Κυριακή, 9 Μαΐου 2010

Το πάθος για τη λεφτεριά...

Μη νομίζεις ότι δεν έχω περάσει από εκεί. Ότι δεν έχω νοιώσει την αδρεναλίνη στο κυνηγητό, τον αποπροσανατολισμό από τα δακρυγόνα, την απελπισία βλέποντας παντού νοικοκυραίους και τον θαυμασμό για αυτό που έκανα. Το ξέρω πως είναι. Γνωρίζω την έκσταση όταν η μολότωφ σκάει, και πόσο αληθινό και ανθρώπινο είναι να μιλάς με πάθος για αυτά που πιστεύεις. Πόσο υποτιμητικό και εξευτελιστικό είναι όταν τρως ξύλο και βρισίδια από Ελληναράδες με εθνόσημο στο στήθος. Ξέρω πόσο δημιουργικό και ωθητικό είναι να δρας για έναν καλύτερο κόσμο όπως τον έχεις πλάσει μέσα στο δικό σου το κεφάλι, άσχετα από το πόσο σφιχτά σε πνίγει η αδικία.

Δεν είναι ψεύτικο. Οι πορείες, ο κλεφτοπόλεμος με τους μπάτσους, και οι ώρες μετά τις πρώτες προσαγωγές είναι πραγματικές. «Έπιασαν 20 άτομα», θα φώναζε κάποιος. «Όλοι στη ΓΑΔΑ για συμπαράσταση», θα φώναζε κάποιος άλλος. Αγωνία για τους προσαχθέντες. Τα κινητά έπαιρναν φωτιά και μέσα σε 1-2 ώρες θα ήμασταν όλοι πάλι εκεί μαζεμένοι. Φωνάζοντας δυνατά, ενωμένοι και πάντα μόνοι.

Η μοναξιά αυτή, παρούσα πάντα από τα πρώτα χρόνια και τις πρώτες πορείες, ήταν πιο πολύ η κινητήρια δύναμη παρά η αποτρεπτική. Μόνοι αλλά και οι μοναδικοί τολμηροί που πέρναγαν τα όρια, πλημμυρισμένοι από αισθήματα ελευθερίας και αγώνα.

Ήμουν και τον Ιούνιο του 2003 στη Θεσσαλονίκη. Στην ευρωπαϊκή σύνοδο. Ίσως για μοναδική φορά, το μαύρο μπλοκ, γεμάτο με ομάδες και συντρόφους από όλη την Ευρώπη, απαριθμούσαμε τουλάχιστον 5000 άτομα. Τα συναισθήματα απίστευτα. Όταν βγήκαμε στην Εγνατία, δεν πίστευα το μέγεθος. Όλοι κοιταζόμασταν και γελάγαμε. Εκείνη η μέρα ίσως και να ήταν η τελευταία που πίστεψα πως κάτι γίνεται.

Το πάθος για τη λεφτεριά είναι κυριολεκτικά δυνατότερο από όλα τα κελιά. Αυτό όμως που δεν μας είπε ποτέ κανείς, και που τελικά έμαθα μόνος μου, ήταν το είδος της λεφτεριάς που ευαγγελιζόμασταν. Διότι, η ελευθερία είναι μία άκρως αόριστη έννοια. Ίσως πιο αόριστη και από την αγάπη ή την αλληλεγγύη. Και η ελευθερία για την οποία μιλάγαμε, και για την οποία μιλάνε πολλοί ακόμα, απαιτεί πολλή περισσότερη σκέψη και προσπάθεια από τα συνθήματα, τα βρισίδια, τις αντικομφορμιστικές ρητορικές και μερικές σπασμένες τράπεζες.

Αυτό που άλλαξε, δεν είναι ούτε η ηλικία, ούτε ένα κάποιου είδους βόλεμα, ούτε η συμβατικότητα. Είναι η περαιτέρω ανάλυση αυτής της ελευθερίας και η εμβάθυνση σε αυτή. Πώς μπορείς να απαιτείς κάτι για το οποίο δεν είσαι καλός γνώστης; Πόσο υποκριτικό είναι αυτό, όχι μόνον απέναντι στην κοινωνία αλλά και απέναντι στη συνείδησή σου;

Η ελευθερία είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο και ομορφότερο από αυτό που θεωρούσα τότε. Ακόμα και όταν παραβίαζα τους κανόνες της αστικής δημοκρατίας, ακόμα και όταν προκαλούσα επίτηδες για να δοκιμάσω τα όρια των «άλλων». Η ελευθερία δεν μπορεί να οριστεί μέσα στη συνοικία των Εξαρχείων, ούτε στα αυτόνομα στέκια. Ο κόσμος είναι πολύ πολύ μεγαλύτερος από τα φυλακισμένα μυαλά των μικροαστών, αλλά και αυτά των δήθεν επαναστατών. Και η ελευθερία είναι ανάλογη αυτού του κόσμου. Όσο μίζερη και μικροσκοπική δείχνει η θεώρηση του σύμπαντος και της ζωής από τη θρησκεία σε σχέση με την πραγματικότητα, τόσο μίζερη και μικροσκοπική δείχνει η θεώρηση της ελευθερίας από τους παθιασμένους μαυροφορεμένους πιτσιρικάδες.

