Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2009

Το μεγάλο χωριό

Η Ελλάδα, εκτός από το κατοχικό σύνδρομο (που είναι υπαίτιο για τους θεατρινισμούς της χλιδής), πάσχει και από το σύνδρομο του «χωριού», όπου μία ολόκληρη κοινωνία ενός Κράτους συμπεριφέρεται λες και ζει ακόμα στο χωριό της...

Ο «Πρόεδρος» (δηλαδή ο κάθε κυβερνητικός πολιτικός ή εκλεγμένος βουλευτής) δεν πρέπει να είναι απαραίτητα καλλιεργημένος, μορφωμένος ή ικανός, αρκεί να είναι καλός «κουμπάρος», πράγμα που υποδηλώνει ότι έχει γνωριμίες, δηλαδή τα κατάλληλα κονέ (ελληνιστί). Για να είναι καλός κουμπάρος σημαίνει ότι το φαίνεσθαί του είναι... χορατατζίδικο, ευχάριστο και ευρέως καλαίσθητο, άσχετα άμα το γίγνεσθαί του έχει πιάσει πάτο.

Και φυσικά μέσα στο φαίνεσθαι, περιλαμβάνεται το ντύσιμο, η κουμπαριά, ο σεξουαλικός προσανατολισμός, η θρησκεία, ο λαϊκισμός και η ικανότητά του να χορεύει χασάπικο.

Οι κανόνες του χωριού, επισκιάζουν φυσικά και την οποιαδήποτε εκλογική περίοδο. Είτε πρόκειται για εκλογές του ΔΣ μίας οικογενειακής επιχείρησης, είτε του Προέδρου ενός ασήμαντου συλλόγου, είτε των βουλευτών και του κυβερνόντος κόμματος. Σε τέτοιες εκλογικές περιόδους, εκτός από την προσπάθεια ανάδειξης των προσόντων του κάθε υποψηφίου, κινείται υπογείως και μία τεράστια επιχείρηση προσέλκυσης νέων ψηφοφόρων μέσω συμφωνιών, εσκεμμένων διαρροών προς τα ΜΜΕ και γενικότερης ακατάσχετης μπουρδολογίας.

Η επιχείρηση αυτή στηρίζεται σε δύο βασικούς άξονες. Ο πρώτος, αναλύθηκε πολύ εύστοχα από αυτό το post του Schrodingerόδρακου. Ο δεύτερος αφορά την αντίληψη που έχει στην πλειοψηφία του το εκλογικό σώμα σχετικά με τους υποψήφιους βουλευτές και τα κόμματα, η οποία και πάλι παραπέμπει στη λειτουργία ενός χωριού και η οποία φυσικά επηρεάζει και τον τρόπο με τον οποίο τα κόμματα επανδρώνουν τα ψηφοδέλτιά τους.

Εξ΄ ορισμού, και βάσει των μέχρι τώρα αποτελεσμάτων των εκλογικών αναμετρήσεων στη σύγχρονη Ελλάδα, το εκλογικό σώμα είναι στη συντριπτική του πλειοψηφία απλά… ηλίθιο. Ψηφίζει είτε βάσει της ψυχολογίας του οπαδού, είτε από παράδοση, είτε από συνήθεια, ή ακόμα χειρότερα, δεν ψηφίζει καθόλου. Τα αποτελέσματα της συγκεκριμένης ηλιθιότητας μπορούμε να τα καμαρώσουμε στην αντίστοιχη πλειοψηφία των ατόμων που καταλαμβάνουν τα έδρανα του ελληνικού Κοινοβουλίου, αλλά και την ποιότητα του «πολιτικού λόγου» που αρθρώνεται στα παράθυρα των δελτίων ειδήσεων και τις εξέδρες. Η επίγνωση της συγκεκριμένης ηλιθιότητας, είναι που τροφοδοτεί την προεκλογική τακτική των κομμάτων αλλά και την επάνδρωση των ψηφοδελτίων με τους ανάλογους υποψήφιους που είναι αντάξιοι της «λαϊκής εντολής», ή όπως θα μπορούσε να ειπωθεί καλύτερα, της «λαϊκής αφέλειας».

