Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2012

Ubi Dubium Ibi Libertas


Ατομική ευθύνη. Από εκεί ξεκινάνε και εκεί τελειώνουν όλα. Έχοντας ατομική ευθύνη, πάντα κριτικάρεις τον εαυτό σου πριν κριτικάρεις τον άλλο. Μέσω αυτής της διαδικασίας, μαθαίνεις από τα δικά σου λάθη, παρατηρείς, εξελίσσεσαι, αναπτύσσεσαι.

Αν είσαι ΟΚ με τον εαυτό σου, κατά μία πολύ μεγάλη πιθανότητα είσαι ΟΚ και με το περιβάλλον σου. Μπορεί να έχεις σπουδάσει ή να έχεις μελετήσει το σύμπαν, μπορεί να έχεις γυρίσει τον κόσμο και να έχεις γράψει και δέκα βιβλία. Αν δεν είσαι ΟΚ μέσα σου, αναγκαστικά θα έχεις και θέματα προς τα έξω, ακόμα και αν έχεις την καλύτερη αναλυτική ικανότητα. Δεν μπορείς ποτέ να κάνεις κάτι καλύτερο για έναν συνάνθρωπο αν δεν έχεις στρώσει πρώτα τον εαυτό σου. Στην αλληλεγγύη, ισχύει το βασικό μάθημα που ισχύει και σε κάθε ανθρώπινη σχέση. Ο πιο σταθερός μπορεί να βοηθήσει αυτόν που παραπαίει, όχι το αντίστροφο. Προσπαθώντας να προστατεύσεις τον εαυτό σου που τον σέβεσαι, βρίσκεις τρόπους και λύσεις να εξελίσσεσαι και να αναπτύσσεσαι ώστε να συνεχίζεις να τα έχεις καλά μαζί του. Αναπόφευκτα, σε αυτή την πορεία προσφέρεις και στους άλλους και παράγεις θετικό έργο προς την κοινωνία. Αν δεν σέβεσαι τον ίδιο σου τον εαυτό, είναι αδύνατο να επιδείξεις πραγματικό σεβασμό προς οποιονδήποτε άλλο. Και το δυστύχημα είναι ότι πολύς κόσμος θεωρεί ότι σέβεται τον εαυτό του ενώ συνήθως απλά τον λυπάται.

Κάπως έτσι έχουμε πλημμυρίσει από μιζέρια. Όχι τα τελευταία χρόνια, εν μέσω κρίσης. Η μιζέρια στην Ελλάδα υπάρχει αιώνες τώρα. Απλά τις τελευταίες δεκαετίες καταφέραμε και την σκεπάσαμε στα γρήγορα με κάποιες επίπλαστες ανέσεις. Τώρα που κόβονται οι ανέσεις, ξαναβάλαμε την παλιά καλή μίζερή μας φάτσα. 

Κάπως έτσι εκνευρίζομαι με τον εύκολο αλτρουισμό από ανθρώπους που δεν αγαπάνε ούτε τους ίδιους τους εαυτούς τους. Ευφάνταστοι υποκριτές που γνωρίζουν τι είναι καλύτερο για τον άλλο, αλλά είναι ανίκανοι να εφαρμόσουν το καλύτερο για τους ίδιους. Άνθρωποι που δεν έχουν δουλέψει ποτέ τους και έχουν άποψη για την εργασία. Άνθρωποι που δεν έχει χρειαστεί ποτέ να ζήσουν με 400 ευρώ το μήνα και ενοίκιο, μακριά από οικογενειακά στηρίγματα και ασκούν ταξική αλληλεγγύη αφ’ υψηλού.

Στην Ελλάδα γίνεται μία διαρκής, ανακυκλούμενη μετάθεση ευθυνών σε τρίτους. Είτε στο Κράτος, είτε σε ιδεολογικούς και πολιτικούς αντιπάλους, είτε στον γείτονα, είτε ακόμα και στον άγνωστο περαστικό. Υπό τέτοιες συνθήκες είναι αδύνατη οποιαδήποτε ανάπτυξη ή οποιαδήποτε ιδεολογική επανάσταση πέρα από τα κλισέ τσιτάτα που ακούμε εδώ και δεκαετίες από τους ίδιους πολιτικούς χώρους. Κλισέ! Ο ίδιος πολιτικός λόγος, οι ίδιες ανούσιες διαμάχες, η ίδια κατινίστικη δημοσιογραφία. Οι ίδιοι καυγάδες για χάρη του καυγά και όχι της δημιουργικής αντιπαράθεσης.

