Σάββατο, 28 Απριλίου 2012

Μια κουταλιά σούπα μπαγιάτικη

Στον αιώνα που μας πέρασε, τα κομμουνιστικά καθεστώτα ανά την υφήλιο, άφησαν πίσω τους περί τα 90 εκατομμύρια νεκρούς. Τα φασιστικά, περί τα 10 εκατομμύρια (60, αν συνυπολογίσουμε τις εμπόλεμες συνθήκες). Για τον φανατισμένο άνθρωπο, αυτά τα νούμερα, είτε δεν υπάρχουν, είτε διαφοροποιούν τον κομμουνισμό από τον φασισμό. Για τον λογικό άνθρωπο, αυτά τα νούμερα αρκούν για να καταδικαστούν και τα δύο ρεύματα, ως μία πληγή για την ιστορία της ανθρωπότητας που δεν πρέπει να επαναληφθεί. 

Στην Ελλάδα της κοινωνικής σύγχυσης, που προήλθε από τον «τσαπατσούλικο» τρόπο σύστασης του ελληνικού Κράτους, τις αντιστάσεις στις αρχές του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, το εμπόλεμο τοπίο, την πολιτική αστάθεια και έναν εμφύλιο που αντί να ξεκαθαρίσει, μάλλον περιέπλεξε περισσότερο τα πράγματα, τέτοιες πληγές δεν είναι εύκολα αναγνωρίσιμες και ανιχνεύσιμες. Βάλε μέσα σε αυτό τον αχταρμά και την αδυναμία να συσταθεί μία ισχυρή αστική τάξη, το κόμπλεξ κατωτερότητας, και την οικογενειοκρατική ψυχοσύνθεση και έχεις έτοιμη μία σαλάτα από ανθρώπους που ψάχνουν μονοδιάστατα ουτοπικά μοντέλα του 19ου αιώνα για να εξηγήσουν την πολυδιάστατη πραγματικότητα του 21ου. 

Όσα βιβλία και να μελετήσεις, δεν μπορείς να γνωρίζεις για τον Κομμουνιστικό Μαοϊσμό αν δεν πας ένα ταξίδι στην Καμπότζη. Ούτε μπορείς να αερολογείς για το προλεταριάτο αν δεν έχεις πάει σε χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ. Με τον ίδιο τρόπο, όσο και αν σε τρομάζουν οι εικόνες και τα βίντεο που έχεις δει από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, δεν συγκρίνεται με τις συνειδητοποιήσεις που «τρως», επισκεπτόμενος το Νταχάου. Παρομοίως, δεν ξέρεις τι είναι φτώχεια αν δεν έχεις πάει σε τριτοκοσμική χώρα, δεν ξέρεις τι είναι εγκληματικότητα αν δεν έχεις πάει στο Mexico City, δεν ξέρεις τι είναι καπιταλισμός αν δεν έχεις πάει στις ΗΠΑ, κ.ο.κ. 

Όχι ως τουρίστας, αλλά ως ταξιδιώτης. Να δεις μέρη, μουσεία, να κάτσεις να παρατηρήσεις μέρη που είναι μακριά από αυτά που επισκέπτονται τουρίστες, ίσως να ζήσεις και για λίγο εκεί. Να μιλήσεις με ανθρώπους, να ακούσεις αληθινές ιστορίες και να δεις τις εκφράσεις στα πρόσωπά τους καθώς σου περιγράφουν αυτές τις ιστορίες. Κάθε τέτοια έκφραση, μπορεί να αντικαταστήσει εκατοντάδες τόμους στοχαστών και διανοουμένων που ενδεχομένως να υπερασπίζεσαι με πάθος. 

Ο πραγματικός κόσμος είναι πολύ μεγαλύτερος από το τρίγωνο Εξάρχεια – Σύνταγμα – Ομόνοια ή από το ελληνικό timeline του twitter. Τα πολιτισμικά στοιχεία, η ιστορία, οι εμπειρίες και οι ανθρώπινες πράξεις και σκέψεις, είναι χιλιάδες φορές περισσότερες από αυτές με τις οποίες «πνιγόμαστε» καθημερινά. Κάπως έτσι απαξίωσα και τις ταμπέλες, με τις οποίες σε πρήζω κάθε λίγο και λιγάκι. Πνιγόμαστε σε μία κουταλιά μπαγιάτικη σούπα και κάθε φορά που το πολιτικό θερμόμετρο παίρνει φωτιά (sic), μαρτυρούμε τις ίδιες κλειστόμυαλες, ανιστόρητες και εγωκεντρικές απόψεις, η ζύμωση των οποίων μας έχει φέρει ως εδώ. Από πολιτικούς, «ειδήμονες», «τήλε-ευαγγελιστές», και υπερήφανους Ελληναράδες, μέχρι κάτι ένθερμους πιτσιρικάδες που ανακαλύπτουν τον τροχό και θεωρούν υποχρέωσή τους να το φωνάζουν μέσα στα αφτιά μας για χιλιοστή φορά. 

