Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2009

Ένας βιολιστής στο Μετρό

Ένας άντρας μπήκε στο σταθμό μετρό L’Enfant Plaza της Washington DC και άρχισε να παίζει βιολί. Ήταν ένα ψυχρό πρωινό του Ιανουαρίου. Έπαιξε έξι κομμάτια Bach για περίπου 45 λεπτά. Καθώς ήταν ώρα αιχμής, υπολόγιζε ότι χιλιάδες άνθρωποι θα περνούσαν από μπροστά του κατά τη διάρκεια της «συναυλίας».

Μετά από τα πρώτα τρία λεπτά, ένας μεσήλικας πρόσεξε ότι υπήρχε ένας μουσικός στο σταθμό που έπαιζε βιολί. Επιβράδυνε για λίγο το βήμα του, σταμάτησε για λίγα δευτερόλεπτα και μετά επιτάχυνε πάλι για τη δουλειά του.

Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής έλαβε το πρώτο του δολάριο, καθώς μία κυρία έριξε τα χρήματα μπροστά του χωρίς να σταματήσει το περπάτημα.

Λίγα λεπτά αργότερα, κάποιος ακούμπησε για λίγο στον τοίχο για να ακούσει πιο προσεκτικά, αλλά σε λίγο κοίταξε το ρολόι του και συνέχισε να περπατάει. Προφανώς είχε αργήσει για τη δουλειά του.

Ο μόνος που έδωσε τη μεγαλύτερη σημασία ήταν ένα 3-χρονο παιδί. Η μητέρα του έκανε νόημα για να συνεχίσουν, αλλά το παιδί είχε σταματήσει μπροστά από το βιολιστή και παρακολουθούσε προσεκτικά. Τελικά η μητέρα τράβηξε το παιδί και αυτό έφυγε, γυρνώντας πίσω συνεχώς το κεφάλι του.

Κατά τη διάρκεια των 45 λεπτών που έπαιζε ο μουσικός, μόνο έξι άτομα σταμάτησαν και άκουσαν για λίγο. Περίπου είκοσι άτομα έδωσαν βιαστικά λεφτά, καθώς συνέχισαν να περπατάνε. Όταν ο μουσικός σταμάτησε, και η σιωπή έπεσε στο σταθμό, κανείς δεν το παρατήρησε. Κανείς δεν χειροκρότησε και προφανώς κανείς δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία.

Κανείς δεν το ήξερε, ότι ο βιολιστής ήταν ο Joshua Bell, ένας από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου. Έπαιζε έξι από τα πιο δύσκολα και έντονα κομμάτια με ένα χειροποίητο βιολί Antonio Stradivari του 1713, αξίας $3,5 εκατομυρίων.

Δύο μέρες πριν την «παράστασή» του στο μετρό, ο Joshua Bell είχε κάνει sold-out σε ένα θέατρο της Βοστόνης όπου η μέση τιμή εισιτηρίου ήταν $100.

Το όλο εγχείρημα της παράστασης στο μετρό, διοργανώθηκε από την εφημερίδα «Washington Post» στα πλαίσια ενός κοινωνικού πειράματος σχετικά με την αντίληψη, τα γούστα και τις προτεραιότητες των ανθρώπων, πριν από περίπου δύο χρόνια.

Το τελικό συμπέρασμα: Ο κόσμος προτίθεται να ξοδέψει πολλά περισσότερα χρήματα, εφόσον δίνει αξία στον τόπο και χρόνο ενός γεγονότος, ενώ δεν δίνει καθόλου προσοχή στo ίδιο γεγονός εφόσον αυτό συμβαίνει σε «ακατάλληλα» μέρη ή ώρες, σύμφωνα με τα γούστα του κόσμου. Κοινώς, η υπεραξία ενός προϊόντος ή μίας υπηρεσίας, δεν εξαρτώνται μόνο από αυτόν που τα πουλάει. Επίσης η αντίληψη που έχουμε για τα πράγματα, καθορίζεται κυρίως από εμάς τους ίδιους και όχι την αντικειμενική τους υπόσταση. Περισσότερα για το συμβάν, μαζί με σχετικά βίντεο, στο άρθρο της Washington Post.


11 σχόλια:

  1. Εντυπωσιακό αλλά αναμενόμενο! Επεκτείνοντας, το περιτύλιγμα τείνει να υπερκαλύψει την ουσία. Και καλά στην περίπτωση που πίσω από την επιφάνεια και τις συνθήκες κρύβεται ούτως ή άλλως ένα διαμάντι. Τι γίνεται όμως με τις περιπτώσεις που κρύβονται άνθρακες; Βλέπουμε τους φιόγκους και τα χρυσόχαρτα του περιτυλίγματός τους και τους βαφτίζουμε θησαυρούς. Κάτι μου θυμίζει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Φίλε ελληνάκι
    Την έχω ξανακούσει την ιστορία και είναι όντως πολύ ενδιαφέρουσα. Ενδεικτική του τρόπου σκέψης της κοινωνίας (όχι μόνο της ελληνικής) που επιδοκιμάζει και θαυμάζει μόνο οτι πληρώνει ακριβά...