Για να καταλάβεις σε πόση ιδεολογική σύγχυση βρισκόμαστε ως κοινωνία, δες πως και με τι μέσα εκφράζονται τα ρεύματα του φιλελευθερισμού και του αναρχισμού. Οι δύο πιο κοντινές ιδεολογίες, στην Ελλάδα βρίσκονται στα δύο πιο ακραία αντίπαλα στρατόπεδα, μετά από συνεχιζόμενα άκυρα πολιτικά γαρνιρίσματα μίας συντηρητικής αριστεράς, κατά τη διάρκεια ολόκληρου του 20ου αιώνα. Τα ιδανικά της ελευθερίας, με κάποιον αρρωστημένο και κομπλεξικό τρόπο διαστρεβλώθηκαν έτσι ώστε να θεωρούνται αντικείμενα φθόνου και ταξικού μίσους.

Στην Ελλάδα χρειαζόμαστε ένα Κράτος σε ρόλο «Πατερούλη» για να καλύπτει όλες τις ανάγκες μας, μία Εκκλησία σε ρόλο ηθικού δασκάλου, για να συγχωρεί τις αμαρτίες μας, και μία σφιχτή οικογένεια για να μας προστατεύει πάντα και να μας στηρίζει στα πόδια μας. Τα δικά μας πόδια. Μη κρίνεις από τον εαυτό σου. Δες το γενικότερο μοντέλο.

Μιλώντας για μένα, δεν έχω ιδέα σε τι στάδιο βρίσκομαι. Γνωρίζω τα ελαττώματά μου και τα προτερήματά μου και πάντα προσπαθώ να φέρω το ισοζύγιο υπέρ των δεύτερων, αν και γνωρίζω ότι μέχρι και τον θάνατό μου, πάντα αρκετά από τα πρώτα θα παραμένουν εκεί. Αυτές οι ανομοιομορφίες είναι όμως που μας κάνουν ανθρώπους και που μας διαφοροποιούν πχ από την ομοιογένεια και την επικινδυνότητα ενός στρατού… ή ενός λαού.

Με ενοχλεί αφάνταστα η αναφορά σε έναν γενικό και αόριστο «λαό». Η λέξη «λαός» δεν περιγράφει διαφορετικούς ανθρώπους με διαφορετικές ανάγκες και διαφορετικές φιλοδοξίες, αλλά μία ομοιογενή μάζα που βρίσκεται στο έλεος του κάθε δημαγωγού ή δικτάτορα ή κάποιου ευφάνταστου δόγματος. Αυτή η βολική απλούστευση των ανθρώπινων ομάδων, έχει χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν πάντα για να καταπιέζει τους ανθρώπους ή για να αναδείξει «πεφωτισμένους» ηγέτες που έχουν την ικανότητα να εκπροσωπούν τον «λαό». Στην δική μου θεώρηση πραγμάτων, δεν υπάρχει πιο καταπιεστικό πράγμα από τον «λαό» και τα «λαϊκά» τεκταινόμενα. Προτιμώ να μιλάω για κοινωνίες, ή ανθρώπινα σύνολα, για πολυπολιτισμικές ομάδες, αλλά ποτέ για «λαούς». Γι’ αυτό όταν γενικεύω, φροντίζω πάντα να ξεκαθαρίζω ότι το κάνω για χάρη της καλύτερης κατανόησης και όχι απαραίτητα της πραγματικότητας.

Το μίσος ποτέ δεν ωφέλησε κανέναν, ούτε ως ανταποδοτικό, ούτε ως διδακτικό μέσο. Το μίσος μπορεί να προέλθει μόνο από συναισθηματικές συνθήκες και όχι από ορθολογικές. Ο συναισθηματισμός είναι υπέροχο πράγμα, κυρίως όταν τον βιώνεις σε προσωπικό επίπεδο. Μπορείς να ταξιδεύεις με το μυαλό, να εκφράζεσαι καλλιτεχνικά, να προβληματίζεσαι σε πιο βαθιά φιλοσοφικά ζητήματα, και φυσικά να τα μοιράζεσαι όλα αυτά με το περιβάλλον σου. Όταν όμως προσπαθείς να εντάξεις τον συναισθηματισμό σε πιο σύνθετες και εξορθολογισμένες έννοιες όπως το πολίτευμα, η οικονομία ή η πολιτική αναπόφευκτα θα σκάσεις σε αδιέξοδα. Διότι οι νομικές διαδικασίες έχουν πάντα το δίκαιο κατά νου και όχι την ευτυχία ή την ευθυμία. Στην ιδανική κοινωνία, αυτές οι διαδικασίες θα ταυτίζονταν άμεσα με τις ξεχωριστές ανάγκες του κάθε ανθρώπου. Αυτό όμως που έχουμε διδαχτεί από την ιστορία, και αυτό που βιώνουμε και σήμερα, δείχνει ότι τελικά βρισκόμαστε αρκετά μακριά από μία τέτοια ιδανική κοινωνία. Όχι επειδή έχουμε ιδεολογικές διαφορές, αλλά επειδή διαφέρουμε ως άνθρωποι. Και αυτή η διαφορετικότητα υπακούει στους φυσικούς και όχι μόνον στους πολιτισμικούς νόμους.

