Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2011

Μου είναι αδιανόητο το σκοτάδι


Εκεί γύρω στα δεκαοχτώ έκανα ότι κάνει κάθε δεκαοχτάχρονος που σέβεται τον εαυτό του. Αμφισβήτησα την οικογένειά μου, το σύστημα και την χώρα. Έστρωσα κώλο, διάβασα και έφυγα έξω για να σπουδάσω αυτό που με συνάρπαζε. Από το τρίτο έτος έπιασα δουλειά, και στο τέταρτο κόπηκε δια παντός η χρηματοδότηση από γονείς. Η αμφισβήτηση πέτυχε, η ανεξαρτησία εμπεδώθηκε και κάθε βήμα μου γινόταν μόνο υπό το βάρος της δικής μου ευθύνης. Ακόμα και όντας φαντάρος, αποφάσισα να μην μείνω λεπτό παραπάνω κάτω από την ίδια στέγη των γονιών μου και προτίμησα να νοικιάσω μία γκαρσονιέρα ίσα ίσα για να κοιμάμαι όταν είχα έξοδο.

Υπό το ίδιο βάρος παράτησα και την πρώτη μου, πολλά υποσχόμενη, δουλειά για να πάω να διευρύνω λίγο τις εμπειρίες μου. Έριξα λίγα ρούχα στο backpack και έφυγα για ένα αξέχαστο road trip σε 24 πολιτείες των ΗΠΑ, διάρκειας δύο μηνών. Επέστρεψα άφραγκος και βρήκα την πρώτη τυχαία δουλειά. Έκτοτε, έχω αλλάξει δυο-τρεις δουλειές και πλέον τελώ υπό καθεστώς εργασίας εκ περιτροπής… σχεδόν άνεργος. Έχουν περάσει 11 χρόνια από την αποφοίτησή μου και τελικά ποτέ δεν άσκησα το επάγγελμα που σπούδασα. 

Ανά καιρούς σκέφτομαι τις κινήσεις μου και πώς θα ήταν τα πράγματα αν είχα κάνει διαφορετικές επιλογές. Καλύτερα; Χειρότερα; Δεν μπορώ να γνωρίζω. Ενδεχομένως να είχα διαπρέψει αν δεν είχα επιστρέψει Ελλάδα, ή αν έκανα καριέρα πάνω σε αυτό που σπούδασα. Ενδεχομένως να είχα βγάλει και κάποια λεφτά παραπάνω αν δεν ξόδευα κάθε αποταμίευση για μεγάλα ταξίδια αραιά πυκνά. Πάντως το δίμηνο road trip και το backpacking δεν θα τα άλλαζα και ας θυσίασα τις όποιες θετικές επαγγελματικές προοπτικές. Και όσο πιο πολύ το σκέφτομαι, πάλι λίγα πράγματα θα άλλαζα. Γιατί κάθε φορά είχα πλήρη αίσθηση του βάρους της ευθύνης που σήκωνα. Εάν όλες αυτές οι διαδρομές που ακολούθησα σε πολλά μικρά σταυροδρόμια με έφεραν εδώ που είμαι, τότε εγώ είμαι υπόλογος για αυτό. Και αν οι συνθήκες ήταν ή παραμένουν αντίξοες σε κάποια από αυτά, στο χέρι μου είναι να ξεκολλήσω και να ακολουθήσω άλλες διαδρομές.

Γιατί σε πρήζω με τα δικά μου, ευθύνες, βάρη και κέρατα; Γιατί θέλω να καταλάβεις, ότι εγώ προσωπικά αδυνατώ να κατανοήσω τον μέσω όρο της νεοελληνικής νοοτροπίας που ψάχνει ευθύνες πέρα από τον εαυτό της. Και δεν αναφέρομαι στα οικονομικά θέματα ή την εθνική σχιζοφρένεια περί αναγκαιότητας ή μη των μηχανισμών στήριξης. Δεν αναφέρομαι καν στο κλισέ «μαζί τα φάγαμε». Στα δικά μου μάτια, είναι αδιανόητος ο άνεργος που μουντζώνει τη Βουλή, ασχέτως αν μου είναι απόλυτα κατανοητός ο συνταξιούχος που κάνει το ίδιο. Παρομοίως, αδιανόητος μου είναι αυτός που κάθε μέρα αγοράζει εφημερίδες, παρακολουθεί ειδήσεις και έντρομος προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει τις κινήσεις της κάθε κυβέρνησης, λες και ολόκληρη η ζωή του εξαρτάται από αυτήν. Μου είναι αδιανόητος ο πιτσιρικάς που σιγοτραγουδάει το «Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον» με την μελαγχολική ικανοποίηση της απραξίας του. Εν τέλει, μου είναι αδιανόητος ο άνθρωπος που ελλείψει αυτοκριτικής, δεν προσπαθεί να βελτιώσει την κοινωνία μέσω του ίδιου του εαυτού του και επαναπαύεται στην ευκολία που παρέχει η γενική και αόριστη ευθυνολογία. Αυτός δηλαδή που ως ανήλικος έμαθε να τα φορτώνει στους γονείς του και ως ενήλικας συνεχίζει το ίδιο τροπάριο με άλλους αποδέκτες.