    Α, ρε νεόπλουτοι ξύλο που θέλετε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν μου κανει εντυπωση η ''παρασταση'' με τον διασημο βιολιστη Joshua Bell, γιατι ετσι σκεφτονται
    οι πολλοι,σημερα,δυστυχως. Συμφωνω με τον @ανορθοδοξο παραπανω, οσον αφορα τους νεοπλουτους και μαζι με το ..ξυλο που θελουν, καλο ειναι να ανοιγουν που και που και κανενα βιβλιο, η να αγοραζουν και κανενα CD που να μην θυμιζει... σκυλαδικο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. πάω και στοίχημα ότι έτσι και τραγούδαγε 45' ο Βασίλης Καρράς θάχε γίνει το έλα να δεις

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @ Κλεοπάτρα & Μινγκ

    Ενδιαφέρουσα και η αντίστροφη προσέγγιση. Δυστυχώς τυχαίνει να είναι η πλειοψηφία.

    Θα μου πεις, αν η πλειοψηφία του κοινού είναι ζώα, εννοείται ότι ο φιόγκος θα εκτιμηθεί περισσότερο.

    @ Ανορθόδοξος + Elva

    ...και επειδή η νεοπλουτίλα είναι το όνειρο κάθε μέσου Ελληναρά, όλη αυτή η επιφανειακη αντίληψη της κουλτούρας είναι διάχυτη παντού.

    @ ser

    Θα γέμιζε ο σταθμός, θα ακινητοποιούνταν το μετρό, αλλά στο τέλος κανείς δε θα παραπονιόταν. Μπορεί να δεχόταν και συγχαρητήρια επιστολή η ΑΜΕΛ από τον Υπουργό Πολιτισμού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Κοστουμιά. Κοστουμιά και σκηνική παρουσία. Χρειάζεται τόσο σε ατάλαντους όσο και σε ταλαντούχους...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ Ο ΜΕΣΟΣ ΦΙΛΟΜΟΥΣΟΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ, ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΤΑ 100$ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΝΕ ΣΕ ΕΝΑ ΡΕΣΙΤΑΛ ΤΑ ΔΙΝΟΥΝ ΑΚΡΙΒΩΣ ΓΙ ΑΥΤΟ, ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΝΕ ΣΤΟ ΡΕΣΙΤΑΛ, ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΚΟΥΣΟΥΝ ΜΟΥΣΙΚΗ, ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΛΑΥΣΟΥΝ ΤΟΝ ΣΟΛΙΣΤΑ (ΤΗΝ ΔΕΞΙΟΤΕΧΝΙΑ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΟΥΝ ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @ Σχολιαστής

    ...συν το τοπικό κανάλι να ρίξει λίγο φως ή κάποιο lifestyle έντυπο.

    @ ATHENA

    Μα χρυσή μου δεν μπορείς να έχεις σκάσει 2 χιλιάρικα για το συνολάκι και να μην μπορείς να το επιδεικνύεις πουθενά. Στο σόου εκτός από την πασαρέλα, πουλάς και κουλτούρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Άστοχο πιστεύω το πείραμα...
    Φυσικά και όταν τρέχω να προλάβω το μετρό με χίλιες δυο σκοτούρες στο κεφάλι μου απο τη δουλειά κλπ, δεν υπάρχει περίπτωση να προσέξω τι παίζει ένας ζητιάνος ούτε -ασφαλώς- ποιος είνια αυτός.
    Το μυαλό μου είναι αλλού.
    Κομίζουν γλαύκας εις Αθηνας...
    Χρειάζονται πειράματα για να αποδείξουμε και τα αυτονόητα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Κι όμως έχει τύχει να σταματήσω πολλές φορές στο μετρό του Λονδίνου για να ακούσω αυτούς που παίζουν. Και ήταν κάτι που μ'άρεσε πολύ, άκουγες παντού μουσική.

    Αν και εντάξει, άμα ακούσεις κάποιον στο μετρό δεν θα περάσει από το μυαλό σου πως είναι κάποιος γνωστός καλλιτέχνης και ακόμη και να τον αναγνωρίσεις δεν θα σκεφτείς πως πρέπει να του δώσεις $100. Άσε που οι πολλοί από αυτούς που θα έδιναν $100 για να δουν κάποιον και μάλιστα τέτοιου μουσικού είδους δεν θα έπαιρναν το μετρό μάλλον :p

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. @ suncitizen

    Το πείραμα δεν εστίαζε στο κατά πόσο οι άνθρωποι πάνω στη βιασύνη τους σταματάνε για να ακούσουν έναν γνωστό μουσικό, αλλά στην αντίληψη που δημιουργούν οι άνθρωποι ανάλογα με το περιβάλλον που είναι.

    Και εκεί που καταλήγει είναι ότι ένα κομμάτι που παίζεται άριστα από έναν διάσημο (ή άσημο, δεν μας ενδιαφέρει) βιολιστή, εκτιμάται πολύ περισσότερο σε μία αίθουσα συναυλιών, παρά σε ένα σταθμό μετρό.

    @ Ιοκάστη

    Σωστά. Οπότε όσον αφορά την τελευταία σου πρόταση, ίσως και όντως οι συνθήκες να μην ήταν σωστές για το πείραμα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...