Τετάρτη, 2 Μαΐου 2012

Να διαβάζω Γαλδαδά;


Διατηρώντας ένα ιστολόγιο εδώ και 3,5 χρόνια περίπου, και έχοντας διαρκή παρουσία στον διαδικτυακό διάλογο, μπορώ να πω ότι από ad hominem επιχειρηματολογία έχω χορτάσει. Για την ακρίβεια έχω σκάσει. Γι’ αυτό και ξεκινώντας την ανάγνωση του τελευταίου άρθρου του κ. Γαλδαδά με τίτλο «Να ψηφίσω Μάνο;», από την πρώτη κιόλας πρόταση («Ο κύριος Στέφανος Μάνος ήταν πάντα ένας πλούσιος άνθρωπος και μιλάει όπως οι πλούσιοι»), ήξερα σε γενικές γραμμές τι θα επακολουθούσε. Πόσο μάλλον, όταν στη δεύτερη πρόταση σερβιρίστηκε έτοιμο και το «ταψάκι» περί φιλελευθερισμού.

Έχω δηλώσει δημοσίως ότι σε αυτές τις εκλογές θα στηρίξω τη Δράση. Όμως εν προκειμένω, δεν είναι η Δράση το θέμα μου, ούτε θίχτηκα από τον κ. Γαλδαδά επειδή «μου προσέβαλλε τον κ. Μάνο». Η ψήφος μου, όπως και η ηλικία μου θα αλλάξουν σε κάποια χρόνια. Η Δράση και ο κ. Μάνος ίσως να μην υπάρχουν, αλλά το επίπεδο επιχειρηματολογίας, δηλαδή το επίπεδο διαλόγου, που έχουμε σε αυτή τη χώρα φαίνεται πως θα διαιωνίζεταιγια πάντα. Αυτή η νοοτροπία του να ρίχνω λάσπη στα μούτρα του άλλου και όχι να ρίχνω νέες ιδέες στις ιδέες του ή τις θέσεις του, είναι αυτό που προσπαθούμε να αποβάλλουμε. Αλλά όπως φαίνεται πάντα βρίσκεται κάποιος «σοβαρός» άνθρωπος που ενδεχομένως πάνω στην παρόρμησή του, κάνει μία μικρή υποχώρηση στο επίπεδό του και αποφασίζει να επιστρέψει στην παλιά καλή επιχειρηματολογία επιπέδου Γυμνασίου.

Ο τίτλος του άρθρου του κ. Γαλδαδά, μου θύμισε πολιτική φρασεολογία δεκαετίας του ’80. Προσωποκεντρικά κόμματα με βαρβάτα ονόματα. «Ψηφίζω Ανδρέα», «δεν θα ψηφίσω Μητσοτάκη», «στηρίζω τον τάδε τζιτζιφιόγκο». Εν τέλει, ψηφίζω «την προεδράρα» και όχι την ομάδα ανθρώπων και ιδεών που τον περιβάλλει. «Μαζί σου Αντρέα για μια Ελλάδα νέα», είναι το σύνθημα που όχι μόνο σημάδεψε τη δική μου γενιά, αλλά έμελε να βάλει και τις βάσεις για τις κουμπαριές και τις λαμογιές που διέσυραν τη χώρα στην κατάσταση που βρίσκεται τώρα.

Στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης, οι πολιτικές ιδέες και οι διακριτές αξίες που χαρακτήριζαν τους ανθρώπους ενός κόμματος δεν ήταν ποτέ το ζητούμενο. Σημασία, στις συνειδήσεις του εκλογικού σώματος είχε «η προεδράρα». Κάπως έτσι, με αυτά τα μυαλά πορευτήκαμε, όχι μόνο για να φτάσουμε στη σημερινή σαπίλα του πολιτικού συστήματος, αλλά για να έχει και το θράσος «η κάθε προεδράρα» ή ο κάθε πολιτικάντης να πουλάει τζάμπα μαγκιά. Για να δίνει δικαίωμα στις νεώτερες γενιές να μουντζώνουν το Κοινοβούλιο και να βάζουν τη Χρυσή Αυγή στη Βουλή.

