Τρίτη, 21 Ιουνίου 2011

Αγία Απελπισία

Η αίσθηση της απελπισίας δεν είναι απαραίτητο να σε κατακλύσει σταδιακά. Μπορεί μέσα σε μία στιγμή, με ένα συμβάν ή ένα ερέθισμα να αισθανθείς την απελπισία στο πετσί σου, είτε στιγμιαία είτε για κάποιο χρονικό διάστημα. Μία τέτοια στιγμή βίωσα, στην ανακοίνωση του νέου κυβερνητικού σχήματος, ενώ λίγες ώρες αργότερα, πάνω που άρχισα να συνέρχομαι, οι δηλώσεις του νέου Υπουργού Οικονομικών Ευάγγελου Βενιζέλου, ήρθαν για να με ξεκάνουν.

Ζούμε ένα απέραντο φιάσκο που συνεχώς διογκώνεται. Κοινωνικό και πολιτικό. Η αυθόρμητη αγανάκτηση της πλατείας Συντάγματος καπελώνεται σιγά σιγά από τον «παλιό καλό» κρατικοδίαιτο συνδικαλισμό υπό την μαεστρία της αραχνιασμένης αριστερής οργάνωσης επιπέδου φοιτητικών συνελεύσεων, και η κυβέρνηση καπελώθηκε μια και καλή από το «παλιό καλό» βαθύ ΠΑΣΟΚ. Επιστρέψαμε στο 1980 και δεν μας το είπε κανείς. Με την ίδια Αριστερά, το ίδιο ΠΑΣΟΚ, την ίδια ανασφάλεια απέναντι στους αόριστους «ξένους». Είναι η εποχή που οι φωνές τις λογικής, της ψυχραιμίας και της θετικής σκέψης αρχίζουν να βυθίζονται υπό το βάρος μίας αψυχολόγητης και αλλοπρόσαλλης κακοφωνίας που διαπερνά όλα τα κοινωνικά και πολιτικά στρώματα της χώρας.

Κανείς δεν βλέπει τα νούμερα. Κανείς δεν διαβάζει λίγο πιο ολοκληρωμένες θέσεις και αναλύσεις στα οικονομικά ζητήματα. Όλοι ως δια μαγείας έχουν ανακαλύψει τι τους φταίει, το πετροβολούν και θαρρούν πως ξεμπερδεύουν. Η γνωστή ελληνική ψυχοσύνθεση. Παλιότερα καθάριζε η μαμά, μετά το βύσμα, και τώρα απλά ξορκίζουμε το κακό με βρισίδια, μέσα από έναν πρωτοφανή συνδυασμό ανοησίας και απελπισίας. Θέλουμε έναν Καζάκη να μας χαϊδεύει τα αυτιά, έναν Μίκη να μας ενώνει εθνικά, έναν Χατζηστεφάνου να μας λέει την «αλήθεια» που μας βολεύει, την Αγία Απελπισία να μας ευλογεί κάθε μέρα για να μας προστατέψει από την «κακή» πραγματικότητα, και έναν πασόκο Υπουργό Οικονομικών να μας μιλάει με την πιο συντηρητική γλώσσα λαϊκισμού που έχει εμποτίσει την ψυχοσύνθεσή μας. Φαίνεται πως μόνο με αυτή τη γλώσσα μπορούμε να επικοινωνούμε πλέον. Με αυτή που εμπεριέχει έντονα συναισθηματικά και μοιρολατρικά στοιχεία. Μιλάμε έχοντας υπόψη τι θέλουμε να ακούσει ο άλλος, είτε τον βρίζουμε, είτε τον επαινούμε. Όχι τι θέλουμε να πούμε εμείς.

Την αναγγελία του ανασχηματισμού την άκουσα στο ραδιόφωνο οδηγώντας στην εθνική. Σταμάτησα στο πρώτο πάρκινγκ να καθαρίσω λίγο το μυαλό μου. Εκεί, μέσα σε μία όμορφη ησυχία με θέα τα καταγάλανα νερά, τα πεύκα, τα σκουπίδια, τις σερβιέτες, τις καπότες και τα πλαστικά μπουκάλια, συνειδητοποίησα πως μία αδελφή ψυχή είχε περάσει πριν από μένα. Φαίνεται πως είχε και μαρκαδόρο…


19 σχόλια:

  1. χαχαχαχα κλαίω από το γέλιο. Το τέλος του post ήταν ανεπανάληπτο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται.

