Δευτέρα, 24 Μαΐου 2010

Όχι άλλο πράσινο!

Σήμερα είναι η Ευρωπαϊκή Ημέρα Πάρκων. Αυτό που εμείς στην Ελλάδα αποκαλούμε κοινώς, Ευρωπαϊκή Ημέρα Χρονικής και Χωρικής Εξάρτησης Κβαντομηχανικών Συστημάτων Χωρίς τη Χρήση της Χρονοανεξάρτητης Εξίσωσης Schrödinger.

Τα στοιχεία είναι απλά και σαφή. Ενώ ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Περιβάλλοντος έχει θεσπίσει ως «ανεκτό» όριο τα 10 τ.μ. πρασίνου ανά κάτοικο, στην Ελλάδα έχουμε μία πρωτεύουσα με 2,5 τ.μ. πρασίνου ανά κάτοικο. Παρόμοια νούμερα (2 ~ 4) ισχύουν και για τις υπόλοιπες ελληνικές πόλεις, αποδεικνύοντας ότι ως λαός, η σημασία που δίνουμε στην έννοια του ελεύθερου κοινόχρηστου χώρου είναι πανομοιότυπη με αυτή που δίνουμε για την εξαφάνιση της πεταλούδας Deloneura immaculata. Παράλληλα, το μίσος που φαίνεται να τρέφουμε για το πράσινο, παίζει και να ξεπερνάει αυτό που έχουμε συνολικά για τους μετανάστες, τους ομοφυλόφιλους, το ΔΝΤ, το κεφάλαιο, τους μπάτσους, τους Τούρκους, τα Νεφελίμ και τον Βγενόπουλο.

Η νοοτροπία που έχουμε όσον αφορά την αξία και τα πλεονεκτήματα των ελεύθερων χώρων πρασίνου μέσα στις πόλεις είναι έκδηλη, όχι μόνο στους υπάρχοντες αστικούς ιστούς, αλλά και στις επεκτάσεις αυτών. Για παράδειγμα, μπορεί κανείς να θαυμάσει σε τι υπέροχη κατάσταση βρίσκονται οι νεόδμητες περιοχές του Γέρακα Αττικής, των Γλυκών Νερών, της Παιανίας, και άλλων περιοχών που αποτελούν την ανάπτυξη της Αθήνας προς Μεσόγεια, όπου μπορεί κάποιος να συναντήσει κάτι υποτυπώδη παρκάκια σφηνωμένα ανάμεσα σε άλλα ακίνητα ή νησίδες δρόμου. Τα παρκάκια αυτά, συνήθως προκύπτουν είτε σε δημόσιους χώρους, επειδή δεν χωράει να χτιστεί κάποια «δημοτική» καφετέρια, είτε σε ιδιωτικούς επειδή προφανώς πρόκειται για καμιά δεκαριά κληρονόμους που πλακώνονται και δεν μπορούν να διαχειριστούν την έκταση, οπότε κατά κάποιο τρόπο η έκταση μένει ανεκμετάλλευτη στο «μένος» των στοιχείων της φύσης. Και φυσικά οι εκάστοτε δήμοι, ονομάζουν πάρκο αυτό το αναξιοποίητο συνονθύλευμα αγριόχορτων, μπαζών και χωμάτων.

Εκτός από τις νεόδμητες περιοχές, υπάρχουν και οι υφιστάμενες που παλεύουν να ανασάνουν. Έχουμε μία περιοχή όπου αναλογούν 100 κυβ. μ. τσιμέντου ανά κάτοικο και ξαφνικά απελευθερώνεται μία μικρή έκταση. Τι θα την κάνουμε; Τσιμέντο φυσικά! Μάλιστα, αν ο δήμαρχος είναι και ψιλό-ξύπνιος, θα τσιμεντώσει την έκταση πάνω απ’ όλα βάσει αρχιτεκτονικής μελέτης (!), θα φυτέψει και 1-2 διάσπαρτες γλάστρες, και κόβοντας την κορδέλα, θα εκφωνήσει έναν ηρωικό λόγο για τον χώρο που παραδίδεται στους κατοίκους. (Ως γνωστόν από την τσιμεντοποίηση τρώνε οι άπορες οικογένειες εργολάβων, αλλά και λοιπών δημοτικών στελεχών).

