Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2011

Sin contacto

Ο διαμελισμός και η σταδιακή αποσύνθεση της Αριστεράς πρέπει να είναι το θέμα για το οποίο έχει χυθεί το περισσότερο μελάνι τις τελευταίες δεκαετίες. Και, προσωπικά μιλώντας, ίσως και να είναι το θέμα που με απασχόλησε περισσότερο για αρκετά χρόνια, όταν κατά τη σταδιακή μου έξοδο από τον «χώρο», κάθε φορά που έβγαινε μία ανακοίνωση, δήλωση, απόφαση ή ενέργεια το ερώτημα που με κατέκλυζε, στην πιο απλή του μορφή, ήταν: «Σοβαρά ρε μάγκες; Πάλι τα ίδια;». Περιττό βέβαια να αναφερθεί ο αριθμός των αναρτήσεων στο παρόν ιστολόγιο για το συγκεκριμένο θέμα.

Οποιαδήποτε ιδέα, όσο καλή και δουλεμένη και αν είναι, αναπόφευκτα κάποια στιγμή στην ιστορία έχει ραντεβού με την πραγματικότητα και την ρεαλιστική αντίληψη και αντιμετώπιση των πραγμάτων. Και βέβαια η ιδεολογική υπέρβαση που πρέπει να διέπει τις κοινωνίες κάθε ιστορική περίοδο μπορεί να «πετάει το μπαλάκι» και πιο μακριά ώστε να εμπνέει ολόκληρη την υπόλοιπη κοινωνία να ακολουθήσει, αλλά θα πρέπει να έχει κατά νου και τι γίνεται όταν η κοινωνία φτάσει στο μπαλάκι.

Το συνηθισμένο κατηγορητήριο εναντίον της Αριστεράς ότι είναι εκτός πραγματικότητας δεν έχει να κάνει τόσο πολύ με τις ιδέες και την ουτοπία της για το πώς θα έπρεπε να λειτουργεί η ανθρωπότητα στο μέλλον αλλά για την συνεχιζόμενη άρνησή της να δει πως λειτουργεί η ανθρωπότητα στο παρόν. Έτσι, υπάρχει ένα μεγάλο παράδοξο όταν για παράδειγμα η αντι-καπιταλιστική ρητορική του προηγούμενου αιώνα συνεχίζει και σήμερα χρησιμοποιώντας τα μέσα του ίδιου του καπιταλισμού. Δεν ξέρω Πχ αν είναι υποκριτικό ή απλά βολικό, ένα άτομο που απολαμβάνει όλα τα προϊόντα και τα όποια παράγωγα του καπιταλισμού να βάλλει εναντίον αυτού. Πόσο μάλλον όταν ο καπιταλισμός, είναι τόσο αόριστα διάχυτος στην κοινωνία μας που δεν μπορεί να περιοριστεί σε ένα κλειστό και σαφώς οριοθετημένο σύστημα αξιών, οικονομικών και κοινωνικών συναλλαγών.

Υπάρχει μία αρκετά μεγάλη διαφορά στο να λες σε έναν σημερινό δυτικό άνθρωπο ότι δεν είναι σωστό να υπερκαταναλώνει από το να εξηγείς τα οφέλη από μία ισορροπημένη και συνειδητοποιημένη κατανάλωση, ώστε να αφήσεις στην κρίση του συγκεκριμένου άνθρωπου την ελευθερία να αποφασίσει. Υπάρχει διαφορά στο να υποδεικνύεις τι είναι σωστό για τον καθένα, από το να εξηγείς για ποιο λόγο το «σωστό» είναι σωστό. Δεν μπορεί να υπάρχει νομοτελειακός ιδεολογικός χώρος για τον ίδιο λόγο που δεν μπορεί να υπάρχει νομοτελειακή ηθική. Όπως η εκκλησία που εξέφραζε το δεύτερο σταδιακά αποχώρησε από τις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες, αναπόφευκτα και η Αριστερά που εκφράζει το πρώτο, θα αποχωρήσει παρομοίως – κάτι που, τουλάχιστον στο πιο «πολιτισμένο» κομμάτι της Ευρώπης, συμβαίνει ήδη.