Εκεί όμως έγκειται το πρόβλημα της πάλης για την ελευθερία. Στο γεγονός ότι θεωρείται κάτι τόσο απλό, ευνόητο και ξεκάθαρο που οι συγκεκριμένοι πιτσιρικάδες πιστεύουν πως όλοι πρέπει να αντιλαμβάνονται, ξεκινώντας από τους εαυτούς τους. Και επειδή φυσικά αυτό δεν συμβαίνει, κάπου εκεί χάνεται το παιχνίδι.

Το παιχνίδι χάνεται όταν η προβοκάτσια δίνει και παίρνει από όλες τις πλευρές. Όταν σε κάθε μα κάθε μαζική πορεία, το στόρι εξελίσσεται ακριβώς το ίδιο: Ξεκινάει η πορεία, παρεισφρύουν κουκουλοφόροι (ασφαλίτες ή μη, ΔΕΝ έχει σημασία) οι οποίοι ξεκινάνε μπάχαλα, τα ΜΑΤ βρίσκουν ευκαιρία να διαλύσουν την κατά τ’άλλα ειρηνική πορεία, ο κόσμος πάει σπίτια του, και οι εναπομένοντες κουκουλοφόροι πιτσιρικάδες διαλύονται στα στενά στήνοντας οδοφράγματα, δίνοντας την ευκαιρία στην αστυνομία να προχωρήσει σε αδιάκριτες προσαγωγές ή εφορμήσεις σε στέκια και μαγαζιά. Το βράδυ στα κανάλια, οι δημοσιογράφοι βγάζουν το σκονάκι από τις προηγούμενες πορείες και λένε ακριβώς το ίδιο ποιήμα. Με μαθηματική ακρίβεια, αυτό το σκηνικό επαναλαμβάνεται από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να κατεβαίνει στους δρόμους. Τουλάχιστον είκοσι χρόνια τώρα συμβαίνει ΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο σκηνικό. Και τελικά ποια είναι η κατάληξη; Κλούβες σε κάθε γωνία της Αθήνας, γεμάτες αφηνιασμένους πιτσιρικάδες ματατζήδες, και τρομαγμένες θείες να ζητάνε ακόμα περισσότερους.

Αν λοιπόν με ρωτήσεις αν άξιζε το «αντάρτικο» της πόλης, τα κυνηγητά, οι πέτρες, οι μολότωφ, η αγωνία, οι φωνές, το αίσθημα της αδικίας και όλη αυτή η προσπάθεια που κατέβαλα πριν 10 χρόνια θα σου απαντήσω ότι για μένα, ως προσωπικός αγώνας, ναι· για τις καθεαυτό πράξεις όμως, ως κοινωνικός αγώνας δεν άξιζαν μία. Μάλιστα, όχι μόνο δεν άξιζαν μία, αλλά χρησιμοποιήθηκαν και από το «αντίπαλο στρατόπεδο» με πολύ πιο έξυπνο τρόπο από αυτό που θεωρούσαμε εμείς.

Σε προσωπικό επίπεδο, κάθε νέα εμπειρία, κάθε διεκδίκηση και κάθε αντίσταση στο βόλεμα, τον κομφορμισμό, την αδικία και τη μονοτονία είναι θεμιτά. Είναι αυτά τα στοιχεία που μας εξελίσσουν, μας κάνουν πιο ώριμους, και πιο σοφούς. Μακάρι όλοι οι άνθρωποι συνεχώς να ωρίμαζαν και να άλλαζαν προς το σοφότερο. Όμως σε κοινωνικό επίπεδο, η ατομική ελευθερία έχει όρια. Για τον απλό λόγο ότι πρέπει να αφήσεις χώρο και για τις ατομικές ελευθερίες του άλλου. Έτσι αλληλοϋποστηρίζεται μία κοινωνία, και έτσι μόνον λειτουργεί. Όταν για χάρη της ατομικής σου ελευθερίας, προσπαθείς να σπάσεις κοινωνικές συμβάσεις δια της βίας, τότε με μαθηματική ακρίβεια οδηγείσαι όχι μόνο στην ήττα αλλά και στην ήττα των ιδεών που εκπροσωπείς. Πόσο μάλλον όταν η ίδια τακτική έχει αποτύχει ίσα με μερικές χιλιάδες φορές μέχρι σήμερα. Η μοναδική περίπτωση που μπορείς να καταφέρεις κάτι με αυτό τον τρόπο, είναι μόνον όταν αυτά που πρεσβεύεις αντανακλούν και τις ανάγκες της υπόλοιπης κοινωνίας, οπότε σε αυτή την περίπτωση σημαίνει ότι είσαι εναντίον μίας ολιγαρχίας την οποία αργά ή γρήγορα πιθανώς όντως να νικήσεις.