Εγώ προσωπικά έχω κουραστεί από απλουστεύσεις που σερβίρουν στον αναγνώστη μασημένη τροφή. Έχω κουραστεί να βλέπω ανθρώπους που έχουν προσφέρει στον τόπο να διαβάλλονται από τον οποιονδήποτε επειδή η ιδεολογία τους δεν συνάδει με την υποκειμενική αντίληψη του κ. Οποιουδήποτε. Δεν είναι τρόπος αυτός, ούτε για να ασκήσουμε αυτοκριτική, που τόσο πολύ χρειαζόμαστε, ούτε για να βρούμε τους δομικούς λίθους που θα μας προσφέρουν ένα αισιόδοξο και δημιουργικό πλαίσιο ανάπτυξης και εξόδου από την κρίση. Με θλίβει, λίγες μέρες πριν από τις σημαντικές εκλογές που επέρχονται, ο συναισθηματισμός, ο φθόνος, και η υπεραπλούστευση σύνθετων εννοιών να προβάλλονται ως σοβαρή πολιτική θέση. Είναι τραγικό σπουδαγμένοι και μορφωμένοι άνθρωποι όπως ο κ. Γαλδαδάς να ξεπέφτουν στο επίπεδο που προσπαθεί να μας επιβάλλει η σημερινή «αντεπίθεση των άκρων». Συναισθηματισμός αντί για λογική, φόβος αντί για ψυχραιμία, απλουστεύσεις αντί για αναλύσεις. Προσωπικές επιθέσεις αντί για ιδεολογικές.

Για αυτά που καταλογίζει ο κ. Γαλδαδάς, ενδεχομένως να του απαντήσει ο ίδιος ο κ. Μάνος ή το κόμμα του. Ενδεχομένως, ο πρώτος να έμπαινε στον κόπο να γνωρίσει και άλλους ανθρώπους της Δράσης. Να μάθει κάποια πράγματα παραπάνω. Να γνωρίσει τις αγωνίες αλλά και τις ειλικρινείς προσπάθειες πολλών ανθρώπων της Δράσης που αν και προέρχονται από ετερόκλητους ιδεολογικούς χώρους, έχουν κάνει τους προσωπικούς τους συμβιβασμούς ώστε να συμφωνήσουν σε δυο τρία βασικά ρεαλιστικά οράματα. Από αυτά που δυστυχώς ή ευτυχώς χρειάζονται και την μηχανιστική χρήση των αριθμών που τόσο πολύ φαίνεται να τρομοκρατούν τον κ. Γαλδαδά.

Με Εκτίμηση,

ελληνάκι


12 σχόλια:

  1. Γενικώς το άρθρο έδειχνε μία μικρή εμμονή νομίζω. Είναι όντως εκείνη η λογική της δεκαετίας του '80. Δεν ξέρω τον αρθρογράφο σίγουρα.

