Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2009

Imagine all the people...

Ένα κυριακόβραδο, από αυτά που όλα τριγύρω δεν βγάζουν και πολύ νόημα, καθόμουν και σκεφτόμουν πώς μπορώ να αλλάξω τον κόσμο. Πώς να επηρεάσω τους ανθρώπους να σκεφτούν πιο «σωστά» και πιο «ανθρώπινα». Πώς να καταφέρω να δείξω στην υπόλοιπη κοινωνία τα όνειρα που έχω για το μέλλον μου, και τα παιδιά μου, ώστε αυτά να μεγαλώσουν σε μία ομορφότερη και πιο δίκαια κοινωνία. Πώς να εκφράσω την οργή και τον πόνο μου, για αυτά που δεν μου αρέσουν και «βρωμίζουν» τη ζωή μου.

Και τότε μου ήρθε μία καταπληκτική ιδέα. Θα διέδιδα σε έναν κλειστό κύκλο, ότι μία συγκεκριμένη ημερομηνία και ώρα, θα κατέβουμε όλοι στην κεντρική πλατεία της πόλης και ο καθένας θα καταστρέψει από ένα πράγμα που δεν του αρέσει. Από ένα πράγμα που κάνει τη ζωή του πιο μίζερη και που το θεωρεί κύριο υπαίτιο για τη δυστυχία του.

Έτσι και έκανα. Άρχισα να διαδίδω το νέο από στόμα σε στόμα. Πίστευα ότι αν μαζευόμασταν 50 – 100 άτομα, θα κάναμε μία σπουδαία κίνηση τόσο από συμβολικής άποψης, όσο και για προσωπική ανακούφιση.

Το νέο όμως ξέφυγε. Σύντομα άρχισε να διαδίδεται με αφίσες, με μηνύματα, μέσω του διαδικτύου. Όλοι οι κάτοικοι σιγομουρμούριζαν για αυτή την ημερομηνία και ώρα.

Μέσα σε λίγες μέρες, όλοι οι κάτοικοι της πόλης ήξεραν για το σχέδιο. Ακόμα και οι κυβερνώντες. Ακόμα και η αστυνομία. Κανείς όμως δεν έκανε κάποια δήλωση ή κίνηση. Όλη η πόλη περίμενε να έρθει εκείνη η μέρα, όπου ο καθένας θα κατέστρεφε αυτό που τον χάλαγε, που τον καταπίεζε και που θεωρούσε υπαίτιο για τη δυστυχία του.

Και εκείνη η μέρα ήρθε. Μέσα σε λίγες ώρες, όλοι οι κάτοικοι είχαν μαζευτεί στην κεντρική πλατεία, και περίμεναν να έρθει η σωστή ώρα. Και όταν το ρολόι χτύπησε ακριβώς, ο καθένας άρχισε να σπάει και να καίει αυτό που τον χάλαγε. Αυτό που θεωρούσε υπαίτιο για τη δυστυχία του.

Ένας τύπος έβαλε φωτιά στη Βουλή. Ένας άλλος έσπασε το μαγαζί του ανταγωνιστή του. Άλλος έβαλε φωτιά στο φανάρι που πάντα τον καθυστερούσε για τη δουλειά του. Ένας έσπασε το στερεοφωνικό του γείτονα που δε τον άφηνε να κοιμηθεί. Κάποιος άλλος έκαψε το σπίτι της καθηγήτριας που του έβαζε κακούς βαθμούς. Άλλος, έκαψε τα δέντρα μπροστά από τη βεράντα του που του έκοβαν τη θέα. Ένας πολιτικός, σκότωσε τον αντίπαλό του. Εργαζόμενοι επιτέθηκαν στα αφεντικά τους, και τα αφεντικά στους κακούς υπαλλήλους τους. Ένας επιχειρηματίας, κατέστρεψε τον αρχαίο ναό που εμπόδιζε την ανέγερση του ξενοδοχείου του, και ένας αρχαιολόγος έβαλε φωτιά σε όλα τα κτίρια δίπλα από το ναό. Ένας αστυνομικός πυροβόλησε έναν πιτσιρικά. Ένας άλλος πιτσιρικάς άνοιγε το κεφάλι του πατέρα του.

Ο καθένας κατέστρεψε μόνο από ένα πράγμα. Μέσα σε λίγη ώρα, δεν έμεινε τίποτα όρθιο και κανένας ζωντανός.

Η ιδέα μου για ένα καλύτερο μέλλον, με έναν πιο «ανθρώπινο» πολιτισμό εξαφανίστηκε μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Και καθώς σιγόκλεινα τα μάτια μου με την απορία, όλα ξεκαθάρισαν. Καμία κοινωνία δεν μπορεί να γίνει ομορφότερη αν ο καθένας καταστρέφει για τους δικούς του λόγους. Γιατί ο καθένας μας είναι διαφορετικός, και η ελευθερία του ενός σταματάει εκεί που ξεκινάει η ελευθερία του άλλου. Τώρα πια, αυτή η ιδέα που πάντα μου ακουγόταν κλισέ, μετουσιώθηκε στην καταστροφή που έγινε μπροστά μου.

17 σχόλια:

  1. Απίστευτο ποστ. Συγχαρητήρια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ακόμη και με παραβολή να το πεις -όπως και το έκανες- δυστυχώς δεν μπορεί να γίνει κατανοητό από μερικούς. Το IQ φουντουκιού δεν αρκεί. Δυστυχώς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μπράβο ελληνάκι, υπέροχο το post σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Το πρόβλημα είναι ότι η καταστροφή απαιτεί ελάχιστη προσπάθεια σε σχέση με την δημιουργία και είναι σαφώς ελκυστικότερη στον μέσο άθρωπα που είναι από την φύση του οπαδός της ελάχιστης προσπάθειας.

