ασφυκτιούσαν από τον «λαό» που ζητά απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα και όχι από αυτόν που φωνάζει επειδή του πήγαν το εισόδημα από τα 1200 στα 800 ευρώ. Διαφορετικά ίσως θα πρέπει πλέον να αρχίσουμε να συνηθίζουμε και σε εξώφυλλα όπως το ακόλουθο, που δημοσιεύονται με τις ευλογίες της ακροδεξιάς, το κλείσιμο του ματιού της λαϊκής δεξιάς (ΝΔ) και την αδιαφορία του κόσμου.

Μονδέρνες νόσοι

2011-11-26T20:24:00.001+02:00

Μην περιμένεις σοβαρή ανάρτηση. Σήμερα έχει κωλοβάρεμα.

Λένε ότι οι ψυχικές ασθένειες είναι «προσόντα» μόνο του δυτικού πολιτισμού και μάλιστα εκφράζουν την αμηχανία του εγκεφάλου μας να προσαρμοστεί σε τόσο γρήγορες αλλαγές στο περιβάλλον και τον τρόπο ζωής μας. Αν κρίνω από τις εμπειρίες μου σε ταξίδια εκτός δυτικών πολιτισμών, τείνω να συμφωνώ.

Το ελληνάκι, πιστό στις αρχές του για μία σωστή και σφαιρική επιμόρφωση του αναγνωστικού του κοινού, και σε συνέχεια των ευρημάτων για τον Fasistopithecus Hellenaris και των νόσων του ελληνικού DNA, παρουσιάζει σε παγκόσμια αποκλειστικότητα τις ψυχικές νόσους που μας έχουν κατακλύσει τα τελευταία χρόνια. Είναι μικρές, είναι ασήμαντες, αλλά όλοι πάσχουμε και ας μην το παραδεχόμαστε.

Ποντικοβάρεμα

Πρώιμο στάδιο: Η ακούσια μετακίνηση του ποντικιού κατά ένα εκατοστό ή η σκαστή δαχτυλιά στο touchpad ώστε να μην ξεκινήσει ο screen saver, παρόλο που δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσεις τον υπολογιστή.

Προχωρημένο στάδιο: Η μετακίνηση του ποντικιού κατά ένα εκατοστό ή η σκαστή δαχτυλιά στο touchpad ενώ έχει ξεκινήσει ο screen saver, προκειμένου αυτός να απενεργοποιηθεί, παρόλο που δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσεις τον υπολογιστή.

Λογαριασμίτιδα

Η αμηχανία μπροστά στην απόφαση για την κατάληξη ενός πληρωμένου λογαριασμού, υπό τη φοβία ότι κάποιος ρακοσυλλέκτης θα υποκλέψει, άχρηστα κατά τ’ άλλα, στοιχεία όπως ο αριθμός τηλεφώνου σου, η διεύθυνσή σου, το υπόλοιπο του λογαριασμού σου, τον αριθμό της πιστωτικής σου κάρτας, το ΑΦΜ σου κλπ.

Πρώιμο στάδιο: Κατάληξη του λογαριασμού στα απορρίμματα αντί για την ανακύκλωση.

Προχωρημένο στάδιο: Ψαλίδισμα του λογαριασμού σε μικρά κομματάκια και ρίψη του μισού στα απορρίμματα και του άλλου μισού στην ανακύκλωση.

Μετροσπίντα

Η ελπίδα που κατακλύζει κάποιον όταν, κατεβαίνοντας τις σκάλες του μετρό, εύχεται η συχνότητα των δρομολογίων να είναι στα 3 λεπτά και όχι στα 4 ή παραπάνω.

Άιφωνήτιδα

Αγορά i-phone μόνο και μόνο για τη χρήση ενός τυχαίου app. Πχ το «κούνημα του φραπέ» ή το φωτογραφικό φίλτρο με την καρδούλα.

Ντουσαφασία

Η αμηχανία κατά τη χρήση ενός ντους που δεν έχει ξαναχρησιμοποιηθεί, δεδομένης της γνώσης ότι το «ζεστό» ποτέ δεν δουλεύει σωστά. Για την ακρίβεια ή θα βγει απότομα, ή θα θέλει συνεχή ρύθμιση καθώς στην αρχή σχεδόν πάντα βγαίνει ζεστό που σιγά σιγά κρυώνει, ή θα έχει κυμαινόμενη θερμοκρασία ανάλογα με την πιθανή χρήση πλυντηρίου στο διπλανό δωμάτιο.

Dimentia Ainternetia

Η υποσυνείδητη ελπίδα ότι ακόμα και στη μέση μίας δασικής έκτασης, ερημιάς ή άλλης παρόμοιας μη-κατοικημένης τοποθεσίας, ενδεχομένως να υπάρχει σήμα από ξεκλείδωτο wi-fi.

Dimentia Ainternetia Wapintis

Η δοκιμή του κωδικού «1234567890» σε ένα κλειδωμένο ασύρματο δίκτυο με WAP encryption με τη φιλοδοξία για πολύ αυξημένη πιθανότητα επιτυχούς σύνδεσης. Διαφορετική ποικιλία της Dimentia Ainternetia που συνήθως όμως εκδηλώνεται σε πυκνοκατοικημένες περιοχές.

Callίτιδα η Αναπάντητη

Ο εκνευρισμός και η αμηχανία όταν μετά από μία αναπάντητη κλήση σε κινητό, ο αποδέκτης δεν ξανακαλεί, σε συνδυασμό με την απορία αν το κινητό του έχει τη δυνατότητα ειδοποίησης αναπάντητων κλήσεων. (Ιατρική συμβουλή: έχει).

Βλακεία η κοινή

Διαχρονική ασθένεια που συνεχίζει να μαστίζει ακόμα και μετά από 65 εκατομμύρια έτη εξέλιξης. Περισσότερες πληροφορίες εδώ.

Intermission #56 (39,1% edition)

2011-11-22T16:50:00.001+02:00

Παρά την επικρατούσα πεποίθηση του «λαού», οι πολιτικοί από μόνοι τους δεν μπορούν να επιμερίζονται το 100% της ευθύνης των πράξεών τους, δεδομένου ότι ο βασικός στόχος ενός επαγγελματία πολιτικού είναι να εκφράζει κάποιο συγκεκριμένο λαϊκό ρεύμα. Διαφορετικά δεν θα ήταν πολιτικός, αλλά τεχνοκράτης ή επιστήμονας. Στις κρίσιμες ώρες που διανύει η χώρα μας, ο κ. Σαμαράς που παίζει ρώσικη ρουλέτα με την εθνική οικονομία, προκειμένου να υπερασπιστεί τον άκρατο και παραληρηματικό υπερπατριωτισμό του, δεν είναι μόνος. Γνωρίζει πολύ καλά ότι όσο παράλογος και αν φαίνεται σε ένα λογικό κοινό, παράλληλα συσπειρώνει ένα παράλογο εκλογικό σώμα.

Ο κ. Σαμαράς, και ο κάθε πολιτικάντης επιπέδου Σαμαρά, το ξέρουν καλά αυτό το παιχνίδι. Και όσο υπάρχει ένα κομμάτι της λαϊκής βούλησης που στηρίζει οποιοδήποτε επικοινωνιακό, εθνικό ή ψευτοϊδεολογικό τέχνασμα που χρησιμοποιεί ο κάθε τελειωμένος πολιτικάντης, στο κοινοβούλιο και στα υπουργικά συμβούλια θα συνεχίζουμε να βλέπουμε τελειωμένους πολιτικάντηδες. Όταν η επικρατούσα λαϊκή βούληση αποφασίσει να σοβαρευτεί, να μορφωθεί και να λειτουργήσει υπεύθυνα, τότε θα δούμε αλλαγές και στο πολιτικό επίπεδο.

Αστείοι και αγροίκοι

2011-11-19T22:24:00.001+02:00

Ο κουστουμαρισμένος και καλοφτιαγμένος αντιδήμαρχος τυχαίνει να είναι και μηχανικός. Με ένα σοβαρό και αποφασιστικό βλέμμα στέκεται μπροστά στο εργοτάξιο και εξηγεί με περίσσιο επαγγελματισμό: «Εδώ και πολλά χρόνια, η δημοτική αρχή και ειδικά εγώ προσωπικά, παλέψαμε για αυτό το έργο. Μάλιστα, έχοντας μία πολυετή εμπειρία ως μηχανικός, εργάστηκα σκληρά για να διασφαλίσω τις καλύτερες τεχνικές προδιαγραφές του έργου». Η δήλωση συνεχίζει με μία σοβαροφάνεια που αποτρέπει και το παραμικρό μειδίαμα. Μιλάει σοβαρά, και ευθέως. Δεν αστειεύεται. Για να φτιαχτεί αυτό το μεταλλικό γεφύρι μήκους 50 μέτρων επιστρατεύτηκε η γνώση και η εμπειρία κορυφαίας έρευνας και τεχνικής σκέψης που μόνο αυτός κατέχει.

Το zapping ήταν άμεσο και όλως τυχαίως σταμάτησε σε ένα ντοκιμαντέρ για υπερ-κατασκευές. Ένα 15-όροφο κτίριο, με ορόφους έκτασης περίπου 2,000 τμ έκαστος, χτίζεται κάπου στο Milwaukee και βρισκόμαστε στο στάδιο όπου έχει κατασκευαστεί ο μεταλλικός σκελετός και πρέπει να περαστούν τα ηλεκτρολογικά. Χιλιόμετρα καλωδίων, με εκατοντάδες ηλεκτρολογικά κουτιά, πίνακες και διακόπτες πρέπει να διαπεράσουν συγκεκριμένα σημεία και το συγκεκριμένο στάδιο να έχει ολοκληρωθεί μέσα σε μία εβδομάδα. Ο Project Manager του έργου, είναι δεν είναι 35 χρονών. Φοράει ένα t-shirt και ένα σκισμένο τζιν. Εμφανώς ταλαιπωρημένος, αλλά με ένα χαμόγελο στη φάτσα, εξηγεί στην κάμερα την πρόκληση που πρέπει να φέρει εις πέρας. Σχεδόν ανά 3-4 προτάσεις πετάει και κάποιο αστείο. Ενίοτε αυτοσαρκάζεται, εξηγώντας πώς είναι να διαχειρίζεται ένα τόσο μεγάλο και σύνθετο έργο προϋπολογισμού μερικών εκατομμυρίων. “If I survive this project, I’ll fly to the Barbados and stick my head in a barrel of beer (γέλιο)”.

Αυτά βέβαια, θα μου πεις είναι «αμερικανιές». Χαζοχαρούμενοι, χοντροί, αφελείς και τα ρέστα. Σύμφωνοι. Άλλωστε, ποιος είμαι εγώ για να κρίνω το βάθος και την φιλοσοφία των προβλημάτων που έχει ο μέσος Έλληνας και που τον εμποδίζει να χαλαρώσει λίγο και να αστειεύεται; Πού ακούστηκε να αντιμετωπίζει κανείς με χιούμορ, θέματα που μας έχουν βάλει σε πανεθνικό προβληματισμό, πένθος και σκέψη; Τί να μας πουν και οι Αμερικάνοι μηχανικοί; Ένα ΕΜΠ δεν το έχουν τελειώσει. Εν τέλει, ποιος δικαιούται τη σήμερον ημέρα που καταρρέει η χώρα και η κοινωνία να αστειεύεται με οποιοδήποτε θέμα; Κανείς.

Στην Ελλάδα τα πράγματα ήταν, είναι και θα είναι πάντα σοβαρά. Έχουμε προβλήματα ιστορίας, εθνικής ταυτότητας, οργάνωσης, ατομικής και συλλογικής ευθύνης, ανδρείας, ήθους, δικαιοσύνης, πολιτικά σοβαρής σκέψης, πραγματικής καψούρας (όχι αυτής της ψεύτικης της ευρωπαϊκής) και πάει λέγοντας. Κάθε μέρα είναι ένας Γολγοθάς για τον Έλληνα και αλλοίμονο στον ασεβή που δεν βλέπει τη σοβαρότητα και το μαρτύριο σε αυτή την κατάσταση. Το «αστείο» έχει ποινικοποιηθεί κατά κάποιο τρόπο. Εδώ βασιλεύει μόνον ο χαβαλές και η σάτιρα. Το «αστείο» είναι ψιλά γράμματα και ο «αστείος» θεωρείται αυτόματα «α-σόβαρος». Ο χαβαλές όμως επιτρέπεται. Σε κάνει να ξεχνιέσαι από τον τεράστιο σταυρό που κουβαλάει η πολλά βαριά συνείδησή σου.

Κράτα, λοιπόν μία μικρή γνώση αγαπητέ σοβαρέ και «αξιοπρεπή» αναγνώστη που δεν σηκώνεις αστεία για το φοβερό και τρανό έργο που παράγει η σοβαρή σκέψη σου. Η λέξη «άστυ» ξεκινάει ετυμολογικά ως η κατεξοχήν δήλωση «τού οργανωμένου χώρου κατοικίας», εκεί που μένουν οι αστοί, αναπτύσσοντας και αντίστοιχη νοοτροπία που οδηγεί σε μια ελευθεριότητα στην έκφραση και στην επικοινωνία των αστών, στο αστ-είος (απ' όπου το αστείο) ενώ η λέξη πόλις είναι το κράτος-πόλις, η πολιτική έκφανση τού χώρου διαβίωσης (πολίτης =ο έχων πολιτικά δικαιώματα). Αντιθέτως, η λέξη «αγρός» που εμπεριέχει την κατεξοχήν δήλωση του μη-οργανωμένου, άνομου και «άγριου» χώρου, όπου χτίζονται «αγροικίες», συμπεριλαμβάνει τους χώρους όπου διαμένουν οι «αγροίκοι»· αυτοί δηλαδή που δεν διακατέχονται από καμία ελευθεριότητα στην έκφραση και την επικοινωνία μεταξύ τους. Οι αγροίκοι δεν μπορούν να είναι αστείοι και αυτή η πολιτιστική και πνευματική διαφορά έχει αποτυπωθεί ακόμα και στη γλώσσα μας.

Το Πολυτεχνείο δεν είναι επίκαιρο

2011-11-15T13:48:00.001+02:00

Η θρησκεία και η «σύγχρονη» ελληνική Αριστερά έχουν ένανιδιαίτερο τρόπο να επιβιώνουν. Προσκολλούνται σε μία ιδέα, ένα γεγονός, έναπρόσωπο, υπαρκτό ή ανύπαρκτο – δεν έχει σημασία, και προσπαθούν ναμορφοποιήσουν το παρόν με τέτοιον τρόπο ώστε να ταυτίζεται με το συγκεκριμένοπαρελθόν. Δεν κάνουν το αντίθετο, δηλαδή να αναλύσουν το παρελθόν και να τοεξελίξουν με τρόπο ώστε να ανταποκρίνεται στο παρόν. Και εκεί έγκειται το ντεφάκτο αδιέξοδο και των δύο να αναλύσουν ρεαλιστικά την πραγματικότητα, αλλάταυτόχρονα και η ικανότητά τους να επιβιώνουν συσπειρώνοντας ανθρώπους που αρνούνταινα αναλάβουν το μερίδιο ευθύνης που τους αναλογεί στο παροντικό κοινωνικό περιβάλλον.

Τα γεγονότα του Πολυτεχνείου ήταν μία ιδιαίτερα ηρωική πράξητην οποία καλώς κάνουμε και τιμούμε κάθε χρόνο. Επίσης καλώς κάνουμε καιυπενθυμίζουμε τις θυσίες ανθρώπων που έγιναν στον βωμό της Δημοκρατίας και της ελευθερίας,και καλώς υπενθυμίζουμε κάποιες διαχρονικές αξίες που βελτιώνουν την ζωή μας καιτα δικαιώματά μας. Επίσης, καλό είναι να αναφέρεται και το γεγονός ότι ηαντίσταση των φοιτητών του Πολυτεχνείου ήταν δυστυχώς μία πενιχρή μειοψηφίαανάμεσα στην κατά τ’ άλλα σιωπηλή και συμβιβασμένη με την χούντα, πλειοψηφία,ενώ σε δεύτερο χρόνο να κάνουμε και κάποιες διαπιστώσεις για την εξέλιξη της εν λόγω γενιάς.

Και εκεί ακριβώς τελειώνουν οι φόροι τιμής. Αυτό είναι τοσημείο που θα σταματούσε ένα πραγματικά προοδευτικό κίνημα ή ένας λογικάσκεπτόμενος άνθρωπος, αν ήθελε να είναι κοινωνικά ευσυνείδητος, σωστός καιυπεύθυνος. Οτιδήποτε πέρα από αυτό, ξεφεύγει από την ανάδειξη της ιστορικήςσημασίας των γεγονότων του Πολυτεχνείου και εισέρχεται στη μικρότητα πολιτικώνκαι ιδεολογικών σκοπιμοτήτων.

Πέρα από τις παρεκτροπές που βλέπουμε σχεδόν σε κάθε επέτειομεταξύ πολιτικών χώρων και νεολαίων, τα δήθεν λαϊκά και νεοελληνικά αριστεράκινήματα βρίσκουν ευκαιρία να μεταφέρουν στη σύγχρονη εποχή τα αιτήματα τουΠολυτεχνείου του ’73 με τρόπο ιδεολογικής και ηθικής αυθεντίας. Ενδεχομένως νασυμφέρει πολιτικά την Αριστερά να ευαγγελίζεται την αναγκαιότητα για «ψωμί,παιδεία, ελευθερία» εν έτει 2011, αλλά το οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλονπου έχει περάσει από χίλια δυο στάδια εξέλιξης την περίοδο 1973-2011 στην Ελλάδαφαίνεται πως είναι αδιάφορο για την «αριστερή» ανάλυση των κοινωνικών αναγκών.Το ίδιο αδιάφορη φαίνεται πως είναι και η σύγκριση στα σημεία δυσλειτουργίας τηςελληνικής Δημοκρατίας, με το καθεστώς των Συνταγματαρχών.

Η ιδεολογία, ή καλύτερα η πολιτική και κοινωνική ιδεολογία,οφείλει να προσαρμόζεται στην πραγματικότητα του παρόντος όσο γρήγορα και αναλλάζει αυτή. Όχι επειδή το λέει κάποιος νόμος ή κάποιος κανόνας κοινωνικήςηθικής, αλλά επειδή δεν γίνεται διαφορετικά. Η θρησκεία εκλείπει σταδιακά, όχιεπειδή είναι συντηρητική, αλλά επειδή η επιστήμη ανταποκρίνεται καλύτερα στις ανθρώπινεςανάγκες και αγωνίες. Ο εθνικισμός, παρά τα σκαμπανεβάσματά του, έχει ξεκινήσειμία δειλή καθοδική πορεία στις συνειδήσεις των πιο ανεπτυγμένων κοινωνιών, όχιεπειδή βγήκε ο John Lennon και τραγούδησε το “Imagine”, αλλά επειδή το διαδίκτυο, οι μεταφορές και η παγκόσμιαοικονομία ανέδειξαν την ματαιότητα των εθνικών συνόρων.

Εάν η αριστερή θεώρηση της κοινωνίας και της οικονομίαςαναδειχτεί αναγκαία ξανά, και παρά την αποτυχία της στα πρώην Κράτη του «υπαρκτού»Σοσιαλισμού, αυτό θα γίνει επειδή οι συνθήκες αναγκαστικά θα στρέψουν τηνκοινωνία και την οικονομία προς τα εκεί. Όχι επειδή κάποιος ιδεολογικός «φωστήρας»θα μας επιβάλλει να ασπαστούμε το νόημα και τη σπουδαιότητα κάποιων αγώνων πουέγιναν πριν 40 χρόνια ή έναν αιώνα. Άλλωστε, η πραγματικά προοδευτική καιεκσυγχρονιστική σκέψη υποτίθεται ότι κάνει ακριβώς αυτό· σπάει δόγματα και συντηρητικά κατεστημένα πουπροβάλλουν αγκυλώσεις στην ελευθερία του ανθρώπου, και εν γένει της ανθρώπινηςσκέψης.

260 ώρες στριπτίζ

2011-11-11T22:34:00.001+02:00

Μου ήταν αδύνατο να βάλω κάτω το μυαλό μου και να γράψω για τις τελευταίες ημέρες˙ για την περίοδο που ξεκίνησε από την αναγγελία δημοψηφίσματος μέχρι την ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης. Αυτό που συνέβαινε ήταν τόσο πρωτόγνωρο αλλά και ξεκάθαρο που αδυνατούσα να μπω στον κόπο να το αναλύσω γιατί δεν υπήρχε λόγος. Ήταν απλό, σαφές, ξεκάθαρο και παντελώς… γυμνό.

Το αρχικό σάστισμα, στο άκουσμα της λέξης «δημοψήφισμα» έδωσε γρήγορα τη σειρά του σε ένα αισθησιακό στριπτίζ ολόκληρης της χώρας που δεν έχει επαναληφθεί σε παρόμοια έκταση. Μέσα σε λίγες μόλις ώρες, πολιτικοί, λαός, και ΜΜΕ κλήθηκαν να βρεθούν ενώπιον των ευθυνών τους και αντ’ αυτού «γδύθηκαν» θεωρώντας ότι αποφεύγουν τη λάντζα. Ασχέτως από τις προθέσεις του ΓΑΠ και τις όποιες θετικές ή αρνητικές προεκτάσεις είχε το δημοψήφισμα, δεν είναι αυτό που έβαλε σε όλους έναν καθρέφτη μπροστά στη μούρη τους, αλλά εκείνο που εξελίχθηκε ακόμα και όταν το δημοψήφισμα ακυρώθηκε.

Την αριστερά τη χάσαμε κάπου μεταξύ αναγγελίας του δημοψηφίσματος και των παιδαριωδών ανακοινώσεων Τσίπρα-Παπαρήγα σχετικά με το ζήτημα. Η δε ανυπαρξία της οργανωμένης αριστεράς, ξεσκέπασε και την φαρσοκωμωδία των «αγανακτισμένων» αφού χωρίς οργάνωση, η «αγανάκτηση» πήγε περίπατο. Αν υπήρξε μία φορά που η πλατεία Συντάγματος θα έπρεπε να γεμίσει όχι από χιλιάδες, αλλά από εκατομμύρια κόσμου, τότε το προηγούμενο Σαββατοκύριακο ήταν αυτή η στιγμή. Και αυτή τη φορά, το αίτημα θα ήταν ένα και σαφές: «Σοβαρευτείτε!».

Πώς όμως θα μπορούσε η σοβαρότητα να αποτελεί αίτημα ενός πλήθους που ουδέποτε ήταν σοβαρό από μόνο του; Πώς θα μπορούσαν να συγκλίνουν ομάδες πλήθους σε ένα αίτημα, όταν μήνες τώρα ο καθένας κατέβαινε στο Σύνταγμα για την πάρτη του; Δεν θα μπορούσε. Αντ’ αυτού, η «λαϊκή οργή», ή «αγανάκτηση», οι περήφανοι μουτζαδόροι των παρελάσεων, έκατσαν σπίτι τους και γεμάτοι αμηχανία παρακολουθούσαν τα τεκταινόμενα στις τηλεοράσεις τους. Ενδεχομένως να βιάστηκαν να πανηγυρίσουν και την πτώση της «χούντας», χωρίς καν να βλέπουν την είσοδο της ακροδεξιάς στην κυβέρνηση. Έτσι έφυγε η μπλούζα.

Οι τηλεοράσεις που ανέδειξαν τον πανικό των ΜΜΕ, δεν πρέπει να είχαν τέτοιο προηγούμενο. Εν μέσω συζητήσεων, η φημολογία σε όλα τα κανάλια είχε χτυπήσει κόκκινο και το πρόσωπο της πραγματικής ελληνικής δημοσιογραφίας έλαμψε. Οι καρέκλες και οι επιδοτήσεις έτριζαν. Το υπερεγώ της δημοσιογραφίας βγήκε στην επιφάνεια. Αντί για αντικειμενική ενημέρωση, παρακολουθήσαμε ένα reality show όπου ο κάθε δημοσιογράφος εξέφραζε τις επιθυμίες του, διεκδικώντας ένα μερίδιο στον μιντιακό εκβιασμό που τόσο καλά ξέρει να κάνει. Έτσι έφυγε και η φούστα.