    Απο εκεί και πέρα σε τούτες τις εκλογές το διαδίκτυο έδωσε τέτοιο βήμα, ώστε πια ο καθένας εκφράζει εύκολα τις θέσεις του. Και τούτο ουσιαστικά σημαίνει ότι ο καθημερινός διάλογος μεταφέρθηκε και στο διαδίκτυο, η ίδια ελαφρότητα, η ίδια κακεντρέχεια ή κενότητα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. http://nikorestis.blogspot.com/2012/05/blog-post.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σόρι, αλλά ο αρθρογράφος -και είναι δικαίωμά του- επιχειρεί να ασκήσει κριτική σε μια συγκεκριμένη εικόνα που ο κ. Μάνος επιχειρεί να περάσει προς τα έξω, του "λογικού", του "μετρημένου", του "αντικειμενικού" και (παρότι ο συγκεκριμένος αρθρογράφος δεν μου έχει κινήσει το ενδιαφέρον στο παρελθόν) βρίσκω ότι εδώ είναι bull's eye, που λένε. Ο Μάνος εκπροσωπεί τη λογική του νεοφιλελευθερισμού/λιμπερταριανισμού που συμπυκνώνεται, όπως αποδείχθηκε και από την κρίση του 2008, ή από περιπτώσεις όπως της Enron, στο απόφθεγμα "τα κέρδη δικά μου, οι ζημιές στο λαό". Επίσης, σε μπλογκ που βρίσκεται στη λίστα σου υπήρχε μια πολύ εμπεριστατωμένη κριτική στην πρόταση της Δράσης για την εγγυημένη σύνταξη.
    Παράλληλα, θέλω να συμπληρώσω ότι, χάρη στην αδυναμία των δεξιών πολιτικών να ξεπεράσουν τη λογική του κόμματος - τσιφλικιού, η Δράση, η Δημοκρατική Συμμαχία και η Δημιουργία Ξανά, δηλάδή, τρεις σχηματισμοί που παρουσιάζονται ως "φιλελεύθεροι", κατεβαίνουν χωριστά στις εκλογές και αν δεν πιάσουν το πολυπόθητο 3%, μάντεψε πού θα πάει το ποσοστό τους.
    Προφανώς και σέβομαι την δημόσια επιλογή σου -το ίδιο έκανα κι εγώ. Όμως, αυτό δε σημαίνει ότι η επιλογή σου/μου είναι υπεράνω κριτικής, ιδίως, δε, όταν αυτή γίνεται με -κατά την άποψή μου- ορθολογικά επιχειρήματα: ακόμα και η πρώτη φράση του άρθρου έχει λογική, διότι τοποθετεί τον άνθρωπο σε ένα κοινωνικό/οικονομικό πλαίσιο που, είτε μας αρέσει είτε όχι, τον καθορίζει σε μεγάλο βαθμό. Ο Μάνος και ο κάθε Μάνος/Βενιζέλος/Τσίπρας/Σαμαράς/οποιοσαλλοσθέλεις δεν έπεσαν από την αχλαδιά, ούτε υπάρχουν εκ παρθενογένεσης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα προτιμούσα ένα άρθρο με περιεχόμενο σαν την απάντησή σου, παρά άκυρες απλουστεύσεις όπως "Το κράτος το μισεί και θα ήθελε αν είναι δυνατόν να το εξαφανίσει. Να πάνε όλα στους ιδιώτες." ή η άσκηση κριτικής στην οικονομική του κατάσταση και η αυθόρμητη συσχέτιση αυτής με την ικανότητά του να διοικεί.

      Δεν με χαλάει η κριτική στον Μάνο. Αλοίμονο! Με χαλάει η "κατινίστικη" κριτική. Δηλαδή η προσωποκεντρική, αυθαίρετη και άνευ ικανοποιητικών εξηγήσεων στο άτομο και όχι τον πολιτικό.

      Διαγραφή
    2. Μα, για την προσωποκεντρική κριτική ευθύνεται πρωτίστως ο ίδιος ο Μάνος: έχω διαβάσει και δει αρκετές συνεντεύξεις του και έχω παρατηρήσει ότι τα "εγώ είπα", "εγώ πρότεινα", "εγώ προέβλεψα" τά'χει ψωμοτύρι. Ε, αφού "εσύ" τα έκανες όλα αυτά, "εσένα" θα κριτικάρω.
      Πέραν αυτού, όμως, θα μείνω σε δύο βασικά ζητήματα που το άρθρο υπογραμμίζει. Το πρώτο έχει να κάνει με τον πλούτο του Μάνου. Χωρίς να είμαι κουμουνιστής (χεχε...), δεν μπορώ να αποφύγω να μιλήσω για ταξικότητες, τόσο στο λόγο, όσο και στο συνολικό comportement, που λεν και στο χωριό του Αλογοσκούφη. Δεν αμφισβητείται η ικανότητά του να διοικεί, αλλά κρίνεται η προσέγγισή του στη διοίκηση.
      Το δεύτερο ζήτημα αφορά στη θέση του Μάνου για το "μικρό Κράτος", θέση που μονίμως υπογραμμίζουν όλοι οι λιμπερταριανοί/νεοφιλελεύθεροι. Το μικρό ή μεγάλο Κράτος δεν είναι πανάκεια: υπάρχουν χώρες (Σουηδία, Γαλλία) με μεγάλο κρατικό τομέα που τα πάνε μια χαρά και χώρες με σχετικά μεγάλο Κράτος (π.χ. Ελλάδα) που βουλιάζουν. Αυτό δεν έχει να κάνει με το μέγεθος, αλλά με την... τεχνική. Το να κάνεις τα πάντα ιδιωτικά, δεν σημαίνει ότι θα πετύχεις καλύτερες αποδόσεις. Έτσι, η εμμονή με το μικρό Κράτος (ιδίως σε μια περίοδο κρίσης, που αυτό θα έπρεπε να αποτελεί το δίχτυ προστασίας όλων μας), εμένα τουλάχιστον με υποψιάζει.
      Αυτά και... σταματώ το highjacking του βλογίου σου! :-)