Ευτυχώς οι ιδέες, αλλά και οι πρακτικές εφαρμογές τους, μεταλλάσσονται συνεχώς προκειμένου να προσαρμοστούν στις οποιεσδήποτε κοινωνικές ανάγκες του παρόντος. Στην υπόλοιπη Ευρώπη, η Αριστερά εδώ και 30 χρόνια μετουσιώνεται σε μία κοινωνική άσκηση πίεσης για περισσότερη δημοκρατία και φιλελεύθερες ιδέες, σε αντίθεση με τον ελληνικό αριστερό χώρο που συνεχώς οπισθοδρομεί και έχει απλά καταντήσει στον απόλυτο αρνητή των παντών. Η ελληνική Αριστερά έχει πλέον πάρει το ρόλο του ξεπερασμένου πολιτικάντη που μετράει ψηφαλάκια και προσπαθεί να γίνει αρεστός σε όσους περισσότερους γίνεται, απλοποιώντας όσο πιο λαϊκίστικα μπορεί το οποιοδήποτε σύνθετο ζήτημα. Δεν είναι τυχαίο που τελικά η φράση του GW Bush, που η ίδια η Αριστερά κατέκρινε, «You’re either with us or against us», έχει πλέον υιοθετηθεί από τον ευρύτερο αριστερό χώρο. Ούτε βέβαια είναι τυχαίο που ακόμα και σε τρανταχτές περιπτώσεις ολιγαρχικής, συντεχνιακής και διεφθαρμένης πρακτικής (Πχ ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, ταξιτζήδες, κλπ), η ελληνική Αριστερά προτιμούσε τη σιωπή ή ακόμα και την υποστήριξη των συγκεκριμένων συντεχνιών από τον σαφή διαχωρισμό και την παραδοχή ταύτισης απόψεων με μία ενδεχόμενη κυβερνητική πολιτική.

Εάν η πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού και η παγκόσμια παραδοχή αποτυχίας του δεν πτοεί τους συντηρητικούς Έλληνες Αριστερούς, ενδεχομένως μετά από αρκετές γενιές να αναγνωριστεί και η τοπική αποτυχία στη σύνθεση για χάρη της επίμονης και αψυχολόγητης αποδόμησης.


7 σχόλια:

  1. Με το που διάβασα την πρώτη φράση "Ο διαμελισμός κλπ της Αριστεράς, κλπ, πολύ μελάνι..." θυμήθηκα την Ιστορία, και ότι από τις πρώτες δύο δεκαετίες του 20ου αιώνα, πριν καν την επανάσταση στη Ρωσία, η αριστερά όπου και να ήτανε, εξ' αρχής διαμελιζότανε. Λες και στην αριστερά πηγαίνανε όλοι οι δυσαρεστημένοι να βρουν διέξοδο, και όταν μπαίναν και βλέπαν ότι τίποτα παρά το χρώμα των τοίχων δεν είχε αλλάξει, τα βάζαν ο ένας με τον άλλον ώστε αντί για μια μεγάλη κεντρική επιτροπή με πολλούς αλυσοδεμένους ακόλουθους να υπάρχουν πολλές κεντρικές επιτροπές που δεν αναγνώριζαν η μια την άλλη... τι να πω... όσα έγραψες περιγράφοντας το σήμερα κολλάει ατόφιο και στο 1911, αν το είχες γράψει τότε. Δεν νομίζεις?

    Κι αν είναι έτσι, τότε θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς ότι η αριστερά είναι για την πολιτική ότι είναι ο αθεϊσμός για την θρησκεία, με την διαφορά ότι στον παραλληλισμό αυτό, ο αθεϊσμός προχωρά στην κατάλυση του συστήματος θρησκείας, ενώ η αριστερά προσπαθεί να αντικαταστήσει η ίδια αυτό το οποίο μέμφεται, και για αυτό παταγωδώς αποτυχαίνει. (άλλωστε, και αυτό το οποίο λες, περιγράφοντας αριστερά άλλων κρατών όπου εξελίσσονται διαφορετικά από τους εδώ, η εξέλιξη εκείνη δεν είναι από την φύση της τίποτα άλλο παρά η αναχώρηση από το αρχικό σχήμα, άρα, η παραδοχή ότι το αρχικό σχήμα απλά δεν μπορεί να ξεπεράσει τα βάρη που κουβαλά στο DNA του...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ εύστοχο. Τα σκέφτομαι εδώ και πολύ καιρό παρόμοια πράγματα, αν και τα συνόψιζα στο παρακάτω, και με το συμπάθειο για το πολίτικλι ινκορέκτ: "ρε παιδιά, μια χαρά η επανάσταση, κι εγώ μέσα. Επειδή όμως κοντεύω να σαρανταρίσω και μου μπαίνει ολοένα και πιο βαθειά, μπορούμε να κάνουμε κάτι ΣΗΜΕΡΑ για να μου μπαίνει λιγότερο;"

    Με τα γνωστά ντισκλέιμερ πως η επανάσταση μπορεί να μην είναι και τόσο καλά, διότι, πως να το κάνουμε, δε γουστάρω δικτατορίες ούτε προλεταριάτου, ούτε κανενός.