Θα μπορούσα να ζητήσω πολλές εξηγήσεις από τον πολιτικό κόσμο, αλλά έτσι θα παρέκαμπτα τα ενδιάμεσα στάδια. Σκέψου αν δεν είχαμε απώλεια μνήμης, πόσοι από τους σημερινούς βουλευτές θα κάθονταν ακόμα σε έδρανα. Σκέψου τα κόμματα με τι αξιοκρατικά κριτήρια θα στελεχώνονταν από υποψήφιους, αν γνώριζαν ότι κρίνονται από μία υπεύθυνη κοινωνία και όχι από «κουμπάρους» και «χρυσόψαρα». Για να δημιουργηθεί όμως η υπεύθυνη κοινωνία, θα πρέπει να δημιουργηθούν υπεύθυνα άτομα, και μιλώντας για υπεύθυνα άτομα αναφέρομαι σε ανθρώπους και όχι φασόν σκευάσματα που τελειώνουν ένα σχολείο ή ένα πανεπιστήμιο και αναζητούν νέους «γονείς».

Και πάλι, κάπου εδώ στο τέλος του γνωστού μεταπολιτευτικού μοντέλου, η ελληνική κοινωνία συνεχίζει ακάθεκτη με τα ίδια μυαλά και ετοιμάζεται να αναδείξει τα ίδια πολιτικά πρόσωπα που θα βρίζει σε δυο-τρία χρόνια. Ευτυχώς όμως για την πραγματικότητα, τα πράγματα δεν εξελίσσονται γραμμικά και ενδεχομένως αρκετοί να έχουν ξεκινήσει ήδη να βελτιώνουν τον εαυτό τους και να δείχνουν την αλληλεγγύη τους σε όσους την έχουν ανάγκη, μακριά από «γονείς». Εάν ποτέ διαφανεί φως στο τούνελ, από αυτούς τους τελευταίους θα συμβεί αυτό, διότι οι άλλοι εξ’ ορισμού δεν μπορούν να ξεκολλήσουν από το σκοτάδι.


18 σχόλια:

  1. «Στα δικά μου μάτια, είναι αδιανόητος ο άνεργος που μουντζώνει τη Βουλή, ασχέτως αν μου είναι απόλυτα κατανοητός ο συνταξιούχος που κάνει το ίδιο»
    Όσο αντικειμενικοί και αν θέλουμε να είμαστε, τα βιώματα μας εκφράζουμε τελικά. Είναι ωραίο και ζηλευτό το road trip, ανοίγει και το μυαλό, αλλά βλέπεις τη ζωή από το παράθυρο του τραίνου. Άμα κατέβεις από το τραίνο και θελήσεις να ριζώσεις κάπου στο τόπο μας, τότε ίσως να μουντζώνεις και εσύ (μπορεί και τον εαυτό σου επειδή κατέβηκες από το τραίνο, έτσι μας κατάντησαν).
    Δεν είναι απαραίτητο όταν μουντζώνεις τη βουλή να μουντζώνεις τους γονείς σου.
    Εύχομαι πάντως να συνεχίσεις το road trip μέχρι τα βαθιά γεράματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ενα απο τα πιο αξιόλογα άρθρα που είχα την τύχη να διαβασω τον τελευταίο καιρο.