Η Νέα Δημοκρατία φαίνεται πως πάνω στον πανικό των πραγμάτων, μύρισε εξουσία και τρελάθηκε. Με αντικρουόμενες θέσεις, με δηλώσεις βουλευτών της σαν να ήταν ήδη κυβέρνηση, με πείσμα και με το αγαπημένο «τσαγανό» του προέδρου της, κατάφερε να αναδείξει την μισή πολιτική σαπίλα του τόπου. Έτσι έφυγε και το σουτιέν, χωρίς τελικά να μάθουμε ποτέ σε τι ακριβώς διαφωνούσε ο κ. Σαμαράς εξ αρχής.

Για την άλλη μισή, το ΠΑΣΟΚ τα πήγε θαυμάσια. Παίζοντας το παιχνίδι του Τρελαντώνη και υποκύπτοντας στο βαθύ DNA του κόμματος για παραμονή στην εξουσία, επιστρέψαμε στον πολιτικό διάλογο επιπέδου Γυμνασίου. Πώς θα καταστρέψουμε πολιτικούς αντιπάλους; Πώς θα κρατήσω το βουλευτιλίκι; Πώς θα κάνω την τάδε κίνηση, ώστε στις εκλογές να βγω εγώ από πάνω; Κοινώς, πώς θα βγω κερδισμένος πολιτικά, αδιαφορώντας πλήρως για τη χώρα; Πάει και το βρακί.

Και επειδή ένα στριπτίζ δεν είναι αρκετά αισθησιακό χωρίς το σωστό λίκνισμα, η περιστροφή γύρω από το stripper pole έγινε με την εκλογή του κ. Παπαδήμου και των διακοσμητικών υπουργών, αναπληρωτών και υφυπουργών που τοποθέτησαν οι τελευταίοι (θέλω να ελπίζω) αρχηγοί των τριών σημαντικών κομμάτων. Και μη νομίζετε ότι ήταν μία ψυχρή περιστροφή. Η αριστερά, οι «ειδήμονες», αυτοί που συνέχεια «έχουν τη λύση για τα πάντα», βγαίνοντας από την κρυψώνα που είχαν χαθεί τις τελευταίες ημέρες, ξεκίνησαν πάλι από εκεί που είχαν σταματήσει μιλώντας για τραπεζίτες, ευρωσυμφέροντα, αντιδημοκρατικές διεργασίες, τα «έργα και ημέραι» του κ. Παπαδήμου, και τη γνωστή πιπίλα, σα να μην είχε συμβεί τίποτα αυτή την εβδομάδα.

Θεωρητικά, μία γυμνή πλέον χώρα θα έπρεπε να αρχίσει να ψάχνει για ρούχα. Έρχεται και χειμώνας. Διατηρώντας όμως τον ρεαλισμό μου μπορώ να δηλώσω σχεδόν με σιγουριά, ότι στις ερχόμενες εκλογές, θα λάβουμε όλοι ένα αξέχαστο lap dance. Επειδή η ευθύνη και η αυτοκριτική δεν είναι στα φόρτε μας, οπότε γιατί να μην ζήσουμε την τελευταία πράξη αυτής της χώρας ψηφίζοντας και πάλι το ίδιο πολιτικό σύστημα που τόσο περίτεχνα ανέδειξε την ανικανότητά του;

Intermission #55 (Φύσηξε βοριάς edition*)

2011-11-11T14:54:00.001+02:00

Από την καλύβα:
Ο κύριος με τον αυτοσχέδιο κεφαλοθραύστη σε λίγο θα ορκιστεί Υπουργός.

* Εναλλακτικός τίτλος: (Κοίτα τί καλά χωρίς την Αριστερά...)

Έπεσε η μάσκα του Ελληναρά

2011-11-05T17:32:00.001+02:00

Μέσα στο τσίρκο των τελευταίων ημερών, ο κ. Σαμαράς είπε κάτι πολύ σωστό. «Οι μάσκες έπεσαν». Δυστυχώς για τον μικρόκοσμο του Μεσσήνιου νάρκισσου εθνικιστή, η φράση αυτή δεν είναι σωστή για τους λόγους που την είπε. Οι μοναδικές μάσκες που έπεσαν ήταν οι ευρωπαϊκές που είχαν στεριώσει πρόχειρα στην αρχοντομουτσούνα του κάθε Ελληναρά, και πάνω απ’ όλα του ιδίου του κ. Σαμαρά.

Ενδεχομένως ο ίδιος να μην το γνωρίζει, αλλά αυτό που κάνει σπουδαία την Ευρωπαϊκή Ένωση και κυρίως το ιδεώδες που πασχίζει να στεριώσει σε αυτή την ταλαιπωρημένη επί χρόνια ήπειρο, είναι η ενότητα, η αλληλεγγύη και η οικονομική και ατομική ελευθερία των πολιτών της. Ο βασικός λόγος που μετά από αιώνες αιματοκυλίσματος, αδικίας, φεουδαρχίας, φασισμού και θρησκευτικού φανατισμού, τα τελευταία 50-60 χρόνια η Ευρώπη κατάφερε να απολαμβάνει μία περίοδο ειρήνης και δημοκρατίας είναι η ωριμότητα με την οποία συναλλάσσονται τα κράτη μέλη της. Στο ευρωκοινοβούλιο δημιουργούνται συνεχώς μεικτές συμμαχίες ακόμα και ανάμεσα σε ευρωβουλευτές διαφορετικών κομμάτων προκειμένου να στηρίξουν αποφάσεις που οι ίδιοι θεωρούν σωστές. Στις αίθουσες των διαπραγματεύσεων όλοι προσέρχονται με δέκα προτάσεις, προετοιμασμένοι όμως να κάνουν υποχωρήσεις έστω και στις πέντε. Η αμοιβαία αυτή κατανόηση για την επίτευξη συμφωνίας και ενότητας, έχει καταστήσει την Ευρώπη υπόδειγμα δημοκρατίας, πάντα φυσικά με τις ατέλειες και τις πιέσεις από τους ισχυρότερους, αλλά συνεχώς με την προσπάθεια για ενότητα, αλληλεγγύη και την επίτευξη του ευρωπαϊκού ιδεώδους.

Οι μικροπολιτικές σκοπιμότητες που ήρθαν στην επιφάνεια από τα δύο ελληνικά κόμματα εξουσίας αναδεικνύουν ακριβώς την ανικανότητα, όχι μόνο να ενταχθούν, αλλά και να κατανοήσουν στοιχειωδώς αυτή την βασική αρχή για την επίτευξη στόχων, μεταξύ ανθρώπων που κουβαλάνε διαφορετικές ιδέες και παλεύουν για διαφορετικά συμφέροντα.

Τα τελευταία 24ωρα ο κ. Σαμαράς δεν εκπροσωπεί πλέον μόνον τη Νέα Δημοκρατία, αλλά τον γνήσιο Ελληναρά. Αυτόν που δεν δέχεται νερό στο κρασί του, αλλά και που είναι διατεθειμένος να κάψει ακόμα και το ίδιο του το σπίτι άμα γνωρίζει ότι με την ίδια φωτιά θα καεί και το σπίτι του γείτονα. Ο ακραίος, ανεγκέφαλος και καταστροφικός εθνικισμός σε όλο του το μεγαλείο. Ο άνθρωπος που έχασε κάθε σεβασμό και έστειλε στα σκουπίδια την ελληνική διπλωματία για το μακεδονικό, και που δεν διστάζει μέσα στην τρέλα και τον ατομικισμό του να πυρπολήσει οτιδήποτε βρίσκεται στο διάβα του. Ο κ. Σαμαράς είναι ο υπέρτατος ηγέτης της ακινησίας, του συντηρητισμού, αυτού του είδους Ελληναρά που εδώ και δύο αιώνες σχεδόν λυμαίνεται κάθε προσπάθεια εκσυγχρονισμού, και αλλαγής νοοτροπίας προς τα ιδεώδη του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και τη συλλογική συνείδηση. Είναι ο άνθρωπος που συσπειρώνει όλους τους Ελληναράδες της χώρας και εμπνέει με την άρνησή του στα πάντα. Είναι το κακομαθημένο παιδί που αναγνωρίζει μόνο τα δικαιώματά του και καμία υποχρέωση. Είναι ο άνθρωπος της «κατσίκας του γείτονα». Να ψοφήσει! Μία ολόκληρη χώρα να κατρακυλήσει στην φτώχια, τον εξευτελισμό και την απομόνωση από τον υπόλοιπο κόσμο, αρκεί ο ίδιος, και με τη βοήθεια της Παναγίας πάντα, να γίνει εξουσία. Όπως είπε και η Γερμανίδα βουλευτής Φον Κράμον, «στα ελληνικά, ο συμβιβασμός είναι βρισιά».

Αυτές τις μέρες δεν ξευτιλίζεται μόνο το πολιτικό σύστημα. Μέσα στις τελευταίες ώρες των σταγόνων λογικής που έχουν απομείνει σε αυτή τη χώρα, ο μέγας Ελληναράς βγάζει την ευρωπαϊκή του μάσκα και με περίσσια γυφτιά και ανευθυνότητα, φτύνει και μουντζώνει προς όλες τις κατευθύνσεις. Δύο πράξεις που ποτέ του δεν ξέχασε και για τις οποίες ήταν, είναι και θα είναι για πάντα περήφανος.

Intermission #54 (Βόθρος edition)

2011-11-01T09:57:00.002+02:00

Σπέρνεις βόθρους, θερίζεις σκατά...

Εύρημα: @constantos

Μπορείς να σκάσεις για λίγο, παρακαλώ;

2011-10-27T21:30:00.000+03:00

Τα ξημερώματα που ανακοινώθηκαν οι αποφάσεις της ΣυνόδουΚορυφής και οι σχετικοί όροι, η αριστεροδεξιά «ιντελιτζένσια» αφήνιασε. Πρινκαν η Ευρώπη, ο υπόλοιπος κόσμος, οι τραπεζικοί κύκλοι, οι οικονομικοίαναλυτές, οι πολιτικοί επιστήμονες, οι ειδικοί διεθνών σχέσεων προλάβουν ναβγάλουν ένα-δυο στοιχειώδη συμπεράσματα για το «κούρεμα», οι απανταχούαριστεροδεξιοί Ελληναράδες είχαν βγάλει ήδη το πόρισμα, τα νούμερα, τασυμπεράσματα και μας τα έτριβαν για ώρες στα μούτρα μας. Με κεφαλαία γράμματα,με βίντεο από τη γερμανική κατοχή και με το γνωστό πάθος, την ημιμάθεια και τηνκατινιά που εδώ και δύο χρόνια έχει μολύνει τον δημόσιο λόγο. Άλλοι έβριζαν καιάλλοι πανηγύριζαν λες και έληξε κάποιο ματς με τελικό σκορ.

Άλλωστε, δυο χρόνια τώρα δεν κάνουμε και τίποτα άλλο. Βρίζουμεή πανηγυρίζουμε σύμφωνα με το πώς αποκωδικοποιούμε ένα σύνθετο και δυναμικόγεγονός στην μονοδιάστατη αντίληψή μας. Έχουμε μάθει πως για όλα φταίει οΓιωργάκης, και το ΔΝΤ. Τέλος. Πριν τον Γιωργάκη όλα ήταν ρόδινα, και το αύριοείναι ένας γκρεμός, άρα τι πιο βολικό από το να καθόμαστε να γκρινιάζουμεβουτηγμένοι στον ωκεανό της μιζέριας μας; Οι πολιτικοί φταίνε για το πριν, οιπολιτικοί θα φταίνε και για το αδιέξοδο. Το μόνο που απομένει είναι νακαθόμαστε δέκα ώρες την ημέρα στο διαδίκτυο και μέσω emails και κοινωνικώνδικτύων, να διαφωνούμε,να βγάζουμε το άχτι μας βρίζοντας, διαδίδοντας θεωρίες συνομωσίας, φορτώνονταςμε απόψεις που χαϊδεύουν τα αφτιά μας και περιμένοντας το μάννα εξ ουρανού πουθα μας επιστρέψει το δικαίωμα στα διακοποδάνεια.

Κάθε σημαντικό γεγονός, το κοιτάμε με καχυποψία, και αντί ναεστιάζουμε στο γεγονός, περιμένουμε κάποια ατάκα από τον τάδε ή τον δείνα γιανα κουτσομπολέψουμε χαιρέκακα σε κάποιο κοινωνικό δίκτυο. Πας στο γραφείο καιτο mailbox είναι γεμάτο chain mails με τον Γιωργάκη κρεμασμένο, τον Αντωνάκη με πιπίλα, τονΑλέξη έτσι, την Αλέκα αλλιώς και φυσικά την πιο πρόσφατη πρόβλεψη για τηνημερομηνία χρεοκοπίας ή εκλογών. «Διαδώστε» αυτό, και «σοκαριστείτε» με το άλλο.Ότι κατεβάσει το κούφιο κεφάλι του κάθε Λωλοστεφανή, σκάει σαν μία σπουδαίαδράση που θα γκρεμίσει το κατεστημένο και ως δια μαγείας θα εμφανίσει την λύσηπου δεν έχει σκεφτεί κανένας άλλος έως τώρα. «Την τάδε εβδομάδα δεν αγοράζουμετίποτα», «την τάδε ημέρα σβήνουμε τα φώτα για να χρεοκοπήσει η ΔΕΗ», την επέτειο του «ΟΧΙ», κάνουμε πορεία μαζί με την μαθητιώσσα νεολαία. Οδηγίεςγια παντός τύπου σαμποτάζ εναντίον του Κράτους και της υπόλοιπης κοινωνίας πουκάποιοι έκριναν ότι δεν μιζεριάζει και δεν παθιάζεται αρκετά. Βιντεάκια τουΛαζόπουλου, του Τράγκα, και ποτ πουρί debtocracy – Άνθιμου – ακροδεξιών κωλοφυλλάδων και αριστερίστικωνεξυπνακηδισμών, συνθέτουν πλέον τον καθημερινό σκουπιδότοπο της διαδικτυακήςεπικοινωνίας αλλά και των υπόλοιπων μέσων.

Οι πάλαι πότε αξιοσέβαστες εφημερίδες, ξεπέφτουν σε εσκεμμέναψεύδη και συναισθηματισμούς για να συσπειρώσουν προς τι; Κάποια θετική δράση;Όχι. Σήμερα η μιζέρια, η τρομολαγνία και η απελπισία πουλάνε περισσότερο καιαπό όσο πούλαγε ο υπερπατριωτισμός στις ΗΠΑ μετά την 9/11. Τα περισσότερα ΜΜΕτο γνωρίζουν και κάνουν το κομμάτι τους. Φαίνεται ότι το κάνουν μια χαρά.

Δύο χρόνια τώρα, κολλήσαμε στα στάδια της άρνησης και τηςοργής και ξεχάσαμε τα υπόλοιπα. Αυτά δηλαδή που επί του πρακτέου μπορούν νασημειώσουν κάποια πρόοδο ή να παράγουν έργο. Ο Φώτης Γεωργελές χρησιμοποιεί μία ωραία ορολογία. Αραιά πυκνά, μιλάει για τις «δυνάμειςτης ακινησίας». Δεν έχει άδικο. Η ευκινησία, η πορεία προς τα κάπου περιλαμβάνειοπωσδήποτε έστω και μία μικρή πρέζα αισιοδοξίας, μαζί με ενέργεια γιαδημιουργία και ξεκόλλημα. Η προσήλωση στην μιζέρια εκτός από τον μίζερο, δενωφελεί ούτε τον περίγυρό του.

Σκάσε για λίγο. Ενημερώσου πιο σφαιρικά. Δες τι γίνεταιδίπλα και παραδίπλα. Δες ποια είναι τα συγκρουόμενα συμφέροντα, και κυρίως άσεγια λίγο την μοιρολατρία στο πρόσωπο των πολιτικών. Και αυτοί άλλωστε καθρέφτηςτης κοινωνίας είναι και τίποτα σπουδαιότερο. Δες πώς βοήθησες εσύ τον εαυτό σουκαι την κοινωνία σου σήμερα και αν σου μείνει χρόνος ασχολείσαι και με το πώςτο έκαναν οι πολιτικοί. Όχι το αντίστροφο. Οι ικανοί πολιτικοί θα προκύψουν από μία υπεύθυνη κοινωνία. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Αν έχεις δουλειά, γίνε πιο παραγωγικόςστη δουλειά σου, και βοήθα με κάθε τρόπο προσπάθειες κοινωνικής αλληλεγγύης. Ανδεν έχεις δουλειά, συνέχισε την προσπάθεια, δημιούργησε κάτι, δικτυώσου. Απότην ακινησία και τη μιζέρια δεν μπορεί ποτέ να εμφανιστεί κάτι. Που να χτυπιέσαικαι που να βρίζεις από το πρωί μέχρι το βράδυ, δεν δημιουργείς καμία θετική προϋπόθεση.Από την αισιοδοξία και τη δράση, ενδεχομένως και να πυροδοτήσεις κάτι.

Κάτω τα ξερά σου από τα βλαστοκύτταρά μου!

2011-10-26T11:13:00.000+03:00

Πολλές φορές, ψάχνουμε τρόπους να περιγράψουμε τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία, με όρους ιδεολογικούς ή προσεγγιστικούς. Εγώ προσωπικά, προτιμώ τους πρακτικούς. Αυτούς δηλαδή που μιλάνε με γεγονότα και πράξεις, που φαίνονται στην καθημερινότητα και όχι μόνο στα δοκίμια. Ένα καλό τέτοιο παράδειγμα είναι η κατάσταση με τις τράπεζες βλαστοκυττάρων.

Ως γνωστόν, πολλοί γονείς, έναντι κάποιου κόστους, επιλέγουν να φυλάξουν τα βλαστοκύτταρα του νεογέννητού τους σε κάποια ιδιωτική τράπεζα, ώστε αν κάποια στιγμή υπάρξει η ανάγκη να τα χρησιμοποιήσει το παιδί τους ή η οικογένειά τους να είναι διαθέσιμα ΜΟΝΟ για αυτούς. Ταυτόχρονα υπάρχει η ελληνική τράπεζα ομφαλοπλακουντιακού αίματος της Ακαδημίας Αθηνών η οποία κάνει την ίδια δουλειά δωρεάν. Η διαφορά είναι ότι η τράπεζα της Ακαδημίας Αθηνών είναι δημόσια, πράγμα που σημαίνει ότι οι μονάδες αίματος είναι διαθέσιμες για οποιονδήποτε τις χρειαστεί και εκτός της οικογένειας που έκανε τη δωρεά.

Πρόσφατα ανακάλυψα τα εξής στοιχεία:

- Στην Ελλάδα λειτουργούν οι περισσότερες ιδιωτικές τράπεζες φύλαξης ομφαλοπλακουντιακού αίματος παγκοσμίως. Για την ακρίβεια, το 20% όλων των τραπεζών του κόσμου βρίσκεται εδώ!

- Υπολογίζεται ότι οι μονάδες που φυλάσσονται συνολικά στις ιδιωτικές τράπεζες ξεπερνούν τις 20.000 ενώ στην δημόσια τράπεζα ο αριθμός αυτός φτάνει μετά βίας τις 2.000.

- Υπολογίζεται επίσης ότι αν η δημόσια τράπεζα έφτανε σε ένα σταθερό αποθεματικό περίπου 10.000 μονάδων, σχεδόν ολόκληρος ο πληθυσμός της χώρας θα είχε εγγυημένο μόσχευμα βλαστοκυττάρων σε περίπτωση ανάγκης.

- Στην Γαλλία και την Ιταλία, η λειτουργία ιδιωτικών τραπεζών απαγορεύεται, καθώς θεωρείται ανήθικη και αντιδεοντολογική η φύλαξη ομφαλοπλακουντιακού αίματος μόνο για προσωπική χρήση και όχι για πανανθρώπινη.

Όπως, λοιπόν είχα γράψει και παλιότερα, εάν δεν δω δραστικές αλλαγές στην καθημερινότητα της νεοελληνικής ζωής, και κυρίως στα μικρά και κατά πολλούς ανούσια πράγματα, δεν πείθομαι από κανέναν «επαναστάτη» για την υποβόσκουσα αλληλεγγύη των Ελλήνων που απλά καταπιέζεται από το «σύστημα». Είμαι ένθερμος υποστηρικτής της προσωπικής ευθύνης με συγκεκριμένες πράξεις, και όχι της βολικής αποποίησης ευθυνών στο όνομα ενός αόριστου συστήματος.

Παιδική χαρά σαλεμένων

2011-10-21T11:27:00.001+03:00

Παρατηρώντας μία πολυπληθή παιδική χαρά, ένας ενήλικας δε βγάζει και πολύ νόημα. Πολλά παιδάκια, σε άτακτη σειρά, και το καθένα να απασχολείται με ότι του τράβηξε την προσοχή το τελευταίο λεπτό. Κάποια κάνουν παρέα για λίγο, άλλα παίζουν μόνα τους, στιγμιαία γίνεται μία συνεννόηση για το ποιος θα ανέβει πρώτος στην τσουλήθρα, μετά μπορεί να φύγει και κάποιο σπρώξιμο, καμιά σαβούρδα. Αν κάποια στιγμή, μέσα από αυτό το άναρχο μπουλούκι, βγει ένα παιδάκι κλαίγοντας με αίματα στο πόδι, δεν θα κάτσει κανείς να φτιάξει ολόκληρη γνωμάτευση για τα αίτια του τραυματισμού. Παιδάκι ήταν, σε παιδική χαρά, λογικό είναι να χτυπήσει κάπου ή με κάποια αδέξια κίνηση να χτυπηθεί από κάποιο άλλο παιδάκι. Σε κάθε περίπτωση, ο μικρόκοσμος της παιδικής χαράς προσφέρεται μόνο για εσωτερική κατανάλωση.

Κάπως έτσι, κατέληξαν και οι διαδηλώσεις στην Ελλάδα. Μέσω ακραίων και αμετάκλητων ιδεολογιών, άνευ λογικής, ένα τσούρμο κουκουλοφόρων μπαχαλάκηδων, Ελληναράδων Αριστερών, και ένστολων φασιστοειδών, έχει καταφέρει να απαξιώσει οποιαδήποτε κοινωνική δυναμική εκφράζεται στους δρόμους, μετατρέποντας κάθε διαδήλωση σε παιδική χαρά. Και τα όποια δίκαια ή άδικα κοινωνικά αιτήματα, τελικά καπελώνονται από ένα παιχνίδι εσωτερικής κατανάλωσης, που αναπτύσσεται ανάμεσα στην αστυνομία, τον αντιεξουσιαστικό χώρο και την Αριστερά που στην τελική δεν αφορά κανέναν, με τον ίδιο τρόπο που δεν αφορά κανέναν αν ο Μπάμπης ο Σουγιάς έχωσε μπουκέτο στον Στάθη τον Ντουλάπα στην κερκίδα στο χθεσινό ματς του Αστέρα Άνω Ραχούλας.

Η χθεσινή αντίδραση στον θάνατο ενός ανθρώπου ήταν η πιο χαρακτηριστική. Πάνω από ένα πτώμα έπεσαν διαφόρων ειδών μετέχοντες «ιδεολόγοι» για να υπερασπιστούν τη δική τους πλευρά. Και αυτή τη φορά δεν ήταν μόνο μία μύγα που μυγιάστηκε, αλλά ένα σωρό πολιτικοί χώροι. Το χειρότερο όμως, κατά τη γνώμη μου, ήταν ότι κανένας από όλους αυτούς τους παθιασμένους «αγωνιστές» δεν άρθρωσε το αυτονόητο. Ότι, δηλαδή, σε έναν πολυπληθή χώρο που σκάνε δακρυγόνα και μολότοφ, όπου τα σπασμένα μάρμαρα πέφτουν βροχή και που η ένταση είναι διάχυτη παντού, φυσικά και θα υπήρχε νεκρός αργά ή γρήγορα. Για την ακρίβεια είναι θαύμα που δεν υπάρχει νεκρός σε κάθε μαζική διαδήλωση.