Όσο μικρή ή μεγάλη είναι η κουταλιά, είτε το κουτάλι είναι κόκκινο, είτε πράσινο, είτε μπλε, όσο η σούπα είναι μπαγιάτικη, τα στομάχια μας θα συνεχίσουν να δηλητηριάζονται. Και εφόσον το ξενοφοβικό μας σύνδρομο, απαγορεύει να δούμε λίγο παραπέρα, να παραδειγματιστούμε από άλλες κοινωνίες, πιο πετυχημένες ή πιο αποτυχημένες, και να κάτσουμε να προβληματιστούμε επί του πρακτέου, θα μπορούσαμε για αρχή να κοιτάξουμε τους εαυτούς μας. Ως κοινωνία πάντα. Ενδεχομένως, κάποια στιγμή που θα πέσουν οι τόνοι, να μπορέσουμε να συνειδητοποιήσουμε και κάποια στοιχειώδη πράγματα. Γιατί, για παράδειγμα η Χρυσή Αυγή έγινε ξαφνικά trendy. Γιατί ο ξενοφοβικός εθνικισμός του Πάνου Καμμένου ταυτίζεται με ένα μεγάλο μερίδιο της Αριστεράς. Γιατί το ΚΚΕ στέλνει συλλυπητήρια στο καθεστώς της Πιον Γιανγκ χωρίς να ξεσηκώνει λαϊκή κατακραυγή. Γιατί διψάμε για συνωμοσίες συμφερόντων εκτός της χώρας και όχι εντός της εσωτερικής μας παράνοιας.

Φώτο: Περιοδικό "Hot Doc"

28 σχόλια:

  1. Υπέροχη ανάρτηση, υπέροχη σκέψη. Ίσως δύο θέματα σε μια ανάρτηση. Αλλά η πρώτη παράγραφος έξοχη και μέσα στην καρδιά μυ και το μυαλό μου. Όμως, για να έχει την σωστή βαρύτητα η πρώτη παράγραφος θα έπρεπε να παραθέτει και από που βγαίνουν τα νούμερα των 90 εκατ., και των 10 εκατ., νεκρών.

    Οι άλλες παράγραφοι, σωστότατες αλλά ανήκουν στην κατηγορία "στου κουφού την πόρτα..." Αν Ρωμιός παραδεχτεί την σοφία της 3ης, 4ης και 5ης παραγράφου, φερ' ειπείν, θα πρέπει αυτόματα να παραδεχτεί ότι δεν μπορεί να έχει την γνώμη που είχε πριν ένα λεπτό. Και αυτό είναι λίγο δύσκολο για τον Ρωμιό, όπως εξηγεί στο κείμενό σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για τα 90 εκατομύρια, εδώ στο οποίο παλιότερα είχα διαβάσει την αναφορά (4). Για τα 60, από διάφορες πηγές.

      (Άσε... μεγάλος μπελάς με τον Ρωμιό!)

      Διαγραφή
    2. Πιστεύω ότι είναι γεγονός πως και ο εφαρμοσμένος κομουνισμός σε κάθε του μορφή στην ιστορία είναι ένα δικτατορικό καθεστώς που μπορεί να συγκριθεί κάλλιστα με οποιοδήποτε ακροδεξιό ή/και Ναζιστικό καθεστώς. Και οι δύο άκρες της πολιτικής εικονογράφησης δεν είναι παρά ολοκληρωτικά καθεστώτα, δικτατορίες, που αμύνονται επιτιθέμενα, δολοφονώντας σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως κλπ., κλπ. Πιστεύω ότι η έμφαση πρέπει να δοθεί στην δικτατορική φύση των καθεστώτων αυτών και η επιχειρηματολογία να μην αφήνει πόρτες και παράθυρα για αντίκρουση.