Το γεγονός ότι ένας αρχηγός κόμματος μπορεί να λάβει ελαφρά τη συνειδήσει, την απόφαση να συμπεριλάβει στα ψηφοδέλτια του κόμματός του κάποιον ανίκανο, αλλά παρά ταύτα, γνωστό «χωριανό», δείχνει και το επίπεδο που έχει καταντήσει το πολιτικό μας σύστημα και πώς αυτό τελικά αναπαράγει την ίδια σαπίλα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, ότι σε κάθε νεώτερη εκλογική αναμέτρηση, πληθαίνουν και τα «λαϊκώς γνωστά» πρόσωπα, όπως ολυμπιονίκες, μοντέλα, δημοφιλείς ηθοποιοί, σόου μεν, τραγουδιστές και γενικώς πρόσωπα λαϊκής κατανάλωσης.

Φυσικά, όταν ζεις στο χωριό με τους τρελούς, δεν μπορείς απλά να λες μία λογική άποψη χωρίς να σε πάρουν οι τρελοί με τις πέτρες. Μπορείς όμως να παίξεις διπλωματικά με τους κανόνες του χωριού. Εάν υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα οι πολιτικοί της Ελλάδας, να πάρουν στα σοβαρά τόσο τη δουλειά τους, όσο και την ευθύνη τους απέναντι στους ψηφοφόρους, τότε αυτό μπορεί να γίνει μόνον όταν το εκλογικό σώμα δείξει ένα πιο ώριμο πρόσωπο απέναντι στην κάλπη. Και ο απλούστερος τρόπος να γίνει αυτό, είναι η ψήφος κατά συνείδηση. Δηλαδή η προσπάθεια ανάδειξης ικανών και έντιμων ψηφοφόρων που δεν παίζουν με τους παραδοσιακούς σάπιους κανόνες, ανεξαρτήτως παράταξης ή τηλεοπτικής προβολής.

Εάν κάποια στιγμή, η κοινωνία μας συνειδητοποιήσει ότι πλέον ζει σε Κράτος (με σύγχρονες προδιαγραφές μάλιστα) και όχι στο χωριό, ενδεχομένως να αρχίσει να εκλέγει και αξιόλογα πρόσωπα για να καταλάβουν θέσεις ευθύνης και εξουσίας. Διότι όσο ο μέσος ψηφοφόρος ψηφίζει τον Πρόεδρο τον «γκαρντάσ΄», τόσο περισσότερο ενισχύει το χωριό και αποδυναμώνει το κράτος.

21 σχόλια:

  1. Δεν νομίζω ότι οποίος δεν ψηφίζει κόμμα είναι ηλίθιος γιατί να ψηφίσω τους βιαστές μου? Πιστεύω ότι οποίος ψηφίζει κόμμα είναι σε εγκεφαλικό κομα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Φοβάμαι ότι το Ελληνικό εκλογικό σώμα είναι βλακοδέστερο του Αμερικανικού, που ψηφίζει Πέη-λυν και αποκαλείται από εμάς υποτιμητικά, "Αμερικανάκια".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @ bill

    Βλέπω ότι οι επιπτώσεις από την αποχή στις ευρωεκλογές δεν έγιναν κατανοητές στους απέχοντες. Θα επανέλθω με περισσότερη ανάλυση σε σχετικό άρθρο.

    @ pølsemannen

    Ακριβώς. Άααααλλες ατελειωτες ώρες διαμάχης με Έλληνες που μιλάνε για τα "αμερικανάκια που εξέλεξαν τον Μπους δυο φορές", προφανώς αγνοώντας την διπλή επανεκλογή της Καραμανλάρας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. οκ, η τακτική του να μαστιγώνεις, όλο το μήκος και το πλάτος της ελληνικής επικράτειας δεν είναι βέβαια κάτι καινούργιο, αλλά κρατά γερά μιας και είναι μια από τις διαδικασίες / συμπτώματα αναπαραγωγής του μεγάλου χωριού που την ίδια στιγμή καταγγέλλει.. Μια απλή ερώτηση θέλω να κάνω όμως. ένας πολίτης που δεν συμφωνεί με το σύστημα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και που θέλει να το εκφράσει μέσα στα πλαίσια της , πως το κάνει αν η αποχή από τις εκλογές χαρακτηρίζεται τόσο εύκολα σαν ''το πιο ηλίθιο απ΄όλα΄΄? Υπάρχει κάποιο κόμμα που στα φυλλάδια του κάνει κάποια σχετική αναφορά μήπως?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Eν συμφωνια με τον polse βλεπω πως ειμαστε λιγο χειροτεροι απο τους αμερικανους. Αυτοι τουλάχιστον ειναι πιο εντιμη στην οποια βλακεια τους ενω εμεις παραμενουμε απλα.....ασε μην το πω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @ilias
    Στα πλαισια της δημοκρατιας οφειλεις να βρεις ενα κομμα με το οποιο να συμφωνεις. Υπαρχουν και αλλα πλην των δυο που μονοπωλουν την εξουσια και τη μασα τα τελευταια χρονια. Εαν δεν βρισκεις τοτε υποχρεούσαι, παλι απο την ουσια της δημοκρατιας, να καταθεσεις δικια σου προταση.