Αντ’ αυτού ακούμε την κλασσική πιπίλα περί προβοκατόρων, ταγμένων καθεστωτικών Κνιτών και ένα κάρο παπαρολογίες που δεν αφορούν κανέναν. Πάρτε το χαμπάρι. Το τι έγινε στο Πολυτεχνείο το ’95, ποιες είναι οι συνιστώσες του αντιεξουσιαστικού χώρου, τί είναι το ΚΝΑΤ, τα περί προδοσίας της ΚΝΕ και οι μετεφηβικές εξάψεις κάποιων πιτσιρικάδων ή κάποιων τελειωμένων και αποτυχημένων σαραντάρηδων που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο με μολότοφ και κρεμάλες δεν αφορούν κανέναν, πέρα από τον μικρόκοσμο της παιδικής χαράς. Το μοντέλο «έχω προβλήματα, οπότε θα τα κάνω όλα μπουρδέλο μπας και ως δια μαγείας εμφανιστεί ένας όμορφος και μαγικός κόσμος» είναι ξεπερασμένο εδώ και αιώνες από τη συντριπτική πλειοψηφία κάθε πολιτισμένης κοινωνίας και κάθε υγιώς σκεπτόμενου ανθρώπου.

Και επειδή τον γνωρίζω μια χαρά το συγκεκριμένο χώρο (τον έχω ζήσει από μέσα γύρω στα έξι χρόνια) μπορώ να καταλάβω το μέγεθος της παπαρολογίας όταν όλα τα μπάχαλα φορτώνονται εξ ολοκλήρου σε προβοκάτορες. Διότι, όταν γεμίζεις τα Εξάρχεια με τσιτάτα και βίαια συνθήματα, όταν γουρλώνουν τα μάτια σου κοιτάζοντας «ηρωικές» φωτογραφίες από επεισόδια, όταν εκστασιάζεσαι στην ένταση μίας βίαιης σύγκρουσης στους δρόμους, όταν κάθε στιγμή βαυκαλίζεσαι με τσιτάτα συνθήματα περί βίας, δολοφόνων κλπ, φυσικό είναι κάποια στιγμή να σου λασκάρει η βίδα και να τη ρίξεις την πέτρα. Και αν εσύ έχεις την ψυχραιμία να παραμένεις πιστός στο ιδεολογικό κομμάτι της αναρχικής ή κομμουνιστικής θεώρησης των πραγμάτων εκτός βίας, ο πιτσιρικάς δίπλα σου που είναι σαλεμένος για διάφορους λόγους δεν έχει καμία ψυχραιμία και περιμένει πως και πως την επόμενη διαδήλωση για να εκστασιαστεί με την αδρεναλίνη του.

Στην τελική, κάθε πολιτικός χώρος οφείλει να εξιλεώνεται μέσω της αυτοκάθαρσης. Στην προβοκάτσια, την ευθύνη ξεκαθαρίσματος την έχει το θύμα της προβοκάτσιας και όχι ο, ούτως ή άλλως κακοπροαίρετος, προβοκάτορας. Οποιοσδήποτε πολιτικός ή ιδεολογικός χώρος, οφείλει πρώτα να κάνει την αυτοκριτική του, και εφόσον καταλήξει στις αρχές που θέλει να εκπροσωπεί, να διατηρήσει ξεκάθαρη θέση. Ατάκες του στυλ «καταδικάζουμε την τάδε βία, αλλά επαινούμε την δείνα βία», όχι μόνο δεν βγάζουν κάποιο νόημα, αλλά αποτελούν και πεδίο δόξης λαμπρό για κάθε είδους προβοκάτορα ή μέσο προπαγάνδας.

Intermission #53 (Revolution edition)

2011-10-19T15:43:00.000+03:00

Αυτό που προσπαθώ να πω εδώ και 344 αναρτήσεις, σε δύο προτάσεις...

Αλληλεγγύη στην ισοπέδωση

2011-10-17T18:06:00.000+03:00

Το σύνθημα «η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας» αποτελεί μία από τις πιο γνωστές φράσεις στον ευρύτερο αριστερό και αντιεξουσιαστικό χώρο. Φυσικά, δεν υπάρχει κάτι μεμπτό σε αυτό και σίγουρα εκφράζει μία μεγάλη αλήθεια όταν μιλάμε για ανθρώπινους δεσμούς και κοινωνίες. Η αλληλεγγύη είναι και πρέπει να είναι το βασικό συνδετικό στοιχείο των ανθρώπων μέσα σε μία κοινωνία. Και αλλοίμονο σε όποιον νομίζει ότι μπορεί να επιβιώσει χωρίς μία στοιχειώδη κοινωνική αλληλεγγύη στον κύκλο που ζει.

Τα προβλήματα ξεκινάνε, όμως, όταν αυτή η αλληλεγγύη μετατρέπεται ξαφνικά σε επιτακτική πολιτική, ακόμα και δια της βίας, με οποιοδήποτε τίμημα, για να εξυπηρετήσει συγκεκριμένους στόχους πέρα από την καθεαυτό φύση της ανθρώπινης αλληλεγγύης. Μέσα από την εμμονή της «αγανάκτησης», η αλληλεγγύη μετατράπηκε σε αδιαπραγμάτευτο κανόνα που ή τον έχεις ή δεν τον έχεις. Ή είσαι αλληλέγγυος άνθρωπος και στηρίζεις κάθε μορφή απεργίας, κοινωνικής αντίστασης και των παρελκόμενων, ή είσαι «εαυτούλης» και εγωιστής. Ή ο εχθρός μας είναι κοινός, ή εσύ είσαι ο εχθρός. Ή είσαι μαζί μας, ή εναντίον μας. Δίπολα, τα οποία στο παρελθόν χρησιμοποιήθηκαν με μεγάλη επιτυχία από δόγματα όπως ο χριστιανισμός, ο φασισμός και λοιπά ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Μέσα σε αυτό το δίπολο του παραλογισμού, δεν είναι πλέον λίγοι αυτοί που στηρίζουν την απεργία της ΠΟΕ-ΟΤΑ και για χάρη κάποιας ιδεατής και ανύπαρκτης αλληλεγγύης βάζουν την πραγματικότητα της δημόσιας υγείας σε δεύτερη μοίρα. Ενδεχομένως να φαντασιώνονται και την ημέρα που όλη η Ελλάδα θα πνιγεί στο σκουπίδι σηματοδοτώντας το μέγεθος της «αλληλεγγύης» τους. Δεν είναι λίγοι αυτοί που ενώ γνωρίζουν την συμβολή του κακώς νοούμενου συνδικαλισμού στην οικονομική κρίση και την διαπλοκή, «κάνουν τη λογική τους πέτρα» και επιλέγουν να στηρίξουν τον σαπισμένο πατριωτισμό και την θεατρική «αλληλεγγύη» του κ. Φωτόπουλου. Δεν είναι λίγοι αυτοί που πάνω στη λύσσα τους να γκρεμιστεί οτιδήποτε προσπαθεί να εποικοδομηθεί στη χώρα, δηλώνουν αλληλέγγυοι σε οποιαδήποτε καταστροφική δύναμη καταφέρει την εν λόγω κατεδάφιση.

Όταν ξεκινούσαν οι πρώτες συγκεντρώσεις στην Πλατεία Συντάγματος από τους «αγανακτισμένους», είχα εκφράσει κάποιες ανησυχίες σχετικά με τη σύσταση του μείγματος. Ενδεχομένως, συνεπαρμένος από την άγνωστη πορεία που θα είχε το εν λόγω κίνημα και την όποια ελπίδα μπορούσε να δημιουργήσει, δεν φανταζόμουν ποτέ ότι σήμερα η «κοινωνική αλληλεγγύη» θα αποκτούσε τόσο σκληρό και μονόχνοτο πρόσωπο. Δεν φανταζόμουν πως ένα ιδεώδες μπορούσε να υπερισχύσει τόσο πολύ και, με κλειστά τα μάτια απέναντι στην πραγματικότητα, θα αποτελούσε δύναμη καταστροφής και όχι δημιουργίας.

Ξέρεις ποια είναι πραγματική αλληλεγγύη; Αυτή που στοχεύει σε πραγματικά αδύναμους ανθρώπους ή κοινωνικές τάξεις και αφήνει απ’ έξω ότι τους διαβάλλει. Αυτή που μπορεί να διαχωρίσει τον εργατικό και τίμιο δημόσιο υπάλληλο που δεν τα βγάζει πέρα, από το συνδικαλιστικό λαμόγιο που τόσα χρόνια ζούσε εις βάρος του Κράτους χωρίς να έχει εργαστεί ούτε μία ώρα. Αυτή που δεν ανέχεται φράσεις όπως: «θα χυθεί αίμα», «θα τον λιώσω» και «δεν θα πεθάνουμε μόνοι μας, θα πάρουμε και άλλους μαζί μας», ανάμεσα στους κόλπους της. Αυτή που βοηθάει ανθρώπους σε διάφορες περιπτώσεις μέσα στην καθημερινότητα χωρίς να διαφημίζεται με μεγάλα κόκκινα γράμματα και μαυροκόκκινα λάβαρα. Εν τέλει αυτή που λειτουργεί για το κοινό καλό και όχι για μεμονωμένα συμφέροντα, πόσο μάλλον αυτών των συμφερόντων που έχουν πλήξει διαχρονικά την κοινωνία μας.

Θα σταθώ αλληλέγγυος (θα κατέβω και στους δρόμους, πρώτη γραμμή) δίπλα στο συνδικάτο ή την κοινωνική ομάδα που πρώτα θα εξορίσει από τους κόλπους της τα δικά της λαμόγια και μετά θα διεκδικήσει ότι έχει να διεκδικήσει. Οι τσαρλατάνοι που στο όνομα της αλληλεγγύης φοράνε δέκα μάσκες ελπίζοντας πως θα τη βγάλουν καθαρή, επειδή θέτουν σε μένα και στην υπόλοιπη κοινωνία ολοκληρωτικά και εκβιαστικά διλήμματα, δεν με αφορούν˙ είτε είναι πολιτικοί, είτε πολίτες, είτε ένθερμοι «επαναστάτες».

Στον πάτο θα στήσουμε πανηγύρι

2011-10-13T12:19:00.000+03:00

Φαίνεται πως έχουμε εξοικειωθεί πλέον με την εικόνα του γνωστού βυθιζόμενου καραβιού. Ο καπετάνιος το έριξε στο παγόβουνο, το πλήρωμα κάθεται και κοιτάει σαν χαζό, και οι επιβάτες χοροπηδάνε πάνω του με δύναμη για να το βουλιάξουν μια ώρα αρχύτερα. «Όλοι μαζί, η Ελλάδα μπορεί!», που λέει και το σλόγκαν γνωστού τηλεοπτικού σταθμού.

Υπάρχει ένας βασικός λόγος που η Ελλάδα τελικά δεν θα τα καταφέρει. Και αυτός δεν είναι ούτε τα Ελωχίμ, ούτε οι διάφοροι «βολικοί» εξωτερικοί παράγοντες. Απλά κανείς πλέον δεν έχει διάθεση να καταφέρει η χώρα κάτι. Υπάρχει μόνο η διάθεση να σωθεί το τομάρι του καθενός χωριστά. Αυτό που ισχύει εδώ και πολλές δεκαετίες σε αυτή τη χώρα ακόμα και σε περιόδους ευημερίας, με τα πρώτα δύσκολα ξαναβγήκε στην επιφάνεια πιο βίαια και με πιο ειλικρινές πρόσωπο.

Τσαμπουκάδες, ψέματα, καταλήψεις, σκουπίδια παντού, ακινησία. Αυτό είναι το ειλικρινές πρόσωπο της Ελλάδας. Αυτό που τόσα χρόνια έκρυβε περίτεχνα κάτω από το χαλάκι αντί να το πετάξει στα σκουπίδια. Το κακομαθημένο παιδί που αρνείται να μεγαλώσει. Αρνείται να σταθεί στα πόδια μόνο του χωρίς τη μαμά ή το Κράτος-πατερούλη. Η συμπεριφορά «αφού μου κόβεις το κοκό, κι εγώ θα κρατάω την αναπνοή μου μέχρι να μου το δώσεις». Ή ακόμα χειρότερα, «αφού μου κόβεις το κοκό, κι εγώ δεν θα κάνω σωστά τη δουλειά μου» (ειπώθηκε από καθηγητές σχολείων). Το παιδί που προκειμένου να περάσει το δικό του θα επινοήσει θεωρίες συνωμοσίας, θα πει ψέματα, θα επενδύσει στον συναισθηματισμό, την κακομοιριά και τη μιζέρια. Ένα ολόκληρο σύστημα ήθους και αξιών στημένο πάνω σε ένα-δυο επιδόματα. Τίποτα παραπάνω. Καμία υπέρβαση, καμία προσπάθεια.

Οι ελάχιστες μειοψηφίες που ακόμα και σε αυτό το περιβάλλον προσπαθούν να εργαστούν για το κοινό καλό, απογοητεύονται. Τρέχουν σε Open Days της Αυστραλίας, καταχωρούν χιλιάδες βιογραφικά σε ξένα portals, θέλουν απλά να φύγουν από δω. Είναι σχεδόν αδύνατο πλέον να κάνεις συζητήσεις. Αυτομάτως κατατάσσεσαι σε ένα από τα δεκάδες διαφορετικά ιδεολογικά στρατόπεδα που στήθηκαν πρόχειρα μέσα σε μία νύχτα, υπό το γλυκό άκουσμα κάποιας θεωρίας συνωμοσίας ή κάποιας βολικής «πραγματικότητας». Άντε να κάνεις διάλογο μετά. Άντε να μη νιώθεις πως δεν ανήκεις σε μία συνεχώς μειούμενη μειοψηφία.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’70, η Δανία (του Βορρά) είχε εισέλθει σε έναν φαύλο κύκλο παρομοίων προβλημάτων. Εκτροχιασμό δημοσιονομικού ελλείμματος, ανεργίας, συνεχούς υποβάθμισης της απόδοσης κρατικών ομολόγων κλπ. Μέσα σε τρία χρόνια κατάφερε με εντυπωσιακό τρόπο να αναστρέψει την κατιούσα. Όχι μόνον επειδή υπήρχε κυβέρνηση με συγκεκριμένους στόχους και όραμα, αλλά επειδή πολύ σύντομα και η κοινωνία ασπάστηκε και ακολούθησε κοινούς στόχους και οράματα, για το κοινό καλό. Το ίδιο κοινό όραμα που «ανέστησε» την ισοπεδωμένη Γερμανία μετά από δύο Παγκόσμιους Πολέμους, και αυτό που έχει λειτουργήσει συλλογικά σε άλλα ανεπτυγμένα κράτη.

Εδώ, αφού επιταχύνουμε τη βύθιση του καραβιού, μόλις φτάσουμε στο βυθό, θα στήσουμε και ένα άγαλμα στο Νίκο Φωτόπουλο για την εξαιρετική του κοινωνική αλληλεγγύη. Μετά, θα διακοσμήσουμε όλους τους δρόμους με σκουπίδια εις μνήμην της μεγάλης μαγκιάς που επέδειξαν οι εργαζόμενοι της ΠΟΕ-ΟΤΑ και ξεγέλασαν το νόμο. Και φυσικά, στο ψηλότερο σημείο θα σκαλίσουμε τις φάτσες των σημερινών πολιτικών αρχηγών των πέντε κοινοβουλευτικών κομμάτων, κατά τα πρότυπα του Mount Rushmore. Και αφού οχυρωθούμε ο καθένας στο καβούκι του, θα κρατάμε από μία καραμπίνα για να επιβάλλουμε τον δικό μας νόμο ο οποίος ξέρουμε πως είναι ο πιο δίκαιος και σωστός από κάθε άλλου κερατά.

Μιά Ωραία Πεταλούδα: Ανοιχτή Επιστολή-Κάλεσμα προς την ΦιλοΤροϊκανή Παράταξη

2011-10-09T11:13:00.002+03:00

Του Πέτρου Σαραντόπουλου

Εκτελώντας διατεταγμένη Υπηρεσία στο Καθεστώς της Τροικανής Χούντας απευθύνω βαρυσήμαντο πολιτικό μήνυμα με Ανοιχτή Επιστολή.

Πιστέ friend, άδολε subscriber, ταπεινέ follower, θαρραλέε commentator. Λαέ των Σόσιαλ Μύδια.

Είναι πλέον φανερό ότι σήμερα έχουν διαμορφωθεί οι εξής 3 Μεγάλες Παρατάξεις – Πολυκατοικίες στην Ελλάδα:

- αυτή του “Λεφτά Υπάρχουν” (ΝΔ_,ΚΚΕ, βαθύ ΠΑΣΟΚ)

- αυτή του “Λεφτά Δεν Υπάρχουν” (ρηχό ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΔHΣY, Δράση,διάφοροι σκοτεινοί κύκλοι, ντόπια και ξένα κέντρα αποφάσεων) και

- αυτή του “Μια Ωραία Πεταλούδα” (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Ο-Π, ΛΑΟΣ, Χρυσή Αυγή, Άρμα, Σπίθα, αγανακτισμένοι, αναρχικοί, μπάχαλοι)

Όλοι Εμείς οι αγνοί φιλοτροϊκανοί, οι ξενόδουλοι, οι δωσίλογοι, τα παπαγαλάκια, οι ντόπιοι τοποτηρητές, οι πράκτορες, τα δεκανίκια του καθεστώτος, οι γλύφτες των αφεντικών, οι έσχατοι προδότες, τα λαμόγια, οι κερδοσκόποι, οι πλουτοκράτες (ντόποιοι και ξένοι), οι στυγνοί τεχνοκράτες, η ελίτ, οι μάνατζερς του κώλου, οι προιστάμενοι της πλάκας, τα golden boys, οι ατενίστας, οι πρόσκοποι, οι κηπουροί της εξουσίας, οι ιδεολόγοι της παρακμής, οι πουλημένοι διανοούμενοι, οι απολογητές της φασιστικής λαίλαπας, τα μέλη της λέσχης Bilderberg, οι αμερικανοεβραίοι τραπεζίτες, οι μεγαλοεργολάβοι, οι ρομαντικοί ευρωλιγούρηδες, τα καθίκια, τα πρόβατα, οι ηλίθιοι, οι εύπιστοι, οι βαλτοί, οι σαδιστές, οι μεροκαματιάρηδες ασφαλίτες, οι δειλοί και άτολμοι, οι ΠρετεντεροΜανδραβέληδες και ΜοσιαλοΧωμενίδηδες – με δυό λόγια οι υγιείς δυνάμεις των υπέρμαχων της κρατικής καταστολής και της κοινωνικής αναλγησίας – πρέπει επιτέλους να παραμερίσουμε τις όποιες διαφορές Μας (απόπου κι αν προέρχονται) και να οργανωθούμε σε ένα πλειοψηφικό αντιλαϊκό Μέτωπο υπόγειας πάλης, δολοπλοκιών και ανατροπής της νομιμότητας.

Το καθήκον Μας ως προς τους ξένους Αφέντες μας είναι να συνταχθούμε ενωμένα, περήφανα και μίσθαρνα στη ΦιλοΜνημονιακή και Σοσιαλφιλελεύθερη Παράταξη του “Λεφτά Δεν Υπάρχουν”. Απώτερος και ανομολόγητος στόχος Μας να είναι να καταπνίξουμε την ογκούμενη λαϊκή οργή και αγανάχτηση, όχι μόνο με την ωμή βία και την γκαιμπελική προπαγάνδα των καναλιών Μας – καλοδεχούμενες κι αυτές και πάντα χρειάζονται-, αλλά και με νομότυπα κυνοβουλευτικά μέσα. Όσο βέβαια Μας ταλαιπωρούν ακόμα με τέτοιες διαδικασίες, που δεν τις έχουμε σε υπόληψη, αλλά ο Καιρός γάρ ΕγγύC – και αυτό είναι δέσμευση. Με αυτό το τρόπο Εμείς, αλλά και οι Προστάτες Μας, επιδιώκουμε να παρατείνουμε την Ξένη Κατοχή της Πατρίδας Μας, να θυμηθούμε (και ευχής έργον – να ζήσουμε αν αξιωθούμε) πράγματι άλλες εποχές και να εξυπηρετήσουμε δουλικά ξένα με τον λαό συμφέροντα.

Όλοι Μας οφείλουμε να εργαστούμε άοκνα και να καταστρώσουμε πραξικοπηματικό σχέδιο νεοφιλελεύθερου ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας, αντισυνταγματικής δήμευσης της μικροιδιοκτησίας μέσω ληστρικών χαρατσιών και κεφαλικών φόρων, καταλεηλάτησης των λαϊκών εισοδημάτων, πλήρους διάλυσης των μικρομεσαίων, αφηνούς διωγμού των κοπριτών του δημοσίου, ανελέητων απολύσεων των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, εξαφάνισης της μικρομεσαίας αγροτιάς, εξόντωσης των μικροεπαγγελματιών και τελικής εξάντλησης της φοροδοτικής ικανότητας των απείθαρχων υπηκόων της κωλοχώρας αυτής.

Στα πλαίσια της κοινωνικής Μας αναισθησίας ιδιαίτερη πρόνοια πρέπει να δώσουμε στην δημιουργία (μέσω λαίλαπας αντεργατικών μέτρων και Αρμαγεδδώνα ταξικών και ανάλγητων “Μεταρρυθμίσεων”), μιας κοινωνίας ζούγκλας που να Μας φέρει τουλάχιστον άλλα 100 χρόνια πίσω από το 1911 που βρισκόμαστε τώρα σε συνθήκες πραγματικής υπουδούλωσης και εξαθλίωσης. Και αυτό λόγω της πρωτοφανούς ατολμίας της Κυβέρνησης για μια πραγματική επιδρομή άδικων μέτρων ενάντια στον κωλολαό αυτό.

Πρέπει τέλος να επεξεργαστούμε τεχνικές πλήρους καταστροφής και αποδιάρθρωσης του κοινωνικού ιστού, κατεδάφισης των όποιων κουτσουρεμένων δικαιωμάτων υφίστανται ακόμα, καθώς και καλλιέργειας κοινωνικού αυτοματισμού μεταξύ ομάδων των ιθαγενών, έτσι ώστε με την καλλιέργεια εκβιαστικών και ξεδιάντροπων διλημμάτων να αφήνουν σαν ηλίθιοι (που είναι) να περνάει το δικό Μας, υπάκουα και αδιαμαρτύρητα.

Για την ονομασία της Παράταξής Μας θα γίνει (κατευθυνόμενη) ψηφοφορία μεταξύ των κάτωθι προτάσεων. Προτείνετε ελεύθερα και Εσείς και άμα γουστάρω και Μου δώσετε και καμιά “δωρεά” – όχι για μένα, για την φουκαριάρα την Παράταξη – μπορεί να προωθήσω την πρότασή Σας.

- Λε.Δ.Υ (ΛΕφτά Δεν Υπάρχουν)

- ΣΥ.ΡΙ.ΓΚΑ (ΣΥνασπισμός ΡΙζοσπαστών ΓΚΑουλάιτερ)

ή θα υπακούσουμε (και πάλι) , τυφλά (ως συνήθως) τις εντολές των Προστατών Μας.

Συγκρούονται σήμερα τα 3 στρατόπεδα της Αντίδρασης, της Προόδου (αυτοί της Προόδου είμαστε Εμείς – μην μπερδευτεί κανένας) και τα βλαμένα της Παιδικής Χαράς. Διάλεξε προσεκτικά τους συμμάχους Σου που θα εγγυηθούν την νίκη των Αφεντικών Μας και τον Ολοκληρωτικό Αφανισμό του διμέτωπου Οχτρού στον Νέο Εθνικό Τριχασμό.

Δύο χρόνια απραξίας

2011-10-06T09:00:00.000+03:00

Πρόσφατα έκλεισαν δύο χρόνια από την αρχή της διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και η πλειοψηφία του Τύπου, των ιστολογίων και γενικότερα των ΜΜΕ ασχολήθηκε με τον κλασσικό απολογισμό. Για μένα προσωπικά, ο συγκεκριμένος χρονικός προσδιορισμός δεν έχει κάποια σημασία. Σημασία δεν έχει τι χρώμα είναι η οποιαδήποτε κυβέρνηση, αλλά αν αυτό το χρώμα διαφοροποιείται με κάποιον τρόπο από τη γενικότερη γκριζίλα της μεταπολίτευσης (ας κρατήσουμε τη μαυρίλα ως χαρακτηρισμό για τα σκοτεινότερα χρόνια προ μεταπολίτευσης). Ή ακόμα καλύτερα, αν σε θέσεις ευθύνης βρέθηκαν έστω και για λίγο άτομα που δούλεψαν και παρήγαγαν έργο.

