Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2012

ΥΠΑΡΧΟ


Σε ένα νησί των «ασήμαντων» Κυκλάδων υπάρχει ένας μικρός κολπίσκος στον οποίο καταλήγει ένας χωματόδρομος. Ο κολπίσκος δημιουργεί μία ωραία βοτσαλωτή παραλία η οποία ακόμα και τον Αύγουστο δεν έχει μεγάλη κίνηση αφού όλες οι υπόλοιπες παραλίες του νησιού έχουν ωραίες αμμουδιές και άνετες ασφαλτοστρωμένες προσβάσεις. Στη μέση της απρόσιτης βοτσαλωτής παραλίας υπάρχει κάτι σαν παράγκα με μία γεννήτρια, μία υποτυπώδη κουζίνα, ένα ψυγείο, μία όμορφη κατάφυτη πέργολα και μερικά χειροποίητα τραπεζοκαθίσματα από κάτω της. Υπάρχει και μία ξύλινη ταμπέλα που γράφει «ΥΠΑΡΧΟ». Έτσι ακριβώς. Κεφαλαία και με «ο» στο τέλος.

Η παράγκα έχει και ιδιοκτήτη. Τον «Υπάρχω» - κατά το εξαρχειώτικο παρατσουκλιολόγιο. Ο «Υπάρχω» παράτησε τη γκαρσονιέρα στα Εξάρχεια κάπου εκεί τέλη ’80 αρχές ’90 και πήγε και εγκαταστάθηκε στην βοτσαλωτή παραλία του. Έχτισε αυτή την παράγκα, την μετέτρεψε σε κάτι σαν ταβέρνα και αν βρεθεί κανένα πεινασμένο, ρακένδυτο, φρίκουλο στα τραπεζάκια του μπορεί και να του κεράσει ολόκληρο το γεύμα. Το χειμώνα βοηθάει τους ντόπιους στο ψάρεμα για να βγάζει ένα μεροκάματο, και αφήνει κάτι στην άκρη για να μπορέσει να ψωνίζει προμήθειες για το καλοκαίρι που λειτουργεί την «ταβέρνα» του.

Ο «Υπάρχω» είναι Αναρχικός. Όχι «αναρχικός», αλλά Αναρχικός. Ο κλασσικός μαλλιάς με το απεριποίητο μούσι που έκανε ευκαιριακές δουλειές, απλά για να πληρώνει το ενοίκιο και να βοηθάει όποιον είχε ανάγκη για στέγη ή χρήματα. Χωρίς να εκφράζει κάποια απέχθεια για τους πλούσιους και τους νοικοκυραίους. Με 100% συνειδητό τρόπο ζωής. Ο «Υπάρχω» μέσα στη στενή γκαρσονιέρα του, διοργάνωνε σχεδόν καθημερινά κάτι σαν βραδιές ανάγνωσης. Πήγαινες σπίτι του με ένα δυο πακέτα τσιγάρα, μία σακούλα ρετσίνες και καθόσουνα μαζί του να διαβάσεις και να αναλύσεις. Πότε η «Ασκητική» του Καζαντζάκη, πότε σύντομες ιστοριούλες του Μπουκόφσκι, σκόρπια δοκίμια από Thoreau, Villa, Moore, αλλά και πιο κλασσικούς όπως Ντιντερό, Καντ, Τζων Λοκ. Τέτοια πράγματα. Αρκετά αιρετικά, αν σκεφτείς ότι ο Μπακούνιν και ο Κροπότκιν μονοπωλούσαν από τότε το εξαρχειώτικο διανοητικό φενγκ σούι.

Ο «Υπάρχω» δε νομίζω να μισούσε κανέναν. Εκτός από την αντιεξουσιαστική θεώρησή του για τα πάντα, έβγαζε έναν χαρακτήρα περισσότερο αλληλεγγύης και αλτρουιστικής διάθεσης, παρά συγκρουσιακής και πολεμικής. Ίσως γι’ αυτό και τον εκνεύριζαν οι μπαχαλάκηδες. Πάντα μετά από πορείες, όλο και κάποιος κατατρεγμένος πιτσιρικάς θα έβρισκε καταφύγιο σπίτι του και ο «Υπάρχω» θα τον έβριζε. Ο ίδιος θεωρούσε ότι η βία δεν συνάδει με την αναρχική θεώρηση των πραγμάτων γιατί η παραμικρή εισαγωγή βίας σε ένα κοινωνικό σύνολο για οποιονδήποτε λόγο ή αιτία, αναπόφευκτα θα δημιουργούσε την σταδιακή διόγκωσή της, άρα και την επιβολή εξουσίας.