Αν αραιώνουν οι αναρτήσεις μου, δεν είναι λόγω καλοκαιρινής ραστώνης ή αδιαφορίας για τα κοινά και την επικαιρότητα. Είναι γιατί η επικαιρότητα στη μορφή που είναι σήμερα, είναι απλά στασιμότητα. Χωρίς ιδέες, προκλήσεις και κοινωνικές ζυμώσεις, πέρα από την ανησυχητική ενίσχυση των άκρων. Είναι γιατί όσο κλισέ έχουν γίνει όσα προανέφερα, τόσο κλισέ έχει καταντήσει και η πλειοψηφία του διαδικτυακού διαλόγου που ψάχνει απλά αφορμή για καυγάδες και όχι για έμπρακτη δημιουργία. Οι αμφισβητήσεις που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μία κρίσιμη μάζα για να φέρει μία ανάσα αισιοδοξίας και δημιουργίας, αντί γκρίνιας και μιζέριας, κινούνται στα ίδια κλισέ πλαίσια που συνεχώς αφορούν και λιγότερους. Σε αυτό το κλισέ παιχνίδι δεν μπορώ να συμμετέχω επ’ άπειρω. Ίσως το σταματήσω και εδώ, δεν ξέρω.

Άλλωστε για να έχεις την αντικειμενικότερη δυνατή εικόνα του χορού, πρέπει να βγεις από αυτόν και για λίγο. Να τον χαζέψεις από ψηλά, να δεις τις κινήσεις που κάνει ο κάθε χορευτής, να καταλάβεις τι σχήμα έχει και σε τι μουσική υπακούει.


17 σχόλια:

  1. Για τους Νιρβάνα τι λέτε εκεί δεξιά, γιατί δεν κατάλαβα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είσαι από τις πλέον φρέσκες παρουσίες στο διαδίκτυο. Μην μας στερήσεις την παρουσία σου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. 4 διδικτυακά χρόνια είναι πολλά περισσότερα ανθρώπινα ;)

      Διαγραφή
  3. to the point φιλε μου, πολυ ωραιο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ελληνάκι ανατρίχιασα διαβάζοντας! Για τον τέλειο συγχρονισμό των σκέψεών μας! Βέβαια εγώ είμαι συναισθηματικιά και γράφω έτσι, αλλά στον ίδιο άξονα αυτοκριτικής και "κατηγορώ" κινούμαστε.
    Φύγε καλέ θα μείνω εγώ στο πόδι σου! Αχαχα!
    Ευχές πολλές και καλό καλοκαίρι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μαράζι η καρδιά μου να διαβάζω τέτοια μυαλά, με κορμιά γεωγραφικά φυλακισμένα στον βούρκο που τόσο απελπιστικά σωστά αντιλαμβάνονται και εικονογραφούν.

    Να βάλω κι εγώ το βοτσαλάκι μου λέγοντας ότι, όπως έχω αποδείξει με έργα στην ζωή μου, προτεραιότητα στην ζωή μας είναι και πρέπει να είναι, πάντα, πρώτα, τα παιδιά μας. Αυτό όμως επίσης σημαίνει ότι επειδή τα παιδιά μας χρειάζονται πρώτα από όλα υγιείς γονείς, για να δώσουμε προτεραιότητα στα παιδιά μας πρέπει πρώτα να φροντίσουμε να είμαστε εμείς ένταξη ώστε να βρισκόμαστε εκεί για αυτά. Όπως στο αεροπλάνο, όταν μετά από αποπίεση πέσουν οι μάσκες οξυγόνου, πρώτα φοράμε την δικιά μας και μετά βάζουμε στο παιδί την δικιά του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λοιπόν, αυτό με τις μάσκες οξυγόνου σκέφτηκα να το γράψω, αλλά μετά σκέφτηκα από μέσα μου "ποιος αεροπλανοβαρεμένος θα το καταλάβει;" :)

      Διαγραφή
    2. Ποιός; μα, όποιος φοράει ήδη την μάσκα του, φυσικά :-)

      You have flight controls. Carry on.