      Διαγραφή
  4. "όπως αποδείχθηκε και από την κρίση του 2008, ή από περιπτώσεις όπως της Enron, στο απόφθεγμα "τα κέρδη δικά μου, οι ζημιές στο λαό""

    Σε ποιούς πήγαν τα κέρδη και σε ποιούς οι ζημιές ήταν αποτέλεσμα του πλήρους ελέγχου του τραπεζικού τομέα απο το κράτος και της σχέσης των κυβερνώντων με τους τραπεζίτες.

    Όσον αφορά την Εnron, επειδή ακριβώς ήταν ιδιωτική εταιρεία και όχι του "ευρύτερου δημόσιου τομέα", χρεωκόπησε, έκλεισε, οι μέτοχοι έχασαν τα λεφτά τους και οι διοικούντες είναι στην φυλακή.

    Όσο για την "εμπεριστατωμένη μελέτη" του ιερατείου της επανάστασης σχετικά με την πρόταση για τις συντάξεις της Δράσης, αποτελείται απο ένα νούμερο που υπολόγισε"χονδρικά" ο ιερέας αφού μάσησε φύλλα δάφνης.
    Λεπτομέρειες δεν χρειάζεται να μας δώσει.
    Αρκεί η απάντηση να ταιριάζει με την μυθολογία που έχουμε φτιάξει και μας ζεί τόσα χρόνια.

    Τα νούμερα που αφορούν το θέμα αυτό είναι διαθέσιμα στο διαδίκτυο και μπορείς να κάνεις μόνος σου τους υπολογισμούς, χωρίς να χρειαστείς τεχνική βοήθεια απο τρίτους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Σε ποιούς πήγαν τα κέρδη και σε ποιούς οι ζημιές ήταν αποτέλεσμα του πλήρους ελέγχου του τραπεζικού τομέα απο το κράτος και της σχέσης των κυβερνώντων με τους τραπεζίτες".
      Χωρίς παρεξήγηση, μάλλον θα πρέπει να αντιστρέψεις την εξουσιαστική ισχύ μεταξύ κράτους και τραπεζών για να δεις την πραγματική εικόνα. Εκτός αν πιστεύεις ότι λόγω επιρροής του Κράτους οι τελευταίοι υπουργοί Οικονομικών των ΗΠΑ προέρχονται ολοινοί από ένα συγκεκριμένο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα...

      Διαγραφή
    2. Δεν τους διαχωρίζω γιατί αποτελούν μια ενιαία ομάδα τα μέλη της οποίας κατα καιρούς αλλάζουν θέσεις μεταξύ τους και ανάμεσα σε κυβερνητικές και τραπεζικές θέσεις.
      Εξ άλλου μην ξεχνάμε και τα αντίστοιχα ευρωπαικά παραδείγματα (Μόντι, Παπαδήμος, Ντράγκι κλπ).

      Όσο το κράτος ελέγχει το τραπεζικό σύστημα, την έκδοση χρήματος και τα επιτόκια, αυτή η ομάδα θα κάνει πάρτυ,εις βάρος των παραγωγικών τάξεων. Και τα τρία αυτά πρέπει να επιστρέψουν στην λειτουργία της ελεύθερης αγοράς. Να δανείζουν χωρίς καμμιά εγγύηση απο το κράτος, σύμφωνα με τις καταθέσεις που έχουν, να χρεοκοπούν όταν υπερβούν τα όρια για να αυξήσουν τα κέρδη και τα μπόνους και να ορίζουν ανταγωνιστικά τα επιτόκια ανάλογα με την προσφορά των αποταμιευτών και την ζήτηση των επιχειρήσεων.