Υπάρχουν βέβαια και οι περιπτώσεις, όπου μία έκταση ή ένα εγκαταλειμμένο κτιριακό συγκρότημα ανήκουν ήδη στο Δήμο, αλλά για κάποιο λόγο, και ενώ τα χρόνια περνούν, τα Δημοτικά Συμβούλια αναλώνονται στο πως θα εκμεταλλευτούν οικονομικά αυτόν το χώρο, χωρίς φυσικά να γίνεται λόγος για την αξιοποίησή του ως πάρκο. Οι δημοτικές παρατάξεις, ή οι πολίτες που ζητούν πάρκα θεωρούνται άλλωστε γραφικοί.

Φυσικά, αν κάποιος δει τα στατιστικά για τους «κοινόχρηστους χώρους» θα απορήσει για την σχετικά μεγάλη έκτασή τους και θα αναρωτηθεί πού βρίσκονται όλοι αυτοί οι χώροι. Και η απάντηση είναι: κάτω από τα τραπεζάκια των καφετεριών. Διότι μπορεί να μισούμε θανάσιμα το πράσινο, αλλά το ίδιο φαίνεται να κάνουμε και με τους ελεύθερους χώρους. Για έναν Δήμο, ελεύθερος χώρος σημαίνει χάσιμο χρημάτων. Αν μάλιστα ο ελεύθερος χώρος είναι πράσινος, σημαίνει παραπάνω έξοδα από τη συντήρησή του και πρόσληψη εν ενεργεία τερματοφυλάκων ως κηπουρούς. Αν όμως έναν ελεύθερο χώρο τον γεμίσεις τραπεζάκια, εξασφαλίζεις και ένα εισοδηματάκι είτε από δημοτικά τέλη είτε από λαδώματα των ιδιοκτητών, ώστε να έχεις χρήματα για να τσιμεντώσεις τον επόμενο διαθέσιμο ελεύθερο χώρο, οπότε θεωρείσαι πιο πετυχημένος Δήμος.

Όταν λοιπόν η κακή αυτή σχέση που έχουμε με τα πάρκα είναι εμφανής ακόμα και σε καινούργιους αστικούς ιστούς, ή σε ευκαιρίες που παρουσιάζονται στους υπάρχοντες, καταλαβαίνει κανείς ότι πρέπει να περάσουν ακόμα αρκετές γενεές για να το πιάσουν το νόημα. Για την ώρα, ο μέσος Έλληνας αστός, αν θέλει να ξαπλώσει πάνω σε γρασίδι, να δει λίγο δέντρο και να ανοίξει γενικά λίγο το μάτι του, θα πρέπει να μπει στο αυτοκίνητο και να ταξιδέψει τουλάχιστον κάνα μισάωρο εκτός πόλης, επιβαρύνοντας ακόμα περισσότερο το περιβάλλον.

28 σχόλια:

  1. Σήμερα το πρωί ταξίδεψα κι εγώ για ένα μισάωρο μέχρι να βρεθώ στο καταπράσινο βουνό που υπήρχαν πεταμένα μόνο μερικά πλαστικά μπουκαλάκια και οικείες σακουλίτσες, ήταν μια ευχάριστη αλλαγή από τα πάρκα, γεμάτα από μπουκάλια μπύρας μέχρι παλιά ρούχα και σύριγγες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όπως λέει και το πουλάκι στον Αρκά, τα δέντρα είναι για τους σκίουρους!! Κάτω τα δέντρα! Ζήτω τα παρκινγκ!!