    Εκει οπου δεσπόζει η μαζική οχλαγωνία του «φταινε οι άλλοι» και ο εθνικός στρουθοκαμηλισμος υπάρχουν φωνες που προχωρούν πέρα απο την επιδερμίδα των επίκαιρων γεγονότων

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Το αρθρο εκτός του ότι με βρήκε απολυτως συμφωνη επιπλεόν με συγκίνησε. Μια ηχηρή απάντηση σε όλους αυτους που πιστευουν ότι επανάσταση είναι το συνολάκι αμπέχονο-ταγάρι στην κατάληψη του δημοσίου χώρου. Η μεγάλη αλλαγή θα έρθει από τους επαναστατες συνειδησης και όχι απο τους φωνασκουντες συνθηματίες της νεοελληνικής ζαβαρακατρανέμιας και αεί αναζητουντες διαφορα ειδη ''πατερούληδων'', καμμένων ασφαλειών και βολεμάτων. Και όχι μόνο στο πλεγμα των κοινωνικοπολιτικών-οικονομικών καταστασεων. Καθε πράξη μας-ακόμα και ο τρόπος που ερωτευόμαστε- μπορει να είναι πολιτική. Ας πουμε όχι στις ετοιματζιδικες και αβασάνιστες ''αληθειες'' που μας σερβιρουν. Ας γίνουμε θιασώτες της μόνης αλήθειας ''εν οίδα ότι ουδεν οίδα'' και ας τολμήσουμε την ανατροπη στη σκέψη, τη διαρκη ανησυχία του πνευματος, την ανασκευή, τη φαντασία, τα νέα μονοπάτια, την αγάπη για τη φύση και τη ζωογόνο δυναμη της, το πάθος για την Τεχνη και τα μαγικά μονοπάτια που αυτη σε οδηγει. Εχουμε το ταλέντο αν το θελησουμε να γινουμε οι καλλιτέχνες της Ζωής και να πετυχουμε τη μεγάλη Επανάσταση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. εκτός του road trip οι βίοι ..συγκλίνουν. Τις ίδιες χρονιές με εσένα περίπου απογαλακτίστηκα, αποφοίτησα, εργάστηκα για 1η φορά σε fulltime job & full season (όχι δηλ. σε καλοκαιρινά τρίμηνα κ κάτι φοιτητικά 4ωρα)κ εντέλει ανεξαρτητοποιήθηκα πλήρως (σε οικονομική κ όχι μόνο βάση) από γονείς & "γονείς". Δεν ήμαστε οι μόνοι εκεί έξω, ελληνάκι, αλλά κ πάλι..όσοι κ αν ήμαστε, οι "άλλοι", αυτοί που περιγράφεις στο γαμάτο (pardon μαι φρεντς) κείμενό σου είναι περισσότεροι.Συντριπτικά. Οπότε..δεν υπάρχει φως;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Είναι πολλά τα παιδιά στην Ελλάδα που δουλεύουν και σπουδάζουν παράλληλα. Το έκανα και εγώ και αρκετοί από τους τότε συνφοιτητές μου - και δεν ήταν για το χαρτζιλίκι . Όσο δε, θα βαθαίνει η οικονομική κρίση θα πληθαίνουν. Θα πληθαίνει και μια άλλη ομάδα παιδιών που ενώ έχουν όλα τα προσόντα για σπουδές δέν θα πατήσουν ποτέ το πόδι τους εκεί γιατί θα αναγκαστούν να βγουν νωρίς στο μεροκάματο, όχι για να τα βγάλουν πέρα τα ίδια αλλά για να βοηθήσουν την οικογένειά τους να επιβιώσει. Αν βρουν δουλειά βέβαια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καλά εκτός του ότι προφανώς συμφωνούμε με τα κλασσικά, εγώ θα μείνω αλλού :

    Μωρή παλιοκουφάλα με το roadtrip με έσκισες πρωινιάτικα.. σιχτίρια....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Πολύ ωραίο άρθρο! Συμφωνώ ότι είναι ανούσιο και αλυσιτελές να ψάχνουμε ευθύνες πέρα από τον εαυτό μας. Γιατί, όπως είπε κάποτε και ο Αμερικανός συγγραφέας Richard Bach «Αν δεν είναι ποτέ δικό μας το λάθος, τότε δεν μπορούμε να αναλάβουμε την ευθύνη γι’ αυτό. Κι αν δεν μπορούμε να αναλάβουμε την ευθύνη, τότε θα είμαστε πάντα θύματά του».
    Υ.Γ. Στα νιάτα μου δεν ήμουν αρκούντως τολμηρή για να κάνω road trip. Και μπορώ να πω ότι το έχω μετανιώσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ωραίος !