    http://farmakoglossos75.blogspot.com/2011/06/blog-post.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ..και αν όχι όλα, είπες πολλά.. :D
    όταν άκουσα για τη συμπαράσταση στη Γενοπ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ίσως η τελευταία σου παράγραφος και η εικονογράφησή σου του Ελληνικού τοπίου να είναι η επικεφαλίδα παράγραφος για κάθε ανάρτηση ανάλυσης που μπορεί να κάνει κανείς για την Ελλάδα. Μακάρι όσοι μπορέσουν, να βρουν μέλλον έξω... και απ' ότι διαισθάνομαι, καλύτερα εκτός Ευρώπης γενικά, για τα επόμενα 20 χρόνια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @ Estarian
    Όταν άκουσες για την συμπαράσταση στη ΓΕΝΟΠ, τι? Ξέχασες όλους τους άλλους λόγους που μας κατεβάζουν στο δρόμο?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Η φωτογραφια ειναι ολα τα λεφτα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Όντως, ακριβώς σαν τη δεκαετία του '80. Αν μπορούσαμε μάλιστα να παίρνουμε αβέρτα δάνεια, θα νομίζαμε ότι υπάρχουν ακόμα "περήφανα νιάτα, τιμημένα γηρατειά".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αυτή ακριβώς η απελπισία, η ψευδής βεβαιότητα ότι τίποτα ποτέ δεν μπορεί να αλλάξει, είναι ότι ακριβώς βολεύει όλους αυτούς που επιδιώκουν να μην αλλάξει ποτέ τίποτα σε αυτή τη χώρα. Το κείμενο σου δεν διαφέρει σε τίποτα από τη φράση που δεκαετίες τώρα αναπαράγεται: "Τι τα θες; στην Ελλάδα ζούμε."
    Δεν πετάω στα σύννεφα, αλλά ξέρω πως τίποτα δεν αλλάζει αν εμείς οι ίδιοι χάσουμε την πιστή μας ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο γύρω μας.
    Sorry αλλά το κείμενο σου είναι νερό στον μύλο τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Καταπληκτικός ο επίλογος. Αναφορικά με την ταμπακιέρα, να μιλήσω με παροιμίες Ελληνάκι όποιος δε θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει. Με το ζόρι παντρειά δε γίνεται. Όπως στρώνουμε θα κοιμηθούμε και αυτά τα καραγκιοζιλίκια μας θα τα λουστούμε ώσπου να βάλουμε μυαλό για να κάνουμε τα αυτονόητα. *φυσικά, τότε οι άλλες χώρες θα είναι 20 χρόνια μπροστά μας (μαζί και η Τουρκία) αλλά μπροστά στον κλανομασκίστικο τσαμπουκά των Ελ, αυτά είναι ψιλά γράμματα... Καληνύχτα Ελλάντα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. "Κάνω βουτιές σε βόθρο με εικόνες
    φουσκώνω τα βυζιά μου με ορμόνες
    θέλω να γινω σαν Αμερικάνος,
    μ' αρέσει στα κρυφά κι ο Μητροπάνος

    Έλληνας νεοέλληνας

    Μαράθηκε η λουλουδιασμένη ιτιά
    και ψηλωσε η κοντούλα λεμονιά.
    στα Σάλωνα δε σφάζουνε αρνιά
    δεν πάει το παπάκι στην Πόταμιά.

    Κι η παπαλάμπραινα γυμνή
    χαιδέυει δώρο συσκευή
    σ' ένα τηλεπαιχνίδι πουλημένο

    Πουλάκι ξένο
    πουλί χαμένο
    μου τρώει τα σπλάχνα
    δεν βγάζω άχνα.

    Καιω τα δέντρα χτίζω μαιζονέτες
    θα κάνω τα παιδιά μου μαριονέτες
    σ' ένα κλουβι γραφείο σαν αγρίμι
    παιζω ατέλειωτο βουβό ταξίμι

    ....
    ...."

    ΝεοΕλληνας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Το ότι έχεις δίκιο από την αρχή ως το τέλος είναι πραγματικά -πολύ - τρομακτικό.

    Εδώ και η δική μου εμπειρία από Το ΠΑΣΟΚ της Πλατείας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Ασ' τα ψόφια ρε, εσύ το έγραψες και μου το έγραψες ανορθόγραφα για ξεκάρφωμα! :-P

