Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2012

Οι ύστατες προσπάθειες επιβίωσης του λαμόγιου



Τον βλέπεις τον κύριο στα δεξιά; Δεν ξέρω ποιος είναι. Δεν με ενδιαφέρει να μάθω. Εσύ πιθανώς να ξέρεις. Εγώ τον είδα να ποζάρει σε διάφορα πλάνα στην τηλεόραση και να συνοδεύει τις μάχιμες δηλώσεις κάποιου άλλου «αγωνιστή» της ΠΟΕ – ΟΤΑ. Με το γνωστό απεχθές βλέμμα που κουβαλάει πάνω του όλη τη μιζέρια του πλανήτη. Με την πρώτη ευκαιρία, άρπαξε από τη γραβάτα τον Γενικό Γραμματέα του Δήμου Αμαρουσίου, είτε για να κάνει το εφέ του μπροστά στις κάμερες, είτε γιατί όντως ήθελε να εκφράσει έμπρακτα τη μιζέρια του.

Υπάρχει πλέον δεδικασμένο σε τέτοιου είδους τραμπουκισμούς. Ο «λαϊκός αγώνας» απλά σκοντάφτει πάνω σε κεφάλια και σε γραβάτες. Όπως παλιότερα «ταραχοποιοί» σκόνταφταν πάνω σε ζαρτινιέρες.

Δεν τσιμπάω πια το παραμύθι περί αίσθησης δικαίου σε τέτοια σκηνικά που κλείνουν το μάτι στους τραμπουκισμούς, όπως δεν τσίμπαγα πριν δύο χρόνια στην αθωότητα του γιαουρτιού και των «αυθόρμητων» προπηλακισμών από «απλούς» πολίτες. Φάνηκε στις εκλογές και φαίνεται καθημερινά πλέον, ποιοι επωμίζονται κέρδη από την διάχυση της κουλτούρας της οργισμένης αυθόρμητης αυτοδικίας. Φαίνεται και που πάει το πράγμα και πόσο απροκάλυπτα οι τραμπουκισμοί συμβαίνουν πλέον σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα υπό το αδιάφορο και κυνικό βλέμμα του Κράτους.

Οι απόφοιτοι Δημοτικού που προπηλάκισαν τον Γερμανό πρόξενο και που μπροστά στις κάμερες ξέρουν να πουλάνε μαγκιά και τσαμπουκά, αλλά στο εδώλιο του Δικαστηρίου κλαίγονται και δικαιολογούνται σαν κλαμένα αιδοία, είναι αυτό το είδος Ελληναρά που προσπαθεί να επιβιώσει στο νέο τοπίο. Και δεν αναφέρομαι στην πραγματική επιβίωση που καλούνται να αντιμετωπίσουν χιλιάδες οικογένειες που πλήττονται άμεσα από την κρίση. Αναφέρομαι στην πολιτική και ιδεολογική επιβίωση. Σε αυτό το λαμόγιο που είτε ως συνδικαλιστής είτε ως επιχειρηματίας έχει πελατειακές δοσοληψίες με το Δημόσιο και έχει μάθει να επιβιώνει μόνο ως παράσιτο της υπόλοιπης κοινωνίας. Ο «παράγοντας» που ξέρει μόνο τους «κατάλληλους» ανθρώπους ώστε να γλύφει ή να εκβιάζει ανάλογα για να επιβιώνει ο ίδιος και να πουλάει μούρη στην ομήγυρη του. Το ακαλλιέργητο ανθρωπάριο που δεν ξέρει καν πώς να αναλαμβάνει την στοιχειώδη ευθύνη των πράξεών του, αλλά πάντα κρύβεται πίσω από όχλους και αόριστες συνθηματολογίες.

Δες πόσο περίτεχνα παρανομούντες συνδικαλιστές και επιχειρηματίες επιπέδου Λαυρεντιάδη καλύπτονται από τους εκάστοτε πολιτικούς τους χώρους- ξενιστές. Δες με πόσο περίσσιους ελιγμούς, το πολιτικό φάσμα αναδιατάσσεται προκειμένου να κρύψει «κάτω από το χαλάκι» τα λαμόγια που εξέθρεψε. Το ΠΑΣΟΚ διαχέεται σε άλλους χώρους που φλερτάρουν με την εξουσία, ο ΣΥΡΙΖΑ μεταμορφώνεται μέσα σε μία νύχτα σε βασικό συστημικό παίκτη, ακολουθώντας πιστά τα χνάρια του «ριζοσπαστικού» ΠΑΣΟΚ των 70’s και η ΝΔ προσπαθεί να φορέσει το προσωπείο του εκσυγχρονισμού και των μεταρρυθμίσεων. Ότι προλάβει ο καθένας να επωμιστεί. Ακόμα και αν το τίμημα είναι η πλήρης απαξίωση των θεσμών και του πολιτεύματος. Η κοινωνία τροφοδοτεί το σύστημα και αυτό με τη σειρά του την κοινωνία. Είμαστε σε αρένα. Όλα επιτρέπονται.