    Αυτό πάντως είναι από τα πράγματα που ζηλεύω περισσότερο όταν πάω έξω, τα τεράστια πάρκα, ο κόσμος που κάθεται ανέμελος στο γρασίδι και κουβεντιάζει, οι φοιτητές που διαβάζουν απορροφημένοι κάτω από τα δέντρα... :(

    Εμείς ακόμη και τα λίγα πάρκα που έχουμε δεν τα χαιρόμαστε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αχ, ναι, τα έχω θαυμάσει κι εγώ τα τεράστια tinyπαρκάκια στις καινούργιες περιοχές της Αθήνας.
    Πού να δεις τι ωραία που έχουν μπαζώσει και όσα αδέσποτα ζούσαν εκεί.
    Λατρεύω τη φυλή μας, δεν μπορώ μακριά μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @iocaste τι να χαρούμε στα λίγα μας πάρκα που όπου και να κάτσεις έχει σκατά σκύλων; Που φυσικά δεν ευθύνονται τα ζώα που δεν τα μαζεύουν, αλλά οι άξιοι ιδιοκτήτες τους. Φιλόζωοι, πολιτισμένοι δηλαδή,αν δεν το πιάσατε με τη μια.

    (τα αδέσποτα, ποτέ δε λερώνουν, πάνε σε συγκεκριμένα απόμερα σημεία και τα θάβουν στα πέντε μέτρα).

    Μας λατρεύω σας λέω, αφήστε με.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Σήμερα το πρωι πήγα για πρωτη φορά, με τα παιδιά μου, στο αυτοδιαχειριζόμενο "πάρκο" Ναυαρίνου και Ζωοδόχου Πηγής. Ειναι εντυπωσιακό το πόση προσωπική δουλειά και με πόσο μεράκι έχουν ρίξει εκει κάποιοι συμπολίτες μας. Πραγματικά ενυπωσιακό. Στη χώρα του ατομισμού και του ωχαδερφισμού, κάποιοι άνθρωποι φυτευουν δεντράκια και λουλούδια, φτιάχνουν παγκάκια και κούνιες, καθαρίζουν και φροντίζουν ένα παρκάκι.
    Αν θέλουμε λοιπον περισσότερο πρασινο, ας αφήσουμε τις γκρίνιες και τις ισωπεδωτικές κριτικές περι φυλής και ας κάνουμε κάτι. Το πρωτο και ευκολότερο είναι να πηγαίνουμε στα πάρκα, ειναι κι αυτό μια αρχή...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @ ηλιογράφος

    Ω! Ζηλεύω!

    @ iocaste

    Εμείς προτιμούμε φρεντοτσίνους σε πολυσύχναστα μέρη. Είμαστε τρέντι βλέπεις.

    @ tsaousa

    Εννοείται ότι ο πολιτισμός, εκτός από τους δημοτικούς άρχοντες, διαχέεται και στους "φιλόζωους" συνανθρώπους μας.

    @ jomarch

    Σε αυτό το "πάρκο" πάω από τότε που ξεκίνησε η όλη προσπάθεια, και το έχω βάλει και εγώ το λιθαράκι μου.

    Αυτό όμως δεν αρκεί. Εκτός από κοινωνική μέριμνα για τη δημιουργία πάρκων (εννοώ κανονικών, μεγάλων πάρκων, όχι τύπου Ναυαρίνου & Ζωοδόχου Πηγής), πρέπει να υπάρχει και θέληση από το κράτος.

    Οπότε επειδή αυτό δεν υπάρχει, και στην πράξη τελικά, δεν υπάρχει η παραμικρή ένδειξη ότι τα πάρκα υπάρχουν στην αστική συνείδησή μας, καλά κάνει και τα ακούει ολόκληρη η φυλή. Δες μόνο σε μία καλή, ηλιόλουστη μέρα, που βρίσκεται ο περισσότερος κόσμος, και θα καταλάβεις το ενδοξο πολιτισμικό μας επίπεδο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @joμarch αν ανήκεις στη φυλή που ξεσκατίζει τα πάρκα όπως εγώ, δικαιούσαι να μιλάς για τις άλλες φυλές αλλιώς είσαι μ@λ@κ@ς που θα ξεσκατίζει μια ζωή. οκ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. "...θα τσιμεντώσει την έκταση πάνω απ’ όλα βάσει αρχιτεκτονικής μελέτης (!), θα φυτέψει και 1-2 διάσπαρτες γλάστρες, και κόβοντας την κορδέλα, θα εκφωνήσει έναν ηρωικό λόγο για τον χώρο που παραδίδεται στους κατοίκους...."