      Φερ' ειπείν θα μπορούσε κάποιος να αντικρούσει τα νούμερα του Courtois στο λινκ που έδωσες, προτείνοντας, πρώτον ότι οι μέθοδοί του είναι τρομερά γενικευμένοι και ως εκ τούτου τα νούμερα είναι ανακριβή ως προς την ερμηνεία τους, και δεύτερον θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο μόνος λόγος που το ναζιστικό καθεστώς έχει στο ενεργητικό του λιγότερες δολοφονίες από τα κουμουνιστικά ήταν γιατί η δράση του ναζιστικού καθεστώτος έλαβε χώρα σε πολύ μικρότερο χρόνο και σε πολύ μικρότερο γεωγραφικό τόπο από τα κομουνιστικά. Έτσι όμως, αφήνοντας τα νούμερα του Courtois ανοιχτά προς κριτική θα χανόταν το σημαντικό σημείο αναφοράς, το οποίο κάνεις και εσύ, ότι δηλαδή, άσχετα με το ποιός δολοφόνησε τους πιο πολλούς, οι Ναζί και τα κομουνιστικά καθεστώτα δεν είναι μήλα και πορτοκάλια αλλά δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Ότι, στην τελική, η έντεκα το βράδυ από την μία το πρωί δεν απέχουν 22 ώρες αλλά 2.

      Διαγραφή
  2. Νομίζω πως σε ολόκληρη την πρώτη παράγραφο, γράφω ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό που γράφεις κι εσύ :) Απλά, με δικά μου λόγια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σωστός! Απλά είπα να κλείσω την κερκόπορτα μην μπουν μέσα τίποτα ψευτοδικηγόροι του διαβόλου :-)

      Διαγραφή
  3. Στις συνειδήσεις των προοδευτικών ανθρώπων δεν πρέπει να υπάρχουν ζυγαριές γιά τις ζωές των ανθρώπων και γιά τα βασανιστήρια. Με το πρόσχημα και τη δικαιολογία της περικύκλωσης έχουν διαπραχθεί φρικτά εγκλήματα στο όνομα του σοσιαλισμού. Όλες οι τάσεις της αριστεράς πρέπει να δώσουν κάποιες εξηγήσεις γιά τις δίκες της Μόσχας, γιά την Καμπότζη, γιά τον Κώστα Καραγιώργη, γιά την υποστήριξη στη Βόρεια Κορέα, στην Ρουμανία και σε άλλους. Όσο αυτές οι εξηγήσεις δεν δίνονται στους λαούς θα υπάρχει ένα πελώριο ερωτηματικό στην συλλογική κοινωνική μνήμη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δε θα συμφωνήσω. Όχι για τον τρόπο που ξεκινάς (αν και δεν κατάλαβα πώς εξήχθη ο αριθμός των 90 εκατομμυριων νεκρών), όσο για την ταύτιση που τόσο ωραία πλασάρεις. Την ταύτιση των δύο άκρων.

    Κατά τη γνώμη μου μπαίνεις σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι, γιατί η «θεωρία των άκρων» υποβαθμίζει τον κίνδυνο ανόδου της ριζοσπαστικής Ακροδεξιάς και πολύ συχνά τον εγγράφει τεχνηέντως σε πλαίσια τέτοια που να κατασκευάζουν τη συσχέτιση με την Αριστερά (π.χ. ανομία). Δεν υπάρχει κάποιο ιδεατό «κέντρο» ανάμεσα σε δύο, υποτίθεται, «άκρα». Η άνοδος της Χρυσής Αυγής ίσως αποδειχτεί συγκυριακή και να οφείλεται στην πρωτοφανή πολιτική κρίση αλλά σε κάθε περίπτωση η διάδοση ανάλογων ιδεών και πρακτικών δεν μπορεί να αφήνει κανέναν αδιάφορο.