Κατέβαινε όμως στις πορείες και επειδή πάντα ήταν μπροστάρης σε κάποιο αναρχικό μπλοκ, πολλές φορές μπουζουριαζόταν μαζικά μαζί με τους πιτσιρικάδες που έβριζε και φυσικά έτρωγε και το ξύλο που «του αναλογούσε».

Απηύδησε με την όλη κατάσταση στα Εξάρχεια και τη συνεχή διαβολή του χώρου μέσα από τα ίδια του τα παιδιά και σταμάτησε να τρέφει οποιαδήποτε προσδοκία για την επιβίωση μίας ιδέας που είχε γαρνιριστεί με έντονα χουλιγκανικά και βίαια στενόμυαλα στοιχεία. «Δεν υπάρχουν πλέον γνήσιες ιδέες, παρά μόνο ιδεολογικές βιτρίνες κρυφοτραμπούκων και αμόρφωτων, φιλόδοξων πολιτικάντηδων», έλεγε.

Βέβαια όλα αυτά δεν τα έζησα εγώ προσωπικά. Τα έμαθα από ένα κοινό φίλο αλλά και τον ίδιο όταν το καλοκαίρι του ’96 έτυχε και βρέθηκα με το σακίδιο και την αιώρα μου στην βοτσαλωτή του παραλία. Ήταν και αρχές Ιουνίου, οπότε είχε όρεξη να διηγηθεί πολλά. Μόλις είχε παραλάβει και τις προμήθειες για το καλοκαίρι, οπότε τις πέντε μέρες που έμεινα στη σκιά της παράγκας του, αναθεώρησα κι εγώ ο ίδιος πολλές μυθοπλασίες που είχα φτιάξει μέσα στο αγριεμένο μυαλό μου.

Δεν ξέρω αν σήμερα υπάρχει ο «Υπάρχω». Το ’96 ήταν κάπου στα 50-κάτι με έντονα τα σημάδια αλκοολισμού και υπαρξιακής γήρανσης. Ξέρω πάντως με σιγουριά ότι εκείνη την περίοδο που έχτισε την καλύβα του ήταν πιο ζωντανός από ποτέ, και ικανοποιημένος που μπορούσε να βιώσει έμπρακτα τις αμπελοφιλοσοφίες του περί αναρχικού βίου.

Επίσης, δεν ξέρω πως ξαφνικά τον θυμήθηκα στην παραλία του εν μέσω της σημερινής χειμωνιάς. Ίσως επειδή αρχίζω και βλέπω το αδιέξοδο που αισθάνθηκε και ο ίδιος διακρίνοντας το διάχυτο μίσος μέσα στην κοινωνία μας. Και σκέψου ότι τότε δεν υπήρχε καμία υπαρκτή κρίση του καπιταλισμού για να στηριχτούν οι ιδέες του. Τουλάχιστον όχι αισθητή στο πετσί των ομοϊδεατών του. Είχε όμως την διαύγεια να διαχωρίζει τα πάθη των ανθρώπων από τα αόριστα συστήματα και τη συνθηματολογία που ποτέ δεν είχε έμπρακτη σημασία. Και μπορούσε να δει ότι ένας άνθρωπος με μίσος ή απέχθεια προς κάποιον άλλο, αναγκαστικά γίνεται μέρος αυτού που βρίζει ο ίδιος.


12 σχόλια:

  1. Δεν ξέρω εάν "υπάρχει" ακόμη ο "Υπάρχω", αλλά σίγουρα όσο υπάρχει internet, θα Υπάρχει!

    Παρεπιπτόντως, η περιγραφή ".. ιδεολογικές βιτρίνες κρυφοτραμπούκων και αμόρφωτων, φιλόδοξων πολιτικάντηδων" σουλουπώνει τέλεια τις σκέψεις που προκαλούνται μετά απο κάθε άνοιγμα της τηλεόρασης την ώρα των ειδήσεων!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό κατάλαβες έ; Γιαυτό την έκανε ο Υπάρχο.

      Διαγραφή
  2. Δεν ξέρω αν στο "δια ταύτα" έχεις δίκιο ή άδικο.
    Θα μπορούσε να απέχει από τα πάθη, θα μπορούσε όμως να έχει υιοθετήσει αυτό τον τρόπο ζωής γιά άλλους λόγους- το συμπέρασμα είναι το πως εσύ αντιλαμβάνεσαι την κατάσταση.

    Σε πολλά απ' όσα γράφεις συμφωνώ παρότι συγκλίνουμε από διαφορετική μεριά ο καθένας μας- εσύ αριστερόθεν εγώ δεξιόθεν.