    Αν δεν κάνω λάθος, ο ορισμός του ανωτέρω, είναι "ενεργό πράσινο"!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Πάντως, για να προσθέσω και ένα λιθαράκι στη συζήτηση για το πράσινο, επειδή ζω με αρχιτέκτονα, σας βεβαιώνω ότι οι περισσότεροι είναι λάτρεις του δημόσιου χώρου, αλλά όχι απαραίτητα με πράσινο. Θεωρούν ότι το πράσινο μόνο σε αξιόλογο εμβαδόν μπορεί και πρέπει να αξιοποιηθεί.
    Δεν ξέρω ούτε έναν αρχιτέκτονα που να διαφωνεί για το πλήρες τσιμεντάρισμα στην Ομόνοια. Έχουν συγκεκριμένο σκεπτικό και αν το παρακολουθήσεις θα προβληματιστείς.
    Από την εμπειρία μου στα ταξίδια ανά τον κόσμο, έχω διαπιστώσει πως και οι ξένοι αρχιτέκτονες έχουν το ίδιο σκεπτικό. Τεράστιοι δημόσιοι χώροι, αλλά όχι απαραίτητα με πράσινο. Με γλυπτά, με περίεργα δάπεδα, με νερά, αντικατοπτρισμούς, αλλά όχι πράσινο.
    Άλλωστε -θα πει κάποιος σωστά- οι περισσότερες χώρες του Δυτικού κόσμου, διαθέτουν τεράστιες φυσικές πράσινες εκτάσεις και κυρίως, δεν υποφέρουν από... αυθαίρετα. Εμείς, έχουμε μιζεριάσει τόσο ως άνθρωποι, που θεωρούμε πάρκο τα 50 τετραγωνικά με γκαζόν και δέκα νερατζιές.

    ....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Όπως τα λες και ακόμα χειρότερα. Ξεχνάς και τα δημοτικά οικόπεδα που μετά από πιέσεις οργανωμένων ευσεβών γραϊδίων παραχωρούνται για ανέγερση τεράστιων ιερών ναών.
    Και κάτι ακόμα. Στην χώρα αυτή μισούμε το πράσινο. Στα σύνορα του Εθνικού Δρυμού της Πάρνηθας στην περιοχή που οι "νόμιμοι" οικοπεδοφάγοι ονομάζουν Ιπποκράτειο Πολιτεία υπάρχει η μοναδική φυσική λίμνη της περιοχής (υπάρχει και μια τεχνητή κοντά)λεκάνη απορροής της οποίας είναι η λίμνη του Μαραθώνα. Η λίμνη αυτή βρίσκεται περιφραγμένη σε ιδιωτικό χώρο απαγορεύεται η είσοδος και εκτός από την αποψίλωση που έχει γίνει στον περιβάλλοντα χώρο (κάποια στρέμματα) έχει τσιμεντωθεί μέχρι και τα όρια της κοίτης της - το τσιμέντο μπαίνει μέσα στο νερό! Στον τεράστιο περιφραγμένο χώρο βρίσκονται και 3 μεγαθήρια τα δύο στα μπετά και το τρίτο κατοικείται.
    http://forum.snowreport.gr/forum_posts.asp?TID=19412
    http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=770635
    http://www.enfo.gr/index.php?page=photoreportage&do=20
    Αν ενδιαφέρεσαι υπάρχει και βίντεο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. @tsaousa
    Ειμαι αρχιτεκτονας και διαφωνώ με το τσιμεντάρισμα στην ομόνοια. Διαφωνώ όμως και με τα δεντράκια που κάνουν αδιάβατα τα στενά πεζοδρόμιο - μ' αυτή την έννοια το πράσινο ειναι καλύτερο συγκεντρωμένο.
    Με τους αφορισμούς περι φυλής διαφωνώ (εδω και καιρό, εδώ μέσα και παντού), όχι όσον αφορά την αλήθεια τους αλλα όσον αφορά την ωφελιμότητά τους. Παρατηρώ ότι συνήθως διευκολύνουν το βόλεμα και την απραξία, με μια λογική φορτώματος της ευθύνης στα γονίδια του έλληνα που δεν αλλαζουν. Εγώ λοιπόν λέω ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι, ούτε χωριζόμαστε σε αθώους κριτές και ένοχους κρινόμενους, και οι πολιτισμικές και πολιτιστικές βλακείες αλλάζουν και πρεπει να αγωνιστούμε για να τις αλλάξουμε, στον εαυτό μας και στην κοινωνία, ο καθείς με τα όπλα του.
    Ειδικά τον τελευταίο καιρό μ εχει πραγματικά κουράσει το αυτομαστίγωμα, το θεωρώ δε κι αυτό ελληνικό ιδίωμα. Ζητάω λίγο περισσότερη πίστη σ αυτό το λαό, του οποίου κι εσύ που ξεσκατίζεις τα πάρκα, κι αυτοί που με τα χέρια τους έφτιαξαν το παρκάκι στα εξάρχεια, κι εγώ που όσο μπορώ αγωνίζομαι, είμαστε μέλη. Και του οποίου επίσης μέλη ήταν ο Σεφέρης, ο Ελύτης, ο Καβάφης, ο Καββαδίας, και τόσοι άλλοι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @ pølsemannen

