Τετάρτη, 24 Απριλίου 2013

f(x) = 1/x


"What the human being is best at doing is interpreting all new information so that their prior conclusions remain intact." – Warren Buffett

Οι άνθρωποι τρελαίνονται για ταμπέλες. Έχουν αυτή την εγκεφαλική διεργασία, που προφανώς εξυπηρετεί εξελικτικούς μηχανισμούς επιβίωσης, να προσπαθούν μέσα στο μικρότερο χρονικό διάστημα να έχουν σχηματίσει την καλύτερη δυνατή εικόνα για τα μούτρα του άλλου. Μπαίνουν έτσι στην απλοϊκότητα της διεργασίας όπου πασχίζουν να κατατάξουν 85 δισεκατομμύρια νευρώνες μέσα σε τέσσερεις – πέντε χαρακτηρισμούς και ταμπέλες που έχει επινοήσει ο ίδιος ο άνθρωπος, όσο πιο γρήγορα μπορούν και κάνοντας τις ανάλογες εκπτώσεις. Στην πολιτική, στη δουλειά, στις παρέες, στις πνευματικές αναζητήσεις, στις σεξουαλικές προτιμήσεις και στη δημιουργικότητα, θα έρθει ο άσχετος Χ από το πουθενά για να σε εντάξει στο αυστηρό ιδεολογικό πλαίσιο του μικρόκοσμου των δικών του 85 δισεκατομμυρίων νευρώνων.

Τις έχω δει τις παγίδες που κρύβονται πίσω από αυτή την, φυσική κατά τ’ άλλα, ανθρώπινη εγκεφαλική διεργασία, και έτσι προτιμώ την δυσκολία που κρύβεται πίσω από την χρονοβόρα και πολυσύνθετη αποδόμηση όσων περισσότερο λεπτομερειών γίνεται. Και βέβαια δεν ξεμπερδεύω ποτέ. Κάθομαι και σκαλίζω μυαλά, βγάζω συμπεράσματα που μετά αναθεωρώ, για να καταλήξω σε μία ακόμα πιο πλήρη εικόνα που μετά φυσικά πάλι αναθεωρώ κ.ο.κ. Η εικόνα που σχηματίζω για τους άλλους μοιάζει περισσότερο με τη συνάρτηση f(x) = 1/x. Είτε στα αρνητικά, είτε στα θετικά, δεν αγγίζω ποτέ τους ιδεατούς άξονες σκέψης και συναισθημάτων του άλλου. Απλά τα προσεγγίζω όσο πιο καλά μπορώ, γνωρίζοντας την ανθρώπινη αδυναμία μου της πλήρους κατανόησής τους και ενδεχομένως γνωρίζοντας τελικά πολλά περισσότερα για τον μικρόκοσμο του άλλου.

Το όλο πράγμα όμως δεν πήγαινε σ τα δικά μου μυαλά, αλλά περισσότερο για να εκφράσω την απορία μου για τη σιγουριά των πάντων για τα πάντα. Πόσο μάλλον για τη σιγουριά και τους χαρακτηρισμούς απέναντι σε άγνωστους ή ανθρώπους από τους οποίους έχεις δει μόνο το 0,01% του κόσμου τους. Κάπου μέσα σε αυτή τη σιγουριά κρύβεται συνήθως και η υπεροψία. Και κάπου εκεί παίζουν παιχνίδι η βεβαιότητα και η ισχυρογνωμοσύνη που έχουν θωρακίσει πλέον όλα τα βλέμματα. Κάπως έτσι βγαίνουν τα βιαστικά συμπεράσματα, λαμβάνονται οι βιαστικές αποφάσεις και τελικά η καθημερινότητα καταλήγει μία συνεχής διαμάχη με κάτι αόριστες ιδέες και ανύπαρκτα φαντάσματα. Κάπως έτσι περνάνε και τα χρόνια, αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση.


3 σχόλια:

  1. Εύχομαι να προσεγγίζετε από τη θετική πλευρά του ορίου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Eτσι είναι όπως τα λες, αλλά στη ζωή χρειάζεται να δράσεις, να ανταποκριθείς,να προσαρμοσθείς και πολλές φορές άμεσα. Αναγκαστικά λοιπόν πρέπει να "εξηγήσεις" τον άλλο και δεν μπορείς να το κάνεις παρά μόνο μέσα απο τον "μικρόκοσμο των 85 δις νευρώνων σου". Το θέμα λοιπόν είναι 1. το πόσο εκπαιδευμένοι είναι αυτοί οι νευρώνες και 2. αν έχεις συνείδηση του ότι η "εξήγηση" σου μπορεί και να είναι ελλιπής ώστε να κρατήσεις "πισινή" και να μείνεις ανοιχτός για δεύτερες σκέψεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. πιστεύω ότι υπάρχει ανάγκη να ισορροπεί η εξαντλητική ανάλυση χωρίς κατάληξη από τη μια και η άμεση τοποθέτηση σε κουτάκια, με τα γρήγορα συμπεράσματα της από την άλλη. Είναι η ζωή αυτή...αν ήμασταν άλλα όντα, μπορεί να είχαμε άπειρες δυνατότητες. Είμαστε όμως αυτά.
    Έχω σκεφτεί πάνω στο θέμα, και έχω την εντύπωση ότι η ανάγκη μας να μην μας κατατάξουν σε κανένα κουτάκι,είναι ανάγκη του ατόμου -εγωκεντρική θεώρηση- η οποία έχει μεν βάση όταν η αξιολόγηση γίνεται στο λεπτό,αλλά χάνει τη βάση της όσο απομακρυνόμαστε από την έναρξη του διαλόγου. Και έτσι και αλλιως οι κρίσεις, οι αξιολογήσεις και τα κουτάκια είναι όλα υποκειμενικά. Δεν χρειαζεται να το κανουμε προσωπικό το θέμα. Συμβαίνει και κάτι άλλο καμιά φορά, δεν θέλουμε να ανήκουμε σε ένα κουτάκι και όμως σε ανυποπτη φάση το υπερασπιζομαστε αυτό το κουτάκι, κατι που μαλλον σημαίνει ότι υπάρχει σχέση μεταξυ ατόμου με τις χονδροειδείς πολλές φορές κατηγοροιοποιίσεις που κάνει η κοινωνία. Σχέση η οποία φαίνεται να είναι αρκετή για τον δημόσιο διάλογο, που δεν απασχολείται με τα προσωπικά συναισθήματα κανενός μεμονωμένου ατόμου. Όσο πιό εξελιγμένη είναι η κοινωνία τόσα περισσότερα κουτάκια έχει. Όσο πιό οπισθοδρομική τόσο λιγότερα κουτάκια και άρα τόσο πιό χονδροειδείς περιγραφές κάνει.
    ...η άποψη μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...