    Παράλληλα, το σχήμα των "άκρων" που τάχα υπονομεύουν τη δημοκρατία, θέλει να αποκρύψει ότι η δημοκρατία κινδυνεύει από τα ισχυρά πλήγματα της επικράτησης του εξτρεμισμού στο κέντρο. Θέλει να αποκρύψει την επικράτηση ενός διπλού εξτρεμισμού, που φαίνεται ότι δεν αντιμετωπίζει ζητήματα συγκατοίκησης: ενός εξτρεμισμού αναρχο-φιλελεύθερου που διαλύει τους κοινωνικούς θεσμούς, και ενός εξτρεμισμού άκρας καταστολής και παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

    Την ίδια όμως στιγμή, η επιχειρούμενη ταύτιση των "άκρων" συσκοτίζει απέναντι σε όλες τις κατακτήσεις του λαϊκού κινήματος. Ακόμα και η ελευθερία μας να γράφουμε εδώ μέσα αποτελεί κατάκτηση του κινήματος, όπως η αξιοπρεπής ζωή, η υγεία και η πρόνοια, η απλωμένη σε όλα τα στρώματα εκπαίδευση και το δικαίωμα της ψήφου. Όταν μιλάμε για άκρα αποκρύπτουμε όσα δε χάρισε ο φιλελευθερισμός, αλλά κατακτήθηκαν με αίμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό που διάβασα εγώ στο κείμενο Δήμο είναι ότι "ο κίνδυνος ανόδου της ριζοσπαστικής Ακροδεξιάς " αντιπροσωπεύει παράλληλους προβληματισμούς με τον κίνδυνο ανόδου της ριζοσπαστικής Ακροαριστεράς. Εσύ δηλαδή λες ότι υπάρχει δικτατορία που να είναι καλύτερη και πιο θεμιτή από άλλη; ή λες ότι τα κομουνιστικά καθεστώτα δεν ειναι δικτατορία;

      Διαγραφή
    2. Δημήτρη, κάθε άλλο. Η κοινωνική κι η εικονική μου παρουσία μόνο υποστήριξη σε δικτατορία δεν επέδειξε. Ωστόσο, όταν καταγράφονται τόσα εκατομμύρια νεκροί από τον κομμουνισμό, γιατί δεν καταγράφονται οι νεκροί της δημοκρατίας και μόνο του φασισμού; Στόχος του κειμένου είναι ταυτιστούν τα δύο άκρα ως ένας κίνδυνος της δημοκρατίας. Πώς ορίζει το ελληνάκι την ακροαριστερά και σε ποιο άξονα το ΚΚΕ ή ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζονται ως άκρα; Δεν υπάρχουν αναρχικοί, εξωκοινοβουλευτική αριστερά; η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι πιο κεντρώα; Οι ΜΛούδες;

      Άρα, όπως το είδα στόχος του κειμένου είναι να εκθέσει μία άποψη κατά της εκλογικής υποστήριξης των αριστερών κομμάτων. Και πάνω σε αυτό τοποθετούμαι.

      Διαγραφή
    3. Δήμο, απ' ότι κατάλαβα εγώ τουλάχιστον, το αγαπητό μας Ελληνάκι δεν είχε σαν σκοπό να εκθέσει μια άποψη κατά της εκλογικής υποστήριξης των αριστερών κομμάτων, αλλά να θυμίσει τους κινδύνους που κυοφορεί η εκλογική υποστήριξη των ακροαριστερών και των ακροδεξιών κομμάτων.

      Το πόσους νεκρούς έχει στο ενεργητικό του το κάθε σύστημα δεν έχει σημασία: σημασία έχει ότι ΕΧΟΥΝ. Αλλά αυτό που επίσης έχει σημασία είναι ότι και τα δύο άκρα ενόνονται στην κορφή του κύκλου και είναι μια από τα ίδια: δικτατορικά καθεστώτα, κατευθύνοντα και ουχί επιτρέποντα σε κανέναν να πει, δημοκρατικά, "ευχαριστώ αλλά δεν θα πάρω". Ή παίρνεις ή την παίρνεις.

      Φυσικά δεν πρότεινα ότι εσύ έχεις ποτέ επιδείξει υποστήριξη σε δικτατορία, όμως δεν απήντησες στην ερώτησή μου: "λες ότι τα κομουνιστικά καθεστώτα δεν είναι δικτατορία;"

      Διαγραφή
    4. Να επαναδιατυπώσω, γιατί ίσως δεν το έθεσα σωστά. Θέλει να εκθέσει μία άποψη καταδεικνύοντας ότι υπάρχει κίνδυνος από την υποστήριξη και των δύο "άκρων" (συμφωνούμε νομίζω) ή όπως το διατύπωσες κι εσύ. Ποιοι ορίζονται στο άρθρο ως ακροαριστεροί, αν δεν εννοούνται το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ; Και ως εκ τούτου δεν ταυτίζονται με το φασισμό; Γιατί τελικά τίθενται κι άλλα ερωτήματα και ζητήματα (τα έθεσα στο πρώτο σχόλιο και δε θέλω να κάνω αντιγραφή).