    Εξαιρετική ονομασία. Πρώτη φορά την ακούω. Απορώ που δεν τη χρησιμοποιούν οι πολιτικάτζες.

    @ tsaousa

    Εγώ προσωπικά δεν θα είχα ένσταση σε τσιμεντοποιημένους κοινόχρηστους χώρους, εφόσον όμως υπάρχουν και μερικά αξιοπρεπή πάρκα, αλλά και δεν αφήνονται αυτοί οι χώροι στη μοίρα τους. Διότι, με το μπαρδόν, αλλά αν η Ομόνοια συντηρούνταν κανονικά, με τα νερά της, τα έργα τέχνης της κλπ, δεν θα ήταν τόσο άσχημο ρημαδιό.

    @ jomarch

    Δεν έχεις και πολύ άδικο με τους μαζικούς αφορισμούς. Εν μέρει όμως υπάρχουν και διαφορετικοί αφορισμοί. Υπάρχουν αυτοί που παράγουν απραξία, που κατά κανόνα είναι απλά ισοπεδωτικοί για τα πάντα, αλλά υπάρχουν και κάποιοι που ενδεχομένως να αφυπνίσουν κάποιους ανθρώπους.

    Αν μη τι άλλο οι δεύτεροι κινούνται στα πλαίσια αυτοκριτικής. Και όπως και να το κάνουμε, πάρα μα πάρα πολλά ελληνικά θέματα σηκώνουν πολύ κατσάδιασμα.

    Στην τελική, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε, ούτε εγώ, ούτε εσύ, τί κάνει ο καθένας στην προσωπική του ζωή για να αλλάξει κάποια πράγματα προς το καλύτερο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Νομίζω ότι υπέπεσες σε ατόπημα: ασχολείσαι με πρασινάδες αντί να γράψεις κάποιο αφιέρωμα-σοκ για την 10η Μαϊου, όπερ την Παγκόσμια Ημέρα Ευαισθητοποίησης για την Δυσκοιλιότητα; Ούτως ή άλλως είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το πράσινο, το οποίο έχουμε -με το συμπάθειον- χεσμένο.