    Μη δίνεις ιδέες για road trip αυτές τις εποχές γιατί προβλέπω μαζικές μετακινήσεις πληθυσμού :-)

    Βέβαια, καλύτερα να ξεκουνηθούμε παρά να μουχλιάζουμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. ελληνάκι, είσαι δυστυχώς μόνος με αυτά που γράφεις: ο νεοέλληνας γαλουχήθηκε τα τελευταία 30 χρόνια με την προσδοκία της ήσσονος προσπάθειας στρογγυλοκαθήμενος στο Δημόσιο και ευελπιστεί πάντα σε σκανδιναβικού τύπου συνταξάρα για να κάααθεται...
    Τί του λες τώρα εσύ περί ευθύνης επιλογών κλπ. Ψιλά γράμματα αδελφέ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Συμφωνώ και προσυπογράφω, εγώ που προσπάθησα σε όλη μου τη ζωή να ζω μόνος, ανεξάρτητος και όσο μπορούσα ή και μπορώ, βολεμένος χωρίς ρίσκα και “αποδράσεις” με το φόβο του “σκοταδιού” έξω απ' την σίγουρη φυλακή μου. Δεν το μετανιώνω ούτε αισθάνομαι ότι μου λείπουν οι περιπέτειες που δεν έζησα ή τουλάχιστον έτσι έχω πεισθεί.
    Οι πολιτικοί μας γονείς προσπάθησαν και κατάφεραν να μας πείσουν ότι η ζωή του καναπέ και της απραξίας είναι προεκλογική προσφορά των ανεύθυνο λαό που αξίζει τα πάντα γιατί πολέμησε στις συναυλίες της επανάστασης, στις μεγαλειώδεις προεκλογικές συγκεντρώσεις και στις αμοιβόμενες απεργίες του δημοσίου.
    Γιατί ο αγράμματος, άξεστος, άτεχνος αφισοκολλητής που διόρισαν σε κάποια ΔΕΚΟ αξίζει ετήσια αμοιβή για την απραξία του όσο διευθυντικό στέλεχος αμερικάνικης πολυεθνικής.
    Γιατί κανένας δεν αντιδρά στην κρατική φιλανθρωπία στους “ασθενέστερους” και μπερδεμένους, σε βάρος των νέων εργαζόμενων και ανέργων “ενταγμένων”.
    Γιατί η αριστερά καλή τα θύματα του πολιτικού ξεπεσμού να δώσουν μάχη για τα προνόμια των κοπρόσκυλων της κρατικής και δημοτικής αλητείας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Για να γράφεις έτσι, το road trip δεν πήγε στράφι -και κατ' επέκταση ότι επόμενο. Από τέταρτη παράγραφο και κάτω, το κείμενο απλά εξηγεί ότι (το ξέρεις δεν το ξέρεις) σκέπτεσαι πως, και αν, να φύγεις. Αλλά, άνθρωποι σαν εσένα θα παραμείνουν επιτυχημένοι, στην πραγματικότητα, ότι και να κάνουνε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Χωρίς πολλές φιοριτούρες, μιλάμε για ένα πολύ καλό άρθρο και μπράβο σου που διατυπώνεις έτσι ορισμένα πράγματα. Από τα λίγα "κλικ" που κάνω σε Ελληνικές ιστοσελίδες και δεν αισθάνομαι ότι είμαι ελέφαντας. Νάσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Δεν έχει νόημα να μετανιώνεις για τις επιλογές σου. Είναι αδιανόητο να ζεις σκεφτόμενος το τι θα γινόταν αν έκανες κάτι άλλο....
    Από την άλλη είναι καλό να κάνεις αυτό που θες και αισθάνεσαι, γιατί το βάρος της "αβίωτης ζωής" είναι εξίσου δυσβάσταχτο.
    Μεγάλωσα σε χωριό και οι αγροτικές δουλειές πάντα περίσσευαν. Τελικά δούλεψα σε αυτό που σπούδασα. Δεν έμεινα ποτέ άνεργος αλλά γύρισα όλη την Ελλάδα ακολουθώντας τα εργοτάξια, πληρώνοντας το ανάλογο τίμημα. Ποτέ μου και εγώ δεν κατάλαβα τους άνεργους που βρίζουν το σύστημα ενώ πίνουν φραπέ. Ξέρεις σε πόσους γνωστούς έχω βρει δουλειά σε εργοτάξιο και έχουν φύγει επειδή ήταν "κουραστικά" ;;;;;
    Δεν φοβήθηκα ποτέ τη δουλειά κάτω από οποιαδήποτε συνθήκες. Κάνω και εγώ σκέψεις τον τελευταίο καιρό για εξωτερικό και όλες αυτές τις "καραμέλες" που γέννα η απόγνωση και η αίσθηση της επικείμενης ήττας.
    Πάντως ειλικρινά δεν ξέρω τι απαιτεί μεγαλύτερο θάρρος και κουράγιο. Το να μείνεις εδώ και να παλέψεις για κάτι καλύτερο για αυτή τη χώρα και για σένα( με αυτή τη σειρά) ή να μεταναστεύσεις και να μηδενίσεις το κοντέρ;

