Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

Υπάρχουν άνθρωποι...


Υπάρχουν άνθρωποι με διαφορετικό χρώμα, διαφορετική μυρωδιά, διαφορετικό βλέμμα και διαφορετικό χαμόγελο. Άνθρωποι που ντύνονται «ευπρεπώς» και άνθρωποι που φοράνε το πρώτο πράγμα που θα βρουν μπροστά τους. Άνθρωποι που παθιάζονται με κάτι, και άλλοι που απλά λουφάζουν και παρατηρούν.

Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν σε έναν ή πολλούς θεούς, και άλλοι που δεν πιστεύουν σε κανέναν. Υπάρχουν και αυτοί που παραδέχονται στον εαυτό τους και στους άλλους ότι δεν μπορούν να γνωρίζουν με σιγουριά. Υπάρχουν αυτοί που πιστεύουν βαθιά, και οι άλλοι που πιστεύουν ενοχικά.

Υπάρχουν άνθρωποι που έγιναν πλούσιοι από προσπάθεια και άλλοι από τύχη. Υπάρχουν φτωχοί που είχαν ατυχίες στη ζωή τους και άλλοι που έμειναν φτωχοί από επιλογή. Υπάρχουν ολιγαρκείς και σπάταλοι και αυτοί που απλά αδιαφορούν. Υπάρχουν ενάρετοι και τίμιοι πλούσιοι, όπως υπάρχουν ενάρετοι και τίμιοι φτωχοί. Υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν αυτό που γουστάρουν, και άλλοι που αναγκάζονται για μικρό ή μεγάλο διάστημα να ζουν μία ζωή που δε θέλουν.

Υπάρχουν ερωτιάρηδες και ψυχροί. Συναισθηματικά πληγωμένοι και διψασμένοι. Υπάρχουν άντρες που ερωτεύονται άντρες, και γυναίκες που ερωτεύονται γυναίκες.

Υπάρχουν συντηρητικοί, προοδευτικοί, σοσιαλιστές, φιλελεύθεροι, αριστεροί, δεξιοί, άνθρωποι που πιστεύουν σθεναρά σε μία πολιτική ιδέα, και άλλοι που αδιαφορούν πλήρως.

Υπάρχουν άνθρωποι με διαφορετικά προβλήματα, βιώματα και εμπειρίες. Υπάρχουν φρικαρισμένοι, αισιόδοξοι, ρεαλιστές, ονειροπαρμένοι, ερωτευμένοι, μίζεροι, και χαζοχαρούμενοι. Υπάρχουν πολυταξιδεμένοι και άλλοι που δεν έχουν φύγει καν από τον τόπο που γεννήθηκαν. Υπάρχουν ντροπαλοί και εξωστρεφείς, χαμογελαστοί και αγέλαστοι… εκατομμύρια διαφορετικές προσωπικότητες που βιώνουν τον κόσμο και εμάς τους υπόλοιπους μέσα από την δική τους οπτική γωνία.

Σε άλλες κοινωνίες, υπάρχει ανεκτικότητα για όλη αυτή την πανανθρώπινη σύνθεση. Στη δική μας, τα περιθώρια ανοχής είναι πολύ μικρότερα. Η υποκειμενική οπτική γωνία επισκιάζει αυτό το πολύχρωμο ψηφιδωτό ανθρώπων. Η διαφορετικότητα πάντα ήταν υπό διωγμό στην Ελλάδα, γιατί η έλλειψη εμπιστοσύνης ήταν ανέκαθεν το πρώτο στοιχείο στις κοινωνικές μας επαφές. Υπάρχουν αρκετοί ιστορικοί και κοινωνικοπολιτικοί λόγοι για αυτό και που μας διαφοροποιούν από άλλες, πιο ανεκτικές κοινωνίας, αλλά δεν αφορούν το παρόν. 

Εάν όμως θέλεις να καταλάβεις γιατί τα ολοκληρωτικά, φασιστικά και συγκρουσιακά πολιτικά ρεύματα ξαφνικά επανεμφανίστηκαν τόσο απότομα στη χώρα μας, μπορείς να ξεκινήσεις από αυτόν τον διωγμό στην διαφορετικότητα. Εάν θες να καταλάβεις γιατί η Χρυσή Αυγή έχει αποκτήσει τέτοιο momentum, μπορείς να διαβάσεις πολλά από αυτά που έχουν γραφτεί και εδώ και αλλού. Η ουσία όμως, η βαθύτερη αιτία, πάντα ξεκινάει από την ανεκτικότητα στο διαφορετικό. Και αυτό ποτέ δεν το κατακτήσαμε ούτε ως κοινωνία, ούτε ως χώρα.

Η ξενοφοβία, η συνωμοσιολογία, αυτή η συνεχής ενασχόληση με τους «εξ-» είναι ένα καλό άλλοθι για να εθελοτυφλούμε στους «εσ-». Και για την σκοτεινή πλευρά, που δεν μπορεί να δει η υποκειμενική μας οπτική γωνία, πάντα έχουμε ένα καλό βρισίδι, έναν τσαμπουκά, μία ανασφάλεια, και μία αίσθηση τρόμου και αποστροφής λες και αν τελικά δεχτούμε να την αντικρύσουμε, θα μας κάψει τα μάτια.


8 σχόλια:

  1. Να λοιπόν που μια φορά θα διαφωνήσουμε! Από μια άποψη είναι καλό γιατί δίνει αφορμή και για συζήτηση την οποία συνήθως δεν ευνοεί η ταυτιση αποψεων.