    Από 'κει κι έπειτα, η αλήθεια είναι ότι το πράσινο έχει δύο ακόμη φρικτές όψεις: πρώτον, είναι ταυτισμένο με τον βάζελο και δεύτερον αποτρέπει την επέκταση των θέσεων πάρκινγκ. Γνωστό άλλωστε ότι στην Αθήνα έχουμε πρόβλημα θέσεων και ο λόγος είναι οι πρασινάδες. Για θυμήσου γιατί είχε κόψει ο Κακλαμάνης κάτι δέντρα στην Κυψέλη... Κάτι ξέρει ο Δήμαρχος...
    Τουλάχιστον άντε να τα κάψουμε/κόψουμε όλα να ηρεμήσουμε. Το πρόβλημα θα λυθεί μετά ως μη υφιστάμενο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Πολύ ωραίο το άρθρο. Ωστόσο, πρέπει να σημειώσουμε ότι άλλο πάρκο κι άλλο η "ζώνη-μη-μπετόν" με γκαζόν και ένα δέντρο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. @ Hades

    Δεν είναι κακή η λύση. Με λίγη παραπάνω προσπάθεια και εκλέγοντας τους κατάλληλους Δημάρχους, μπορούμε σε 4-5 χρόνια να αφανίσουμε όλα τα δέντρα της χώρας, ώστε οι επόμενες γενιές να μην γνωρίζουν καν τί είναικαι να μη νοιώθουν άσχημα.

    @ δείμος του πολίτη

    Φυσικά. Αυτά όμως φαίνεται πως είναι ψιλά γράμματα για τους αρμόδιους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Αυτοκριτική σημαίνει κρίνω τον εαυτό μου είτε μόνο του είτε ως μέλος μιας συλλογικότητας. Οταν εξαιρώ τον εαυτό μου από τη συλλογικότητα και μετά την κρίνω δεν ειναι αυτοκριτική ειναι αφ' υψηλού κριτική. Η αυτοκριτική είναι γόνιμη και καλή. Η αφ' υψηλού κριτική των ελλήνων από έλληνες ειναι μια χιλιομασημένη πια τσίχλα, ελληνικό ιδίωμα όπως ξανάπα, που τα αποτελέσματά της στη συλλογική συνείδηση τα βλέπουμε νομίζω: ενα μουδιασμα και μια αποστασιοποίηση, μια καχυποψία κι ενας θυμός για τον διπλανό μας. Αν συμφωνήσουμε στο "ειμαστε όλοι ένοχοι, φταίνε και κάποιοι άλλοι (μην το αναλύσω) η κρίση είναι κοινή για όλους και είναι και εκτός συνόρων άρα και όχι τόσο εξαρτημένη από την δική μας νοοτροπία, ελατε να δουμε τι θα κάνουμε" θα συμφωνήσουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. http://kibi-blog.blogspot.com/2010/05/2252010_23.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Το έχω γράψει και σ' εμένα, το έχω τονίσει πόσες άλλες φορές σε συναντήσεις πολιτικών κτλ, αλλά ο λαϊκισμός θέλει να ονομάζουμε πάρκο ακόμα και το γκαζόν ή το δεντράκι της νησίδας :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Ζηλεύω σε κάτι τέτοιες ημέρες, τα πάρκα του εξωτερικού, την απεραντοσύνη των ξένων πόλεων με την ανεκτή ρυμοτομία τους, τα διαφορετικά ήδη πρασίνου που χαζεύεις στην Πράγα με τα αγάλματα. Εδώ στον κόσμο μας. Ελλαδιστάν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Μωρέ το βαρεθήκαμε οι ελληναράδες. Γι΄αυτό....
    Αφήσαμε πάρκα, δέντρα και βελανίδια για τους άλλους, τους ....απολίτιστους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. @ jomarch

    Νομίζω πως ειδικά τον τελευταίο καιρό έχω κάνει ξεκάθαρο πως η κρίση είναι δημιούργημα όλων μας. Και εννοείται πως αντιμετωπίζω τον ελληνικό λαό ως συλλογικότητα. Απλά σε ορισμένες περιπτώσεις (όπως για παράδειγμα το γεγονός ότι κάποιοι παρκάρουν πάνω στα πεζοδρόμια), νομίζω πως έχω κάθε δικαίωμα να βγάζω τον εαυτό μου έξω από τέτοιου είδους νοοτροπίες, δεδομένου ότι εγώ δεν το κάνω. Το ίδιο ισχύει και για 1002 άλλα πράγματα.