Μοναδικό θετικό σημάδι όλων αυτών, είναι το σκάσιμο της φούσκας των Καμμένων Ελλήνων που ενδεχομένως να σηματοδοτεί την σταδιακή αποδόμηση όσων δήθεν πολιτικών βασίστηκαν στα προχειροστημένα θεμέλια του λαϊκισμού και της διάχυτης ανοησίας. Και πάλι όμως, κρατάω πολύ μικρό καλάθι.

7 σχόλια:

  1. Το καμμένο είναι χαμένο.Δεν επανέρχεται στη φυσιλογική του μορφή. Εχεις δει κάρβουνο να μετατρέπεται σε ξύλο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Για τους Καμμένους Ανεξαρτητους Ελληνες δεν έχω άποψη. Είμαι απολιτίκ και άμπαλη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ο παραλληλισμός ξενιστής-παράσιτο είναι πολύ πετυχημένος.
    Η υποκρισία είναι το βασικό χαρακτηριστικό σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας. Ήθελα να ήξερα αν υπάρχει άνθρωπος που να μη θεωρούσε ότι οι μισοί δημοτικοί υπάλληλοι είναι περιττοί και πώς να μην είναι όταν διορίζονταν κατά χιλιάδες προεκλογικά. Σε κάθε συζήτηση μπορούσε ο οποιοςδήποτε να το παραδεχτεί, αρκεί να μην ήταν ο ίδιος ένας από αυτούς τους χιλιάδες, αλλά και πάλι μπορούσε να σου πει για το δίπλα δήμο και το φαγοπότι που οι "άλλοι" είχαν στήσει.
    Μακάρι να είναι όπως τα λες στην τελευταία παράγραφο, αλλά μήπως οι χειρότεροι καιροί ανοίγουν το δρόμο σε χειρότερους λαϊκιστές; Μήπως οι ΚΑΜ.ΕΛ. απέτυχαν γιατί τα έβαλαν με ικανότερους λαϊκιστές από τους ίδιους; Οι φασίστες το λαϊκισμό τον είχαν κάνει επιστήμη πριν γεννηθεί ο Καμμένος. Μήπως η ανοησία ξεπέρασε τα όρια των light φασιστών και λαϊκιστών και τώρα θέλει πιο hardcore καταστάσεις;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εδώ και πολλά χρόνία έχει γίνει υποσυνείδητο βίωμα της κοινωνίας μας ότι οι κρατικοδίαιτες συντεχνίες καταδυναστεύουν τη ζωή μας.

    Όποτε θέλουν διακόπτουν την ομαλότητα της ζωής στη χώρα διότι η χώρα τους ανήκει. Για να είμαι όμως δίκαιος πρέπει να παραδεχτώ ότι λίγο πολύ όλοι παρόμοια συμπεριφορά έχουν (πχ αγρότες-Τέμπη) διότι όλοι ξέρουν ότι είναι ξεφραγκο αμπέλι αυτό το κράτος που ΜΙΣΟΥΝ.

    Με την πάροδο του χρόνου έγινε δεύτερη φύση μας η αδιαφορία προς το νόμο και την τάξη, το κοινωνικό σύνολο και την εν γένει λοιπή κοινωνική/ παραγωγική ζωή - το δικό μας να περάσει και ας καεί το σύμπαν.

    Φτάσαμε λοιπόν να θεωρείται η απεργία συλλογική δράση ενώ δεν είναι. Επίσης δεν τηρούνται οι ελάχιστες απαιτήσεις ομαλής διαβίωσης σε ένα κράτος που θέλει να ανήκει στην Ευρώπη, όμως απέχει τουλάχιστον 20 χρόνια από αυτήν.