      Διαγραφή
    5. Νομίζω, απ' ότι ξαναδιάβασα, ότι στο άρθρο αναφέρει ακροαριστερούς και ακροδεξιούς χωρίς να κατονομάζει κόμματα. Το ΚΚΕ το ανέφερε με τ' όνομα όσον αφορά το συλλυπητήριο τηλεγράφημα στην τελευταία παράγραφο και το πως το εξέλαβε (ή όχι) η Ελληνική βάση, αλλά αυτό ήταν σε διαφορετική θεματολογία: εκείνη του ότι ο Έλληνας ζει σε ένα κόσμο συμπερασμάτων χωρίς να έχει ιδία πείρα εκείνου για το οποίο ομιλεί. Τώρα εσύ Δήμο βγάζεις το συμπέρασμα ότι στην αρχή του κειμένου όπου μιλάει για ολοκληρωτικά καθεστώτα εννοεί συγκεκριμένα και μόνο το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ -αλλά δεν το είδα εγώ τουλάχιστον στο κείμενο...

      Πάντως αισθάνομαι αγνοημένος (σνιφ) γιατί συνεχίζεις να μην δίνεις ευθεία απάντηση σε μια απλή και ευθεία ερώτηση μου: "λες ότι τα κομουνιστικά καθεστώτα δεν είναι δικτατορία;"

      Διαγραφή
    6. Δείμο,

      Για τα νούμερα, απάντησα και στον Δημήτρη.

      Για την σύγκλιση τον άρθρων, επειδή βλέπω πως με παρακολουθέις, ένα χρόνο φωνάζω και ωρύομαι ότι πλέον τα δύο άκρα έχουν συγκλίνει και μάλιστα διευρύνοντας τον χώρο τους.

      Δεν με ενδιαφέρει αν αυτός που φωνάζει για κρεμάλες αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερός ή δεξιός. Μου αρκεί που μιλάει για "κρεμάλες". Για το συγκεκριμένο ζήτημα πάντως, επειδή εγώ προσωπικά το έχω εξαντλήσει, σε παραπέμπω σε ένα περιεκτικότατο άρθρο του Δημήτρη Φύσσα.

      Δεν υπονόησα τίποτα με την έννοια ακροαριστερά και ακροδεξιά. Το ΚΚΕ είναι ακροαριστερά, η ΧΑ ακροδεξιά. Οι συγκλίσεις που διαχέονται σε άλλους χώρους είναι στην υποκειμενική αντίληψη του καθενός, και κατ'εμέ δύο αντίστοιχα παραδείγματα είναι πχ ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ο Καμμένος. Και επαναλαμβάνω. Αυτό είναι υποκειμενικό.

      Διαγραφή
    7. Ελληνάκι, βλέπεις, τι γίνεται, ελληνάκι; Κρίνεις ένα πολιτικοοικονομικό σύστημα (τους φόνους) και το συγκρίνεις όχι με ένα πολιτικοοικονομικό σύστημα, αλλά με ένα πολίτευμα. Να μετρήσουμε τους νεκρούς του καπιταλισμού και του σοσιαλισμού (στην ίδια ας πούμε περίοδο); Τα είδα τα νούμερα, αλλά παρατίθενται τόσο επιπόλαια που αντικατροπτρίζουν πλήρως την αμερικανική προπαγάνδα (ούτε τη γαλλική ούτε καν τη γερμανική). Αλλά, αυτό δεν πειράζει. Ένα άρθρο είναι. Η σύγκριση που κάνεις ανάμεσα σε ένα πολίτευμα και ένα σύστημα...