    Εν τω μεταξύ, τον τελευταίο καιρό που δηλώνω Σοσιαλδημοκράτης, συναντάω περίεργες αντιδράσεις από αριστερούς. Καλύτερα να τους έλεγα πως είμαι νεοναζί ένα πράγμα μια και ξεκινάνε λέγοντας πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη προδοσία για την αριστερά από τη Σοσιαλδημοκρατία και η συζήτηση λήγει λίγο πριν μου φορτώσουν προσωπικά το φταίξιμο για τη δολοφονία της Ρόζα Λούξεμπουργκ. Ναι, ξέρω, πήγα κι εγώ να δηλώσω μια ετικέτα που θεωρείται "καμμένο χαρτί", αλλού όμως το κάψιμο κι αλλού μυρίζει καμμένο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. εισαι φάουλ

    πριν τον μαλάκα τον Μπους το είχαν πει οι αρχαίοι υμών πρόγονοι

    "Ο μη μεθ' υμών καθ' υμών"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ο Ραφαηλίδης τα έλεγε αυτά χρόνια πρίν. Ίσως ήταν ο μόνος που απο νωρίς είχε πάρει γραμμή ότι η Αριστερά, όπως και κάθε τι άλλο σε αυτή τη κωλοχώρα, είναι στρεβλό και κουτοπόνηρο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Στη Ελλάδα το πρόβλημα της αριστεράς κατά τη γνώμη μου ξεκίνησε να γίνεται βαθύ με την συνειδησιακή άρνηση της ήττας στον εμφύλιο. Μόνο ο Φλωράκης είχε προοδευτικό μυαλό άλλα δυστυχώς τα συντηρητικά μυαλά του χώρου τον καταβρόχθισαν.

    Όλο αυτό έχει δημιουργήσει εδώ και χρονιά μια τρομερή παθογένεια χαρακτηριστικό της οποίας είναι ότι συνεχίζουμε -εν έτη 2011- να θεωρούμε ότι οι δεξιοί είναι δωσίλογοι και ρουφιάνοι ενώ οι αριστεροί βασανισμένοι αγωνιστές.

    Ενώ κανείς βέβαια δεν θέτει στον εαυτό του το απλό ερώτημα :"Τι θα γινόταν αν στον εμφύλιο είχαν νικήσει οι κομμουνιστές;" Λες και τότε δεν θα είχαμε πάλι δωσίλογους και δαρμένους...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Τα πράγματα είναι πολύ απλά ... η Αριστερά στην Ελλάδα συνειδητοποιώντας ότι θα απολαμβάνει για πάντα την ασφάλεια του 3ού/4ού κώματος μπορεί να λέει ότι θέλει. Ποτέ δεν θα κληθεί να υλοποιήσει αυτά που διαλαλεί. Όποιος είναι έξω απ’ τον χορό, πολλά τραγούδια ξέρει ...

    Μέχρι σήμερα τα αριστερόνια είχαν το ιδεολογικό προβάδισμα που τους χάρισε η χούντα ... Οι χουνταίοι δημιούργησαν “αριστερά αντανακλαστικά” στον λαό τα οποία ευτυχώς έχουν αρχίσει να φθίνουν ... βλέποντας τον λαό της να γερνάει και να πεθαίνει, η αριστερά, πέρα από πολύ λίγους χαζοιδεολόγους πιτσιρικάδες και πιτσιρίκες που πιστεύουν ακόμα στον υπαρκτό σοσιαλισμό, προσπαθεί με νύχια και με δόντια να μαζέψει όποιον δεν γουστάρει το διεφθαρμένο ΠΑΣΟΚ και τους φλώρους του ΣΥΡΙΖΑ ...

    Τους κατατάσσω μαζί με τους γραφικούς του Καρατζαφέρη ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Όταν θα διαμελιστεί τελείως η αναχρονιστική αριστερά θα αναδυθεί η άλλη πλευρά του νομίσματος. Λέγεται φασισμός, στην εξελιγμένη του μορφή εθνικοσοσιαλισμός. Συμβαίνει ήδη στην πολιτισμένη Δυτική Ευρώπη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...