Σάββατο, 25 Αυγούστου 2012

Το αυγό το φιδιού έγινε μικρόβιο


Ο Δήμος Κορινθίων (αυτός του οποίου ο Δήμαρχος έκοψε την παροχή νερού στο στρατόπεδο των μεταναστών, και δήλωσε πως βρισκόμαστε σε πόλεμο…), συμμετέχει κάθε χρόνο στην «Ώρα της Γης». Βέβαια οδηγώντας στην Κορίνθου – Πατρών, κάπου εκεί κοντά στο Ζευγολατιό σε παίρνει η μπόχα από 2-3 παράνομες χωματερές κοντά σε κάτι ρέματα, όπου χρόνια τώρα πάει ο γνήσιος ο Έλλην Κορίνθιος πολίτης και αμολάει τα σκουπίδια του χωρίς ποτέ να έχει κινητοποιηθεί η οποιαδήποτε Αρχή. Προφανώς η έννοια «σκουπίδι» είναι αμφιλεγόμενη στον Δήμο όπου η Χρυσή Αυγή έβγαλε ένα άνετο 11,38% στις τελευταίες εκλογές.

Κάπως έτσι αμφιλεγόμενη φαίνεται πως είναι και η έννοια του «celebrity» στο Νομό Αιτωλοακαρνανίας, όπου ο Κώστας Μπαρμπαρούσης, (αυτός που γελάμε συνέχεια με την Καραϊσκάκης-alike φάτσα του και κάνουμε εξυπνακίστικα σχόλια στα social media…) φέτος το καλοκαίρι πόζαρε σε όλα σχεδόν τα τοπικά blogs, ενώ διάφορες Αιτωλοακαρνάνες κορασίδες αστειευόμενες στα καφέ έλεγαν τι τεκνό που είναι.

Με την ίδια «κοριτσίστικη» αθωότητα, η πλειοψηφία των ΜΜΕ, φιλοξενεί καθημερινά πλέον δηλώσεις ή ενέργειες Χρυσαυγιτών βουλευτών και στελεχών. Η αθωότητα βέβαια παραμένει στη βιτρίνα. Στο δια ταύτα, οι απανταχού δημοσιογραφίσκοι θέλουν να αγγίξουν το στοιχειώδες λαϊκό αίσθημα. Αυτό που δεν έχει καμία λογική αλλά μόνο συναισθηματισμό. Ενδόμυχα, οι περισσότεροι επαγγελματίες πανελίστες θα ήθελαν να έχουν καθημερινά έναν Κασσιδιάρη να σκάει μπουκέτα στους συνομιλητές τους, γιατί ξέρουν πως την υπόλοιπη μέρα τα καφενεία και τα social media θα αναπαράγουν το σκηνικό. 

Το βασικό μότο του φασισμού: «Ένα σύνθημα είναι χίλιες φορές δυνατότερο από μία αναλυτική έκθεση χιλίων λέξεων». Ο ισοπεδωτισμός, η ανοησία και ο παραλογισμός της Χρυσής Αυγής, παρελαύνουν καθημερινά πλέον μπροστά στα μάτια μας, ως ο πολιτικός λόγος που αγγίζει το λαϊκό αίσθημα. Δεν λέει άλλωστε κάτι διαφορετικό από αυτά που διακηρύττουν και τα υπόλοιπα κόμματα του λαϊκισμού. Μία σαλάτα από συνομωσία, εθνική ψωροπερηφάνια, αντικαπιταλιστικά παραληρήματα και ρητορικές μίσους γενικά και αόριστα για το σύστημα, τους προδότες πολιτικούς και τους προσκυνημένους σε ξένα συμφέροντα.