    Το "δεν βαριεσαι" και η αποχη ειναι η μεγαλυτερη αβαντα που μπορει να εχει η εξουσια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ellinaki

    Θα συμφωνησω και μαζι σου οπως και με τον zaphod που λεει οτι η λογικη του "δεν βαριεσαι" και η αποχη ειναι η μεγαλυτερη αβαντα που μπορει να εχει η εξουσια''. Αυτο ακριβως το 'παιχνιδι' της παραιτησης και της εξομοιωσης (με ολους τους αλλους.. κουμπαρους του χωριου) ειναι που καλουμαστε να παιξουμε...Oσο πιο νωρις το συνειδητοποιησουμε τοσο το καλυτερο για εμας.

    Χαμογελασα επισης και με αυτο που λες, (και εχεις πολυ δικιο):

    ''Για να είναι καλός κουμπάρος σημαίνει ότι το φαίνεσθαί του είναι..χορατατζίδικο, ευχάριστο και ευρέως καλαίσθητο, άσχετα άμα το γίγνεσθαί του έχει πιάσει πάτο''

    Kαι λιγα λες....αν και μεταξυ μας πρεπει να εχει κανεις πολυ χαμηλη την αισθηση του γουστου, ακομη και για το 'φαινεσθαι' τους, που προσωπικα με απωθει,οσο δε λεγεται....

    Καλη σου μερα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @ ilias

    Οι απαντήσεις του Zaphod και της Elva με καλύπτουν πλήρως, οπότε σε παραπέμπω σε αυτούς.

    Και κάτι πολύ πιο απλό. Για κάθε κενή ψήφο (δηλαδή για κάθε αποχή), στην ουσία το πρώτο κόμμα λαμβάνει άλλη μία. Άρα το αβαντάρισμα της εξουσίας δεν είναι μόνο σε θεωρητικό επίπεδο.

    @ zaphod

    Αν μη τι άλλο, στην Αμερική ο αυτοσαρκασμός δεν λείπει. Εδώ έτσι και κάτηγορήσεις μία ομάδα ανθρώπων, σου την πέφτουν από 500 μεριές.

    @ Elva

    Κι εγώ βρίσκω πολύ κακόγουστη την αισθητική της κοινωνίας μας. Το πρόβλημα όμως είναι ότι η υπόλοιπη κοινωνία τη βρίσκει φυσιολογική προς καλή, άρα τί να πούμε κι εμείς;..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. μακάρι να ενισχύονταν τουλάχιστον η αποκέντρωση με αυτή την χωριάτικη νοοτροπία. Αλλά το αντίθετο συμβαίνει και διατηρούνται και ενισχύονται οι χειρότερες όψεις και της επαρχίας και της αστιφιλίας σε ένα κιτσάτο αμάλγαμα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Δεν μίλησα όμως για ''λογική του δεν βαριέσαι'', κάτι άλλο λέω. Αν η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι μια εκδοχή της δημοκρατίας εν γένει, που έχει διαβρωθεί, δεν είναι δλδ πια αξιόπιστη και εφόσον τα κόμματα είναι εντελώς εμπλεκόμενα στις διαδικασίες της και την αναπαράγουν μήπως η αποχή από όλες τις διαδικασίες που τη συνιστούν, συμπεριλαμβανομένων και των εκλογών είναι απαραίτητη?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. @ ilias

    Αυτό που λες, θα είχε όντως νόημα και θα διάβρωνε το υπάρχον κατεστημένο εφόσον:

    α) Τα κόμματα έκαναν πραγματική αξιολόγηση των ποσοστών αποχής και επανασχεδιάζαν τις θέσεις τους (με αγνές ή υποχθόνιες προθέσεις) βάσει των "μηνυμάτων" που θα προσπαθούσε να περάσει η αποχή.