      Βέβαια, εν τέλει είμαι ο τελευταίος που θα υπερασπιστώ ένα σύστημα με το οποίο διαφωνώ. Από ότι κατάλαβα δεν έβαλες το ΣΥΡΙΖΑ ως ακραίο (γιατί νόμιζα ότι κι αυτός εκεί εντάσσονταν κατά το πρότυπο των απολογητών δημοσιογράφων του δικομματισμού). Από τη στιγμή όμως που υπάρχει μία πληθώρα κομμάτων πέραν του ΚΚΕ (το οποίο σίγουρα δε θα κάτσω να το υπερασπιστώ), ίσως πρέπει να εξετάσουμε τη ρητορική των δύο άκρων. Δηλαδή, αν δεχτούμε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ πιο αριστερά στο χάρτη από το ΚΚΕ ή τους αναρχικούς και τους αντιεξουσιαστές ακόμα πιο αριστερά (όπως συνήθως λέγεται), τότε το ΚΚΕ δεν είναι στην άκρη κι άρα όχι ακραίο.

      Σαφώς και ξέρω -και συμφωνώ- για τις κρεμάλες και δεν είχα καμία αναφορά σε αυτό.

      Διαγραφή
    8. Μα η πρακτική εφαρμογή ενός πολιτικοοικονομικού συστήματος, στο τέλος είναι το ίδιο το πολίτευμα. Αν σε όσες χώρες (με κυρίαρχη την ΕΣΣΔ), επιχειρήθηκε να εφαρμοστεί ο κομμουνισμός και τελικά κατέληγε σε στεγνή δικτατορία, σημαίνει ότι ο κομμουνισμός ΔΕΝ μπορεί να εφαρμοστεί υπό τους όρους που προτάσσει Πχ η μαρξιστική θεωρία.

      Ακόμα μου φαίνεται αδιανόητο πάντως που εμπίπτεις στην κατηγορία των ανθρώπων που συγκρίνουν αν τα νούμερα είναι αληθινά, ή αν ο φασισμός ή ο κομμουνισμός είχαν τους περισσότερους θανάτους. Τί ακριβώς κάνουμε; Διαγωνισμό φόνων;

      Υ.Γ. Πώς ακριβώς μετράς τους νεκρούς του καπιταλισμού;

      Διαγραφή
  5. Αν ξαναδιαβάσεις τα σχόλιά μου θα δεις ότι δεν είπα ότι κατονομάζει. Αλλά μη διευκρινίζοντας τι είναι η ακροαριστερά (αναρχικοί; ΑΝΤΑΡΣΥΑ; ΜΛ ΚΚΕ κλπ;) είναι σα μιλά για το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο ίδιος θα διευκρινίσει.

    Και να ζητήσω συγνώμη, το προσπέρασα όντως, μου διέφυγε... Τα ίδια τα καθεστώτα δήλωναν ότι είναι δικτατορία του προλεταριάτου. Είμαι ο τελευταίος δε που θα δεχτώ ότι ήταν δημοκρατικά (με τρόπο τουλάχιστον που εγώ θα ήθελα τη δημοκρατία). Ήταν αυταρχικά και αντι-ανθρώπινα. Σε ανάλογη όμως βάση θέτω και τα δημοκρατικά καθεστώτα, μια και η λέξη "δημοκρατία" ουσιαστικά δηλώνει τη δικτατορία των ελίτ/αστικής τάξης. Αλλού είναι πιο δημοκρατικά, αλλού δολοφονούν ανθρώπους νόμιμα, πάντα όμως κυριαρχούν τα οικονομικά συμφέροντα. Για μένα είναι σχεδόν το ίδιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άρα για να καταλάβω τα καθεστώτα του προλεταριάτου είναι ανάλογα σε αυταρχισμό με τα δημοκρατικά καθεστώτα και για σένα είναι το ίδιο.

      Διαγραφή
    2. Με μόνη δικαιολογία ότι τα μεν εξυπηρετούν το προλεταριάτο (λειτουργώντας σε βάρος της μεσαίας και της αστικής τάξης) και τα δε στο όνομα της κοινής ευημερίας (βλ. αστική τάξη σε βάρος των υπολοίπων στρωμάτων).

      Διαγραφή
    3. Είπα να σταματήσω, αλλά δε μπολώ! δε μπολώ!