      Διαγραφή
  5. Βασικά ο Γαλδαδάς κάνει το σύνηθες λάθος να μπερδεύει με το Μάνο με τους ορίτζιναλ φιλελευθεριστές (το νεοφιλελεύθερος έχει πεθάνει ως όρος και το ζόμπι του κυκλοφορεί αποκλειστικά στην Ελλάδα, άντε και λίγο στους Ευρωπαίους αριστερούς), οι οποίοι μέσες άκρες λένε ίσες ευκαιρίες αλλά άμα τη γαμήσεις τη γάμησες. Και αυτοί ναι, όσοι έχω γνωρίσει είναι άνθρωποι λυμένων προβλημάτων, ή άνθρωποι που θα πατήσουν επί πτωμάτων για να τα λύσουν.

    Ο Μάνος σε καμία περίπτωση δεν είναι τόσο ανάλγητος, αλλά ο Γαλδαδάς επί της ουσίας δεν έχει άδικο. 80% των ανθρώπων που έχω στο facebook θα το έριχναν στη Δράση, αλλά λόγω καταβολών μου και εγώ και αυτοί ζουν στο εξωτερικό, και αυτό γίνεται σε τέτοιο βαθμό που σήμερα κάποιος εύστοχα έγραψε "το μόνο που λείπει στη Δράση είναι οι ψηφοφόροι που να μένουν στην Ελλάδα". Οπότε ναι, ο Μάνος είναι ένας πλούσιος τύπος που μιλάει όπως οι πλούσιοι, και δυστυχώς ενώ έχει τεράστια απήχηση στους αστούς, ειδικά στους κάτω των 40, και ειδικά στους απολιτίκ, είναι πιθανό να μην καταφέρει να μπει στη Βουλή, γιατί με τους προοδευτικούς γόνους Βορείων Προαστίων μόνο δε γίνεται δουλειά. Και η ΔΗΜΑΡ, που με είχε ενθουσιάσει στην αρχή και τώρα, αν και θα τους ψήφιζα αν μπορούσα, με έχει απογοητεύσει, τουλάχιστον έχει καταφέρει να κρατήσει ένα σταθερό 7-8%, γιατί έχει αρκετά πιο ευρεία απήχηση από το φυσικό της περιβάλλον, δηλαδή τους τους αριστερούς αστούς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μπορώ να πω ότι είναι ίσως το πρώτο άρθρο σας που με στεναχωρεί. Η αυστηρότητα και οι έμμεσοι προσωπικοί χαρακτηρισμοί προς τον αρθρογράφο μειώνουν σε ένταση τα όποια λογικά επιχειρήματά σας και θεωρώ ότι το άρθρο σας καταλήγει να "κάνει" τα ίδια λάθη με αυτά που ισχυρίζεστε ότι έχει το άρθρο που κρίνετε. Ενδεχομένως με άλλο ύφος και άλλη αισθητική αλλά προσχηματικά ίσως (θέλω να πιστεύω πως όχι)γιατί το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Ο κ.Γαλδαδάς δε νομίζω ότι απόσκουσε σε μια επιχειρηματολογία απέναντι στο πρόγραμμα της Δράσης απλά να μιλήσει για την προσωπική αίσθηση και άποψή του για τον Πρόεδρο ενός κόμματος που μετέχει στις εκλογές. Ενδεχομένως αφορμή για το άρθρο του να υπήρξε η συνέντευξη του κ. Μάνου στο ekloges12. Το «Ο κύριος Στέφανος Μάνος ήταν πάντα ένας πλούσιος άνθρωπος και μιλάει όπως οι πλούσιοι» είναι αυτό που σκέφτηκα και εγώ παρακολουθώντας τη συγκεκριμένη συνέντευξη και δυστυχώς και τις προηγούμενες ή επόμενες του κ. Μάνου. Αυτό σημαίνει ότι είμαι συναισθηματική, χωρίς λογική, φοβική, με φθόνο ή έχω την τάση να υπεραπλουστεύω τα πράγματα; Η επιλογή συγκεκριμένων φράσεων όπως το "μισεί" το κράτος ενδεχομένως να γίνεται εσκεμμένα από τον αρθρογράφο για να τονίσει τις όποιες ιδεολογικές διαφορές του με τον κ. Μάνο και δεν το βρίσκω αδόκιμο ούτε προσβλητικό. Κάθε αρθρογράφος έχει το ύφος του και εσείς στο παρελθόν υπήρξατε κυνικός με τις εκφράσεις σας.
