Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

Η εγκαθίδρυση του Ελληναρά


Τα γλειψίματα και η εφηβική ρητορική του Προέδρου της ελληνικής Βουλής δεν έσκασαν από το πουθενά μέσα στην αίθουσα του Κοινοβουλίου. Πρέπει πάντα να υπάρχει γόνιμο έδαφος ώστε ένας έμπειρος πολιτικάντης όπως ο κ. Μεϊμαράκης να μπορεί να παραγνωρίζει τις ευθύνες που σηκώνει το τρίτο πρόσωπο στην ιεραρχία της ελληνικής Δημοκρατίας και να ξεφτιλίζει τον θεσμό που ο ίδιος υπηρετεί.

Το γόνιμο έδαφος δεν γίνεται γόνιμο από μόνο του. Θέλει υπομονετικό σκάψιμο, άλεσμα, ενδεχομένως κάποιο ζιζανιοκτόνο και ιδιαίτερη δουλειά. Θέλει χρόνο. Τα «γαλλικά» του κ. Μεϊμαράκη δεν είναι κάτι απόμακρο από την ελληνική επικοινωνία. Η βωμολοχία και η αγένεια είναι στοιχεία που συναντάμε καθημερινά τριγύρω μας. Η διαδικασία όμως που η γλώσσα του δρόμου έχει την ευκολία να χρησιμοποιείται και από τον Πρόεδρο της Βουλής, είναι πιο σύνθετη και χρονοβόρα από την ευκολία που μία παρέα 15χρονων αποκαλεί «μαλάκα» ο ένας τον άλλο. Χρειάζεται μία αποδομημένη κοινωνία. Μία κοινωνία που έχει ισοπεδώσει τους θεσμούς οι οποίοι θα έπρεπε να λειτουργούν ως πυλώνες εγγύησης της εύρυθμης και δημοκρατικής λειτουργίας της. Θα πρέπει οι ίδιοι οι θεσμικοί λειτουργοί να μην κάνουν σωστά το λειτούργημά τους, εμπνεόμενοι από την κοινωνία που επίσης ξευτιλίζει τους θεσμούς και οι μεν να ανατροφοδοτούν τους δε.

Οι θεσμοί είναι συλλογικές οντότητες. Χρειάζονται μία ελάχιστη υποχώρηση από όλα τα μέλη μίας κοινωνίας προκειμένου να παραμένουν σεβαστοί και αντικειμενικά αλώβητοι. Να μεταλλάσσονται και να εξελίσσονται συνεχώς βάσει διαδικασιών που οι ίδιοι ορίζουν. Η σαπίλα του πολιτικού συστήματος, με το συνεχές σιγοντάρισμα των πολιτικών δυνάμεων ολόκληρου του πολιτικού φάσματος, έπαιξε έναν σημαντικό ρόλο στην απομυθοποίηση των θεσμών στα μάτια της κοινωνίας. Τα «αθώα» φάσκελα προς τη Βουλή, η διάχυτη διαφθορά σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, η συνεχής ατιμωρησία σε σημαντικές ή ασήμαντες παρανομίες, η διόγκωση των άκρων με αποτέλεσμα την φασιστοποίηση Δεξιάς και Αριστεράς, τα κλειστά τσιφλίκια των Πανεπιστημίων, η εξίσωση της σοβαρής επιχειρηματολογίας με την σκουπιδολογία, η διαρκής ανάδειξη ανθρωπάριων και του λόγου τους από τα mainstream ΜΜΕ, και ένα σωρό άλλες καταστάσεις που βιώνουμε εδώ και είκοσι χρόνια και κλιμακώθηκαν τα τελευταία τρία, είναι μερικοί από τους παράγοντες που αποδυνάμωσαν τους θεσμούς.

Λένε πως το χαστούκι του Κασσιδιάρη, συνοδεία του λεκτικού «παλιοκομμούνι» εκτόξευσε τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής. Τα πραγματικά ποσοστά όμως. Χωρίς ψήφους διαμαρτυρίας και αντίδρασης στο «σάπιο πολιτικό σύστημα». Τα ποσοστά αυτών των συμπολιτών μας που την επόμενη μέρα σιγομουρμούριζαν «ε καιρός της ήταν και της Λιάνας να φάει τις μπάτσες της». Και ξαφνικά, μέσα σε μία μέρα, η βία και η αυτοδικία πήραν το πράσινο φως από ένα κοινοβουλευτικό κόμμα, ώστε να σπάσουν το ταμπού του φασισμού που κρατούσε δεκαετίες τώρα.

Το νεοναζιστικό κόμμα που έγινε μόδα δεν ήρθε να προτείνει κάτι νέο ή κάποια λύση για την έξοδο από την οικονομική και κοινωνική κρίση. Απλά έκλεισε το μάτι στον Ελληναρά που κυκλοφορεί ανάμεσά μας και που ανεχόμαστε χρόνια τώρα. Αυτόν που ανέκαθεν είχε μία απέχθεια στους θεσμούς και τις κοινωνικές συμβάσεις. Και αυτός με τη σειρά του, κορδώθηκε, φόρεσε το τσαμπουκαλεμένο και μίζερο βλέμμα του και βγαίνει πλέον καθημερινά στις τηλεοράσεις, κάνει δημόσιες εμφανίσεις, δε δίνει λογαριασμό σε κανένα και γράφει τους θεσμούς του στο αγαπημένο του ανθρώπινο όργανο που το'χει κρυφό καμάρι.