    Οπότε βράσε όρυζα. (Δημιουργία).

    Εξαιρετικός!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Το πρόβλημα ξεκινάει ακριβώς από εκεί! ΟΛΟΙ μιλούν αποφατικά!!!

    Κανένας δεν λέει:
    - Εγώ γουστάρω αυτό και εκεί θέλω να προσφέρω!

    Όλοι όμως ξέρουν να λένε:
    - Εγώ ΔΕΝ γουστάρω αυτό και εκείνο και το άλλο και το παραάλλο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της εγωκεντρικής σκέψης. Όταν το κίνητρο για την ευτυχία είναι το εγώ αντί το εμείς...
    Από την άλλη βλέποντάς το εντελώς κυνικά μήπως τελικά αυτή είναι η λύση; ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Καταπληκτικό κείμενο.
    Το θέμα είναι πως εκείνοι που θάπρεπε να το διαβάσουν δεν θα το κάνουν, αλλά και αν θα το έκαναν το πιθανότερο είναι να μη το καταλάβαιναν, επειδή θα πίστευαν ότι δεν τους αφορά…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Συμφωνώ μαζί σου, δυστυχώς το πλήθος γίνεται πολύ εύκολα όχλος.

    Μιας και είδα ότι έχεις στο μπλογκ σου το μπανεράκι των street panthers, σήμερα παρέλαβα τα αυτοκόλλητα τους και είναι ένας έξοχος τρόπος αντίδρασης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. @ P=NP, Βρομιστεράκι, Kameleon

    Ευχαριστώ. :)

    @ Αταίριαστος

    Δυστυχώς, το IQ φουντουκιού προκαλεί μεγαλύτερη φασαρία μπας και εισακουστεί αυτό που προσπαθεί να εκφράσει.

    @ pølsemannen + Batcic

    Ακριβώς. Και δεδομένου ότι η τεμπελιά, το αραλίκι και το πάθος, είναι κυρίαρχα χαρακτηριστικά της κοινωνίας μας, δεν θα περίμενε κανείς κάτι διαφορετικό.

    Η ευθύνη της δημιουργίας, κατά κανόνα περιορίζεται σε ένα μικρό ποσοστό των ανθρώπων, με τους άλλους από κάτω απλά να γιουχάρουν όταν δεν τους αρέσει κάτι.

    @ Iptamenos Ollandos

    Από κυνικής άποψης, φυσικά και είναι η πρώτη λύση. Προσωπικά όμως, αν και γενικότερα κυνικός, θέλω να πιστεύω πως η γενιά μου μπορεί να ξεφύγει έστω και λίγο από το βαλκανικό σύνδρομο. Όταν κλείσω τα 70 χωρίς να έχω δει προκοπή, ενδεχομένως να ασπαστώ και την εν λόγω λύση :)

    @ syneas

    Οι μισοί δεν θα το καταλάβαιναν, και οι άλλοι μισοί θα εύρισκαν ευκαιρία για trollάρισμα. Προτειμώ το πρώτο ;)

    @ ΙωάννηςΚ

    Καλορίζικα! Κόλλα τους όλους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. "Αν δεν ξέρεις να χρίζεις, μη χαλάς" λέγανε οι παλιοί θυμόσοφοι....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Σπάω το κεφάλι μου να βρώ από ποια άραγε γεγονότα σου ήρθε στο κεφάλι να γράψεις αυτό το μοναδικής σαφήνειας ποστ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @ Αγησίας

    Ποιος τους θυμάται τώρα αυτούς;..

    @ Αθεόφοβος

    Τί να σου πω; Τελείως τυχαία μου ήρθε, ένα πράγμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Θες να καταπολεμήσεις το εγώ, ελληνάκι; Δε γίνεται. Πρακτικά το μόνο που μας ενώνει είναι το συμφέρον. Αν έχουμε κοινό συμφέρον, έχει καλώς. Αν όχι, άστα βράστα.

    Συν τοις άλλοις, η αντικοινωνική συμπεριφορά λειτουργεί πρωτίστως σαν φαύλος κύκλος. Φέρνει περισσότερη αντικοινωνική συμπεριφορά. Εκτός κι αν είσαι ο καλός χριστιανός και γυρίσεις και το άλλο μάγουλο, είναι λίγο δύσκολο να λειτουργησεις εποικοδομητικά στην Ελλάδα.

    Πας στην εφορία και σε στέλνουν πινγκ-πονγκ απ' το ένα γραφείο στο άλλο; Μόλις ξεμπερδεύεις οδηγείς επιθετικά προς το σπίτι σου. 'Εχει ο γείτονας πάρτυ μέχρι τις 3 το πρωί και εσύ έχεις να πας στη δουλειά την επόμενη μέρα; Ρίχνεις μερικές χριστοπαναγίες και πετάς τα σκουπίδια στο δρόμο.

    C'est la vie.

    Στην Ελλάδα μαθαίνεις να μισείς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. @ Jim Slip

    Εννοείται ότι όλοι οι άνθρωποι κινούνται με βάση το προσωπικό συμφέρον. Από εκεί και πέρα, ο καθένας μπορεί είτε να εκφράζει το προσωπικό του συμφέρον δημιουργικά, είτε καταστροφικά.

    Είναι θέμα πολιτισμού. Κάποιοι αποφάσισαν να βλέπουν το ποτήρι μισο-γεμάτο, ενώ κάποιοι άλλοι επιμένουν να το βλέπουν μισο-άδειο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. @ δείμος του πολίτη

    Προτιμώ να με θεωρώ ρεαλιστΗ ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...