Τα δύο χρόνια ΠΑΣΟΚ, δεν σηματοδοτούν κάτι ιδιαίτερο πέρα από την απλή συνέχιση της ροής της νεοελληνικής ιστορίας. Η ίδια κυβερνητική ανικανότητα, η ίδια εγχώρια μιζέρια, η ίδια κρατική διαφθορά, η ίδια φοροδιαφυγή, τα ίδια λαμόγια διάχυτα σε πολιτικό και κοινωνικό σύστημα και προς έκπληξη των «επαναστατημένων νιάτων», τα ΜΑΤ βαράνε ακριβώς το ίδιο όπως βάραγαν και το ’85, και το ’95, και το 2003. Το ελληνικό Κράτος συνεχίζει ακριβώς στον ίδιο δρόμο, αγκαζέ με την κοινωνία της νεοελληνικής κουλτούρας, δηλαδή της αποποίησης ευθυνών, της έλλειψης αυτοκριτικής και της αδυναμίας αυτό-οργάνωσης.

Αυτό που διαφοροποίησε τα δύο χρόνια κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ από τα προηγούμενα χρόνια, ήταν η «καυτή πατάτα» της οικονομικής φούσκας που έσκασε στα χέρια της. Τίποτα παραπάνω. Οπότε, όταν ξαφνικά μέσα σε ένα ήδη διαλυμένο κράτος συμβαίνει ένα γεγονός που απαιτεί σοβαρότητα, υπευθυνότητα και πολλή δουλειά, λογικό είναι οι αντιδράσεις τόσο της πολιτικής όσο και της κοινωνίας να είναι άστοχες και πανικόβλητες. Με ποιον μαγικό και μεταφυσικό τρόπο, ένα αποτυχημένο σύστημα εν «καιρώ ειρήνης» θα μπορούσε ξαφνικά να ανταπεξέλθει εν καιρώ κρίσης; Ειδικά όταν ο πολιτικός κόσμος αντιδρά με όρους κομματικού λαϊκισμού προ δεκαετιών και η υπόλοιπη κοινωνία με όρους κακομαθημένου 5χρονου που του τέλειωσε το παγωτό και η μαμά δεν του παίρνει άλλο.

Με ή χωρίς χρεοκοπία, με ή χωρίς μνημόνιο και με ή χωρίς ΠΑΣΟΚ, έχουμε πολύ μεγάλο δρόμο ακόμα μπροστά μας ως χώρα. Πολλοί βλέπουν στη σημερινή κρίση, την επέλαση ενός κοινωνικού και οικονομικού χάους που θα μας στοιχειώσει για πολλά χρόνια ακόμα. Μία μειοψηφία, συνεχίζει και ελπίζει πως όλη αυτή η αναμπουμπούλα, η κοινωνική αστάθεια, η πατωμένη πολιτική και η γενικότερη αναταραχή, είναι απλά τα συμπτώματα ενός λαού που δεν του αρέσει αυτό που βλέπει στον καθρέφτη. Στο χέρι του καθενός είναι να αλλάξει το πρόσωπο και τον χαρακτήρα του και όχι στο ΠΑΣΟΚ ή στο κάθε ΠΑΣΟΚ. Σε αντίθεση με τη νοοτροπία του 95% αυτής της χώρας, η ουσιώδης κριτική δεν είναι ένα αυτούσιο δικαίωμα που αποκτάται εύκολα και χωρίς κόπο. Ας γίνει ο καθένας από εμάς σωστός και μετά να απαιτήσουμε το σωστό από τον άλλο. Ας φτιάξουμε πρώτα τη δική μας οικονομία και αν και εφόσον λειτουργήσει, μετά κατηγορούμε και την παγκόσμια οικονομική κρίση, τον καπιταλισμό, κλπ. Ας μάθουμε να ψηφίζουμε αξιοκρατικά και υπεύθυνα και μετά κατηγορούμε την όποια κυβέρνηση. Το ανάποδο δεν προσφέρει τίποτα παραπάνω πέρα από όξυνση της γενικότερης ψύχωσης.

Λόλα να μία σπείρα

2011-10-03T22:45:00.000+03:00

Εδώ και δύο μέρες περίπου, η εμφάνιση του ιστολογίου άλλαξε. Απέκτησε μία πιο φωτεινή, ανοιχτή, ελεύθερη και κυρίως προσωπική αισθητική. Η προηγούμενη, εκτός του ότι ήταν ετοιματζίδικο template του blogger, δημιουργούσε και μία ελαφρώς κλειστοφοβική, πιο σοβαροφανή αίσθηση. Και επειδή από κλειστοφοβία και σοβαροφάνεια, έχουμε ξεχειλίσει πια σε αυτή τη χώρα, αποφάσισα να σπάσω το κατεστημένο και να διακοσμήσω τη δική μου παιδική χαρά, σύμφωνα με τα γούστα μου.

Η σπείρα στην άμμο που διακρίνεται στο πίσω μέρος είναι μία που είχα φτιάξει πριν χρόνια σε κάποια παραλία. Το συνήθιζα όταν την έπεφτα σε μία αμμουδιά για ένα – ενάμιση μήνα το καλοκαίρι. Τις ημέρες, ή μάλλον, τις νύχτες που γέμιζε το φεγγάρι, έφτιαχνα μία τέτοια δίπλα από την καβάντζα μου και χάζευα τις αντιδράσεις των περαστικών. Κατά τη διάρκεια της νύχτας που οι σκιές τονίζονταν πιο έντονα υπό το φεγγαροφώς, και το λεγόμενο σεληνί* έκανε όμορφες αντιθέσεις με τις σκιερές αυλακιές της σπείρας, όσοι περπάταγαν και την έβρισκαν στο διάβα τους ξαφνιάζονταν. Άλλοι κοντοστέκονταν και απορούσαν, άλλοι απλά την παρέκαμπταν, και βέβαια δεν έλειπαν και αυτοί που απλά περπατούσαν από πάνω της σα να μην έβλεπαν τίποτα. Διαφορετικοί άνθρωποι, διαφορετικές αντιλήψεις, διαφορετικές αντιδράσεις· εξαίσια τροφή για την αγαπημένη μου ασχολία της ανθρωπο-παρατήρησης.

Η σπείρα ως σχήμα, έχει ιδιαίτερο συμβολισμό για μένα. Εκτός από τις μαθηματικές της προεκτάσεις, παραπέμπει ευθέως στον τρόπο με τον οποίο πολλές φορές λειτουργεί η ανθρώπινη σκέψη. Ξεκινώντας από το κέντρο και προσπαθώντας να το κατανοήσουμε, κινούμαστε κυκλικά γύρω από αυτό καθώς το αναλύουμε, αλλά αντί να το πλησιάζουμε, συνεχώς απομακρυνόμαστε χωρίς να καταλαβαίνουμε την ακριβή πορεία μας, μέχρι που κάποια στιγμή έχουμε απομακρυνθεί τόσο πολύ που δεν έχει νόημα να συνεχίζουμε.

Προσωπική μου άποψη είναι ότι η νεοελληνική ψυχοσύνθεση, έχει μπει πλέον σε μία τροχιά που μόνο έτσι ξέρει να αναλύει τα πράγματα· να προσπαθεί δηλαδή να κατανοήσει κάποιο στοιχείο και όσο πιο πολύ το επεξεργάζεται, τόσο πιο πολύ να απομακρύνεται από αυτό. Πες το έλλειψη κριτικής σκέψης και αυτοκριτικής, υπερβολικού εγωισμού ή ξέρω γω τι, σημασία έχει πως όποια και αν είναι η αιτία, τα συμπτώματα σκάνε σαν καρυδότσουφλά κάθε μέρα όλο και περισσότερα στα μούτρα μας. Με κατάλυση της λογικής, και του σοβαρού λόγου, για χάρη του συναισθηματισμού και του σοβαροφανούς λόγου.

Στα παιχνίδια με το νου που έκανα τότε που έφτιαχνα τις σπείρες και χάζευα αντιδράσεις, είχα και την αντίθετη λύση. Ξεκινάμε να προσεγγίζουμε το κέντρο πιο ανοιχτά, και καθώς το κατανοούμε καλύτερα πλησιάζουμε όλο και πιο κοντά, ακολουθώντας τη σπείρα προς τα μέσα. Αναπόφευκτα, και μετά από πολλές περιστροφές οδηγούμαστε στην απλότητα του κέντρου. Και πριν με κατηγορήσεις για αμπελοφιλόσοφο, σκέψου πως πριν 10-15 χρόνια είχα την ψευδαίσθηση ότι οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη και ρέπουν προς την απλότητα. Τελικά χρειάζεται λίγη πείρα και πολλή παρατήρηση για να συνειδητοποιήσει κανείς ότι στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο.

*σεληνί: το χρώμα που παίρνει η άμμος μόνο υπό το φως του φεγγαριού και θυμίζει σεληνιακό τοπίο.

Intermission #52 (Tarantella edition)

2011-10-02T09:24:00.002+03:00

Άσε τη γκρίνια και την αγανάκτηση. Χόρεψε μια tarantella !

Το πτώμα του Κράτους ως λίπασμα

2011-09-30T10:02:00.004+03:00

Έχει πέσει ένα γενικό μούδιασμα στη χώρα. Μουδιασμένοι πολίτες, μία κυβέρνηση σε άπραγη αμηχανία, κινήματα που απλά ξέφτισαν, άλλα που αυτοκαταστράφηκαν και γενικώς μουδιασμένη δραστηριότητα. Μια ολόκληρη χώρα (κοινωνία, πολιτικοί και κυβέρνηση) εξουθενωμένη, μετά από συνεχείς μάχες με την πραγματικότητα. Αλλά, δυστυχώς για τους ανθρώπους, και ευτυχώς για τη νομοτέλεια των πραγμάτων, η πραγματικότητα πάντα κερδίζει στο τέλος. Και όπως στη φύση τα είδη που είναι πιο προσαρμοστικά επιβιώνουν και εξελίσσονται, κάπως έτσι και οι κοινωνίες που προσαρμόζονται στην πραγματικότητα μπορούν να εξελιχθούν και να αναπτυχθούν. Οι άλλες απλά συνεχίζουν να «βρίζουν το διάολό τους», όπως λέει και ο ποιητής.

Τα μαθήματα της κρίσης δεν είναι αποκομμένα από τα παθήματα. Για κάθε κάτοικο αυτής της χώρας είναι διαφορετικά, όπως επίσης και η ερμηνεία τους. Ακόμα και σήμερα, και παρά την φιλολογία που έχει αναπτυχθεί τα δύο τελευταία χρόνια για αυτά τα μαθήματα, κάθε μέρα που η κρίση βιώνεται όλο και περισσότερο, η πραγματικότητα γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρη στα μάτια του καθενός. Σίγουρα, το πιο ασφαλές συμπέρασμα που μπορεί να βγει, είναι ότι η κοινωνική συνοχή έχει θρυμματιστεί σε πολύ μικρότερα κομμάτια από αυτά που ήταν κάποτε. Και μία θρυμματισμένη κοινωνική συνοχή μπορεί να έχει δύο καταλήξεις. Ή να αποδομηθεί ολοκληρωτικά ή σταδιακά να ξαναδομηθεί. Αλλά για να ισχύσει το δεύτερο, θα πρέπει τελικά να υπάρχουν μαθήματα για όλους, που θα συνοδεύονται με αντίστοιχες πράξεις και όχι απλή φιλολογία.

Όσο άβολο και σκληρό και αν βιώνεται, το μούδιασμα κάποια στιγμή αναγκαστικά ακολουθείται από δράση. Αλλά δράση ατομική, αποκομμένη από την κεντρική πολιτική σκηνή και τα «μαζικά» κινήματα που απέτυχαν να διατυπώσουν κάποια στοιχειώδη κοινά, μαζικά και ρεαλιστικά αιτήματα. Δράση*, υπό τη συνειδητοποίηση που έχει καθυστερήσει να έρθει στην Ελλάδα εδώ και δύο περίπου αιώνες˙ δηλαδή της αποκομμένης από το «Κράτος-πατερούλη» που καθορίζει και «προστατεύει» τις ζωές των πολιτών, αλλά συνυφασμένης με την ατομική ευθύνη και ελευθερία. Δεν αναφέρομαι στην κατάλυση του Κράτους δικαίου και κοινωνικής αλληλεγγύης, αλλά σε ένα Κράτος που σταδιακά θα περιοριστεί μόνο σε αυτούς τους δύο ρόλους και θα σταματήσει να επηρεάζει όλες τις πτυχές της ζωής του κάθε ατόμου.

Αυτή την περίοδο βιώνουμε όλοι τις επιπτώσεις της χρεωκοπίας του Κράτους, και της κοινωνικής ψυχοσύνθεσης που αναπτύχθηκε γύρω από αυτό˙ όχι του καθενός μας χωριστά. Η συνεχιζόμενη φορολογία, οι έκτακτες εισφορές, η αδυναμία μείωσης δαπανών και στοιχειώδους διοίκησης και οι τσάτρα-πάτρα πολιτικές λύσεις της τελευταίας στιγμής, είναι σημάδια αυτής της χρεωκοπίας, τα οποία αναγκαζόμαστε να πληρώνουμε και όσοι ήμασταν σωστοί όλα αυτά τα χρόνια απέναντι στο Κράτος και την υπόλοιπη κοινωνία˙ η μειοψηφία που ήταν έξω από το φαυλοκρατικό σύστημα που «τα έτρωγε μαζί με τον κ. Πάγκαλο». Ήρθε η στιγμή που ο μύθος του «Κράτους-πατερούλη» κατέρρευσε τελικά και σε αυτή τη χώρα. Όσο πιο γρήγορα συνειδητοποιήσουμε τις πτυχές αυτού του μύθου, τόσο πιο γρήγορα θα μπορέσουμε μέσω της αυτοκριτικής και της ατομικής ευθύνης, να δραστηριοποιηθούμε έμπρακτα και προσωπικά για να ξαναφτιάξουμε μία πιο δίκαιη και δημοκρατική συλλογικότητα. Διαφορετικά, η πραγματικότητα έχει και άλλες εναλλακτικές, οι οποίες όμως μπορούν να γίνουν πολύ χειρότερες από το παρόν.

* Όσο ειρωνικό και αν ακούγεται, και παρά το φιλελεύθερο στοιχείο αυτής της παραγράφου, η επαναλαμβανόμενη χρήση της λέξης «Δράση» δεν αποσκοπεί σε κανέναν συνειρμό με τον ομώνυμο πολιτικό σχηματισμό.

Σε διασταυρωμένα πυρά

2011-09-27T20:41:00.004+03:00

Αντιγράφω από Wikipedia:

“Social cognitive theories suggest that people have inherent biases in the way they perceive the world and these biases can be used to manipulate them. For example, people tend to believe that people's misfortune (e.g., poverty) is a result of the person and downplay external factors (e.g., being born into poverty). This bias is referred to as the Fundamental Attribution Error. The self-fulfilling prophecy relates to people's tendencies to stick with their original theories even when evidence proves their theories are incorrect. This tendency is sometimes referred to as confirmation bias (see list of cognitive biases). Propaganda frequently plays upon people's existing biases to achieve its end. For example, the illusion of control, refers to people's seemingly innate desire to believe they can and should control their lives. Propagandists frequently argue their point by claiming that the other side is attempting to take away your control.”

Μετά την κυριακάτικη συγκέντρωση στο Σύνταγμα, κυκλοφόρησαν δύο φωτογραφίες που έκαναν αίσθηση.

Μία ψεύτικη (με εμφανή ίχνη φωτομοντάζ) από την Ελευθεροτυπία, με σχετικό άρθρο:

Και μία πραγματική:

Μπορούμε τώρα να βγάλουμε τα μαχαίρια και να αρχίσουμε το ξεκατίνιασμα ανάμεσα σε ατάκες του στυλ «Ναι, αλλά αν η ιστορία είναι πραγματική;», «Τελικά το κοριτσάκι έφαγε «ασπιδιά» από ΜΑΤατζή ή όχι;», «Τα ΜΑΤ φταίνε ή ο πατέρας της που την πήγε σε συγκρουσιακό περιβάλλον;», «Και αν το κοριτσάκι κλαίει μόνο από την ένταση που επικράτησε χωρίς να ασκήθηκε πάνω της σωματική βία;» κλπ κλπ. Τα στρατόπεδα είναι γνωστά. Οι μεν θα ισχυριστούν με πάθος ότι έτσι ακριβώς έγιναν τα πράγματα συμπλέοντας με το παθιασμένο κείμενο της «Ε» και οι δε ότι όλη η ιστορία είναι κατασκευασμένη. Το γνωστό άσπρο-μαύρο.

Εγώ πάλι δεν έχω ιδέα. Βλέπω απλά παντού μία παρακμή. Αν αυτή η παρακμή βρίσκεται μέσα στο αστυνομικό σώμα ή στον Τύπο, δεν έχει τελικά και τόση σημασία. Γνωστό το επίπεδο και των δύο «εξουσιών», γνωστή και δεδομένη η παρακμή τους. Τα πράγματα όμως αγριεύουν. Και μέσα στην επερχόμενη αγριάδα φαίνεται πως οι εξουσίες προχωρούν σε καταχρήσεις χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν και τίποτα. Ούτε σε δημοκρατικά δικαιώματα, ούτε σε αντικειμενική πληροφόρηση. Αλίμονο στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια που τελικά βρέθηκε στα διασταυρωμένα πυρά τους.

Ρητορικά χαλίκια

2011-09-26T12:52:00.003+03:00

Στο εγγύς παρελθόν έχουν ξαναγίνει καταλήψεις τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών. Επίσης, έχουν ξαναγίνει καταλήψεις δρόμων και διακοπή της κυκλοφορίας με ανάλογες επεμβάσεις των ΜΑΤ κάνοντας αναίτια χρήση δακρυγόνων και βίας (αναφέρομαι σε κάποια αποσπασματικά συμβάντα στη χθεσινή συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος). Και ενώ έχουν ξανασυμβεί, χθες και πάλι όλη η ρητορική αναλωνόταν γύρω από τα ίδια ακριβώς θέματα που είχαν ξανασυζητηθεί στις ίδιες περιστάσεις. Πάλι τα ίδια «στρατόπεδα», πάλι τα ίδια «επιχειρήματα» και φυσικά πάλι ο ίδιος συναισθηματισμός και πανικός. Συμπερασματικά, από τις προηγούμενες φορές ούτε μάθαμε κάτι, ούτε πήραμε αποφάσεις για το πώς θα πρέπει να αντιμετωπίζονται αυτά τα φαινόμενα, ούτε βγάλαμε κάποια ασφαλή συμπεράσματα για το ποιες θα πρέπει να είναι οι ανάλογες πράξεις όταν ξανασυμβούν. Χθες βράδυ, καθόμασταν και βλέπαμε για χιλιοστή φορά την ίδια ταινία και γράφαμε την κριτική με ένα πάθος λες και ήταν η πρώτη φορά.

Δεν έχουμε λύσει ως κοινωνία στοιχειώδη ζητήματα. Πού εντάσσουμε ακριβώς την ελευθερία λόγου και το δικαίωμα στην διαμαρτυρία και πού την κατάχρηση αυτών; Τί ορίζουμε ολοκληρωτική παρέμβαση και τί δημοκρατική; Δικαιολογείται η αστυνομική βία και αν ναι σε ποιες περιπτώσεις; Καταδικάζουμε μαζικά την βία από όπου και αν προέρχεται ή κάποια βία είναι πιο «καλοπροαίρετη» από κάποια άλλη; Τί ορίζουμε ως κοινωνικό αγώνα και τι ως ατομικιστικό; Κλπ κλπ… Αρνούμαστε να επιβάλλουμε σε συλλογικό επίπεδο συνθήκες ευνομίας, κοινωνικής ευρυθμίας, σεβασμού δικαιωμάτων και ελευθερίας, και ξεμένουμε στον ιδεολογικό κατινισμό.

Σε μεγαλύτερη κλίμακα, συμβαίνει ακριβώς το ίδιο πράγμα, τόσο στην πολιτική σκηνή όσο και στην κοινωνία. Εδώ και δύο χρόνια πλέον, προβάλλουμε θεωρίες για τα αίτια της κρίσης και αντί να λάβουμε έμπρακτα μέτρα για την αντιμετώπισή της, συνεχίζουμε να εστιάζουμε στο παρελθόν. Αν αύριο, μεθαύριο χρεοκοπήσουμε, θα ξεκινήσουμε να αναλύουμε αυτό που θα έπρεπε να κάνουμε τώρα. Δηλαδή για ποιον λόγο χρεοκοπήσαμε και τι θα έπρεπε να είχαμε κάνει για να το αποφύγουμε.

Φαίνεται πως είμαστε συνεχώς ένα βήμα πίσω, και αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι απλά εύκολο και βολικό. Αντί να εργαζόμαστε για να επηρεάζουμε συνεχώς τα γεγονότα, περιμένουμε πρώτα αυτά να συμβούν και μετά να κάνουμε ανούσιες αναλύσεις εκ του ασφαλούς. Αντί να θέτουμε στόχους και να χαράσσουμε κάποια έμπρακτη τακτική, δεχόμαστε τη δημιουργία οποιασδήποτε τυχαίας συνθήκης και της ασκούμε υποκειμενική κριτική. Έτσι όμως δεν κινείται τίποτα προς κάποια κατεύθυνση. Ούτε οι καταλήψεις τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών προσφέρουν κάτι, ούτε η αστυνομική βία. Απλά τραβάμε όλοι ένα πανί προς διαμετρικά αντίθετες κατευθύνσεις περιμένοντας κάποιον από μηχανής θεό να δώσει τη λύση. Δυστυχώς για την εθνική μας ψυχοσύνθεση, η «σκληρή» πραγματικότητα έχει δείξει ότι τέτοιου είδους λύσεις δεν υπάρχουν.

Ωραία, διαφωνούμε...

2011-09-22T10:37:00.003+03:00

… και πλέον είναι εμφανές παντού ότι ξεχάσαμε πού συμφωνούμε.

Μία από τις πιο ψευδείς «γνώσεις» που μου έχουν μείνει από το σχολείο, ήταν αυτή η διδασκαλία της ιστορίας από την οποία προέκυπτε ότι «εμείς οι Έλληνες τρωγόμαστε μεταξύ μας, αλλά όταν ο εχθρός είναι προ των πυλών, ενωνόμαστε σαν μία γροθιά και τον κατατροπώνουμε». Το ψεύδος έγκειται στο γεγονός, ότι αργότερα διαβάζοντας λίγο καλύτερα ιστορία και ερευνώντας τις εκάστοτε κοινωνικές δομές, ήταν εμφανές ότι και πάλι ο καθένας για την πάρτη του πολέμαγε. Απλά τύχαινε ο εχθρός να είναι κοινός και να συγκεντρώνει τα πυρά όλων.

Γι’ αυτό άλλωστε και αυτό το παραμύθι δεν λειτουργεί τη σήμερον ημέρα. Σήμερα που ο εχθρός είναι διάσπαρτος ανάμεσά μας, αδυνατούμε να εστιάσουμε και να τον καταπολεμήσουμε συλλογικά. Και φυσικά, αυτή τη φορά δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος που προτάσσει ένα όπλο στα μούτρα μας για να αντιδράσουμε ανάλογα. Εδώ και δύο χρόνια που έχουμε κάνει βουτιά στην ύφεση, ψάχνουμε να βρούμε ποιος είναι πραγματικά ο εχθρός, και ο καθένας διαφωνεί με τη γνώμη του άλλου.

Η διαφωνία είναι ένα βασικό εναρκτήριο στοιχείο για τη ζύμωση νέων ιδεών. Όμως για την εφαρμογή των καθεαυτό ιδεών θα πρέπει να ξεκινήσουν οι συμφωνίες. Πάνω στον συναισθηματικό μας αναβρασμό έχουμε πλέον συνηθίσει να διαφωνούμε και ξεχάσαμε να συμφωνούμε. Μπορούμε να μιλάμε για δέκα πράγματα με κάποιον, να συμφωνούμε στα εννιά και να διαφωνούμε στο ένα, τελικά να εστιάζουμε σε αυτό το ένα και να χάνουμε και τα δέκα.