    Πάντως, είναι καλύτερα η απελπισία να έρχεται σιγά - σιγά, αλλιώς μπορεί να πάθει κανείς άσχημο τραμπάκουλο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. "Κανείς δεν βλέπει τα νούμερα".
    Στα 5 χρόνια που (ξανα)ζω στην Ελλάδα, αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν κανένας, όπως συχνά έχω την εντύπωση, να μην γνωρίζει μέσες άκρες τα μεγέθη του κρατικού προϋπολογισμού. Εδώ και 1,5 χρόνο αφιερώνονται εκατομμύρια ωρών σε συζητήσεις οικονομικού-πολιτικού-κοινωνικού περιεχομένου και οι αριθμοί είναι εκτός μόδας όσο ποτέ.
    Δεν καταλαβαίνω, πώς ο επαγγελματικός εγωισμός γνωστών μου οικονομολόγων π.χ. (και όχι μόνο βέβαια) τους επιτρέπει άγνοια του προϋπολογισμού σε αυτές τις μέρες που ζούμε. Όπως και δεν καταλαβαίνω, πώς τολμούσαν να ψηφίζουν τόσα χρόνια.
    Όποιος εξωγήινος θέτει ερωτήματα βάσει αριθμών, δεν αργεί να εισπράξει την ατάκα "συνέχεια για αριθμούς συζητάμε και ξεχνάμε τους ανθρώπους".
    Μήπως αποτελεί βασική κοινωνική επιλογή να αγνοείται αγεληδόν το ενοχλητικό; Μου θυμίζει την απάντηση του Hegel σε παρατήρηση φοιτητή του, ότι η θεωρία του δεν ταιριάζει στην πραγματικότητα: "Τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα!".
    Τόσο το χειρότερο για τους αριθμούς λοιπόν.
    Ούτως εχόντων των πραγμάτων καταλήγουμε αβίαστα στο συμπέρασμα της φωτογραφίας σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Η φωτό τα λέει όλα κι συμφωνώ απολύτως με το σύνθημα.

    Αξίζουμε ό,τι παθαίνουμε σε αυτή τη κωλοχώρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Εξαιρετικό κείμενο και πάλι
    (Σχεδόν πλήρης αδυναμία σχολιασμού από τότε που κατάργησες το "Διεύθυνση-URL")

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. "Δεν βλέπουμε τα νούμερα..." Προ ημερών διασταύρωνα σχόλια με κάποιον σ΄ ένα άλλο blog. Μου εξήγησε για τους Ευρωπαίους, το Σύνταγμα, ποιος να φύγει, ποιος να έρθει, το μνημόνιο ζητώντας μου παράλληλα να μην τον μπερδεύω με χρέη και ελλείμματα γιατί δεν καταλαβαίνει από αυτά.

    "Μιλάμε έχοντας υπόψη τι θέλουμε να ακούσει ο άλλος, είτε τον βρίζουμε, είτε τον επαινούμε. Όχι τι θέλουμε να πούμε εμείς."
    Χμ... Μήπως δεν πρέπει να μας ενδιαφέρει απλώς να πούμε αυτό που θέλουμε, αλλά να καταλάβει ο άλλος τι του λέμε (και τι θέλουμε);

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. @ firiki2010

    Τί εννοείς για την αφαίρεση URL; Το μόνο που άλλαξα πριν λίγες εβδομάδες ήταν να κλείσω τον σχολιασμό σε ανώνυμους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. @ thinks
    "και απ' ότι διαισθάνομαι, καλύτερα εκτός Ευρώπης γενικά, για τα επόμενα 20 χρόνια..."

    Για τα επόμενα 20 χρόνια, ο μεγάλος κίνδυνος είναι οι Η.Π.Α., όχι η Ευρώπη. Ένα global economic meltdown δεν είναι καθόλου απίθανο να ξεκινήσει από εκεί, ακόμα και μέσα σε ορίζοντα 5ετίας.

    @ ellinaki
    Λόγοι για απελπισία υπάρχουν σίγουρα, δεν είναι όμως τα όσα συμβαίνουν στην Ελλαδίτσα. Ζώα είμαστε, και τα ζώα με λίγο ξύλο μαθαίνουν. Αν ήταν όλα ok στο παγκόσμιο στερέωμα, θα είχαμε αφεθεί στη τύχη μας, θα τρώγαμε μερικές σφαλιάρες, θα στρώναμε.

    Να ανησυχείς που μας βοηθάνε όμως. Να ανυσηχείς που με όλα αυτά που περιγράφεις στο post σου, οι ξένοι (που μαλάκες δεν είναι), εξακολουθούν να επιμένουν ότι όλα πάνε καλά και συνεχίζουν τις χρηματοδοτήσεις. Αυτό σημαίνει ότι σε παγκόσμια κλίμακα οι ισορροπίες έχουν φτάσει να είναι πλέον πραγματικά εύθραυστες.

    Από μία συντριβή της Ελλάδας θα είχαμε ανακάμψει μέσα σε μία δεκαετία. Από μία παγκόσμια κατάρρευση του χρηματοοικονομικού συστήματος, δεν ανακάμπτουμε ούτε μέσα σε μία γενιά.

    Και ο κίνδυνος να συμβεί κάτι τέτοιο είναι πλέον ορατός, ειδικά όσοι παρακολουθούν ΗΠΑ όπως ανέφερα και παραπάνω, το βλέπουν εδώ και μήνες.

    Αυτός είναι ένας πραγματικός λόγος απελπισίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...