    Έτσι δεν γίνεται αποκομιδή απορριμάτων παρότι τίθεται θέμα δημόσιας υγείας, απεργούν (εν τοις πράγμασι) οι δικαστές παρότι ρητά το Σύνταγμα το απαγορεύει (και πληρώνονται 100% παρότι δεν εργάζονται), οι οποίοι δε με θράσος εγκαλούν τον ΥΠΟΙΚ επειδή "αγνοεί" απόφαση ενός κατώτερου δικαστηρίου, η οποία απειλεί να ανατρέψει όλο τον προγραμματισμό του 2013 πριν αυτό ακόμη μπει, οι φαρμακοποιοί απεργούντες διεκδικούν να παραμείνει κλειστό το επάγγελμα τους με εγγυημένα περιθώρια κέρδους κλπ κλπ κλπ

    Ζούμε σε μιά χώρα που οι πολίτες της έμαθαν ότι ο καθένας κάνει ότι γουστάρει και έλεγχος δεν υπάρχει από κανέναν. Το μέσον επίτευξης των στόχων είναι η ομηρεία της κοινωνίας και ο εκβιασμός της. Ο "λαικός αγώνας" όπως λες δεν περιορίζεται σε γραφικότητες αλλά επεκτείνεται σε όλους τους χώρους- το σύνθημα "νόμος είναι το δίκιο του εργάτη" έχει γίνει πλέον η σταθερά της κοινωνίας μας με μόνη αλλαγή το επάγγελμα του "δικαιούχου".
    Είναι δε για γέλια να βλέπεις στο Σύνταγμα χοντρόκολους/λες που δεν ξέρουν καν τι σημαίνει εργασία να φωνάζουν το σύνθημα στην αρχική του μορφή και ας κοντεύουν πια σχεδόν να εξαφανιστούν οι εργάτες από αυτη τη χώρα.

    Με προβληματίζει το πως μπορούμε να βγούμε από αυτή την κατάσταση και ειλικρινά εκτός από ένα "σκάσιμο" δεν βλέπω πως αλλιώς μπορεί να γίνει η μετάβαση στο επίπεδο της υπόλοιπης Ευρώπης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλησπέρα! Μόλις έκανα καταγγελία στη ΔΗΕ εναντίον ενός blogger που αφενός μου άσκησε χυδαία λογοκρισία στο δικό μου μπλογκ και αφετέρου με καθυβρίζει στο δικό του. Θα ήθελα την άποψή σας για το θέμα: ως που είναι η ελευθερία των blogs, όταν καταπατώνται οι δικές ελευθερίες τι πρέπει να κάνουμε; Θα ήθελα να συμμετάσχετε στη συζήτηση αυτή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πώς ακριβώς άσκησε λογοκρισία στο δικό σας blog;
      Έχω γράψει ένα disclaimer. Το τηρώ ευλαβικά, ειδικά τις παραγράφους 5,6,7. Θα σας συμβούλευα να κάνατε το ίδιο και να μην ασχολείστε με κομπλεξικά ανθρωπάρια.
      Η συζήτηση που γίνεται;

      Διαγραφή
  6. Ο "κύριος" δεξιά τελικά είναι παλιός γνώριμος όλων πια....είναι ο ιδιας νοοτροπίας συνδικαλισταράς τραμπούκος που κατεβάζει τον διακόπτη της ΔΕΗ,που κλείνει την εθνική οδό με τα τρακτέρ,που κλείνει τα σχολεία πρίν τις πανελλαδικές,τα φαρμακεία,τις δημόσιες υπηρεσίες και εσχάτως είναι αυτός που βρίζει,δέρνει,απειλεί να σκοτώσει όποιον δεν συμορφώνεται στις προσταγές του συνδικα-ληστρικού συναφιού του που το μόνο που σίγουρα δε προασπίζουν είναι τα συμφέροντα των εργαζομένων του κλάδου τους.
    Τα τελευταία χρόνια έχουμε γίνει άθελά μας θεατές της συνδικαλιστικής αρένας που στήνει θεατρικά παρατράγουδα και προπηλακισμούς και δυστυχώς πλέον με τις ευχές και της δικαστικής εξουσίας που θυμωμένη και αυτή απο τις περικοπές κλείνει το μάτι στους τραμπουκισμούς και δεχεται ως λόγο αθώωσης π.χ. το οτι το θύμα έπεσε πάνω στη μπουνιά -διαμαρτυρία και όχι το ανάποδο...
    Ομως αυτή η ολοένα και μεγαλύτερη ανοχη της βίας είναι απλά μια ακόμη απογοητευτική διαπίστωση για την κατρακύλα μας και την ηθική κατάπτωση ενός λαού που είχε καταντήσει ένας κουτοπόνηρος φαταούλας βολεψάκιας.
    Ελληνάκι τα λόγια σου είναι όαση στην έρημο του λαικισμού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...