      Διαγραφή
    3. Αυτό με τις μάσκες οξυγόνου είναι μεγάλη αλήθεια και όπως είπατε και οι δύο, εκεί βρίσκετε όλη η ουσία. Εδώ και χρόνια όταν έμπαινα στο αεροπλάνο, ενθουσιαζόμουν με αυτήν την οδηγία της αεροσυνοδού και φιλοσοφούσα για το τι κρύβεται πίσω απ' αυτήν την φράση. Αναρωτιόμουν (σαν εσένα) αν όσοι βρίσκονται στο αεροπλάνο, την καταλαβαίνουν και αν θα την εφαρμόσουν, όχι μόνο σε ενδεχόμενο αποσυμπίεσης καμπίνας, αλλά και στην ζωή μεταφορικά. Κάποιοι μπορεί να το θεωρούνε εγωιστικό "μα καλά, τον εαυτούλη σου σκέφτεσαι πρώτα;", αλλά δεν μπορούν να καταλάβουν, ότι δεν γίνεται ένα δέντρο να βγάλει καλά φρούτα, αν πρώτα δεν ποτιστεί κτλ κτλ.
      Και μη φοβάσαι, θα το καταλαβαίνανε όσοι θα το καταλαβαίνανε, και είναι αρκετοί... ;)

      Διαγραφή
    4. ellinaki, TOMEK, thinks, με συγκινεί που σκεφτήκατε την οδηγία για τις μάσκες. Κάθε φορά που είμαι στο αεροπλάνο όταν βλέπω αυτή την εικόνα στις οθόνες θα σας σκέφτομαι και τους τρεις (και πόσο μου λείπει η όμορφη Ελλάδα, η Ελλάδα αυτών που φοράνε πρώτοι τις μάσκες τους)

      Διαγραφή
  6. Στασιμότητα; Ισως! Κλισέ; Πήξαμε! Ενίσχυση των άκρων; Σίγουρα! Διαδικτυακοί καυγάδες; Αφθονοι! Τι να κάνουμε; Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Να βγεις από τον χορό; Χμ... "Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούϊ"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Φανταστικό.

    Με μια διαφωνία.
    Η Ελληνικη μιζέρια δεν είχε καλυφθεί καθόλου στην εποχή των παχέων αγελάδων, αντίθετα κυριαρχούσε. Δυστυχώς ήμουν ενα απο τα θύματα της, πίστευα ακράδαντα τότε οτι για να κλαίγεται ένας διπλανός μου για χρήματα, πρέπει να έχει σοβαρό οικονομικό πρόβλημα, έλα μου που μετα κατάλαβα πως ο φτωχομπινες ήμουν τελικά εγω... :-)

    Υ.Γ.
    Επίσης μη σκιάζεσαι για το blog.
    Σε καταλαβαίνω πλήρως, όταν σου τη βαρέσει θα ξαναγραψεις, ετσι είναι αυτά. Δε γίνονται με το ζορι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. μ' άρεσε πολύ το κείμενο! Γιατί δεν δοκοιμάζεις να κρατήσεις στα ίσα τα ελλατώματά σου με τα προτερ΄ματά σου αντί να γέρνεις τον ζυγό; Εγώ την βρίσκω το ίδιο και με τα ελαττώματά μου όσο και με τα προταιρήματά μου κι αν τα ελαττώματά μου κάποιον ενοχλούν τότε απλά δεν ταιριάζουμε για παρέα-φιλία-σχέση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν έχεις άδικο. Σωστότερη διατύπωση ίσως θα ήταν "μαθαίνεις να ζεις με τα ελαττώματά σου και να τα αποδέχεσαι, αλλά προσπαθείς να μην τα σκας στα μούτρα του άλλου". Μάλλον πιο πολύ προς τα εκεί ήθελα να το πάω.

      Διαγραφή
    2. Πολλές φορές αναρωτιέμαι πόσοι άλλοι αισθάνονται κατ' αυτόν τον τρόπο; Τελικά ίσως δεν είναι αρκετοί.
      Πάντα με έβρισκε απροετοίμαστη η κακοήθεια και η μικρότητα που μπορεί να εκτοξεύσουν ορισμένοι γνωστοί ή άγνωστοι καταπάνω μου. Προσπαθώ να αποφεύγω "το κεντρί" λέγοντας στον εαυτό μου πως δεν αξίζει να ασχολείσαι με ανθρώπους που ο μόνος σκοπός της ζωής τους είναι να "δηλητηριάζουν" με τα λόγια τους αυτό που δεν μπορούν οι ίδιοι να καταφέρουν. Αισθάνομαι ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν κάνουν ποτέ την αυτοκριτική τους και επειδή είναι πολλοί εκεί έξω, φορές αναρωτιέμαι αν αυτός είναι ο κόσμος που θέλουμε να ζήσουν τα παιδιά μας. Το λέω αυτό και με στεναχωρεί, διότι θεωρώντας τον εαυτό μου κατεξοχήν αισιόδοξο άτομο, δεν παύω να αναρωτιέμαι αν οι αρχές και οι ηθικές αξίες που με μεγάλωσαν στέκονται εμπόδιο στα "θέλω" των πολλών.
      Καλημέρα σ' όλο τον κόσμο.

      Διαγραφή
  9. και γαμω τις ορθρογραφίες, εμ σκοτάδι εμ τυφλό εμ πρέπει να ξανα αποδείξω ότι δεν είμαι ρομπότ. καταστράφηκα! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...