Ο φασισμός δεν πλησίασε ποτέ τις μάζες, επειδή ξυπνούσε τον εγκληματία-ζώο στον καθένα μέσα του, αλλά επειδή ισοπέδωνε, λαΐκιζε και με τρόπο υποχθόνιο πάντρευε το μίσος με την εύκολη σκέψη και το συναίσθημα. Ο γερμανικός λαός που ανέδειξε τον Χίτλερ τη δεκαετία του ’30, δεν ήταν όλοι μισάνθρωποι και ρατσιστές. Ήταν όμως απελπισμένοι, με αρκετά κοινωνικά στρώματα εξαθλιωμένα από την οικονομική κρίση και με μια πρώτιστη ανάγκη για συνθηματολογία εύκολων λύσεων. Οι Χρυσαυγίτες που πλέον έχουν καθημερινή παρουσία στα τηλεοπτικά πάνελ, δεν μιλάνε για φόνους, μαχαιρώματα και σφαγές. Μιλάνε για την φτώχεια και την πασπαλίζουν με λίγο πατριωτικό αίσθημα εδώ, λίγο αντιπολιτικό μένος εκεί και ένα κερασάκι στοιχειώδους συνομωσιολογίας στη μέση. Ο τρόπος που μετά η φτώχεια συνδέεται διαδοχικά με τους μετανάστες είναι ο τρόπος που στο τέλος περνάει και το μήνυμα που θέλει να περάσει η Χρυσή Αυγή.

Η αντίδραση στον λαϊκίστικο φασισμό της Χρυσής Αυγής, δεν μπορεί να είναι ο λαϊκίστικος ισοπεδωτισμός της Αριστεράς. Η αντίδραση στον λαϊκισμό του ισοπεδωτισμού και της συνθηματολογίας που απευθύνεται στο «λαϊκό αίσθημα», μπορεί να είναι μόνο η επιχειρηματολογία και η ανάλυση που απευθύνεται στην «λογική του ατόμου». Ποτέ δεν θα μπορούσε να υπάρξει «λαϊκή λογική» άλλως τε. Ο λαός, δηλαδή η μάζα, δεν έχει χρόνο για να σκεφτεί˙ διψάει πάντα για ένταση και γρήγορα συνθήματα που θα τον καθοδηγούν. Το άτομο, από την άλλη, έχει τον χρόνο και το χώρο να μελετήσει, να αναλύσει, να στοχαστεί και να απορρίψει το «ζώο-εγκληματία» μέσα του. Όπως έχει ξαναγραφτεί εδώ, η λέξη «λαός» δεν περιγράφει διαφορετικούς ανθρώπους με διαφορετικές ανάγκες και διαφορετικές φιλοδοξίες, αλλά μία ομοιογενή μάζα που βρίσκεται στο έλεος του κάθε δημαγωγού ή δικτάτορα ή κάποιου ευφάνταστου δόγματος. Οι άνθρωποι της Χρυσής Αυγής το γνωρίζουν αυτό και φαίνεται πως έχουν βρει τον τρόπο, αργά αλλά σταθερά να αποκτούν τα «χαρίσματα» του δημαγωγού, του οποίου τα σκήπτρα κάποτε κράταγε και κράδαινε η νεοελληνική Αριστερά.


10 σχόλια:

  1. Τα ΜΜΕ προσεύχονται για οτιδήποτε θα κάνει θεατές να κοιτάνε, σε οποιαδήποτε χώρα. Η Χρυσή Αυγή απλά απελευθερώνει το ποιός και τι είναι ο Έλληνας διοχετεύοντάς το στους πιο "εμφανείς" και πιο αγράμματους. Νομίζω ότι η ανάρτησή σου βρίσκεται στην τελευταία παράγραφο η οποία διερωτάται μήπως στην Ελλάδα δεν υπάρχει καν αριστερά -αλλά μόνο ο ίδιος πυρήνας με διαφορετικές εκδηλώσεις και ενδυμασίες, οι οποίες απλά υπηρετούν την εκδήλωση της ύψιστης τέχνης του Έλληνα: την δικαιολογία και την αποποίηση ευθύνης μέσω της σοφιστείας και της σοβαροφάνειας. Διότι ποίος πλέον σοβαροφανής από τον Έλληνα "αριστερό" που τίποτα δεν επιτυγχάνει ποτέ παρά την αποποίηση ευθύνης...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Στη χώρα της απολύτου έκπτωσης της κοινής λογικής κερδίζει πάντα όποιος απευθύνεται -με τον πιο επιτήδειο τρόπο- στα ένστικτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εάν θέλετε να καλλιεργήσετε λαϊκισμό, το καλύτερο λίπασμα είναι η αχρήστευση των δημοκρατικών θεσμών. Ένα πρακτικό παράδειγμα: Ο διορισμός των ανώτατων δικαστών από την εκάστοτε κυβέρνηση (όπως συμβαίνει τόσα χρόνια), αντί της εκλογής τους από το δικαστικό σώμα. Έτσι εξασφαλίζεται η σιωπή των ανώτατων δικαστών μπροστά σε τυχόν (λέμε τώρα) σκάνδαλα αν έχουν αναμειχθεί υψηλά ιστάμενοι πολιτικοί. Παράλληλα, η αίσθηση "χούντας", ή "έλλειψης δικαιοσύνης" αρχίζει και μεγαλώνει - ότι πρέπει για να δυναμώσει κάθε λαϊκισμός που υπόσχεται την αποκατάσταση (ή αντικατάσταση) των ψευτο-θεσμών με χαστούκια.

    Τα αποτελέσματα είναι θεαματικά και γρήγορα θα έχετε ένα εκπληκτικό πολιτικό χωράφι με ψηλά λαικιστικά κόμματα και ομάδες που θα ξεφυτρώνουν παντού - τόσο αριστερά, όσο και δεξιά.

    Πριν αρχίσουμε όμως να ξεριζώνουμε τα αντιαισθητικά για την δημοκρατία μας χορτάρια, ας σκεφτούμε τι ακριβώς σπείραμε τόσα χρόνια - τι σπόρους πετάγαμε (από το κέντρο), πως χειριστήκαμε τους θεσμούς που ελέγχαμε (πχ την αστυνομία), και τι ακριβώς περιμέναμε από αυτό τον τρόπο διαχείρησης...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Η δημοκρατία είναι ο θεσμός που συνθέτει τις διαφορετικές απόψεις, που επιτρέπει να σκέφτεσαι μόνος αλλά να δρας συλλογικά. Βασικό είναι η ατομική σκέψη και τελικά, μετά από διάλογο, ο συμβιβασμός σε αυτό που αποτελεί το κοινό των περισσότερων. Ο συμβιβασμός εδώ είναι εθελούσιος και συνειδητός.

    Στα φασιστικά καθεστώτα απ΄ την άλλη δεν υπάρχει συμβιβασμός. Υπάρχει μια άποψη, ένας αρχηγός ένας θεός. Μια απλή πρόταση που όποιος δεν την δέχεται είναι εχθρός μας. Γι αυτό οι έννοιες καθαρότητα, γνησιότητα, απόλυτο, έχουν τόσο μεγάλη σημασία σε τέτοια συστήματα σκέψης. Γι αυτό υπάρχει πάντα ένα βιβλίο, η Βίβλος, το Κεφάλαιο, ο Αγών μου που αποτελεί την αρχή και το τέλος.