Έχουμε ξεχάσει το πολύχρωμο φάσμα της πραγματικότητας και μιλάμε μόνο με όρους άσπρου-μαύρου. Αναφερόμαστε σε ΟΛΟΥΣ τους δημόσιους υπαλλήλους, σε ΟΛΟΥΣ τους πολιτικούς, σε ΟΛΟΚΛΗΡΟ τον λαό, σε ΟΛΟΥΣ τους μεγαλο-επιχειρηματίες, σε ΟΛΟΚΛΗΡΗ την Ευρώπη, σε ΟΛΟΚΛΗΡΟ τον Καπιταλισμό, σε ΟΛΟΚΛΗΡΟ το Κράτος και αδιαφορούμε πλήρως για τη σύνθεση των επιμέρους χαρακτηριστικών. Σχηματίζουμε έτσι παντελώς λανθασμένες αντιλήψεις που στην ισοπέδωσή τους, σαρώνουν και τα όποια διακριτά στοιχεία θα μπορούσαν να αποτελούν λύσεις. Μιλάμε πλέον ολοκληρωτικά. Και στον ολοκληρωτισμό, λύσεις δεν υπάρχουν, παρά μόνο για αυτούς που αποκομίζουν καθαρά ατομικά οφέλη, και όχι συλλογικά.

Αφού λοιπόν όλοι διαφωνούμε, ας δούμε πού συμφωνούμε και να δουλέψουμε πάνω σε αυτά. Τίποτα δεν μπορεί να οικοδομηθεί, να αναπτυχθεί και εν τέλει να παραχθεί αν βάζουμε φρένο σε ιδέες στις οποίες συμφωνούμε εν μέρει αλλά βγάζουμε τα μάτια μας για τα στοιχεία των εκάστοτε ιδεών για τα οποία διαφωνούμε. Αν είναι η πολιτική σκηνή που δίνει το κακό παράδειγμα προς αυτή την κατεύθυνση, μία πραγματική λαϊκή επανάσταση θα ήταν αυτή που θα έσπαγε αυτό το κατεστημένο διαφωνίας.

Intermission #51 (Ευχάριστο διάλειμμα edition)

2011-09-18T17:02:00.003+03:00

(Κλικ για μεγέθυνση)

Τραγιά στο απυρόβλητο

2011-09-14T22:43:00.002+03:00

Όλως τυχαίως, μία φίλη σήμερα με ενημέρωσε για την έκτακτη εισφορά φόρου επιτηδεύματος. Μπήκα λοιπόν στο taxisnet και είδα το μπουγιουρντί. Θα το πληρώσω. Δεν έχω κολλήματα τύπου «δεν πληρώνω». Μπορώ να σου γράψω ένα κατεβατό κραξίματος για τις επιλογές της κυβέρνησης που προτιμά να συνεχίζει το στραγγάλισμα ολόκληρης της χώρας προκειμένου να μην αγγίξει το «μαγαζάκι» του δημοσίου, των κομματικών «κοτζαμπάσηδων» και των απανταχού εργατοπατέρων του πιο ξεφτιλισμένου συνδικαλισμού στον πλανήτη. Μπορώ επίσης και με απόλυτη βεβαιότητα να σου πω ότι ακόμα και αν όλοι πλήρωναν την έκτακτη εισφορά και μπάλωνε η τρύπα που προσπαθούνε να μπαλώσουν, η ανικανότητά τους να κάνουν σοβαρές και θετικές μεταρρυθμίσεις στην οικονομία θα δημιουργούσε και πάλι τρύπα προς μπάλωμα μέσα σε λίγους μήνες. Κοινώς, ξέρω πως η εισφορά που θα πληρώσω, όχι μόνο δεν θα βρει τον ανάλογο οικονομικό στόχο, αλλά κατά μία πολύ μεγάλη πιθανότητα θα μπει σε ένα τρύπιο ποτήρι.

Με την κακοδιαχείριση πλέον τα έχω βρει. Στην Ελλάδα ζω. Ξέρω πως εφόσον επιλέγω να ζω σε αυτή τη χώρα, είμαι καταδικασμένος να περιτριγυρίζομαι από υπηρεσίες και ανθρώπους που αδυνατούν να διαχειριστούν κάτι σωστά. Έτσι, επιλέγω να πληρώνω φόρους λόγω ευσυνειδησίας, γνωρίζοντας ότι ένα ανίκανο κυβερνητικό επιτελείο, και ένα σωρό ανίκανοι δημόσιοι υπάλληλοι θα καταφέρουν να το ρίξουν σε κάποια «μαύρη τρύπα» του προϋπολογισμού. Πες με σχιζοφρενή, ή μαλάκα αλλά αν μη τι άλλο κρατάω καθαρότερο κούτελο από τον οποιονδήποτε ψευτομαγκάκο, «επαναστάτη», υποκριτή μαλάκα που καίγεται τόσο πολύ για τη σωτηρία της χώρας και φοροδιαφεύγει με την πρώτη ευκαιρία. Και στην τελική είμαι kinky άτομο σε ορισμένα θέματα, πώς να το κάνουμε;

Αυτό με το οποίο δεν μπορώ να τα βρω ακόμα, είναι το θράσος και η αχρειότητα που πλέον έχουν ξεπεράσει κάθε όριο. Διότι όταν μιλάμε για θράσος και αχρειότητα, θα πρέπει όλοι μαζί να σταθούμε σούζα, με μία ολόγιομη αίσθηση άπειρου ΔΕΟΥΣ και να προσκυνήσουμε όσο πιο βαθιά μπορούμε, τουρλώνοντας τους γυμνούς κώλους μας μπροστά στη σημερινή εξαγγελία, κατά την οποία από την έκτακτη εισφορά ακίνητης περιουσίας εξαιρούνται οι εκκλησίες και τα μοναστήρια.

Ναι αγαπητέ, τιποτένιε, Ελληνίσκε μου. Μετά την υποχώρηση της κυβέρνησης στα αρχικά σχέδια φορολόγησης της εκκλησίας, μετά την άρνηση διακοπής επιδομάτων στους κληρικούς, μετά την ανακάλυψη 2.000 κληρικών «φαντασμάτων» που είναι κανονικά στις λίστες μισθοδοσίας, μετά την σύντομη αποκάλυψη οικονομικών σκανδάλων εκκλησιαστικών ΜΚΟ, και την άμεση απόκρυψή τους, μετά τους άπειρους τεμενέδες της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας στην ρασοφόρο πλέμπα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, μετά την μετονομασία του ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΥ Νοσοκομείου Πατρών σε «Παναγία η Βοήθεια», και υπό την ευλογία της ομοουσίου και αδιαίρετου αγίας τριάδας στο ελληνικό Σύνταγμα, η αχρειότητα και το θράσος ανέβηκε level και κέρδισε και 10 κανονάκια. Την διάσωση της χώρας θα την πληρώσουν όλοι οριζοντίως, ακόμα και τα παππούδια που παίρνουν τρείς και εξήντα και έχουν κάποια ξενοίκιαστη γκαρσονιέρα στο κέντρο της Αθήνας, όχι όμως οι παπάδες. Που να βουλιάξει το μπουρδέλο για χώρα, το τελευταίο πράγμα που θα εξαφανιστεί από αυτό τον τόπο θα είναι μία τεράστια σταυρούμπα κοσμημένη με χρυσά τάματα, και 10.000 ρασοφόρα τραγιά κρεμάμενα από πάνω της.

Και εγώ, ο σχιζοφρενής που θα πληρώσει κανονικά τον φόρο του, εξοργίζομαι αγαπητέ Ελληνίσκε μου. Όχι επειδή θα πληρώσω. Τα είπαμε αυτά. Αλλά επειδή αν το ποίμνιο στις εκκλησίες βελάζει μία φορά, ολόκληρη η υπόλοιπη κοινωνία βελάζει δέκα. Επειδή, οι βουλευτές εντός και εκτός του κυβερνόντος κόμματος απειλούν με παραιτήσεις αν η βλαχο-ομάδα τους πέσει κατηγορία, αλλά δεν ίδρωσε ούτε μία τρίχα από το βλαχο-μουστάκι τους στην εξαίρεση της εκκλησίας από την έκτακτη εισφορά. Επειδή η κοινωνική αγανάκτηση πάει μόνο πλατεία Συντάγματος και ποτέ Μονή Πετράκη. Το κόμμα, και τα «αυθόρμητα κινήματα πολιτών» άλλωστε δεν εξέδωσαν ποτέ μανιφέστο εναντίον της εκκλησίας. Όχι δα! Θα ρίξουμε στο βόθρο το όπιο του λαού; Και αν τυχόν κάποια στιγμή γίνουμε εμείς εξουσία, με τι θα ποτίζουμε τον λαό; Άσε που, και για τους πιο προοδευτικούς, μία στο εκατομμύριο να υπάρχει θεός, ας μην το ρισκάρουμε και την πέσουμε στους παπάδες. Ντροπής πράγματα!

Τέτοια ξεφτιλισμένη κοινωνία είμαστε. Εκλέγουμε κυβερνήσεις που στήνουν κώλο στους παπάδες, και διεκδικούμε κοινωνική δικαιοσύνη εξαιρουμένης της εκκλησίας. Και αν κάποια στιγμή ανοίξει η πόρτα των απολύσεων στον Δημόσιο Τομέα, ξέρετε ποιοι δημόσιοι υπάλληλοι θα φύγουν τελευταίοι; Άραγε θα καεί το Κοινοβούλιο ή η Μονή Πετράκη; Άστο, μην μπαίνεις στον κόπο. Ρητορικές οι ερωτήσεις…

Αποσαφηνίζοντας ξεχασμένους στόχους

2011-09-11T13:57:00.003+03:00

Σε μία από τις εκπομπές του ΣΚΑΙ που ακολουθούσαν τα επεισόδια της σειράς «1821», στο πάνελ συζήτησης είχαν παρευρεθεί ο ιστορικός Θάνος Βερέμης και ο καθηγητής Φιλοσοφίας Χρήστος Γιανναράς. Κάποια στιγμή μέσα στη συζήτηση, ο κ. Γιανναράς εξέφρασε την απορία: «Ωραία όλα αυτά τα περί Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και φιλελευθερισμού, των κοινωνικών επαναστάσεων της εποχής, του φιλελληνικού ρεύματος, της φιλικής εταιρίας, της αναγέννησης του αρχαιοελληνικού ιδεώδους κλπ. Ο ελληνικός λαός ρωτήθηκε ποτέ αν ήθελε να αλλάξει προς αυτή την κατεύθυνση;». Μέσα στη σύγχυση που ενδεχομένως να δημιούργησε η ερώτηση, ο κ. Βερέμης απόρησε πώς θα ήταν δυνατόν ένα τόσο ισχυρό ρεύμα όπως αυτό του Διαφωτισμού και των ιδεών της Γαλλικής Επανάστασης να μην συμπαρασύρει έναν φτωχό και καταπιεσμένο λαό που μόλις κατάφερε να σταθεί στα πόδια του και να διακηρύξει εθνική ανεξαρτησία; Το φαινομενικά αυτονόητο της απάντησης όμως, δεν αναιρεί την ορθότητα της ερώτησης.

Η αλήθεια είναι ότι οι λαοί που κατοικούσαν στην Ελλάδα το 1821, όχι μόνο δεν ρωτήθηκαν για την ιδεολογική, πολιτισμική, εθνική και στρατηγική κατεύθυνση που θα ήθελαν να πάρουν, αλλά δεν ρωτήθηκαν ούτε καν αν ήθελαν να ενοποιηθούν υπό ένα ενιαίο Κράτος. Μπορεί φυσικά οι διανοούμενοι της εποχής, οι Έλληνες και ξένοι Διαφωτιστές να είχαν ένα όμορφο και ιδανικό όραμα για το νεοσύστατο ελληνικό Κράτος αλλά η καθεαυτό γνώμη της πλειοψηφικής μάζας της ελληνικής κοινωνίας δεν ρωτήθηκε ποτέ πραγματικά και ευθέως. Και αυτή η «ανειλικρίνεια» τόσο από τους διανοούμενους και διαφωτιστές της εποχής, όσο και από την λαϊκή θέληση, διαιωνίστηκε στα επόμενα χρόνια και έγινε σχεδόν μόνιμη κατάσταση διαμάχης και σύγχυσης μέχρι και σήμερα που συνεχίζεται υπό τη μορφή διαφορετικών συγκρούσεων και κοινωνικοπολιτικών διαχωρισμών.

Η έννοια του πολιτικού ως κάποιου υπεύθυνου για τη ζωή και τη μοίρα των πολιτών είναι μία νοοτροπία που δεν συναντάται ευρέως σε Δυτικά Κράτη, δεδομένου ότι η εύρυθμη λειτουργία του Κράτους είναι αυτονόητη ανεξαρτήτως των πολιτικών προσώπων. Στην Ελλάδα, παρόλο που ο πολιτικός ως οντότητα, στην ουσία διαμορφώνεται και αναδεικνύεται από τον λαό, ο διαχωρισμός μεταξύ «πολιτικών και λαού» που χρησιμοποιείται συχνά πυκνά στην καθομιλουμένη και αποτελεί πεδίο σύγκρουσης για οποιαδήποτε πολιτική ή λαϊκή εκτόνωση, πηγάζει από εκείνη την εποχή, και συνεχίζει να διαιωνίζει αυτή τη σχέση δυσπιστίας.

Αυτός ο διαχωρισμός, με τις συνέπειές του στην σταθερότητα του πολιτικού συστήματος και τη λειτουργία του Κράτους, είναι μία φυσιολογική κατάσταση για το νεοελληνικό Κράτος, δεδομένου ότι η αστική δημοκρατία ουδέποτε εδραιώθηκε πραγματικά στη χώρα και φυσικά ποτέ δεν δημιούργησε ανάλογες συνειδήσεις, τόσο στους πολίτες όσο και στους ανερχόμενους πολιτικούς. Οι τρεις εξουσίες δεν εφαρμόστηκαν ποτέ σε διακριτούς ρόλους, ασκώντας τον προβλεπόμενο αλληλοέλεγχο, με αποτέλεσμα να διαιωνίζεται η αρχική συνθήκη δυσπιστίας προς το ελληνικό Κράτος.*

Η έννοια του «Κράτους» δεν ήταν κάτι το αυτονόητο για μία κοινωνία που συνέχιζε να ζει υπό την παρουσία των Κοτζαμπάσηδων οι οποίοι κοίταζαν λάγνα κάθε νέο ξένο δάνειο που εισέρρεε στα δημόσια ταμεία. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι ακόμα και σήμερα, όταν αναφερόμαστε στο «Κράτος» συνήθως εννοούμε έναν υψηλό και ανυπέρβλητο θεσμό που ελέγχεται από τους πολιτικούς και τον περίγυρό τους και εξουσιάζει όλη την υπόλοιπη κοινωνία. Στην ουσία όμως, η νομική, αλλά και θεσμική υπόσταση του Κράτους περιλαμβάνει ολόκληρη την κοινωνία με τους διακριτούς ρόλους του κάθε ατόμου και των εξουσιών που απορρέουν από τα άρθρα του Συντάγματος.

Επίσης δεν είναι τυχαία η ξενοφοβία και η ευρύτερη καχυποψία απέναντι σε ξένα συμφέροντα, που ενώ υπάγονται σε παραδοσιακά συμμαχικές χώρες, και έχουν ευεργετικά αποτελέσματα, συνεχίζουν να δημιουργούν μία αίσθηση δυσπιστίας από την ευρύτερη ελληνική κοινωνία. Παλιότερα ήταν οι Άγγλοι και οι Γάλλοι, μετά οι Αμερικάνοι και μόλις πρόσφατα οι Γερμανοί. Ενδεχομένως και αυτή η δυσπιστία να πηγάζει από τα πρώτα χρόνια της σύστασης του ελληνικού Κράτους, όπου οι κάθε είδους εμπλοκές των ξένων, γίνονταν ύστερα από συμφωνίες με πολιτικούς ή τοπικούς άρχοντες της ελληνικής υπαίθρου στο όνομα του ελληνικού Κράτους, χωρίς τα οφέλη να είναι ευνόητα και άμεσα για ολόκληρη την κοινωνία.

Όσο διαιωνίζεται αυτή η σύγχυση ταυτότητας και πολιτισμικής πορείας, τόσο θα εντείνονται οι εσωτερικοί διαχωρισμοί μεταξύ διαφόρων ιδεολογικών ρευμάτων. Ειδικά στην παρούσα οικονομική κρίση, οι διαχωρισμοί αυτοί φαίνονται πιο έντονοι και ξεκάθαροι. Ενδεχομένως, θα πρέπει σύντομα να θέσουμε βασικά, και σημαντικά ερωτήματα, προκειμένου να αποσαφηνιστούν οι επιθυμίες της κοινωνίας (ίσως με τη μορφή δημοψηφίσματος), και το ελληνικό Κράτος να πορευτεί προς αυτές τις επιθυμίες. Διότι, μπορεί για αρκετούς Έλληνες, η Ευρώπη και η αστική δημοκρατία να είναι ο αυτονόητος και θεμιτός πόλος έλξης, αλλά ενδεχομένως αυτό να μην ισχύει για την πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας. Μπορεί οι πυλώνες των σύγχρονων δυτικών Δημοκρατιών να είναι η ισότητα, η ελευθερία και η δικαιοσύνη, αλλά αυτοί δεν είναι απαραίτητο ότι είναι θεμιτοί για την ελληνική κοινωνική πλειοψηφία με τον αυτονόητο τρόπο που θεωρούμε οι περισσότεροι. Το πλέον σίγουρο πάντως, είναι ότι πλειοψηφικά, ως κοινωνία, δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ακριβώς τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη σύσταση μίας τέτοιου είδους Δημοκρατίας˙ στοιχεία που θα πρέπει να αποσαφηνιστούν εάν και εφόσον λάβει χώρα ένα τέτοιο δημοψήφισμα.

* Μία άλλη ενδιαφέρουσα περίπτωση στην σύσταση του ελληνικού Κράτους ήταν η σύνταξη του Συντάγματος της Ελλάδας, κατά την οποία απλά μεταφέρθηκαν αυτούσια άρθρα από το Γαλλικό Σύνταγμα, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι ιδιαιτερότητες της ελληνικής κοινωνίας εκείνης της εποχής. Οι μοναδικές αλλαγές που έγιναν προς αυτή την κατεύθυνση ήταν η συμμετοχή της Εκκλησίας στην εξουσία, η οποία φυσικά αποτέλεσε και μία σειρά από παράδοξα στοιχεία, τα οποία είναι ενσωματωμένα στο ελληνικό Σύνταγμα και γενικότερα τη λειτουργία του Κράτους ακόμα και σήμερα.

Disclaimer

2011-09-09T18:30:00.002+03:00

1. Ότι γράφεται σε αυτό το ιστολόγιο είναι απλά προσωπικές απόψεις που εμπίπτουν στην βασική αρχή περί προσωπικών απόψεων. Ήτοι, είναι υποκειμενικές, άρα δεν γράφονται στο ύφος του 99,99% της ελληνικής μπλογκόσφαιρας που διακηρύττει την μεγαλύτερη αυθεντία στο σύμπαν, και σίγουρα δεν αποτελούν αυθεντία σε τίποτα από μόνες τους. Διατυπώνονται στα πλαίσια της ελευθερίας έκφρασης του λόγου και είναι ανοιχτές προς πάσα κριτική, εφόσον αυτή λαμβάνει υπόψη την υποκειμενικότητα αυτών.

2. Οι απόψεις του παρόντος ιστολογίου ακολουθούν τους κανόνες φυσιολογικής ωρίμανσης του φυσιολογικού ανθρώπου και σε καμία περίπτωση την πορεία «ωρίμανσης» ενός Ελληναρά. Ήτοι, μπορούν να αλλάξουν εφόσον τα αντίθετα επιχειρήματα είναι σαφώς ορθότερα, ή εφόσον ο υποφαινόμενος ανασκευάσει τις απόψεις του πάνω σε κάποιο θέμα, μετά από νέες παρατηρήσεις ή εναλλαγή της οπτικής γωνίας πάνω σε ένα θέμα που θα είχε ως αποτέλεσμα την απόκτηση σφαιρικότερης αντίληψης.

3. Το παρόν ιστολόγιο είναι ένας προσωπικός χώρος που εκφράζει προσωπικές ιδέες. Δεν είναι ούτε δημόσιος χώρος όπου ο υποφαινόμενος ρητορεύει για να «διδάξει» ή να επηρεάσει τις μάζες, ούτε βήμα εξουσίας. Κάποιοι συμφωνούν με το σύνολο των γραφόμενων, και άλλοι όχι. Κάποιοι συμφωνούν με ορισμένα γραφόμενα και κάποιοι διαφωνούν. Αυτό ονομάζεται πλουραλισμός ιδεών και είναι σωστό και υγιές πράγμα. Αν κάποιοι επηρεάζονται θετικά από τα γραφόμενα, καλώς κάνουν. Αν όχι, πάλι καλώς, and thanks for all the fish. Υπάρχουν ιστολόγια με σαφώς καλύτερο, πιο ευανάγνωστο ή και ποιοτικότερο περιεχόμενο, άλλα με σαφώς διαφορετικές πολιτικές και κοινωνικές αντιλήψεις, καθώς και αυτά που αναφέρονται στο 6. Οι επιλογές είναι αμέτρητες και φυσικά ελεύθερες.

4. Ο υποφαινόμενος, ούτε ανήκει, ούτε πρόκειται ποτέ να ανήκει σε συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, δεδομένου ότι θεωρεί ως βασική αξία την υποκειμενικότητα της πολιτικής σκέψης και της ελευθερίας του ατόμου στη συγκεκριμένη υποκειμενικότητα. Κόμματα, κλίκες ή κομματικά υποκινούμενα κινήματα «πολιτών» δεν αφορούν τον υποφαινόμενο και σε καμία περίπτωση δεν επηρεάζουν τη σκέψη του*. Έτσι ταμπέλες, κλισέ, «-ισμοί» και κλασσικές πολιτικές στάμπες που έχουν χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν εναντίον του παρόντος ιστολογίου όπως: νεοφιλελεύθερος, πασόκος, συριζαίος, χουντικός, αριστεριστής, αναρχοφιλελεύθερος η γενικότερες όπως: λαϊκιστής, ελιτιστής, κλπ, άνευ επαρκούς αιτιολόγησης, θα αγνοούνται ως παιδιαρίσματα και θα καταλήγουν στο πτυελοδοχείο (βλ. 5). Αν από τις 300+ αναρτήσεις του ιστολογίου έως τώρα, κάποιος έχει βγάλει έναν χαρακτηρισμό που χωράει σε μία λέξη, και εκφράζει το 100% των απόψεών μου ευχαρίστως να την ακούσω για να την πατεντάρω και να ξεκινήσω ιδεολογικό ρεύμα με λογότυπο, βιβλία, συγκεντρώσεις σε στοές κλπ. Επίσης, ο ίδιος άνθρωπος θα μπορούσε να κάνει επιστημονική δημοσίευση για την πλήρη κατανόηση του ανθρώπινου εγκεφάλου και την ενοποίηση των εμπειριών, της σκέψης, της κοινωνικής διαδραστικότητας, της γνώσης, της νευρωνικής δραστηριότητας, του παράγοντα της τύχης και της ιστορικής περιόδου δράσης του εγκεφάλου, και να κερδίσει 10 Νόμπελ τιμής ένεκεν.

5. Ως πτυελοδοχείο ορίζεται ένας φανταστικός νοητικός χώρος γεμάτος νοητικά αντικείμενα (ιδέες, σχόλια, γραφόμενα, βρισιές, κλπ) που είναι ανάξια περαιτέρω σκέψης και σπατάλης πραγματικού χρόνου, δεδομένου ότι τα συγκεκριμένα αντικείμενα είτε δεν εμπίπτουν στο πλαίσιο υγιούς και δημιουργικού διαλόγου, είτε αποτελούν απλή ad hominem επιχειρηματολογία που πλέον στο διαδίκτυο είναι πιο κουραστική και κοινότυπη από chain mails για βιάγκρα και επενδυτικές ευκαιρίες στην Καμτσάκα.

6. Αν θεωρείς ότι το πτυελοδοχείο είναι θρασύς σνομπισμπός, κατά 99% έχεις δίκιο. Άλλα όπως είπαμε… δικός μου ο χώρος, δικό μου το παιχνίδι, και δικά μου τα εγκεφαλικά κύτταρα που δεν φταίνε σε τίποτα. Σε μισό λεπτό μπορείς να έχεις φύγει από εδώ και να μπεις σε ένα από τα χιλιάδες blogs και fora όπου το ξεκατίνιασμα, το βρισίδι, η σοβαροφάνεια και η ιδεολογική «αυθεντία» δίνουν και παίρνουν.