    Η συνθηματολογία που αναφέρεις στην τελευταία παράγραφό σου είναι νομίζω το "ντεκορ" των συμφερόντων. Αυτό στην Ελλάδα το ζούμε πολλά χρόνια τώρα και είναι ιδιαίτερα έντονο.
    Πχ οτιδήποτε πάει να διαταράξει την μακαριότητα της απραξίας στην χώρα μας βαφτίζεται "νεοφιλελεύθερο" και άρα εξοβελιστέο στο πυρ το εξώτερον.

    Πρόσφατο παράδειγμα η "ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης" - διαβάστε αυτό πριν θαφτεί βαθύτερα για να δειτε περί τίνος πρόκειται

    http://www.nooz.gr/greece/roupakiotis-tessera-simeia-gia-tous-dikastes81212

    και είναι φυσικά ανησυχητικό το γεγονός ότι για τα λεφτά τα κάνουν όλα ενώ επικαλλούνται την "ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης".

    Τέτοια παραδείγματα μπορούμε να βρούμε εκατοντάδες- το πρόβλημα στην Ελλάδα του 2012 είναι ότι έχουμε διαστρέψει τη γλώσσα και άλλα εννοούμε και άλλα κάνουμε


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ο Υπάρχο του νησιού είναι μια χαρά, η βοτσαλωτή παραλία λίγο πιο πολυσύχναστη το καλοκαίρι, η ταβέρνα του λίγο πιο "εξελιγμένη" - αλλά τα υπόλοιπα δεν μου κολλάνε ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γνωρίζω δύο "Υπάρχοντες" και δεν αναφέρομαι σε αυτόν της Σέριφου ;)

      Διαγραφή
    2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

      Διαγραφή
    3. Ωραίο το 'Υπάρχοντες'.
      Εύχομαι ο της βοτσαλωτής του κειμένου να είναι καλά.

      Διαγραφή
  4. τελικά η πράξη που απορρέει από ένα βαθύ λόγο, έχει μεγάλη δύναμη
    ακόμα κι αν συντελείται σε μια γωνιά της γης
    καλημέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Από την πτώση του κομμουνισμού στην κρίση του καπιταλισμού.

    Κάποτε θα μακαρίζουν που μείναμε όρθιοι περνώντας (έστω όπως-όπως) μέσα απ' τις συμπληγάδες των αλλαγών, των ανατροπών, των διαψεύσεων...

    Μακάρι κι ο "φίλος" σου να είναι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ντάξει, μην τα μηδενίζουμε όλα. Δεν είναι εύκολο αυτό που κατάφεραν οι μπαχαλάκηδες και καλά ομοϊδεάτες του Υπάρχο: να είναι πιο εύκολο να δηλώνει κάποιος φασίστας από αναρχικός και άμα λάχει να μπαίνει και βουλή. Είναι να μην πάρεις τα βουνά ή τις έρημες παραλίες να το γιορτάσεις;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Το μίσος πάντα υπήρχε στην Ελλάδα με ή χωρίς κρίση. Καθώς τον περιέγραφες εικονογραφήθηκε στο μυαλό μου με τον 'Αντονυ Κουήν στον ρόλο του, κατ ευθείαν από τον Ζορμπά. Ο τύπος του ανθρώπου που αν ζούσε πριν 2000 χρόνια και τον είχε πατήσει αυτοκίνητο, τώρα πάνω από τις εκκλησίες αντί για σταυρό θα είχαν το σήμα της Μερσεντές. Αυτό που έκανε είναι απλό: Συνειδητοποίησε τι είναι αυτός ο τρόπος ζωής που δίνει σημασία στην ζωή κατά τα πιστεύω του, και τον έπραξε. Σήκωσε τον πισινό του, τον πήγε με τα πόδια του εκεί που έπρεπε, και με τα χέρια του έχτισε την δική του ζωή. Είναι το πιο απλό, και πιο δύσκολο πράγμα που μπορεί να ευχηθεί κανείς να βρει την καθαρότητα νου και την δύναμη για να κάνει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. “Ο ίδιος θεωρούσε ότι η βία δεν συνάδει με την αναρχική θεώρηση των πραγμάτων γιατί η παραμικρή εισαγωγή βίας σε ένα κοινωνικό σύνολο για οποιονδήποτε λόγο ή αιτία, αναπόφευκτα θα δημιουργούσε την σταδιακή διόγκωσή της, άρα και την επιβολή εξουσίας.”
    Μεγάλη αλήθεια Ελληνάκι, και δυστηχως λιγοι την κατανοουν και ελαχιστοι την εφαρμοζουν.
    Και μια εξουσία που γεννιέται μέσα στη βία ποτέ δεν γίνεται δημοκρατική. Αυτό για την αριστερή αφήγηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...