    Ο φασισμός μοιραία γίνεται βίαιος γιατί είναι κόντρα στην φύση του ανθρώπου. Η αλήθεια δεν είναι ποτέ μια, το δίκαιο το δικό μου δεν μπορεί να είναι ίδιο με το δίκαιο του άλλου. Το κενό μεταξύ των διαφορετικών απόψεων το καλύπτει η βία: η αναγκαστική, προκρούστεια εξομοίωση όλων στην κυρίαρχη άποψη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μαι, πόσο δίκιο έχεις. Θα αφήσουμε τους φιλελεύθερους να διώξουν εκείνοι τη Χρυσή Αυγή. Η αριστερά απέναντι στο φασισμό είναι λαϊκιστές. Οι φιλελεύθεροι και οι νεοφιλελεύθεροι είναι η γνώσια λογική απάντηση στο φασισμό (όπως το βιώσαμε το 67 που κρύφτηκαν όλοι ή όπως το βιώσαμε το 2012 όπου η Χρυσή Αυγή ενισχύθηκε από φιλελεύθερα σχήματα και πρωτοβουλίες που υιοθέτησαν τις ρατσιστικές της δηλώσεις και θέσεις).
    Φευ, δυστυχώς η αριστερά είναι τόσο μικρή μπροστά στην πείνα που έφερε ο (νέος και ο παλιός) φιλελευθερισμός. Αλλά να εμφανίζεται και η αριστερά λαϊκίστικη απέναντι στο φασισμό, είναι λίγο περίεργο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν μίλησα πουθενά ούτε για φιλελεύθερους, ούτε για νεοφιλελεύθερους. Αυτή η εμμονή οι ιδέες να κατηγοριοποιούνται σε πολιτικούς χώρους, αρμόζει σε ολόκληρωτικούς τρόπους σκέψης όπως ο φασιστικός ή ο αριστερός, οπότε πάλι στα λόγια μου έρχεσαι μάλλον.

      Διαγραφή
  6. Η Δημοκρατία είναι δύσκολο πράγμα, Ελληνάκι μου... Είναι όταν πρέπει η πρώτη φροντίδα μας να επιτρέπει σε όλους, και να απαιτεί να επιτρέπεται σε όλους, ο λόγος και η παρουσία. Ιδίως να επιτρέπεται στους πιο απεχθείς και ηλίθιους και των δύο άκρων -επειδή είναι ακριβώς οι ηλίθιοι και των δύο άκρων που κάνουν την αποπομπή να φαίνεται λύση ελκυστική. Το θέαμα παρατίθεται (έστω και άνευ άρτου) όταν βλέπεις τους φασίστες της αριστεράς να καταδιώκουν επί σκηνής τους φασίστες της δεξιάς και να παίζουν το παιγνίδι του να βρουν ποιό είναι το ολοκληρωτικό σκεπτικό που έχει την μακρύτερη μαγκούρα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Η ολη κατάσταση εχει γίνει αφόρητη, δεν αντέχεται αυτή η διάχυση του μίσους προς τα πάντα και κυριότερα προς στους αδύναμους.

    Είμαστε βαθιά ηλίθιος λαός, γεμάτος με φλώρους και παρτακιδες.

    Πάντως τον φασισμό τον φέρνει ο λαϊκισμός και ολα τα κόμματα λαΐκισαν. Επέλεξα εκείνο που θεωρώ πως τουλάχιστον είπε την αλήθεια ως έχει (άσχετα αν διαφωνώ με τις λύσεις του) που ήταν το ΚΚΕ και γι'αυτο το λόγο κιόλας καταποντίστηκε και σε ψήφους.

    Μπορεί να μην ήταν η καλύτερη επιλογή άλλα δε τη μετανιώνω, κανείς λογικός άνθρωπος δεν είναι περήφανος για τη ψήφο του έτσι όπως έχει εξελιχθεί το πράγμα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είχα γράψει κι εγώ, ότι παρά την πλήρη αντίθεσή μου στην πολιτική και κοινωνική τοποθέτηση, το ΚΚΕ ήταν το μόνο που μου ενέπνευσε σεβασμό, κι ας μηντο ψηφίσω ποτέ, ακριβώς γιατί είπε την αλήθεια όπως την έβλεπε. Το να έχει κανείς αρχές και να λέει την αλήθεια είναι στο τέλος πιο σημαντικό από το αν κάνει λάθος ή όχι.

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...