7. Το παρόν ιστολόγιο σέβεται την ελευθερία έκφρασης και λόγου, και σε καμία περίπτωση δεν θα προβεί στη διαγραφή σχολίων, δεδομένου ότι ένα σχόλιο, είτε είναι υβριστικό, είτε απειλητικό, είτε απλά troll, εκθέτει τον ίδιο τον σχολιαστή. Διαγραφή σχολίων θα γίνεται σε πολύ ιδιαίτερες περιπτώσεις, όπως η επιμονή κακοπροαίρετων προσωπικών ή/και ανούσιων σχολίων.

8. Ο υποφαινόμενος σέβεται και θαυμάζει τον κυνισμό, τον έξυπνο σαρκασμό, και το χιούμορ δεδομένου ότι αποτελούν αναπόσπαστα μέρη και του χαρακτήρα του. Αντιθέτως δεν αντέχει τον κατινίστικο σαρκασμό και τον λαϊκισμό με τηλεοπτικούς και ελληνικώς πολιτικούς όρους. Η διαφορά είναι τεράστια και τα όρια σαφή για όποιον μπορεί να τα διακρίνει.

9. Οποιαδήποτε ανάρτηση μπορεί να χαρακτηριστεί ως γενικόλογη, με τον ίδιο τρόπο που οποιαδήποτε πρόταση στον προφορικό λόγο μπορεί να χαρακτηριστεί αόριστη. Όταν μία πρόταση ξεκινάει με τη φράση «Γενικά μιλώντας» ή «γενικολογώντας» σημαίνει ότι ο υποφαινόμενος αναγνωρίζει τη γενικολογία των γραφόμενών του, και συνεχίζει τον ειρμό της σκέψης του ανάλογα.

10. Ο υποφαινόμενος δεν γνωρίζει ούτε το 0,001% της ζωής σου και των εμπειριών σου, κι εσύ δεν γνωρίζεις ούτε το 0,001% της ζωής και των εμπειριών του υποφαινόμενου. Όπως και αυτός με εσένα, μην αναφέρεσαι σε αυτόν λες και γνωρίζεις το 99,999% της ζωής του και των εμπειριών του.

11. Είτε ως επισκέπτης, είτε ως τακτικός αναγνώστης, οφείλεις να έχεις σιγοτραγουδήσει ή να έχεις χορέψει αυτό:

* Ο υποφαινόμενος έχει διαβάσει και Karl Marx, και Hayek, και Smith, και Diderot και Keynes και Bakunin και Kropotkin και γενικώς ένα σωρό βιβλία από διάφορους πολιτικούς στοχαστές και έχει βγάλει τα συμπεράσματά του επηρεάζοντας ανάλογα την προσωπική και υποκειμενική του αντίληψη. Μην του ζαλίζετε τον έρωτα με αποσπάσματα από απόψεις άλλων ανθρώπων. Ζαλίστε τον με καθαρά δικές σας απόψεις (αν έχετε σχηματίσει).

Σύγχρονη ελληνική Αριστερή «λογική»*

2011-09-04T08:42:00.003+03:00

* Εναλλακτικός τίτλος: «Γιατί ο Αριστοτέλης φοράει κουκούλα;»

Η κυκλική λογική της οικονομίας:

1. Οι επιχειρήσεις διοικούνται από επιχειρηματίες. Οι επιχειρηματίες είναι κακοί. Άρα όλες οι επιχειρήσεις είναι κακές.

2. Η μεγιστοποίηση του κέρδους είναι χαρακτηριστικό των επιχειρήσεων. Οι επιχειρήσεις είναι κακές. Άρα η μεγιστοποίηση του κέρδους είναι πάντα κακή.

3. Οι τράπεζες προσβλέπουν σε μεγιστοποίηση του κέρδους. Η μεγιστοποίηση του κέρδους είναι κακή. Άρα όλες τράπεζες είναι κακές.

4. Ο καταναλωτισμός προάγεται από τα τραπεζικά δάνεια. Τα τραπεζικά δάνεια δίνονται από τις τράπεζες που είναι κακές. Άρα ο καταναλωτισμός είναι πάντα κακός.

5. Ο καπιταλισμός ικανοποιεί την ανθρώπινη ανάγκη του καταναλωτισμού. Ο καταναλωτισμός είναι κακός. Άρα ο καπιταλισμός είναι πάντα κακός.

6. Οι επιχειρηματίες αναπόφευκτα γίνονται στεγνοί καπιταλιστές. Ο καπιταλισμός είναι κακός. Άρα όλοι οι επιχειρηματίες είναι κακοί.

7. Επιστροφή στο 1.

Η κυκλική λογική του κοινοβουλευτισμού:

1. Η πολιτική σκηνή της μεταπολίτευσης χαρακτηρίζεται από τον δικομματισμό. Τα δύο κόμματα εξουσίας πάντα ξεγελάνε τον λαό. Άρα ο λαός κατά την μεταπολίτευση είναι συνεχώς ξεγελασμένος.

2. Η ευρύτερη Αριστερά, συγκεντρώνει συνολικό ποσοστό περίπου 14%. Ο λαός που ψηφίζει είναι ξεγελασμένος. Άρα το πραγματικό ποσοστό της Αριστεράς είναι πολύ παραπάνω από 14%.

3. Η Αριστερά γνωρίζει τι είναι το σωστό για τον λαό. Το πραγματικό ποσοστό της Αριστεράς είναι πολύ παραπάνω από το 14%. Άρα τα δύο κόμματα εξουσίας τελικά καταφέρνουν και ξεγελάνε τον λαό.

4. Επιστροφή στο 1.

Η λογική σε διάφορα θέματα:

1. Ότι δεν συνάδει με την αριστερή θεώρηση των πραγμάτων είναι «νεοφιλελεύθερο».

2. Ο μοναδικός τρόπος να βελτιώσει κανείς την κοινωνία του είναι με μαζική συμμετοχή σε πορείες και καταλήψεις. Διαφορετική διατύπωση: Η ατομική πρωτοβουλία δεν έχει καμία αξία αν δεν περιβάλλεται από έναν όχλο.

3. Όλες οι απεργίες, από όπου και αν προέρχονται, ακόμα και αν κρίνονται καταχρηστικές και κοινωνικά εκβιαστικές, είναι θεμιτές.

4. Είναι προτιμότερο, κοινωνικά αγαθά όπως η παιδεία και η υγεία να είναι δωρεάν και κακής ποιότητας, παρά να επιτρέπεται η συμμετοχή ιδιωτών σε αυτά.

5. Η ατομική ελευθερία είναι υποδεέστερη από τις ελευθερίες που προβλέπει το μανιφέστο του εκάστοτε αριστερού κόμματος. Άρα ο φιλελευθερισμός είναι κακό πράγμα.

6. «Νεοφιλελευθερισμός» και φιλελευθερισμός είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα.

7. Στο κοινοβούλιο, μόνο τα κόμματα της Αριστεράς εκπροσωπούν τη λαϊκή βούληση. Τα κόμματα της Αριστεράς μειοψηφούν. Άρα έχουμε χούντα.

…και η ενιαία λογική για την Παιδεία:

1. Στην πρόσφατη συναίνεση όλων των βουλευτών, εκτός Αριστερών, η υπερψήφιση του νέου νόμου πλαίσιο για την Παιδεία συγκέντρωσε ποσοστό 83%. Το πραγματικό ποσοστό της Αριστεράς είναι πολύ παραπάνω από 14%. Άρα ο νόμος πλαίσιο για την Παιδεία είναι αντί-δημοκρατικός.

Bonus παράγραφος ΠΑΣΟΚικής (ως και καλά κέντρο-αριστερού κόμματος) λογικής:

1. Συχνά πυκνά, στελέχη του ΠΑΣΟΚ δέχονται τραμπουκισμούς, βιαιότητες και αποδοκιμασίες. Οι τραμπουκισμοί, οι βιαιότητες και οι αποδοκιμασίες δεν κατακρίνονται από τον ΣΥΡΙΖΑ. Άρα όλοι οι τραμπουκισμοί, οι βιαιότητες και οι αποδοκιμασίες γίνονται από μέλη του ΣΥΡΙΖΑ.

…και η απάντηση του ΣΥΡΙΖΑ:

1. Σε ορισμένες δημόσιες εμφανίσεις στελεχών της κυβέρνησης, κάποιοι εκφράζουν με πάθος την αποδοκιμασία τους. Αυτοί οι κάποιοι ανήκουν στον λαό. Άρα όλος ο λαός εκφράζει την αποδοκιμασία του προς όλα τα στελέχη της κυβέρνησης.

Intermission #50 (Αποφασισμένοι edition)

2011-09-03T09:30:00.000+03:00

Σήμερα που ξεκινάει η φθινοπωρινή σαιζόν επανάστασης, θα ήθελα με τη σειρά μου να ευχηθώ καλό «καυτό» Φθινόπωρο στους απανταχού αγωνιστές, που αν και ενάμιση μήνα τώρα μας είχαν αφήσει στο έλεος της εθνοπροδοτικής χούντας, αυτή τη φορά επανέρχονται αποφασισμένοι για ανατροπή του συστήματος και του καθεστώτος, πριν τις διακοπές των Χριστουγέννων.

10 προσωπικές συμβουλές για νεοσύλλεκτους φοιτητές

2011-08-31T18:01:00.000+03:00

1. Το Πανεπιστήμιο είναι χώρος έρευνας, μελέτης, στοχασμού και ελεύθερης διακίνησης ιδεών. Δεν είναι ούτε καφενείο, ούτε γαλαρία λεωφορείου 5ήμερης εκδρομής. Κοινώς, είναι κάτι που θα πρέπει να μοιάζει περισσότερο με αυτό…

…παρά με αυτό:

2. Το νούμερο 1 αίτημα κάθε λογικά και ελεύθερα σκεπτόμενου φοιτητή θα έπρεπε να είναι η απαλλαγή του Υπουργείου Παιδείας και Δια Βίου Μάθησης από τα «Θρησκεύματα». Το νούμερο 2, η απαλλαγή του Πανεπιστημίου από τις κομματικές παρατάξεις. Προσπάθησε να συνειδητοποιήσεις τον συντηρητισμό, την οπισθοδρομικότητα και την αντιφατικότητα που προάγονται από αυτές τις δύο καταστάσεις σε σχέση με αυτά που πρεσβεύει το Πανεπιστήμιο.

3. Επεξήγηση για τους αδαείς: Η πολιτική σκέψη είναι ελεύθερη και υποκειμενική. Δεν εντάσσεται σε καμία φοιτητική παράταξη που λειτουργεί με τους υπάρχοντες όρους που ακολουθούν πιστά το παρωχημένο νεοελληνικό κομματικό και πολιτικά συντηρητικό κατεστημένο. Αυτό ισχύει κυρίως για αυτές τις παρατάξεις που πουλάνε ανατροπή και εκσυγχρονισμό με όρους του 19ου αιώνα. Έχει μεγάλη σημασία να μπορείς να βλέπεις πόσο «εκσυγχρονιστές και δημοκράτες» είναι αυτοί που πουλάνε «εκσυγχρονισμό και δημοκρατία». Περισσότερα, στην προ 3ετίας, αλλά πάντα επίκαιρη, ανάρτηση.

4. Είσαι στο Πανεπιστήμιο για να μορφωθείς, να καλλιεργηθείς, να ζυμώσεις τις σκέψεις σου με αυτές άλλων, να ξεκόψεις από το μοντέλο παπαγαλίας και να μπεις σε αυτό της κριτικής σκέψης. Να μάθεις να κατανοείς και να σέβεσαι το έργο πραγματικά σπουδαίων ανθρώπων, και να απορρίπτεις τα σκουπίδια ασήμαντων παπαρολόγων. Το Πανεπιστήμιο δεν σου μεταδίδει μόνο γνώση, αλλά κυρίως τρόπο σκέψης.

5. Γίνε οικονομικά ανεξάρτητος. Πάρε την πρωτοβουλία να κόψεις το χαρτζιλίκι από τη μαμά και το μπαμπά και να κάνεις ένα μικρό βήμα προς την έμπρακτη ενηλικίωσή σου. Βρες μία οποιαδήποτε δουλειά, ή στην ανάγκη βρες και δύο. Τα οφέλη της οικονομικής ανεξαρτησίας θα δεις πως είναι πολύ μεγαλύτερα από μία ενδεχόμενη οικονομική άνεση. Όσο πιο δύσκολες είναι οι συγκυρίες, τόσο μεγαλύτερη η τριβή και τόσο βαθύτερη η κατανόηση και εκτίμηση τής κάθε είδους ανεξαρτησίας.

6. Συγκατοίκησε. Πόσες δεκαετίες πρέπει να περάσουν ακόμα ώστε ο μέσος Έλληνας φοιτητής να αρχίσει να συγκατοικεί με ένα ή περισσότερα άτομα; Είναι σαφώς πιο οικονομικό, κοινωνικό και «προπονεί» την υπευθυνότητά σου αφού προσφέρει μία καλή γεύση του τι εστί «έχω δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις».

7. Κάνε καταχρήσεις. Η καλύτερη περίοδος για sex drugs and rock’n’roll είναι αυτή. Αν δεν τις κάνεις τώρα, δεν θα τις κάνεις ποτέ ή θα τις κάνεις άτσαλα και συμβατικά όταν με μεγάλη έκπληξη εκεί γύρω στα 35-40 διαπιστώσεις ότι κάποια πράγματα δεν τα έχεις δοκιμάσει ή θα ήθελες να τα είχες δοκιμάσει. Και επειδή ένας 40άρης με παλιμπαιδισμό ακούγεται σαν μία πορδή μέσα σε μία ορχήστρα που εκτελεί το Le quattro stagioni του Vivaldi, κάνε τη χάρη στον εαυτό σου να παίξεις και να πειραματιστείς με τις αισθήσεις και τα πάθη σου κατά την περίοδο με τις λιγότερες επιπτώσεις σε σένα και τον κοινωνικό περίγυρο. Είναι το ίδιο επιμορφωτική εμπειρία με τις σπουδές, πόσο μάλλον όταν αυτά τα δύο δεν αλληλοσυγκρούονται.

8. Να είσαι ειλικρινής με τις ακαδημαϊκές απαιτήσεις και τις προσωπικές φιλοδοξίες σου και κόψε τη γκρίνια. Άμα βαριέσαι τη μελέτη ή δεν ενθουσιάζεσαι με το αντικείμενο σπουδών σου, παράτα το και βρες κάτι άλλο να κάνεις. Είσαι εκεί από προσωπική επιλογή, άρα και οι εργασίες και οι εξετάσεις θα πρέπει να αξιολογούν τις πραγματικές σου ικανότητες. Σκονάκια, εργασίες επί πληρωμή και άλλα τέτοια σχολικά και «βολεματικά» κατάλοιπα δεν θα πρέπει να σε αφορούν.

9. Μπες οπωσδήποτε σε κάποιο πρόγραμμα Erasmus ή κάνε μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό. Ακόμα και ένα εξάμηνο σε μία άλλη χώρα, σου παρέχει ανεκτίμητη εμπειρία και καλύτερη οπτική γωνία της πραγματικότητας (εφόσον έχεις μάτια και αφτιά ανοιχτά, βεβαίως).

10. Η σούμα όλων των παραπάνω… ενηλικιώσου. Πάρε πτυχίο έτοιμος για να δημιουργήσεις, όχι για να βολευτείς και να αράξεις. Στην τελική κανένα πτυχίο δεν έχει αξία αν το μυαλό έχει παραμείνει στην 3η Λυκείου. Και ο φραπές πάντα θα είναι φραπές, αλλά θα πρέπει να επιλέξεις αν θα τον απολαμβάνεις έτσι…

…η έτσι.

Η επάνοδος της λαϊκής δεξιάς

2011-08-28T21:03:00.006+03:00

Ο Julian Barnes είχε γράψει: «Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, αλλά ρεύεται ένα χαλασμένο κρεμμύδι που έφαγε πριν πολλά χρόνια». Δεδομένου ότι η λαϊκή δεξιά και ο φασισμός συνθέτουν ένα υπέροχο καλάθι γεμάτο χαλασμένα κρεμμύδια, δεν είναι τυχαίο που η δυσωδία αυτών, κάθε λίγα χρόνια, σκάει και πάλι στα μούτρα της ανθρωπότητας παρά τα όποια θετικά βήματα της τελευταίας.

Τα σημάδια που χτυπάνε τον συναγερμό για το εκάστοτε «ρέψιμο» είναι γνώριμα. Ακόμα και όποιος έχει διαβάσει λίγη σύγχρονη Ιστορία επιπέδου Λυκείου, μπορεί να αναγνωρίσει τις περιόδους εκείνες όπου η παρακμή διαδεχόταν μία πολιτισμική ακμή και βύθιζε κοινωνίες σε μεσαιωνικές καταστάσεις. Και ο κοινός παρονομαστής αυτών των περιόδων ήταν η οικονομική ύφεση που οδηγούσε σε μία ευρύτερη κοινωνική δυσαρέσκεια που με τη σειρά της έδινε πρόσφορο έδαφος για την «άνθιση» γενικευμένων λαϊκό-δεξιών και φασιστικών αντιλήψεων.

Το αυγό του φιδιού εκκολάπτεται από κότες, αλλά και από αυτούς που υποτιμούν τα πρώιμα σημάδια «αποδημοκρατισμού», αυτοδικίας και διάχυσης ολοκληρωτικών απόψεων. Η λαϊκή δεξιά που αποτελεί πρώιμο στάδιο του φασισμού δεν εκφράζεται απαραίτητα μέσα από την άνοδο δεξιών κομμάτων ή συμβατικά δεξιών θέσεων, αλλά από συγκεκριμένες νοοτροπίες που σε μία συναισθηματική κατάσταση θα μπορούσαν να οδηγήσουν τον ψηφοφόρο στην ανάδειξη κομμάτων ή πολιτικών σχηματισμών που εκφράζουν ακραίες και συντηρητικές απόψεις ακόμα και αν ανήκουν σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Καταστάσεις όπου υψώνονται εθνικές σημαίες για οποιονδήποτε λόγο, όπου ο τραμπουκισμός πληθαίνει, όπου η λογική δίνει τη θέση της στον συναισθηματισμό, όπου η δημιουργικότητα δίνει θέση στην μοιρολατρία, όπου οι πιέσεις για την επαναφορά αξιών όπως «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» αποκτούν όλο και περισσότερους ακόλουθους, όπου το Κράτος αποδεικνύεται ανίκανο να θέσει και να εφαρμόσει στοιχειώδεις κανόνες δικαίου, όπου οι θεωρίες συνομωσίας υπερκαλύπτουν την πραγματική πληροφορία και όπου η στοχοποίηση των ανθρώπων με φυλετικά, κοινωνικά αλλά και οικονομικά κριτήρια συνθέτει πεδία έχθρας, αποτελούν σαφή σημάδια ανόδου ολοκληρωτικών, συντηρητικών και ακραίων ιδεών.

Ένα πολύ πρόσφατο και εμφανέστατο παράδειγμα, εκτός από τα ελληνικά τεκταινόμενα, αποτελούν οι ΗΠΑ, όπου εν μέσω ύφεσης και της επικείμενης κρίσης, οι ακροδεξιές και συντηρητικές φωνές ξεπετάγονται στο δημόσιο βήμα μέσα σε μία βραδιά και κερδίζουν γρήγορα έδαφος. Κινήματα όπως το «Tea Party Movement» και υπερσυντηρητικοί πολιτικοί όπως η Sarah Palin εκφράζονται με τέτοιον τρόπο ώστε να προάγονται ακροδεξιές και συντηρητικές αντιλήψεις ως διέξοδοι από την οικονομική κρίση. Παρόμοιες καταστάσεις είναι πλέον εμφανείς στην Ευρώπη και φυσικά στην Ελλάδα, όπου η λαϊκή δεξιά, ακόμα και η ακροδεξιά, έχουν ήδη ένα σημαντικό μερίδιο επιρροής στην κοινωνία, εκμεταλλευόμενες την οικονομική ύφεση, και διεισδύουν με ευκολία τόσο σε διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, όσο και σε πολιτικούς χώρους που παλαιότερα αποτελούσαν παραδοσιακούς εχθρούς τους.

Τα καλά νέα είναι ότι, όπως οι κοινωνίες επιτρέπουν την «άνθιση» της λαϊκής δεξιάς, έτσι μπορούν και να την «κλαδέψουν», εφόσον αυτή η ανάγκη γίνει συνειδητή από την πλειοψηφία τους. Μόνο που εκεί μετράει περισσότερο το επίπεδο ωριμότητας, παιδείας και ετοιμότητας της κοινωνίας, παρά οι καθεαυτό διαθέσεις των συντηρητικών ομάδων. Η ιστορία, βέβαια, εκτός από τα ρεψίματα έχει δείξει ότι όλες οι περίοδοι είναι κατά κανόνα σκοτεινές με μικρές αναλαμπές πολιτισμικής ακμής. Τους τελευταίους δύο αιώνες, οι αναλαμπές αυτές φαίνονται να είναι πιο πυκνές, αλλά το DNA δεκάδων χιλιάδων ετών δεν μπορεί να αλλάξει τόσο εύκολα και γρήγορα, επειδή απλά πλαισιώνεται από πολιτισμικές συμβάσεις. Η δημοκρατία αλλά και οποιαδήποτε κοινωνική συνθήκη ευνομίας και δικαίου, είναι εύθραυστα κατασκευάσματα που χρειάζονται πολύ περισσότερη δουλειά και συλλογική προσπάθεια σε σχέση με την ευκολία της αμεσότητας που παρέχει η βία, η αυτοδικία και η οχλοκρατία. Η ευθύνη για την κατεύθυνση που θα επιλέξουμε να πάρουμε, βαραίνει τον καθένα από εμάς. Είναι στο χέρι του καθενός να μην παραχωρεί έδαφος σε ρητορικές και πράξεις που βοηθούν στην επέκταση του δεξιού λαϊκισμού με τις ακροδεξιές του προεκτάσεις, να διατηρεί την ψυχραιμία του και σε κάθε περίπτωση να προβάλλει την λογική του έναντι του συναισθηματισμού του. Άλλωστε, ένα σημαντικό ιστορικό μάθημα του 20ου αιώνα ήταν ότι ο φασισμός δεν στηρίχθηκε μόνο στον φόβο, αλλά και στον υπέρμετρο ενθουσιασμό.

Αγαπητοί αγανακτισμένοι...

2011-08-24T21:03:00.003+03:00

…και λοιποί αγωνιστές, «αμεσοδημοκράτες», πατριώτες, «δεμπληρωνάδες», λαϊκώς οργισμένοι και θιγμένοι, που φωνάζατε με όλη σας τη δύναμη για την επιθετική πολιτική της «εθνοπροδοτικής χούντας», του τερατουργήματος της πολιτικής της τρόικας (sic), της απέραντης κοινωνικής ανισότητας, και της στοχευόμενης αντιλαϊκής τακτικής της τραπεζικής ολιγαρχίας, που μουντζώσατε και βρίσατε από τα εσώψυχά σας, που απαρνηθήκατε σπίτι, οικογένεια και δουλειά προσμένοντας τα ελικόπτερα που θα φυγαδεύσουν βουλευτές υπό τις ζητωκραυγές του επαναστατημένου λαού, και που με τόλμη, πάθος και αυτοθυσία στεριώσατε στις πλατείες για να διεκδικήσετε «ψωμί, παιδεία, ελευθερία»,…

…πώς τα περάσατε στις διακοπές;

4 στιγμιότυπα, 7 άνθρωποι

2011-08-21T20:55:00.003+03:00

Στιγμιότυπο θρησκευτικής κατάνυξης

15αύγουστο. Το SUV με τα φιμέ τζάμια, αφού πάρκαρε όπως όπως μπροστά από την σημαιοστολισμένη εκκλησία με την ορθάνοιχτη πύλη, τράβηξε χειρόφρενο, άναψε αλάρμ και έσβησε τη μηχανή. Η πόρτα του οδηγού άνοιξε και ο εύσωμος τύπος με το καπελάκι, το μαύρο γυαλί, και το καλό πουκάμισο φωνάζει δυνατά και με εμφανή εκνευρισμό, σα να φώναζε για πολλοστή φορά, προς το παιδάκι στο πίσω κάθισμα: «Άντε, σήκω να πάμε να προσκυνήσουμε να τελειώνουμε».