      Δελτίο Ειδήσεων, Δήμο, η δικτατορία του προλεταριάτου και εκείνη του εθνο"σοσιαλιστικού" κόμματος (ναζισμού), κλπ., απαγορεύουν στους άλλους να έχουν φωνή ή γνώμη και επιβάλουν την φτώχια και την εξαθλίωση και τον αργό ή γρήγορο θάνατο όλων των άλλων εκτός από ημετέρους. Αυτό που ονομάζεις δικτατορία της αστικής τάξης είναι όταν η ελεύθερη επιχείρηση θέλει να πλουτίζουν όλοι από δεξιά έως αριστερά ώστε να έχουν λεφτά να ξοδεύουν στα προϊόντα της επιχείρησης. Μπορεί αυτό να είναι κυκλικό ακλουθώντας Δαρβινικούς νόμους, και μπορεί τώρα να είμαστε στο κάτω του κύκλου, αλλά το να τα ισοπεδώνεις όλα ως όμοια είναι αφελές, γιατί αυτό που προτείνεις, ότι όλα είναι άκρα, δεν έχει ούτε δεξιά ούτε αριστερά ούτε μέση ούτε λύση πέρα από νοητές ουτοπίες και απλή άρνηση χωρίς ρεαλιστική εφαρμόσιμη αντιπαράθεση.

      Διαγραφή
    4. @thinks
      Εδώ ταιριάζει το "απ' το στόμα μου το πήρες" αλλά νομίζω οτι ματαιοπονείς. Πάμε παρκάτω.

      Διαγραφή
    5. Δημήτρη, ένας άνθρωπος έχει να ζυγιάσει πολλά. Πχ μπορεί κάποιος συνειδητά να επιλέξει την έλλειψη φωνής κι ελευθερίας λόγου μπροστά στην πείνα, την ανεργία και την ισότητα σε λιγότερα έστω αγαθά. Κάποιος άλλος προτιμά να πολεμήσει για να κερδίσει τα δεύτερα αδιαφορώντας για το σύνολο του κόσμου που πεινά. Προσωπικά, όπως προείπα δε θα υπεραπιστώ τα σοσιαλιστικά καθεστώτα. Ωστόσο, είμαι υποχρεωμένος ιστορικά να θυμίσω ότι δεν υπήρχε ούτε πείνα ούτε φτώχεια (με την καταναλωτική έννοια) και σε εκείνη τη δικτατορία είχε η ανθρωπότητα λιγότερα θύματα από τη δικτατορία της αστικής τάξης (Α΄και Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, Αμερικανική και Γαλλική Επανάσταση, αποικιοκρατία, εμπορία φαρμάκων κλπ). Βέβαια, το ίδιο υποχρεωμένος είμαι να σημειώσω ότι η Ποιότητα Ζωής δε σταματά μόνο στην υγεία και την εργασία, αλλά διακρίνεται και από άλλα στοιχεία που στον καπιταλισμό υπάρχουν ακόμα και για το φτωχό προλεταριάτο.

      Τώρα σε τσιγκλάω κι άλλο, αλλά προσπαθώ να είμαι περιεκτικός και σύντομος...

      Διαγραφή
    6. Δήμο, η ιστορία υπάρχει για να μαθαίνουμε από αυτήν, όχι για να αντιμετωπίζουμε το σήμερα μέσα στο καλούπι του χτες. Η επιλογές του καθενός, στις οποίες αναφέρεσαι, εξαρτώνται από την προσωπική δύναμη του καθενός, διανοητική, ψυχική και σωματική, και δεν εξαρτώνται από κανένα άλλο άτομο, σύστημα ή θεωρία παρά τον ίδιο τον άνθρωπο που κάνει την επιλογή. Το ότι φαντάζεσαι ότι με τσιγκλάς σημαίνει πως πιστεύεις ότι μεταδίδεις κάποιο νόημα το οποίο πρέπει να το επιτυγχάνει αυτό, αλλά, μάρτυς μου ο Μαρξ δεν βγάζω νόημα από το τελευταίο σου σχόλιο -ίσως επειδή αναφέρεσαι σε μια δικτατορία όπου δεν υπήρχε πείνα ή φτώχια, αλλά ξέχασες να αναφέρεις πια ακριβώς εννοείς; Εκτός αν εννοείς ότι δεν υπήρχε πείνα και φτώχια στα σοσιαλιστικά καθεστώτα γενικά (από την προηγούμενή σου φράση), οπότε θα έπρεπε να μου διευκρινήσεις σε πια παράλληλη πραγματικότητα ζεις (ο Stephen Hawking έχει προτείνει ότι υπάρχουν άπειρες);