    Επαναλαμβάνω. Άλλο πράγμα η κριτική, άλλο η γκρίνια/μιζέρια. Υπάρχει ποιοτική διαφορά. Από τη στιγμή που και εγώ είμαι υπόλογος και αντικείμενο κρίσης άλλων, έχω και εγώ το δικαίωμα να ασκώ κριτική. Και αυτό το πράγμα το θεωρώ δημιουργικό για μία κοινωνία

    @ δείμος του πολίτη

    Φυσικά. Είναι βολικότατο μια αλάνα να ονομάζεται πάρκο.

    @ the elf at bay

    Δες λίγο και άλλες πρωτεύουσες Βαλκανίων στο google earth. Εμείς έχουμε μία ιδιαιτερότητα στο πόσο δείχνουμε τη λατρεία μας στο τσιμέντο.

    @ Φοράδα

    Σωστά. Όταν εμείς είχαμε πάρκα, αυτοί τρώγαν βελανίδια. Χάρισμά τους και οι επιστήμες, και οι τέχνες, και τα πάρκα, και γενικά ο πολιτισμός.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. κατι τετοια θεματα ειναι που με κανουν πεταλουδα Tanevramou Pantotina.
    με το θεμα του παρκου στο παλιο αεροδρομιο τι γινεται, αληθεια;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Αυτό που προσπαθώ να σου πω είναι ότι όταν σε κάτι βγαζεις τον εαυτό σου απέξω, βγαλε και μερικές ακόμα εκατοντάδες χιλιάδες που ειναι σαν εσένα, βγγαλε και αλλες μερικές εκατοντάδες που δεν ειναι σαν εσένα αλλα είναι καλύτεροι ή διαφορετικοί και μην τα βάζεις με τους έλληνες αλλα με τη μερίδα εκείνη των πολιτών (της Ελλάδας και του υπόλοιπου κόσμου) που κάνει αυτό το αξιοκατάκριτο για το οποίο μιλάς. Γιατί; Οχι παντως γιατί μου θίγεται η εθνικοφροσύνη. Το εξήγησα το γιατί, εχει να κάνει με το αποτέλεσμα αυτού του είδους της κριτικής, το οποίο γίνεται ολοφάνερο και εδώ μέσα: το ειμαστε κωλολαός και καλα να παθουμε και καλά μας κάνουν και δεν δικαιούμαστε να μιλάμε που πολιτικά και κοινωνικά είναι αυτοκαταστροφικό.
    Δες μονο τα δυο τελευταία σχόλια πριν το δικό σου. Εσυ το καλλιεργείς αυτό, αν σ' αρεσει πασο και δεν ξαναμιλάω κιόλας γιατί νιωθω και ότι βροντάω στου κουφού την πόρτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. @ i

    Ότι γίνεται χρόνια τώρα και με το κτίριο Φιξ. Έχουν πέσει τα κοράκια από πάνω, και ο καθένας τραβάει το σκοινί προς τη δική του μεριά. Είναι και μεγάλη έκταση. Δεν μπορεί κάποιος να διανοηθεί ένα τόσο μεγάλο πάρκο. Σαν τον ελαιώνα ένα πράγμα.

    @ jomarch

    Δε νομίζω ότι καλλιεργώ κάτι. Εκφράζω μία άποψη και κάποιοι αναγνώστες τακτικοί ή μη, συμφωνούν ή διαφωνούν. Το ίδιο κάνω και εγώ ως επισκέπτης σε άλλα ιστολόγια.

    Δε νομίζω να συμφωνήσουμε ποτέ στο αποτέλεσμα που μπορεί να έχει μία συνεχής κριτική, διότι εξαρτάται και από τα μυαλά του καθενός. Κάποιος μπορεί να δει την κριτική ως εύκολη μασημένη τσίχλα για να γκρινιάζει χωρίς να κουνιέται από τον καναπέ του, και κάποιος άλλος ως δημιουργική έννοια για να βελτιώνει κάποια πράγματα τριγύρω του. Προφανώς εμένα με κατατάσω στη δεύτερη κατηγορία.