Στιγμιότυπο κρίσης και ανεργίας

Ο μουστακαλής (Μ) πολλά βαρύς με το κομπολόι που απολάμβανε το φραπέ του, υποδέχτηκε στο τραπέζι τον «φουσκωτό», πολλά βαρύ, ιδιοκτήτη (Ι) της προχειροστημένης παραλιακής καφετέριας.

Μ: - Τι λέει ρε Δήμο;

Ι: - Τί να πει μωρέ; Εδώ, τα ίδια. Το καλοκαίρι τελειώνει. Να δούμε το χειμώνα πώς θα τον βγάλουμε…. [ακολουθεί κατεβατό για την κρίση, «αυτούς» που πίνουν το αίμα του κοσμάκη, κλπ]… Παίζουν όμως δύο σενάρια, αν σ’ ενδιαφέρει και σένα. Το ένα είναι μία δουλειά στον Ευγενόπουλο* για συνοδεία σε αποστολές της Marfin, κάτι τέτοιο.

- Σεκιουριτάς ή μπράβος;

- Όχι ρε. Συνοδός μόνο. Φοράς κοστούμι, κάθεσαι στη θέση του συνοδηγού και δεν κάνεις τίποτα όλη μέρα. Οχτώ κατοστάρικα το μήνα.

- Το άλλο σενάριο;

- Ε, λεφτά από το ταμείο, γύρω στο πεντακοσάρικο, δουλειά τα ΣΚ και καμιά αρπαχτή άμα κάτσει.

Στιγμιότυπο σύγχυσης, αποπροσανατολισμού και νευρωνικής παράλυσης

Στεκούμενο το ελληνάκι (ε) έξω από το αρχαιολογικό μουσείο Λευκάδας, ισιώνοντας κάτι πόστερ, το πλησιάζει καλοντυμένη θείτσα (Θ) γύρω στα 50, όχι παραπάνω.

Θ: - Το Δημαρχείο δεν είναι πια εδώ;

ε: - Όχι. Έχει μεταφερθεί στη νέα μαρίνα. Εδώ έμειναν μόνο το πνευματικό κέντρο και το μουσείο.

- Α, γιατί ήθελα να πληρώσω την ΕΥΔΑΠ.

- Ναι, δεν είναι πια εδώ.

- Και πού ακριβώς είναι;

- Η νέα μαρίνα;

- Το Δημαρχείο!

- Ε, απέναντι από τη νέα μαρίνα. Ξέρετε πού είναι;

- Η μαρίνα;

- Ναι.

- Ε ναι, από εδώ είμαι καλέ! (χαμόγελο)

- Ωραία. Ακριβώς απέναντι από τη νέα μαρίνα είναι το Δημαρχείο.

- Στα σχολεία;

- Πηγαίνετε στη νέα μαρίνα και ακριβώς απέναντι θα το δείτε. Είναι ένα νέο μεγάλο κτίριο με την ελληνική σημαία. Αποκλείεται να το χάσετε.

- Α! Στην «Κατωπόδη»;

- Δεν ξέρω πώς λέγεται. Σας λέω είναι ΑΚΡΙΒΩΣ απέναντι από τη νέα μαρίνα.

- Μάλιστα. Και εδώ τώρα τι είναι;

- Το πνευματικό κέντρο και το μουσείο.

- Την ΕΥΔΑΠ μπορώ να σας την πληρώσω;

Στιγμιότυπο οδικής υπευθυνότητας

Δεν ξέρω, αλλά δεν μπορώ να το συνηθίσω με τίποτα αυτό. Με ανακατεύει και με εκνευρίζει αφάνταστα ρε παιδί μου, πώς το λένε…

* σ.τ.μ. εννοεί τον Βγενόπουλο

Τρία χρόνια ελληνάκι

2011-08-18T10:00:00.001+03:00

Σήμερα το ελληνάκι γιορτάζει τα τρίτα του γενέθλια, και στο φετινό πάρτι την τιμητική του έχει ο άσπονδος εχθρός του˙ ο Ελληναράς.

Παρά την αντίληψη που τρέφει πολύς κόσμος, το ελληνάκι δεν βάλλει ποτέ κατά πολιτικών χώρων, κοινωνικών και οικονομικών τάξεων, γενικά και αόριστα. Βάλλει όμως κατά των «ελληναρίστικων» στοιχείων που απαρτίζουν αυτούς τους χώρους και τις τάξεις. Ο Ελληναράς δεν έχει συγκεκριμένη πολιτική ή κοινωνική ταυτότητα. Μπορεί να είναι δεξιός, αριστερός, κεντρώος, φασίστας, αναρχικός, κομμουνιστής, φιλελεύθερος, δημοκράτης, πασόκος, νεοδημοκράτης, «αμεσοδημοκράτης», κ.ο.κ. Μπορεί επίσης να είναι πλούσιος, φτωχός, μικρομεσαίος, νεόπλουτος, πολιτικός, αφεντικό, εργαζόμενος, υδραυλικός, δικηγόρος, κλπ… δεν έχει σημασία. Και φυσικά ισχύει και το αντίστροφο. Μέσα σε όλες αυτές τις κατηγορίες υπάρχουν και μη-Ελληναράδες ή αντί-Ελληναράδες. Έτερον εκάτερον.

Το να είσαι Ελληναράς είναι στάση ζωής και τρόπος σκέψης. Επηρεάζει στοιχεία που ξεκινάνε από τον τρόπο ομιλίας και λόγου και φτάνουν μέχρι τη γενικότερη αντιμετώπιση της καθημερινότητας και της ζωής γενικότερα. Ο Ελληναράς απεχθάνεται την πολλή σκέψη και ειδικά αυτή γύρω από σύνθετα ζητήματα. Ταυτόχρονα δεν έχει τα κατάλληλα γονίδια που του επιτρέπουν μία στοιχειώδη αυτοκριτική. Ο εκρηκτικός αυτός συνδυασμός παράγει μια στρατιά ανθρώπων που όλη μέρα βρίζουν, μιζεριάζουν και δε σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους. Βρίσκουν και έναν εύκολο συμβατικό στόχο και βγάζουν πάνω του ότι ψυχολογικό κουβαλάνε.

Ο Ελληναράς πιστεύει. Δεν ερευνά. Τόσα χρόνια σκλαβιάς στην εκκλησία, η ελληνική κοινωνία το έχει εμπεδώσει αυτό πολύ καλά, και ακόμα καλύτερα οι Ελληναράδες. Όταν λοιπόν «πιστεύεις» και δεν «θεωρείς», είναι σχεδόν φύσει αδύνατο να σου αλλάξει κανείς την άποψη ακόμα και αν σου παρουσιάσει 100 επιχειρήματα. Όταν κάποιος βάλλει εναντίον της ιδεολογίας ενός Ελληναρά, είναι σα να προσπαθεί να ρίξει έναν τσιμεντένιο τοίχο με ένα πούπουλο.

Τα όπλα ενός Ελληναρά δεν περιορίζονται μόνο στο πείσμα και την ξεροκεφαλιά του, αλλά και στη δική του «επιχειρηματολογία» η οποία βρωμάει ad hominem από την κορυφή ως τα νύχια. Έχουμε πήξει τόσο πολύ στο ad hominem που έχουμε ξεχάσει το καθεαυτό αντικείμενο της ουσίας. Η κριτική σε προσωπικό επίπεδο που έχει παραχθεί τόσα χρόνια, αν μετουσιωνόταν σε παραγωγική σκέψη και συνεργασία, ενδεχομένως να μας είχε κάνει την πιο αναπτυγμένη και ευτυχισμένη κοινωνία του πλανήτη. Ως φύσει πεσιμιστής όμως, ο Ελληναράς, έχει μία αποστροφή στην ανάπτυξη και φυσικά θα συνεχίσει να εξυπηρετεί τα δικά του μικροσυμφέροντα και τις δικές του αραχνιασμένες ιδεολογίες, προκειμένου να παραμένει στάσιμος και αναχρονιστής.

Ο Ελληναράς δεν μπορεί να εντάξει την έννοια της συλλογικότητας, της πολυπολιτισμικότητας και της διαφορετικότητας απόψεων στην καθημερινότητά του. Έτσι αδυνατεί να δράσει σε συλλογικό επίπεδο και να δει τα οφέλη που μπορεί να αποκομίζει από μία κοινωνία που συμβιώνει αρμονικά, λαμβάνει αποφάσεις δημοκρατικά και το κάθε άτομο χωριστά σέβεται αυτές τις αποφάσεις. Πολύ συχνά, ο πολιτικός Ελληναράς συγχέει την Δημοκρατία με την ασυδοσία, ενώ ο λαϊκός Ελληναράς, την Δημοκρατία με την υποκειμενική ελευθερία. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που κάθε αξιοπρεπής Ελληναράς κλέβει το Κράτος, αλλά ταυτόχρονα περιμένει και τα πάντα από αυτό.

Αν με ρωτούσες ποιος φταίει για την κρίση, εκτός από τις διεθνείς συγκυρίες, το ελληνικό μερίδιο θα το χρέωνα στον Ελληναρά. Και όσο γενικό και αόριστο αν ακούγεται αυτό, τόσο εξειδικευμένο και ακριβές είναι όταν αναλύουμε τους χαρακτήρες και τις πράξεις των συγκεκριμένων ανθρώπων που βρίσκονται σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, στην πολιτική ή ανάμεσα στον λαό.

Στην Ελλάδα ευτυχώς δεν υπάρχουν μόνον Ελληναράδες, και θεωρώ ότι αν υπάρχει λόγος που το νεοελληνικό χάος παραμένει ακόμα, έστω και υποτυπωδώς, σε μία κάποια συνοχή, ή που σε ορισμένα θέματα γίνονται θετικά βήματα, τότε αυτό οφείλεται στους μη-Ελληναράδες. Το γεγονός ότι τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, και ειδικά τα τελευταία δύο χρόνια, το «ελληναρίστικο» καθεστώς έχει επιβληθεί σε κάθε κοινωνική υπόσταση και δραστηριότητα εντός των συνόρων της χώρας, δεν πρέπει να μας πτοεί, αλλά να δημιουργεί προκλήσεις για όσους έχουμε ακόμα δυνάμεις.

Το ελληνάκι θα συνεχίσει να βάλλει κατά των Ελληναράδων, με όσα αποθέματα υπομονής του έχουν απομείνει, και πάνω απ’ όλα θα συνεχίσει να εκφράζει τις σκέψεις του ψύχραιμα και πολιτισμένα, σε αντίθεση με τις τάσεις των καιρών της ευρύτερης κοινωνικής αγένειας και συντηρητισμού.

Και επειδή σήμερα έχουμε πάρτι, θα ήθελα να καλέσω τον κ. Ελληναρά στην πίστα για να μου χαρίσει τον επόμενο χορό.

Βοήθα κι εσύ έναν παπά να αδυνατίσει

2011-08-10T15:38:00.002+03:00

Με την κρίση να διογκώνεται και την ύφεση να βαθαίνει, τους τελευταίους μήνες έχει παρατηρηθεί το φαινόμενο κλειδώματος ή σφραγίσματος παγκαριών, εκκλησιών, χώρων ταμάτων και καταρροής βυσσινάδας και γενικώς χώρων όπου το ποίμνιο επιμένει να τα σκάει στους πιο αργόσχολους και υπεράριθμους δημόσιους υπάλληλους της χώρας, επειδή συνεχίζει να πιστεύει σε ένα εβραϊκό παραμυθάκι που του διάβαζαν στο Δημοτικό. Το ελληνάκι, πιστό στις αρχές της δημοκρατίας, της ισότητας, της ελευθερίας, της αδελφοσύνης, της λογικής σκέψης και γενικώς της κληρονομιάς του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, θεωρεί πως αυτές οι ενέργειες από την μεριά του Κλήρου είναι άνανδρες και εμποδίζουν τον λαό από την εύκολη απαλλοτρίωση των παγκαριών.

Καθώς το Κράτος δεν έχει εκδώσει ακόμα σχετικές οδηγίες απαλλοτρίωσης (και όπως φαίνεται δεν πρόκειται να το πράξει για τους επόμενους 4-5 αιώνες), το ελληνάκι τις προσφέρει απλόχερα, ειδικά σε εσάς που βρίσκεστε σε τουριστικούς προορισμούς όπου οι επισκέψεις του ποιμνίου σε εκκλησίες αυτό τον καιρό είναι τακτικές. Οι οδηγίες είναι απλές, και με την επιτυχή εκτέλεσή τους, ενδεχομένως να διασφαλίσετε και παράταση των διακοπών σας εις βάρος των ρασοφόρων και υπέρ των καλών πράξεων*.

Οδηγίες

1. Ελέγξτε καλά την ποιμνιοροή γύρω από το παγκάρι ή τον χώρο ταμάτων. Η ποιμνιοροή, αυτό τον καιρό, συνήθως αποτελείται από ζευγάρια γύρω στα 30 που ζητάνε γονιμότητα, πατριαρχικές οικογένειες (όπου ο αστός πατέρας συνήθως πάει την οικογένεια στην επαρχιακή εκκλησία που βαφτίστηκε), ξένους τουρίστες που θεωρούν γραφικό και cool να κάνουν ό,τι κάνουν οι εγχώριοι ιθαγενείς και φυσικά τις διαχρονικές… θείτσες.

2. Όταν η ποιμνιοροή παρουσιάζει διακυμάνσεις στην ποσότητά της, επιλέξτε να επισκεφτείτε τον χώρο απαλλοτρίωσης την περίοδο όπου αυτή είναι σχεδόν μηδενική.

3. Κατά την οπτική επαφή σας με τα χρήματα στο παγκάρι, ή κάτω από κάποια εικόνα, ή μέσα σε μία τρύπα βράχου (που υποτίθεται ότι ο τάδε άγιος, μετά από κατανάλωση ψυχοτροπικών ουσιών, είχε ένα πετυχημένο τριπ), εντοπίστε γρήγορα τα χοντρά ψιλά (νομίσματα του 1 ή 2 ευρώ) ή και κάποιο πιθανό χαρτονόμισμα. Υπολογίστε γρήγορα το συνολικό ποσό και απαλλοτριώστε ΜΟΝΟΝ τα 3/5 αυτού, κατά προτίμηση αφήνοντας πίσω και κάποιο χοντρό ψιλό. Με αυτό τον τρόπο βεβαιώνεστε ότι μόλις το αρμόδιο τραγί πάει για την είσπραξη, δεν θα έχει υποψίες κλοπής, και δεν θα βάλει λουκέτο στο παγκάρι. Ταυτόχρονα εξασφαλίζετε ότι η επόμενη φουρνιά ποιμνίου που θα καταθέσει τον οβολό της, θα επηρεαστεί ανάλογα προκειμένου να αφήσει χοντρά.

4. Επαναλαμβάνετε τις επισκέψεις σας κάθε τρεις μέρες, ενώ σε περίπτωση γιορτών ή Κυριακής, κάνετε επισκέψεις τα πρωινά της αμέσως επόμενης μέρας. Την εβδομάδα του 15αύγουστου και ειδικά όσοι έχετε την τύχη να παραθερίζετε κοντά σε Μεγαλόχαρες, Ευαγγελίστριες, Μεγαλοπαρθένες, Τσαχπινογαργαλίστρες κλπ, μπορείτε να αυξήσετε τη συχνότητα επισκέψεων σε δύο μέρες.

5. Αισθανθείτε όμορφα με τον εαυτό σας και τη συνείδησή σας γνωρίζοντας πως αποκόψατε την ροή ρευστού προς το τοπικό τραγί και την διοχετεύσατε πίσω στην κοινωνία που την έχει μεγαλύτερη ανάγκη. Για πιο άμεση διοχέτευση, δώστε τα απαλλοτριωμένα χρήματα σε κάποιον που πραγματικά τα έχει ανάγκη.

Ήταν μία κοινωνική προσφορά από το ελληνάκι το οποίο κάνει συνεχείς, αλλά άκαρπες ακόμα, προσπάθειες αφορισμού.

* Σε αντίθεση με την κοινή χριστιανική γνώμη, η απαλλοτρίωση παγκαριού ή χώρου ταμάτων είναι μία καλή πράξη, καθώς: α) Μειώνει τα μαύρα κέρδη της Εκκλησίας ΑΕ, κλείνοντας μία σημαντική μαύρη τρύπα του εθνικού προϋπολογισμού, β) αποδίδει ζεστό ρευστό στον λαό που το έχει τόσο πολύ ανάγκη, και γ) σε κάνει να αισθάνεσαι ωραία!

Intermission #49 (Κασμάς edition)

2011-08-06T20:07:00.002+03:00

Σε αντίθεση με τους «οργισμένους», και τους «αγανακτισμένους» που άφησαν εμάς τους υπόλοιπους στο έλεος της «εθνοπροδοτικής χούντας» και πήγαν διακοπές, εγώ αύριο φεύγω για να πάω να σκάψω. Με φτυάρι και κασμά… κυριολεκτικά. Ίσως λείψω ένα μήνα, ίσως παραπάνω. Δεν ξέρω και αν θα έχω τακτική πρόσβαση στο διαδίκτυο.

Και δεν ξέρω, αλλά να… πώς να το πω; Από το Σεπτέμβριο που θα πήξουμε πάλι στα διάφορα αγωνιστικά τσιτάτα, νομίζω πως η αξιοπρέπειά μου δεν θα επέτρεπε καν να μπω στον κόπο να απαντήσω. Για την αξιοπρέπεια των «αγωνιστών» δεν τρέφω πλέον καμία αυταπάτη.

Αν μη τι άλλο θα είναι ωραία τώρα στην Αθήνα τον Αύγουστο. Μπορείς να κατέβεις μόνος σου στην πλατεία Συντάγματος, και μέσα στην ερημιά να καταθέσεις μία πρόταση στη «λαϊκή συνέλευση», να την υπερψηφίσεις και να κατοχυρωθεί παμψηφεί. Η άμεση δημοκρατία τελικά νίκησε!

Ακατάσχετη σκέψη

2011-08-03T12:38:00.002+03:00

Αν ρωτούσες τη γνώμη μου, κακώς «ξήλωσαν» την πλατεία Συντάγματος. Έπρεπε να την αφήσουν όπως είναι, να χτίσουν έναν υπερυψωμένο κυκλικό εξώστη και να μετατραπεί σε μουσείο/ θεματικό πάρκο. Να πηγαίνει ο κόσμος, τα σχολεία και οι τουρίστες να βλέπουν ποια μπορεί να είναι η κατάντια ενός κοινωνικού συνόλου όταν αφήνεται ελεύθερο στην ψύχωσή του. Και κάθε τόσο να σκάνε τα ΜΑΤ και να τα πνίγουν όλα στο δακρυγόνο για να διαφαίνεται ακόμα πιο έντονα ο παραλογισμός, η ανικανότητα και η ματαιοπονία που έχει κατακλύσει το πολιτικό σύστημα αυτής της χώρας.

Πλέον όταν ανοίγεις οποιαδήποτε πολιτική συζήτηση με κάποιον Ελληναρά (αριστερό ή δεξιό δεν έχει σημασία - “Once an Ellinaras, always an Ellinaras” όπως λέει και το γνωμικό), η «επιχειρηματολογία» του περιορίζεται στο βαρετό σημείο να συνδιαλέγεται ως 10χρονο. Η αλήθεια είναι μία, οι καλοί και οι κακοί είναι αυτοί και η πραγματικότητα είναι αυτή που έχω στο δικό μου κεφάλι… και να σκάσεις. Αν διαφωνείς, είσαι καθεστωτικός ή βολεμένος και είναι πλέον φυσικός νόμος ότι την πραγματικότητα της ελληνικής κρίσης την κατέχουν «εξέχουσες» προσωπικότητες όπως ο Άρης Χατζηστεφάνου και ο Δημήτρης Καζάκης, γαρνιρισμένη με το λαζοπουλέικο χιούμορ του πιτσιρίκου. Η παπαρολογία που έχει κατακλείσει τα εγχώρια chain mails και που διαβάζεται με προσοχή και πανικό ταυτόχρονα από την τελευταία θείτσα, δεν είναι τυχαίο που πηγάζει από τον τρόπο σκέψης των προαναφερθέντων. Όπως δεν είναι τυχαίο όταν αριστεροί που δουλεύουν τους δεξιούς για τις θεωρίες συνομωσίας τους, δεν μπορούν να δουν τις αντίστοιχα ανόητες θεωρίες συνομωσίας στις οποίες έχουν υποπέσει οι ίδιοι. Αν μη τι άλλο, ο Λιακόπουλος θα πρέπει να είναι υπερήφανος για την ακούσια διείσδυσή του και στον αριστερό χώρο. Και στην τελική η ανοησία του φασισμού δεν είχε ποτέ προτιμήσεις σε αριστερούς ή δεξιούς χώρους. Μονοψήφιο IQ, καταστολή της κριτικής σκέψης, και έτοιμο το στρατιωτάκι.

Δεν ξέρω αν έχει ξαναϋπάρξει ποτέ κοινωνία, που στην προσπάθειά της να γιατρέψει τα κακώς κείμενα, εστιάζει με τόση εμμονή στα συμπτώματα και όχι στις αιτίες. Υποθέτω πως έχει να κάνει με την έμφυτη τάση της να ψάχνει εύκολες λύσεις σε σύνθετα προβλήματα. Όπως και να το κάνεις, αν έχεις συχνούς πονοκεφάλους, είναι πιο εύκολο να μπουκώνεις δύο ασπιρίνες για να σου περάσει για δυο-τρεις ώρες, παρά να κάνεις ενδελεχείς εξετάσεις, να συγκαλέσεις μία ομάδα ειδικών επιστημόνων για να βγάλει ένα επιστημονικό πόρισμα και να ακολουθήσεις μία αυστηρή και χρονοβόρα αγωγή που θα σου θεραπεύσει τους πονοκεφάλους μια για πάντα. Και φυσικά πιο εύκολο είναι να γκρινιάζεις, παρά να πράττεις.

Η «λαϊκή οργή» που πάει διακοπές δεν είναι κάτι μεμπτό. Όμως η «λαϊκή οργή» που τυποποιείται και δίνει ραντεβού για τον Σεπτέμβρη είναι επιεικώς αξιολύπητη και απλά ανακυκλώνει τον «ελληναρισμό» που με τόσο πάθος υποτίθεται ότι προσπαθεί να ξεφορτωθεί.

Η πλειοψηφία των Ελλήνων πλέον έχει εστιάσει σε μία επερχόμενη, γενική και αόριστη καταστροφή που όταν ρωτάς να την περιγράψει, δεν μπορεί. Απλά αναμασά τα τσιτάτα των δημοσιογράφων και της αυξανόμενης κάστας των απανταχού παπαρολόγων. Βέβαια, η απαισιοδοξία και η γκρίνια ανέκαθεν ήταν γνώρισμα των Ελλήνων. Πριν χρόνια, στην ερώτηση «τί νέα;», το πιο πιθανό θα ήταν να λάβεις την απάντηση «ε, τα ίδια. Στον αγώνα». Και σήμερα πάνω κάτω οι ίδιοι διάλογοι παίζουν. Απλά πριν πέντε χρόνια, ο αγώνας ήταν να χτιστεί και ένα εξοχικό ή να αγοραστεί ένα Golfaki για τον γιο ή την κόρη, ενώ τώρα είναι κάτι αντικειμενικά πιο σοβαρό… «Τομέητο, τομάτο». Στην 30ετή σαπίλα της μεταπολίτευσης, τέτοιες διαφορές είναι αμελητέες.

Έχω σιχαθεί τη σοβαροφάνεια και έχω πεθυμήσει τη σοβαρότητα. Πλημμυρίσαμε από την πρώτη και πλέον δεν βρίσκεις πουθενά ίχνος της τελευταίας.

Θα μπορούσα να συνεχίζω τα bullet points όλη μέρα, αλλά σε τέτοιες εποχές, με τέτοιον καιρό, το τσιπουράκι στην παραλία αναδεικνύεται σε σημαντικότερη έγνοια.

Sin contacto

2011-07-27T14:34:00.004+03:00

Ο διαμελισμός και η σταδιακή αποσύνθεση της Αριστεράς πρέπει να είναι το θέμα για το οποίο έχει χυθεί το περισσότερο μελάνι τις τελευταίες δεκαετίες. Και, προσωπικά μιλώντας, ίσως και να είναι το θέμα που με απασχόλησε περισσότερο για αρκετά χρόνια, όταν κατά τη σταδιακή μου έξοδο από τον «χώρο», κάθε φορά που έβγαινε μία ανακοίνωση, δήλωση, απόφαση ή ενέργεια το ερώτημα που με κατέκλυζε, στην πιο απλή του μορφή, ήταν: «Σοβαρά ρε μάγκες; Πάλι τα ίδια;». Περιττό βέβαια να αναφερθεί ο αριθμός των αναρτήσεων στο παρόν ιστολόγιο για το συγκεκριμένο θέμα.