      (όσο για τα περισσότερα θύματα του Α', Β', και των επαναστάσεων και των φαρμάκων που ανέφερες, χάθηκα στον Λαβύρινθο και δεν μου άφησες καν μίτο να βγω έξω. Τι εννοείς; ότι τον Β' Π.Π., και την Αμερικανική επανάσταση την προκάλεσαν οι αστικές τάξεις; Ως Αμερικανός μπορώ να σε διαβεβαιώσω ότι θα υπήρχαν πολλοί ιστορικοί και κοινωνιολόγοι που θα είχαν κάποια ένσταση πάνω σε αυτό το σκεπτικό -εξηγούμενο από τον ίδιο τον Αίσωπο ο οποίος έγραψε ότι όποιος δεν φτάνει την Αμερική την κάνει κρεμαστάρια)

      Διαγραφή
    7. Δείμο, για το αν ένας άνθρωπος είναι πιο ευτυχισμένος σε ένα σοσιαλιστικό ή ένα καπιταλιστικό σύστημα μπορούμε να επιχειρηματολογούμε και οι δύο με τις ώρες. Οπότε σε αυτές τις περιπτώσεις, ισχυρότερη φωνή έχει κάποιος που έχει βιώσει και τα δύο. Διάβασε λίγο Niko Ago στο protagon.

      Διαγραφή
    8. @δείμο: Κι εγώ χάθηκα με το προηγούμενό σου σχόλιο που λες πολλά διφορούμενα: "να θυμίσω ότι δεν υπήρχε ούτε πείνα ούτε φτώχεια (με την καταναλωτική έννοια)" και εν συνεχεία μη εννοούμενα (Γαλλική επανάσταση, Αμερικανική επανάσταση, κτλ.).

      Πείνα με τη... "μη καταναλωτική έννοια" υπήρχε; Ποια είναι αυτή;

      Όσο για το ΣΥΡΙΖΑ, πληροφοριακά αναφέρω ότι ο πρόεδρος Τσίπρας έχει εκφράσει το θαυμασμό του για τη... σκέψη του Μάο Τσε Τουνγκ.

      Διαγραφή
  6. Από τη στιγμή που οποιοσδήποτε ασκεί κάποια μορφή εξουσίας και δεν λογοδοτεί σε κανένα, αργά η γρήγορα θα γίνει δολοφόνος, όποιες κι αν είναι οι πολιτικές του πεποιθήσεις, είτε είναι επιχειρηματίας είτε οδοκαθαριστής.
    Στην Ταϋλάνδη υπήρχε ένα διώροφο εργοστάσιο κατασκευής παιχνιδιών, όταν εκδηλώθηκε πυρκαγιά στον πρώτο όροφο οι εργαζόμενοι έτρεξαν να σωθούν αλλά ο ιδιοκτήτης του εργοστασίου κλείδωσε τις πόρτες για να μην κλέψουν τίποτα. Οι εργαζόμενοι κάηκαν, κανείς δεν σώθηκε. Υπάρχουν ανάλογα παραδείγματα ακόμη και στη δική μας χώρα ελληνάκι.
    Κανένας δεν πρέπει να λειτουργεί εν λευκώ, γιατί τότε μαυρίζουν όλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φτάσαμε και παρακάτω. Δηλαδή η Ταϋλάνδη για σένα είναι το ποιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αστικής δημοκρατίας στο κόσμο. Γιατί κι εγώ άκουσα, σε μια χώρα με αστική δημοκρατία, σε μια τράπεζα που ήθελαν να δουλέψουν οι εργαζόμενοι κάποιοι απεργοί-διαδηλωτές τους κάψαν ζωντανούς.

      Διαγραφή
  7. Θα συμφωνήσω ένθερμα στο ότι πρέπει να εξετάζουμε τα πράγματα και πέρα από την μύτη μας. Το (πολυ-)σύμπαν δεν είναι το τριάρι διαμέρισμα μας και το εξοχικό στην Λούτσα.

    Άλλωστε, τόσα χρόνια γκίνιας από το 1830 που αναγνωριστήκαμε επισήμως σαν κράτος, δεν μπορεί, κάπου εν μέρει θα φταίμε και εμείς και όχι μόνο οι ξένοι, η γκαντεμιά, η κακή συναστρία Όθωνα – Μακρυγιάννη, ή τα διάφορα μασονομάγαζα όπως η Ευρωπαϊκή επιτροπή με σύμβολο τον παντεπόπτη οφθαλμό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...