    Καλή ανάρτηση. Πιστεύω ότι αγγίζει αυτούς που έφαγαν από μικροί την παπάρα της ζωής. Αυτούς που σκοντάφτουν και πέφτουν αλλά ξανασηκώνονται και συνεχίζουν, ενώ το ξέρουν πως θα ξαναπέσουν παρακάτω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. ωραια ανάρτηση, τν χάρηκα να σαι καλα , συμφωνώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Γιατί όσα κείμενά σου διαβάζω με βρίσκουν θα έλεγα απόλυτα σύμφωνη? γιατί έχω βαρεθεί να ακούω φωνές κραυγές και καμιά αυτοκριτική? γιατί ακόμη δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι ο καθένας μας ατομικά ευθύνεται για την κατάσταση που συλλογικά έχουμε φτάσει? μου αρέσουν πολύ οι προσωπικές σου σκέψεις που τις μοιράζεσαι μαζί μας μέσα από τα κείμενά σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Όταν πρωτοδιάβασα, δεν καλοπρόσεξα το "δυο μήνες" κι έμεινα με την εντύπωση πως το "road trip" ήταν περιπλάνηση με διάρκεια καμιά διετία.
    Δεν λέω ότι δεν είναι αξιόλογο ότι, αφού αναγνώρισες ότι η δουλειά "με προοπτικές" που ταίριαζε στις σπουδές σου δεν ταίριαζε με τον χαρακτήρα σου, αποφάσισες να πορευτείς τα επόμενα ένδεκα πόσα χρόνια όπως πορεύτηκες. Απεναντίας, εφόσον όπως ισχυρίζεσαι είσαι αυτοτελής παρά τις αντιξοότητες ("σχεδόν άνεργος") όλο αυτόν τον καιρό, αυτό είναι που σε κάνει υπεύθυνο, όχι ένα δίμηνο περιπλάνησης!
    Μου φαίνεται παράξενο πάντως, κάποιος που επειδή παράτησε μια καλή δουλειά για να μαζέψει δυο μήνες εμπειριών να λέει πως εξαιτίας τους θυσίασε τις θετικές επαγγελματικές του προοπτικές.
    Αυτό αλλοίωσε σε μένα το νόημα της δημοσίευσής σου: Σαν να μας λες, όσοι δεν κάνουν ό,τι έκανες εσύ, π.χ. δεν ακολούθησαν ό,τι θεωρείται "ευκαιρία" είναι ανεύθυνοι. Παρότι δεν είναι αυτό το νόημα που θες να στείλεις, υπάρχει και αυτό και το έλαβα.
    Δεν θεωρώ υπεύθυνο ένα άτομο επειδή είναι αυτοτελές, αλλά επειδή αναγνωρίζει και αντιμετωπίζει τις συνέπειες των πράξεών του, κάτι που φυσικά προϋποθέτει την ατομική αυτοτέλεια.
    Για άλλους λόγους λοιπόν από αυτούς που προβάλλεις, θεωρώ εσένα υπεύθυνο άτομο και για άλλους λόγους συμφωνώ μαζί σου στο ποια άτομα βρίσκεις ανεύθυνα.
    Οι κάθε υποτελείς φορτώνουν την κατάντια τους εκεί που δηλώνουν υποτέλεια και κάνουν τσαμπουκάδες στους ομοίους τους.
    Αλλά, αυτοτέλεια και υπευθυνότητα, είναι διαφορετικές έννοιες, και η κριτική μου σε σένα είναι ότι έκανες προβολή της πρώτης ως δείγμα της δεύτερης.

    Νίκος

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...