Οποιαδήποτε ιδέα, όσο καλή και δουλεμένη και αν είναι, αναπόφευκτα κάποια στιγμή στην ιστορία έχει ραντεβού με την πραγματικότητα και την ρεαλιστική αντίληψη και αντιμετώπιση των πραγμάτων. Και βέβαια η ιδεολογική υπέρβαση που πρέπει να διέπει τις κοινωνίες κάθε ιστορική περίοδο μπορεί να «πετάει το μπαλάκι» και πιο μακριά ώστε να εμπνέει ολόκληρη την υπόλοιπη κοινωνία να ακολουθήσει, αλλά θα πρέπει να έχει κατά νου και τι γίνεται όταν η κοινωνία φτάσει στο μπαλάκι.

Το συνηθισμένο κατηγορητήριο εναντίον της Αριστεράς ότι είναι εκτός πραγματικότητας δεν έχει να κάνει τόσο πολύ με τις ιδέες και την ουτοπία της για το πώς θα έπρεπε να λειτουργεί η ανθρωπότητα στο μέλλον αλλά για την συνεχιζόμενη άρνησή της να δει πως λειτουργεί η ανθρωπότητα στο παρόν. Έτσι, υπάρχει ένα μεγάλο παράδοξο όταν για παράδειγμα η αντι-καπιταλιστική ρητορική του προηγούμενου αιώνα συνεχίζει και σήμερα χρησιμοποιώντας τα μέσα του ίδιου του καπιταλισμού. Δεν ξέρω Πχ αν είναι υποκριτικό ή απλά βολικό, ένα άτομο που απολαμβάνει όλα τα προϊόντα και τα όποια παράγωγα του καπιταλισμού να βάλλει εναντίον αυτού. Πόσο μάλλον όταν ο καπιταλισμός, είναι τόσο αόριστα διάχυτος στην κοινωνία μας που δεν μπορεί να περιοριστεί σε ένα κλειστό και σαφώς οριοθετημένο σύστημα αξιών, οικονομικών και κοινωνικών συναλλαγών.

Υπάρχει μία αρκετά μεγάλη διαφορά στο να λες σε έναν σημερινό δυτικό άνθρωπο ότι δεν είναι σωστό να υπερκαταναλώνει από το να εξηγείς τα οφέλη από μία ισορροπημένη και συνειδητοποιημένη κατανάλωση, ώστε να αφήσεις στην κρίση του συγκεκριμένου άνθρωπου την ελευθερία να αποφασίσει. Υπάρχει διαφορά στο να υποδεικνύεις τι είναι σωστό για τον καθένα, από το να εξηγείς για ποιο λόγο το «σωστό» είναι σωστό. Δεν μπορεί να υπάρχει νομοτελειακός ιδεολογικός χώρος για τον ίδιο λόγο που δεν μπορεί να υπάρχει νομοτελειακή ηθική. Όπως η εκκλησία που εξέφραζε το δεύτερο σταδιακά αποχώρησε από τις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες, αναπόφευκτα και η Αριστερά που εκφράζει το πρώτο, θα αποχωρήσει παρομοίως – κάτι που, τουλάχιστον στο πιο «πολιτισμένο» κομμάτι της Ευρώπης, συμβαίνει ήδη.

Ευτυχώς οι ιδέες, αλλά και οι πρακτικές εφαρμογές τους, μεταλλάσσονται συνεχώς προκειμένου να προσαρμοστούν στις οποιεσδήποτε κοινωνικές ανάγκες του παρόντος. Στην υπόλοιπη Ευρώπη, η Αριστερά εδώ και 30 χρόνια μετουσιώνεται σε μία κοινωνική άσκηση πίεσης για περισσότερη δημοκρατία και φιλελεύθερες ιδέες, σε αντίθεση με τον ελληνικό αριστερό χώρο που συνεχώς οπισθοδρομεί και έχει απλά καταντήσει στον απόλυτο αρνητή των παντών. Η ελληνική Αριστερά έχει πλέον πάρει το ρόλο του ξεπερασμένου πολιτικάντη που μετράει ψηφαλάκια και προσπαθεί να γίνει αρεστός σε όσους περισσότερους γίνεται, απλοποιώντας όσο πιο λαϊκίστικα μπορεί το οποιοδήποτε σύνθετο ζήτημα. Δεν είναι τυχαίο που τελικά η φράση του GW Bush, που η ίδια η Αριστερά κατέκρινε, «You’re either with us or against us», έχει πλέον υιοθετηθεί από τον ευρύτερο αριστερό χώρο. Ούτε βέβαια είναι τυχαίο που ακόμα και σε τρανταχτές περιπτώσεις ολιγαρχικής, συντεχνιακής και διεφθαρμένης πρακτικής (Πχ ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, ταξιτζήδες, κλπ), η ελληνική Αριστερά προτιμούσε τη σιωπή ή ακόμα και την υποστήριξη των συγκεκριμένων συντεχνιών από τον σαφή διαχωρισμό και την παραδοχή ταύτισης απόψεων με μία ενδεχόμενη κυβερνητική πολιτική.

Εάν η πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού και η παγκόσμια παραδοχή αποτυχίας του δεν πτοεί τους συντηρητικούς Έλληνες Αριστερούς, ενδεχομένως μετά από αρκετές γενιές να αναγνωριστεί και η τοπική αποτυχία στη σύνθεση για χάρη της επίμονης και αψυχολόγητης αποδόμησης.

Το κουράσαμε

2011-07-18T11:00:00.000+03:00

Στην ευρύτερη ελληνική επαρχία, και παρά τις επιταγές των αστικών κέντρων, έχει ακόμα ησυχία. Περνώντας από το καφενείο, θα ακούσεις μια δυο κουβέντες το πολύ για την κρίση και άλλες δέκα για τα χωράφια και τα κατσίκια της κυρά-Σταθούλας. Τα δελτία των 8 φαντάζουν απλά σαν την περιγραφή ενός κόσμου έξω από τα όρια του εδώ και της πραγματικότητας. Οι φάτσες στα παράθυρα των δελτίων που ωρύονται, υπάρχουν απλά για να κρατάνε παρέα στις ήσυχες νύχτες, και όχι για να ακουστεί στα σοβαρά η άποψή τους.

Την παρατήρησα κι εγώ τη μεταμόρφωση στον εαυτό μου. Μακριά από το θόρυβο της πληροφορίας και την περιφερόμενη αδρεναλίνη της πρωτεύουσας, τα τεκταινόμενα εντός και εκτός Βουλής δεν με αφορούν. Η φασαρία υφίσταται μόνο για αυτούς που βρίσκονται σε απόσταση ακοής από αυτή. Οι υπόλοιποι ζουν απλά τη ζωή τους με τα προσωπικά τους προβλήματα, ψάχνοντας διεξόδους σε καθαρά προσωπικό επίπεδο. Ορισμένες περιστασιακές επισκέψεις σε ενημερωτικά sites και blogs είναι τόσο σύντομες που στο επόμενο λεπτό ξεχνώ τι διάβασα. Ξέρω ότι διάβασα μία από τα ίδια.

Μέσα όμως σε αυτή την ησυχία της μικρής και ασήμαντης ελληνικής επαρχίας, μπορείς να δεις μία από τις χιλιάδες ρίζες αυτού του εξαμβλώματος που τείνει να κατασπαράξει ολόκληρη τη χώρα. Μικροσυμφέροντα και «κοτζαμπάσηδες» που συγκρούονται καθημερινά. Από τα πιο μικρά και ασήμαντα θέματα, μέχρι τα πιο σπουδαία. Η ανομία, η παραβατικότητα και η πόλωση των τοπικών κοινωνιών εξαπλώνεται με τόση άνεση και ταχύτητα, λες και κάποιος τις ταΐζει καθημερινά. Στο όνομα της απαισιοδοξίας, της ιδιοτέλειας και της κρίσης, οι απανταχού Έλληνες των τοπικών κοινωνιών ανακυκλώνουν αυτό που ξέρουν να κάνουν δεκαετίες τώρα. Κοιτάνε την πάρτη τους, το συμφέρον τους και φτύνουν με όλη τους τη δύναμη προς το Κράτος. Όχι μόνο το σημερινό. Αυτό που πάντα έφτυναν και έβριζαν και οδήγησαν στη σημερινή του κατάσταση.

Οι «επαναστάτες» της άμεσης οχλοκρατίας στην πλατεία αρνούνται να δούνε αυτές τις μικρές λεπτομέρειες. Το ίδιο και οι πολιτικάντηδες που κρύβονται πίσω από τα έδρανά τους. Στις μεγάλες πόλεις, για κάποιο λόγο η ιδεολογία έχει ανώτερη - σημαντικότερη υπόσταση από την πραγματικότητα. Η τελευταία, πλέον, έχει θαφτεί κάτω από τόνους φωνών και κειμένων που έχουν πλημμυρίσει τον τόπο και δακρυγόνων που σκάνε αδιάκριτα.

Δεν είμαστε ικανοί να δημιουργήσουμε γιατί αρνούμαστε να δούμε κατάματα έστω και ένα από τα δέκα λάθη που μπορεί να κάνουμε σε καθημερινή βάση˙ τόσο σε προσωπικό όσο και σε κοινωνικότερο επίπεδο. Περιμένουμε με ανυπομονησία τις καταστάσεις με τις οποίες μπορούμε να διαφωνήσουμε και όχι αυτές στις οποίες συμφωνούμε. Κοιτάζουμε καχύποπτα τους πάντες και ξεχειλίζουμε από υποκρισία. Λένε ότι δεν έχουμε καμία πολιτισμική συνέχεια από την αρχαία Ελλάδα, αλλά θα διαφωνήσω. Είμαστε παγκόσμιοι πρωταθλητές στην τέχνη της υποκριτικής, τιμώντας έτσι με έναν ιδιόρρυθμο τρόπο το αρχαίο Δράμα. Ξέρουμε να διαφωνούμε υψώνοντας τον τόνο της φωνής μας και να απειλούμε κουνώντας το δάχτυλο, διαρρηγνύοντας συνεχώς τα ιμάτιά μας. Την πραγματικότητα όμως αρνούμαστε να την κοιτάξουμε κατάματα. Την αφήνουμε να μας καταβάλλει και εμείς απλά πουλάμε μούρη ξεστομίζοντας ανούσιες ιδεολογίες και θούριους που τελικά δεν αφορούν κανένα.

Οι εξαιρέσεις, ευτυχώς, είναι πολλές, αλλά δεν θα τις δεις ούτε στα κανάλια, ούτε στις πλατείες. Οι εξαιρέσεις είναι αυτοί οι άνθρωποι χάρη στους οποίους κάποιοι έχουν ακόμα δουλειά και μισθό. Είναι αυτοί που επικεντρώνονται στο αντικείμενό τους και διαπρέπουν μακριά από τη φασαρία. Που εργάζονται σιωπηλά, καθημερινά όχι μόνο για την προσωπική τους ανάπτυξη αλλά εμμέσως και για ολόκληρου του τόπου. Είναι εργαζόμενοι, επιχειρηματίες, πολιτικοί, ακαδημαϊκοί και επαγγελματίες που χτίζουν χωρίς να λένε πολλά πολλά γιατί απλά εστιάζουν στις πράξεις τους και όχι στα λόγια τους.

Γνώρισα στα γρήγορα έναν τέτοιο στο καφενείο του χωριού. Τον λένε Σπύρο και είναι 86 χρονών παππούς. Ανάμεσα στους ήχους από τα ζάρια στο τάβλι και της κόρνας μίας περαστικής Mercedes ενός ντόπιου «κοτζαμπάση», άκουσα τον κυρ-Σπύρο να λέει: «‎Κατέβησαν οι νέοι στους δρόμους και τις πλατείες. Άλλοι βάλανε στολή, θαρρούν πως γινήκαν εξουσία, και άλλοι βάλανε μαντήλια, θαρρούν πως γινήκαν επαναστάτες. Κι εμείς γυρίσαμε στα χωράφια για να 'χουνε όλοι αυτοί να φάνε».

Intermission #48 (Summer 2011 edition)

2011-06-24T21:57:00.003+03:00

Στις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών, όπου πλέον όλοι οι πολιτικοί και οι πολίτες αυτού του τόπου παίρνουν τον εαυτό τους στα πολύ σοβαρά, υπάρχει και το καλοκαίρι που λησμονήθηκε. Η περίσταση σηκώνει μουσική surf, σε ρυθμό ελαφριάς παράνοιας, κατά προτίμηση για δυνατή ακρόαση και φυσικά βυζιά, όπως προτάσσουν οι αρχές του παρόντος ιστολογίου.

Και νομίζω πως το βρήκα το σωστό βίντεο…

Ραντεβού ξανά όταν αποφασίσω να πάρω στα σοβαρά τον εαυτό μου, έστω και για λίγο *. Μέχρι τότε, καλό κουράγιο στους εναπομείναντες στις πόλεις και το έλεος της επικαιρότητας.

* (και όταν το internet είναι ευκόλως προσβάσιμο)

Αγία Απελπισία

2011-06-21T11:01:00.003+03:00

Η αίσθηση της απελπισίας δεν είναι απαραίτητο να σε κατακλύσει σταδιακά. Μπορεί μέσα σε μία στιγμή, με ένα συμβάν ή ένα ερέθισμα να αισθανθείς την απελπισία στο πετσί σου, είτε στιγμιαία είτε για κάποιο χρονικό διάστημα. Μία τέτοια στιγμή βίωσα, στην ανακοίνωση του νέου κυβερνητικού σχήματος, ενώ λίγες ώρες αργότερα, πάνω που άρχισα να συνέρχομαι, οι δηλώσεις του νέου Υπουργού Οικονομικών Ευάγγελου Βενιζέλου, ήρθαν για να με ξεκάνουν.

Ζούμε ένα απέραντο φιάσκο που συνεχώς διογκώνεται. Κοινωνικό και πολιτικό. Η αυθόρμητη αγανάκτηση της πλατείας Συντάγματος καπελώνεται σιγά σιγά από τον «παλιό καλό» κρατικοδίαιτο συνδικαλισμό υπό την μαεστρία της αραχνιασμένης αριστερής οργάνωσης επιπέδου φοιτητικών συνελεύσεων, και η κυβέρνηση καπελώθηκε μια και καλή από το «παλιό καλό» βαθύ ΠΑΣΟΚ. Επιστρέψαμε στο 1980 και δεν μας το είπε κανείς. Με την ίδια Αριστερά, το ίδιο ΠΑΣΟΚ, την ίδια ανασφάλεια απέναντι στους αόριστους «ξένους». Είναι η εποχή που οι φωνές τις λογικής, της ψυχραιμίας και της θετικής σκέψης αρχίζουν να βυθίζονται υπό το βάρος μίας αψυχολόγητης και αλλοπρόσαλλης κακοφωνίας που διαπερνά όλα τα κοινωνικά και πολιτικά στρώματα της χώρας.

Κανείς δεν βλέπει τα νούμερα. Κανείς δεν διαβάζει λίγο πιο ολοκληρωμένες θέσεις και αναλύσεις στα οικονομικά ζητήματα. Όλοι ως δια μαγείας έχουν ανακαλύψει τι τους φταίει, το πετροβολούν και θαρρούν πως ξεμπερδεύουν. Η γνωστή ελληνική ψυχοσύνθεση. Παλιότερα καθάριζε η μαμά, μετά το βύσμα, και τώρα απλά ξορκίζουμε το κακό με βρισίδια, μέσα από έναν πρωτοφανή συνδυασμό ανοησίας και απελπισίας. Θέλουμε έναν Καζάκη να μας χαϊδεύει τα αυτιά, έναν Μίκη να μας ενώνει εθνικά, έναν Χατζηστεφάνου να μας λέει την «αλήθεια» που μας βολεύει, την Αγία Απελπισία να μας ευλογεί κάθε μέρα για να μας προστατέψει από την «κακή» πραγματικότητα, και έναν πασόκο Υπουργό Οικονομικών να μας μιλάει με την πιο συντηρητική γλώσσα λαϊκισμού που έχει εμποτίσει την ψυχοσύνθεσή μας. Φαίνεται πως μόνο με αυτή τη γλώσσα μπορούμε να επικοινωνούμε πλέον. Με αυτή που εμπεριέχει έντονα συναισθηματικά και μοιρολατρικά στοιχεία. Μιλάμε έχοντας υπόψη τι θέλουμε να ακούσει ο άλλος, είτε τον βρίζουμε, είτε τον επαινούμε. Όχι τι θέλουμε να πούμε εμείς.

Την αναγγελία του ανασχηματισμού την άκουσα στο ραδιόφωνο οδηγώντας στην εθνική. Σταμάτησα στο πρώτο πάρκινγκ να καθαρίσω λίγο το μυαλό μου. Εκεί, μέσα σε μία όμορφη ησυχία με θέα τα καταγάλανα νερά, τα πεύκα, τα σκουπίδια, τις σερβιέτες, τις καπότες και τα πλαστικά μπουκάλια, συνειδητοποίησα πως μία αδελφή ψυχή είχε περάσει πριν από μένα. Φαίνεται πως είχε και μαρκαδόρο…

Η ατομική ευθύνη του καναπέ

2011-06-16T15:00:00.003+03:00

Τις τελευταίες ημέρες, ειδικά μέσα στο διαδίκτυο, έχει δημιουργηθεί μία ανούσια πόλωση. Ατύπως, η κοινωνία έχει χωριστεί σε «αγανακτισμένους» και «βολεμένους». Ή, για να χρησιμοποιήσω και τις ακόμα πιο κλισέ φράσεις, σε «αυτούς που κατεβαίνουν στις πλατείες» και «αυτούς που κάθονται στους καναπέδες».

Τη γνωρίζω καλά αυτή τη φρασεολογία. Την έχω χρησιμοποιήσει και εγώ, εμπνευσμένος από ένα μείγμα συναισθηματισμού και αδρεναλίνης που έρεε στο σώμα μου, καθώς «πολεμούσα» στους δρόμους μαζικά και αλληλέγγυα, ενώ έβλεπα τριγύρω μου αδιάφορους ανθρώπους να συνεχίζουν τις δουλειές τους σα να μην τρέχει τίποτα. Μετά έκλεισα τα 23.

Η ψευδαίσθηση ότι μία κοινωνία μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο μέσω μίας μαζικής δράσης, είναι μία έμφυτη παρόρμηση που βρίσκει καταφύγιο στην ισχύ του πλήθους και που ενισχύεται από ιστορικά γεγονότα όπου μεγάλες μάζες ανθρώπων ανέτρεψαν κατεστημένα αιώνων. Η ψευδαίσθηση έγκειται στο γεγονός ότι τέτοιες δράσεις αν και είναι πολύ πιθανό να επιφέρουν αλλαγές, δεν βελτιώνουν απαραίτητα την κοινωνία. Η μαζική δράση δεν βασίζεται στα ποιοτικά χαρακτηριστικά του ατόμου, αλλά στα ποσοτικά του πλήθους. Και για να κατανοήσουμε τις διαφορές μεταξύ αυτών των δύο, πρέπει να θέσουμε κάποια ερωτήματα.

Ποια είναι καλύτερη κοινωνία; Αυτή που επαφίεται στα «απαλά» λόγια ενός λαοπλάνου ηγέτη; Αυτή που ακολουθεί τους κανόνες όπως τους ορίζει κάποιο κυρίαρχο κίνημα οργής και συναισθηματισμού; Αυτή που αποτελείται από ομοιόμορφες απόψεις; Εν τέλει, αυτή που ακολουθεί στα τυφλά τον «δεκάλογο» μίας δογματικής ιδεολογικής αλήθειας θρησκευτικού χαρακτήρα; Ή μήπως είναι αυτή που αποτελείται από συνειδητοποιημένα και υπεύθυνα άτομα που μπορούν να κρίνουν και να εφαρμόζουν αυτοδικαίως τον εκάστοτε δεκάλογο μέσα σε μία κοινωνική συνοχή αμοιβαίας εμπιστοσύνης και ευνομίας; Θέλουμε να ζούμε βάσει της αυτοφυούς ιδεολογίας ενός οποιουδήποτε κινήματος, ή βάσει της ατομικής ευθύνης που εμπίπτει στις αρχές ισονομίας ολόκληρης της κοινωνίας; Θέλουμε μέσα από μία μαζική δράση να προκύψει ένα Κράτος/εξουσία σε ρόλο πατερούλη, η σε ρόλο ουδέτερου ρυθμιστή όπου τα άτομα της κοινωνίας απολαμβάνουν τις ατομικές τους ελευθερίες σε ένα περιβάλλον ισονομίας και πολυμορφίας;

Οι φράσεις από το «τι κάνει το Κράτος», «όλοι οι πολιτικοί είναι πουλημένοι», «οι τράπεζες μας πίνουν το αίμα» μέχρι και το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε», αλλά και ο βολικός μεν, ανυπόστατος δε διαχωρισμός μεταξύ πολιτικών και λαού, είναι κατάλοιπα μιας μακροχρόνιας ιστορικής περιόδου, διάρκειας τουλάχιστον δύο αιώνων, την οποία αξίζει κάποιος να μελετήσει. Το ίδιο και η αίσθηση ότι μία μαζική διαδήλωση εναντίον του Κοινοβουλίου, που στην ουσία συμβολίζει το Κράτος, θα επιφέρει τη βελτίωσή του.

Η Ελλάδα είναι ίσως μία από τις λιγοστές εναπομένουσες Δημοκρατίες της Ευρώπης που έχει προσωποπαγές Κράτος, άρα και οργισμένα πλήθη με προσωποκεντρικά συνθήματα. Και με το ίδιο σκεπτικό, ίσως είναι από τις τελευταίες καπιταλιστικές κοινωνίες που απολαμβάνει τα όποια θετικά του καπιταλισμού, αλλά εστιάζει στα όποια αρνητικά.

Η αλήθεια είναι ότι η ατομική ευθύνη είναι πολύ πιο δύσκολο επίτευγμα από το κρυφτό πίσω από μία συλλογική. Είναι πιο δύσκολο σε κάθε εκλογές (εθνικές ή τοπικές) να κρίνεις με γνώμονα το κοινωνικό συμφέρον και όχι το δικό σου˙ μία κρίση που προκύπτει μετά από ενδελεχή μελέτη των απόψεων και θέσεων όλων των υποψηφίων. Είναι πιο δύσκολο να προσπαθείς να βελτιώνεσαι στη δουλειά σου και να επιμορφώνεσαι συνεχώς από το να βρίζεις το αφεντικό. Είναι πιο εύκολο να καταναλώνεις ό,τι βρεις μπροστά σου πέρα από τις ανάγκες σου ή να ξοδεύεις αλόγιστα και χωρίς να ψάχνεις την καλύτερη αναλογία ποιότητας/τιμής ενός προϊόντος. Είναι πιο δύσκολο να πληρώνεις όλους τους φόρους σου από το να βρίζεις τη φοροδιαφυγή των άλλων. Είναι πιο δύσκολο να μην οδηγείς όπως γουστάρεις, να μην πετάς το σκουπίδι σου όπου βρεις, να καταγγέλλεις την αδικία όπου τη βλέπεις, να συζητάς και να είσαι έτοιμος να αλλάξεις άποψη σεβόμενος ένα αντίθετο επιχείρημα, και φυσικά να κάνεις στην άκρη τις δυσκολίες και να παλεύεις για να γίνεσαι εσύ καλύτερος. Στην τελική είναι πιο δύσκολο να χαμογελάς και να δημιουργείς, από το να γκρινιάζεις και να καταστρέφεις.

Αν ψάχνεις τους λόγους για τη σημερινή κατάντια κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής παρακμής, θα βρεις αρκετούς στην προηγούμενη παράγραφο. Ανάμεσα στην ουτοπία της Αριστεράς που θέλει όλους τους ανθρώπους ίσους, και αυτή της ατομικής ευθύνης που τους θέλει ίσους αλλά και ελεύθερους, επιλέγω τη δεύτερη. Αν μη τι άλλο οι ουτοπίες είναι χρήσιμοι στόχοι για οποιαδήποτε δράση και ιστορικά αυτές απέφεραν τις σημαντικές και θετικές αλλαγές.