    β) Το εκλογικό σώμα είχε την ωριμότητα ώστε να κάνει την αντίστοιχη αξιολόγηση από τη μεριά του και να αναδείξει αιτήματα για νέες διαδικασίες ή αλλαγές του υπάρχοντος διαβρωμένου συστήματος.

    γ) Ακόμα καλύτερα αν ίσχυαν τα α) και β).

    Επειδή όμως δεν ισχύει κάτι από αυτά, ακόμα και με 70-80% αποχή, το 20% θα όριζε κυβέρνηση και βουλευτές. Άρα, παρά την ποσοτική ισχύ του 80%, το διαβρωμένο σύστημα θα διαιωνιζόταν μόνο από το 20%.

    Άρα με τις υπάρχουσες συνθήκες, μόνο η ψήφος σε κάποιο κόμμα ή άτομο ενισχύει την πραγματική ποιότητα της δημοκρατίας και ασκεί ρεαλιστική πίεση προς κάποια κατεύθυνση.

    Διαφορετικά μπορούμε να μιλάμε για πλήρη ανατροπή του υπάρχοντος συστήματος με κάθε δυνατό τρόπο, πράγμα το οποίο όμως δεν εγγυάται τις μετέπειτα εξελίξεις. Φυσικά μέσα από το χάος, δημιουργούνται νέες δυναμικές ισορροπίες, αλλά προσωπικά τρέφω μία μεγάλη απαισιοδοξία ως προς την ικανότητα ισορροπίας της σημερινής ελληνικής κοινωνίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Νομίζω πως καλύτερα θα έπρεπε η β) προϋπόθεση να προηγείται της α).
    Πρώτα το ''μη-εκλογικό σώμα'' θα έφτανε την ωριμότητα της συνειδητής επιλογής της αποχής(και όχι μόνο από εκλογές) και μετά θα έπαιρναν το μήνυμα τα κόμματα, ώστε να αποφασίσουν τον μετασχηματισμό τους ή και την διάλυση τους. Ισχυρίζεσαι πως η ωριμότητα αυτή δεν υπάρχει στο σύγχρονο πλήθος. Αλλά πως γνωρίζουμε κάτι τέτοιο? Μήπως η αντιπροσώπευση του πλήθους στις κάλπες είναι μια αλλοίωση , μια λάθος έκφραση των χαρακτηριστικών του? Όπως όταν βάζουμε νερό σε ένα πράσινο ή κόκκινο μπουκάλι το βλέπουμε και με το αντίστοιχο χρώμα? Άλλωστε σε κάτι τέτοιο δεν βασίζεται και η επιρροή των gallops και των exit polls? Που άλλωστε στην ουσία χειραγωγούν την εκλογική πράξη, έτσι που θα ήταν καλύτερα να μιλάγαμε και να αναλύαμε τις ''μαγικές χειρονομίες '' των σύγχρονων στατιστικών μεθόδων παρά τις εκλογές καθ΄αυτές. Αλλά μήπως το πλήθος ήδη αναζητά (και επινοεί) άλλους τρόπους να εκφράσει τη βούληση και τη δύναμη του, πχ. τα κοινωνικά δίκτυα?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. @ ilias

    Θεωρώ κάθε άτομο υπεύθυνο των πράξεών του. Εάν ψηφίζει βάσει δημοσκοπήσεων ή βάσει μίας ψεύτικης βιτρίνας τότε είναι πρόβλημα του ατόμου και όχι αυτού που προσπαθεί να εξαπατήσει.

    Για να στο φέρω και στα δικά σου λόγια, η αδυναμία να δει ότι το νερό μέσα σε ένα χρωματιστό μπουκάλι είναι εν τέλει διάφανο, είναι προσωπική ευθύνη του ατόμου και όχι αυτουνού που βάφει τα μπουκάλια.