Έτσι και ο Πρόεδρος της ελληνικής Βουλής είδε ότι το έδαφος είναι πλέον γόνιμο ολόγυρά του, και με τη σειρά του έκλεισε το μάτι στον Ελληναρά. Αυτόν που ούτως ή άλλως έκρυβε μέσα του και που είχε σαγηνέψει τους 18.326 συμπολίτες μας που τον ψήφισαν και τους 233 βουλευτές που τον εξέλεξαν Πρόεδρο της Βουλής.


(Οποιαδήποτε ομοιότητα του εικονιζόμενου με τον Πρόεδρο της Βουλής, είναι συμπτωματική)

8 σχόλια:

  1. Χωρίς να έχω πλήρη εικόνα των γεγονότων και κυρίως των διαλόγων λόγω μετανάστευσης (αλλά και ηθελημένα), μπορώ μετά βεβαιότητας να πω ότι ο Μεϊμαράκης εκπροσωπούσε αυτόν τον ανθρωπότυπο.

    Ξεκινώντας από εκεί που τον θυμάμαι να ξεσπαθώνει στις εκλογές του 2000 για την επικείμενη νίκη - και πολυσυζητημένη ήττα τελικά - της ΝΔ, το 2004 είχε πλέον υιοθετήσει το ακριβώς ανάποδο στιλ, της νέας χρηστής διακυβέρνησης. Μια ευγένεια στον λόγο, μια μεστότητα νοημάτων, έναν μετρημένο λόγο, σε σημείο να αναρωτιέσαι "Τί έγινε ρε μαγκίτη...; Σε χάλασαν και σένα;" (προφανώς ειρωνικό).

    Οπότε καμία εντύπωση απολύτως δεν μου κάνει όλο αυτό το σκηνικό.

    Το μόνο που μπορεί κανείς να ευχηθεί είναι η κατάσταση να πιάσει κι άλλο πάτο, πόσο παραπέρα μπορεί άραγε να πάει, δεν φαίνεται να είναι πολύ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η δεύτερη και η Τρίτη παράγραφος είναι αντικειμενικά πέραν αμφισβήτησης. Το ότι συμφωνώ υποκειμενικά με τις υπόλοιπες αφήνει την λάσκα στον Ελληναρά να διαφωνήσει, αποδεικνύοντας από μόνος του την ορθότητά τους…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μια παρατήρηση μόνο, "σωρός" δε γράφεται;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μου φαίνεται ότι πάντα τα ίδια θα λέμε και πάντα κάποιος θα τους ψηφίζει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μήπως, για μια ακόμα φορά, υπερβάλετε; Μήπως απλά κάποιοι άνθρωποι εκφράζονται σαν βόθροι, όπως κάποιοι άλλοι εκφράζονται πολύ ευγενικά; Ή μήπως δεν έχετε ακούσει ξένους ηγέτες να μιλάνε "γαλλικά";

    Αναρωτιέμαι που θα φτάσει τελικά αυτό το πάθος του παρόντος μπλογκ να φορτώνει τα πάντα στο δήθεν ελαττωματικό dna του Έλληνα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η θεματολογία του μπλογκ είναι συγκεκριμένη. Θίγει τα κακώς κείμενα που προκαλούνται από συγκεκριμένους χαρακτήρες της κοινωνίας μας. Είναι σα να μπαίνετε σε ένα μπλογκ μαγειρικής και να το κατηγορείτε ότι δημοσιεύει μόνο συνταγές.
      Και όχι, δεν πιστεύω σε ελαττωματικά DNA. Πιστεύω σε ελαττωματικά μυαλά.

      Διαγραφή
    2. Ο βαρύς χαρακτηρισμός "ελαττωματικά μυαλά", όπως και η αναφορά σε "συγκεκριμένους χαρακτήρες" παραπέμπει σε μεμονωμένα δείγματα. Όμως τα περισσότερα άρθρα του μπλογκ μιλάνε για γενικευμένες καταστάσεις (πχ άρθρο για αγένεια, άρθρο για "νόσους του ελληνικού Δεσοξυριβοζουνουκλεϊκού Οξέος", άρθρο για οδηγούς με σβηστά φώτα κτλ). Αυτά τα άρθρα ουσιαστικά λαμβάνουν ως δεδομένο ότι έχουμε ξεπεράσει το στάδιο των μεμονωμένων περιστατικών.

      Αντιλαμβάνομαι ότι ένα μέρος των αναρτήσεων έχει χιουμοριστικό ταμπεραμέντο, αλλά τα περισσότερα από αυτά τα στραβά πράγματα που θίγονται εδώ τα παρατηρούμε *και* στην Ελλάδα, όχι μόνο σε αυτήν. Δεν εννοώ ότι πρέπει να συμβιβαζόμαστε με τις άσχημες συμπεριφορές επειδή απλά υπάρχουν και σε άλλους λαούς. Αλλά η πρακτική του να αναδεικνύουμε αυτές τις συμπεριφορές σε πηγή των δεινών μας πάσχει επίσης, διότι τότε όλος ο κόσμος θα έπρεπε να βρίσκεται λίγο-πολύ στην ίδια θέση με εμάς.

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...