    Καλώς ή κακώς για πολλούς από εμάς ο Πρόεδρος ενός κόμματος δεν είναι συμβολικός πια αλλά σημαντικός όχι μόνο για την εικόνα αλλά και για τις τις προτάσεις ή αργότερα για τις επιλογές ή τα έργα του κόμματος αν εκλεγεί στη βουλή. Πολλοί σοσιαλδημοκράτες δε θα ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ γιατί θεωρούν ότι ο Βενιζέλος δεν είναι σοσιαλδημοκράτης, πολλοί συντηρητικοί δε θα ψηφίσουν ΝΔ γιατί θεωρούν ότι ο Σαμαράς εκφράζει μια λαική δεξιά που κινείται στα όρια του εθνικισμού και της θρησκοληψίας, πολλοί αριστεροί δε θα ψηφίσουν Κουβέλη γιατί βλέπουν ένα πολιτικό άχρωμο που αποφεύγει την ευθύνη της απόφασης, πολλοί ακροαριστεροί δε θα ψηφίσουν Τσίπρα γιατί κινείται στα όρια της "σχιζοφρένειας", πολλοί φιλελεύθεροι δε θα ψηφίσουν Δημοκρατική Συμμαχία γιατί θεωρούν τη Μπακογιάννη μέρος υπάρχοντος σάπιου συστήματος, πολλοί "λογικοί" ή "ορθολογιστές" δε θα ψηφίσουν Δράση γιατί κρίνουν ότι ο κ.Μάνος είναι ελιτιστής και ταυτίζεται με τους "έχοντες".
    Τα κόμματα ανέκαθεν υπήρξαν πολυσυλλεκτικά και όλα τα κόμματα με εξαίρεση το ΚΚΕ είχαν στους κόλπους τους αξιόλογους, εργατικούς, μετριοπαθείς, ειλικρινείς στις προθέσεις τους, προοδευτικούς και μεταρρυθμιστές. Αλλά πάντα τις αποφάσεις έπαιρναν οι άνθρωποι του Προέδρου και ο Πρόεδρος. Η Δράση με την μέχρι τώρα προεκλογική της πορεία φαίνεται (δεν ξέρω αν είναι) να είναι ένα κόμμα του Προέδρου. Και αυτό είναι μια αίσθηση δεν έχω ούτε για αυτό επιχειρήματα άρα είμαι συναισθηματική και όχι λογική κατά τη γνώμη σας.
    Εν κατακλείδι στο βαθμό που το κείμενο του κ.Γαλδαδά υπήρξε χωρίς επιχειρήματα με προσωπικές απόψεις και ιδεολογικές διαφοροποιήσεις, το δικό σας κινείται στο ίδιο κλίμα. Προσωπικά το δικό σας με φόβισε περισσότερο.
    Με εκτίμηση
    fotini

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα σε παραπέμψω στην απάντησή μου στον/στην Khlysty. Μην επαναλαμβάνομαι.

      Διαγραφή
  7. Επαναλαμβάνομαι - αλλά μόλις ένας γνωστός μου απόφοιτος Κολλεγίου είπε το εξής: "Δεν έχω καταλάβει αν η Δράση είναι κόμμα ή ο Σύλλογος Αποφοίτων Κολλεγίου Αθηνών". Και αυτό νομίζω συνοψίζει πολύ περιεκτικά το βασικό πρόβλημα της Δράσης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...