    Προσωπικά πιστεύω ότι ως κοινωνία είμαστε ανεκτική. Κάποια πράγματα δεν τα γουστάρουμε (δικαίωμα μας ) αλλά συνυπάρχουμε μαζί τους χωρίς πρόβλημα και τελικά μπορεί και να ανακαλύπτουμε ότι δεν είναι και τόσο "μπλιαχ!" Το πρόβλημα είναι αλλού. Στο ότι δεν είμαστε και πολύ... κοινωνία. Ετσι στα πλαίσια της ανεκτικότητας μας μπορούμε πολύ άνετα να συνυπάρχουμε με πράγματα που όχι μόνο απο μια προσωπική ιδιοτροπία (θεμιτή) δεν γουστάρουμε αλλά και με πράγματα για τα οποία ξέρουμε ότι αποτελούν γενικότερο πρόβλημα. Οσο όμως το πρόβλημα δεν αγγίζει εμάς προσωπικά ή τους δικούς μας για τη συντριπτική πλειοψηφία από εμάς δεν τρέχει τίποτα. Την διαφορετική συμπεριφορά δε που αποτελεί γενικότερο πρόβλημα ενδεχομένως βρίσκουμε την ευκαιρία κάποιοι και την υιοθετούμε ! Κι όταν για εμάς (την κοινωνία) δεν τρέχει τίποτα, τότε και ο επίσημος εκφραστής της κοινωνίας , η Πολιτεία έχει ένα καλό λόγο να αδρανεί. Αποτέλεσμα; Το πρόβλημα "χτυπάει την πόρτα μας", η κοινωνία στα πλαίσια της ανεκτικότητας της σφυρίζει αδιάφορα κι εμείς κοιτάζουμε να λύσουμε το πρόβλημα μόνοι μας με τους κολλητούς μας και με τις άκρες μας. Το πρόβλημα λοιπόν κατά την άποψη μου δεν είναι ότι δεν ανεχόμαστε την διαφορετικότητα, αλλά ότι την ανεχόμαστε χωρίς να μας ενδιαφέρουν τυχόν επιπτώσεις της σε χώρους μη αμέσου ενδιαφέροντος μας. Ανεκτικοί είμαστε! Πολίτες όμως;;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Από τη στιγμή που δεν έχουμε πάρει τα ρόπαλα για να χτυπάει ο ένας τα κεφάλια του άλλου (ακόμα), προφανώς υπάρχει ένας βαθμός ανεκτικότητας. Πίσω από την επιφάνεια όμως, θεωρώ ότι αυτός ο βαθμός είναι πολύ χαμηλός. Ακριβώς επειδή δεν έχουμε σαφή συνείδηση της παρουσίας μας ως μέρος μίας κοινωνίας, πολλοί δεν γνωρίζουν πως ακριβώς να εκφράσουν αυτή την υποβόσκουσα μη ανεκτικότητα.

      Διαγραφή
  2. Μόλις χτες βράδυ οι γείτονές μου, μου απέδειξαν πόσο δίκιο έχεις πριν καλά-καλά γράψεις την ανάρτηση αυτή. Το ιστορικό το έχω γράψει αλλού –και δεν έχει σημασία, αυτό καθ’ αυτό. Εκείνο το πραγματάκι που έχει τρομερή σημασία είναι ότι τα πολύ πραγματικά προβλήματα ξενοφοβίας, ρατσισμού, και παντελούς έλλειψης πραγματικής και ειλικρινούς ανεκτικότητας, έχουν τις ρίζες τους, εκτός από την αμορφωσιά, στην εγωκεντρικότητα ενός λαού που δεν συμβάδισε με κανέναν άλλον.

    Ελληνάκι, ο Έλληνας εντός Ελλάδας δεν έχει το software, το reference table και το index που θα τον βοηθούσε να κατανοήσει περί τίνος ομιλείς. Είναι σαν να προσπαθείς να εξηγήσεις τι είναι ένα χρώμα σε κάποιον εκ γενετής τυφλού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σόρυ, αλλά αναπαράγεις "αντιρατσιστικά" στερεότυπα που δεν έχουν καμμιά βάση. Πήγαινε στις κοινωνίες που θεωρείς "ανεκτικές", να δεις ποόσο πιο ανεκτικές ΔΕΝ είναι στην πράξη. Με εξαίρεση την Ολλανδία και πεντέξι ακόμα υπέρ-προχώ χώρες, δεν υπάρχει πιο ανεκτική χώρα από την Ελλάδα- στην πράξη και όχι στα λόγια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν αναπαράγω τίποτα χωρίς βάση. Έχω ταξιδέψει ;)

      Διαγραφή
  4. Η μη ανεκτικότητα της οποιαδήποτε κοινωνίας δεν είναι ποτέ το πρόβλημα και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως τέτοιο(εκτός και αν είσαι υπέρμαχος της κοινωνικής μηχανικής). Το μόνο πρόβλημα είναι η ανομία και η ανοχή σε αυτήν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Είναι από τις λίγες φορές που θα συμφωνήσω. Ίσως βέβαια να μην είμαστε τόσο ανεκτικοί κι ο φανατισμός (βλ. κι απουσία διαλόγου ή επικρότηση της βίας κατά προσώπων) να είναι πιο έντονα απο ό,τι αφήνεις να φανεί, αλλά συμφωνούμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...