    Κατά τη γνώμη μου, ο ρεαλισμός είναι πιο ωφέλιμος και δημιουργικός από αυτό που ονομάζω νοοτροπία Paolo Coelho, για ευνόητους λόγους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. απλώς να (ξανα)τονίσω ότι ουδέποτε μίλησα κατά της κριτικής γενικά, εχω κάνει πολυ σαφές ότι διαφωνώ με ένα συγκεκριμένο είδος κριτικής (ενω συμφωνώ πολύ με πολλα άλλα είδη κριτικής) και εξήγησα τους λόγους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. I kritiki pou askeitai edo mesa kai apo ton syggrafea kai apo tous sxoliastes einai kata ti gnomi mou realistiki kai prosgeiomeni. Nai, einai pragmatikotita to oti 70-80% ton Ellinaradon einai koutoponiroi, fygoponoi, kaloperasakides, tempelides, ksenofobikoi, kseroles, parkaroun opou tous kapnisei, de sebontai to periballon kai de xanoun eykairia na baloun ton eaytouli tous kai tin tsepi tous pano apo otidipote. To blepoume kathe mera. O enas troei ton allo. Gi'ayto eimaste edo pou eimaste. Malista ginetai pleon aytomata kai syneidita xoris na ton paramikro ithiko endoiasmo.

    To an i kritiki prepei na parousiazetai omi, kaystiki, satiriki, eironiki i oraiopoiimeni, einai ypokeimeniki syzitisi. Diabazo Ellinaki gia ti thematologia tou xoris na me endiaferei kai poly o tropos pou ekfrazetai.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. @aoua
    δε συμφωνώ με το 70-80% που προφανώς βασίζεται σε προσωπική σου στατιστική. Η δική μου προσωπική στατιστική βγάζει πολύ διαφορετικά νούμερα. Η γνωμη μου είναι πως αυτοί οι ελληναράδες που περιγράφεις δεν είναι τοσοι πολλοι απλώς ειναι τόσο ενοχλητικοί που κλέβουν τις εντυπώσεις και η παρουσία ενός απο αυτούς μπορει να σου χαλάσει τη μερα, να σου καταστρέφει το εργασιακό περιβάλλον κλπ. Ειναι σαν μια σταγόνα χρώμα σε ένα βαρέλι νερό - όλο το βαρέλι χρωματίζεται από μια σταγόνα.
    Εχω ενα πολυ μεγάλο κύκλο φίλων και γνωστών που κανείς τους δεν ανηκει σ αυτή την κατηγορία, και δεν μου φαίνεται πιθανόν να είμαι απλά τυχερή.
    Επίσης, αυτός ο τύπος ανθρώπου υπάρχει σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της γής. Αν κατι ειναι διαφορετικό στον ευρωπαϊκό βορά είναι οι ευνομούμενες πολιτείες τους και το γεγονός ότι οι υπόλοιποι πολίτες ειναι ενεργοί και περιθωριοποιούν αυτές τις συμπεριφορες ενω εμεις εδω επιδεικνύουμε μεγάλη ανοχή απεναντί τους, πραγμα που συμφωνώ πως ειναι λάθος και πρεπει να αλλαξει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. Δεν γνωρίζω το ακριβές ποσοστό. Εγώ το βάζω και πιο πάνω... στο 90%.

    Άσχετα όμως από τους υπολογισμούς του καθενός, αυτό που έχει σημασία είναι το αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα είναι ότι η κοινωνία δείχνει να διακατέχεται και να ακολουθεί το "σύνδρομο" αυτού του 70-80-90%. Διαφορετικά η ελληναρίστικη νοοτροπία θα ήταν η εξαίρεση.

    Ο διεφθαρμένος πολιτικός δεν θα ξαναψηφιζόταν, ο επικίνδυνος οδηγός δεν θα ξαναοδηγούσε, οι δημόσιοι υπάλληλοι που δεν εργάζονται, θα είχαν φύγει από το δημόσιο, ο γιατρός που έπαιρνε φακελάκι θα έτρωγε αμέσως καταγγελεία, κλπ κλπ.

    Άρα από τη στιγμή που ο "ελληναρισμός" είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση, είναι πασιφανές για το ποιος πλειοψηφεί συντριπτικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...