    Υποθέτω ότι και οι δύο έχουμε μεγαλώσει με παρόμοια ερεθίσματα και πολιτικές απάτες. Πώς όμως διαφοροποιηθήκαμε ώστε τώρα να έχουμε έναν διάλογο κοιτάζοντας το όλο εκλογικό τσίρκο από έξω. Δεν μας έμαθε κανείς κάτι. Εμείς επιλέξαμε να δούμε λίγο πιο πέρα. Εφόσον η συντριπτική πλειοψηφία του εκλογικού σώματος αρνείται να κάνει μία τέτοια προσπάθεια, πως μπορείς να του το επιβάλεις εσύ ή εγώ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Δεν προσπαθώ να επιβάλλω απολύτως τίποτα. Απλά παρατηρώ, χωρίς να τρεμοπαίζω τα μάτια μου, όσο μπορώ, αυτό που αναδύεται μόνο του. Και δεν είναι θέμα προσωπικής ευθύνης μόνο,αν ο κόσμος για κάποιους είναι 2bit και για άλλους 32bit. Είναι συνολικής ευθύνης το θέμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. @ilias
    Το συμπερασμα παραμένει.. Μέχρι να κάνουμε την .....επανάσταση, τουλάχιστον ψηφίζουμε, δηλ μετέχουμε, κάνοντας παράλληλα οτιδηποτε άλλο μας κατεβει στο κεφάλι και μας ανέβει στα πόδια.

    Ακομα και αν η αποχη άγγιζε το 90% δεν θα έτρεχε κάστανο.

    Τα υπόλοιπα είναι δικαιολογίες, "σφάξε με αγά να αγιάσω" κτλ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. ..αλλά και την επάνδρωση των ψηφοδελτίων με τους ανάλογους υποψήφιους που είναι αντάξιοι της «λαϊκής εντολής», ή όπως θα μπορούσε να ειπωθεί καλύτερα, της «λαϊκής αφέλειας».

    Όταν ό Γιακουμάτος έκανε τις γνωστές γελοιότητες με τις εικόνες στην Βουλή του είπε τότε κάποιος ότι αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα και αυτός του απάντησε -εγώ αυτόν τον κόσμο εκπροσωπώ!
    Είτε λοιπόν μας αρέσει είτε όχι υπάρχει και αυτός ο κόσμος που σε μια δημοκρατία έχει δικαίωμα να εκπροσωπείται από υποψήφιους που οι περισσότεροι από μας δεν θα τους ψήφιζαν ποτέ.
    Γιι αυτό το λόγο συμφωνώ απόλυτα με αυτό που έγραψε ο Zaphod :
    Στα πλαισια της δημοκρατιας οφειλεις να βρεις ενα κομμα,και τους υποψήφιους σε αυτό, με το οποιο και με τους οποίους να συμφωνεις(προσθέτω εγώ).
    Εαν δεν βρισκεις τοτε υποχρεούσαι, παλι απο την ουσια της δημοκρατιας, να καταθεσεις δικια σου προταση.
    Το "δεν βαριεσαι" και η αποχη ειναι η μεγαλυτερη αβαντα που μπορει να εχει η εξουσια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. @ ilias

    ...αυτή τη φορά αργά, και σταθερά. Πού βρίσκεται ακριβώς η ένστασή σου;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. ''Το "δεν βαριεσαι" και η αποχη ειναι η μεγαλυτερη αβαντα που μπορει να εχει η εξουσια''.
    Από εκεί που ξεκινήσαμε εκεί και καταλήξαμε. Έτσι , αξιωματικά.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Ονειρευεσαι ελληνάκι? Αυτές είναι σταθερές αξίες που να αλλάξουν?
    Δες εδώ οικογένεια που περιγράφει to patsiouri...
    http://topatsiouri.blogspot.com/2009/09/bo-3.html
    Φυσικά αυτοί ψηφίζουν... και καταλήγουμε ξανα μανα στο Idiocracy...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. "Εάν κάποια στιγμή, η κοινωνία μας συνειδητοποιήσει ότι πλέον ζει σε Κράτος (με σύγχρονες προδιαγραφές μάλιστα) και όχι στο χωριό, ενδεχομένως να αρχίσει να εκλέγει και αξιόλογα πρόσωπα για να καταλάβουν θέσεις ευθύνης και εξουσίας."

    Το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας δεν έχει _καν_ ξεπεράσει το στάδιο της Φυλής, πόσω μάλλον του χωριού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...