Στην τελική, η επανάληψη αποτυχημένων τακτικών δεν προσφέρει τίποτα παραπάνω από την διάχυση περισσότερης ανοησίας στην κοινωνία. Και αν το ζητούμενο είναι να δημιουργήσουμε μία πιο ανόητη κοινωνία, τότε καλύτερα να μην είχαμε καμία αίσθηση «ελευθερίας» εξ αρχής.


25 σχόλια:

  1. "Η μοναδική περίπτωση που μπορείς να καταφέρεις κάτι με αυτό τον τρόπο, είναι μόνον όταν αυτά που πρεσβεύεις αντανακλούν και τις ανάγκες της υπόλοιπης κοινωνίας, οπότε σε αυτή την περίπτωση σημαίνει ότι είσαι εναντίον μίας ολιγαρχίας την οποία αργά ή γρήγορα πιθανώς όντως να νικήσεις"
    Με μεγάλη μου έκληξη συμφωνώ με την ανάρτηση σου ΚΑΙ με το ύφος σου σήμερα. Και τονίζω το απόσπασμα αυτό ως ανοιγμα σε μια παραγματικότητα που μας ξεπερνάει όλους σήμερα, σημερα που ζουμε το τέλος των βεβαιοτήταν και τον επαναπροσδιορισμό των εννοιών "ελευθερία", "δημοκρατία", "κοινωνική αλληλεγγύη", "επαναστατικότητα", "αριστερά", "παγκοσμιοποίηση", "νέα εποχή" και πολλές άλλες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτό που μου αρεσει, είναι ότι δείχνεις ξεκάθαρα το ότι η επανάληψη αποτυχημένων τακτικών, τις οποίες πλέον ο αντίπαλος δεν χρειάζεται καν να προσπαθήσει για να αντιμετωπίσει, δεν έχουν ως αποτέλεσμα τίποτα άλλο παρά την ενίσχυση της θέσης του αντιπάλου.
    Το θεωρώ πολύ εύστοχο και κυρίως χρήσιμο κείμενο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δυστυχώς οι "κοινωνικές συμβάσεις" έσπαγαν και μάλλον θα εξακολουθήσουν να σπάνε κυρίως δια της βίας. Είναι το μόνο "μαθηματικά" αποδεδειγμένο. Άλλωστε η λέξη "σπάω" που ο ίδιος χρησιμοποιείς την περιέχει. Δεν λές "διευθετώ", "επανακαθορίζω", "διαβουλεύομαι", "διαπραγματεύομαι" αλλά "σπάω" αναγνωρίζοντας έμμεσα ακόμα και με αυτόν τον τρόπο, ένα συμβάν όπου συμβάλλουν αμφίρροπες δυνάμεις. Η διελκυστίνδα εντέλει δεν είναι ένα ειρηνικό και αθώο παιχνίδι.
    Αν τα αποτελέσματα είναι οικτρά αυτό δεν σημαίνει πως αφαιρείται και εξοβελίζεται αυτή η επιλογή από την κοινωνία. Και αυτό, ανεξάρτητα από την κοσμιότητα όλων. Εντέλει, Try again, fail again, fail better... όπως λέει και ο ποιητής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αδερφέ, ωραία όλα αυτά.

    Αν όμως κάποιος έχει ακολουθήσει την αντίστροφη πορεία, τί γίνεται;

    Δηλαδή αν κάποιος στα νειάτα του έβλεπε τον κόσμο με δυνατότητες και πίστευε σε «άλλους», πιό «εμβαθυμένους» τρόπους για να αλλάξει λίγο το κοινωνικό γίγνεσθαι, αλλά έφτασε σε μια στιγμή να καταλάβει πόσο απλά και στοιχειώδη είναι όλα;

    Τί γίνεται τότε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Το πρόβλημα φίλτατε είναι πως "υποβαθμίσαμε" την ελευθερία σε ατομικό επίπεδο. Η έκφραση "ατομική ελευθερία" είναι οξύμωρη. Η ελευθερία είναι έννοια συλλογική.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @ jomarch

    Άντε. Πάντα εκπλήξεις!

    @ urban_prince

    Τα έχουν πει και άλλοι, χρόνια τώρα, αλλά δεν εισακούστηκαν. Κάπως έτσι απογυμνώθηκε ο "χώρος" και αφέθηκε στην ανοησία του καθενός.

    @ raveionistis

    Ιστορικά, οι κοινωνικές συμβάσεις που έσπαγαν δια της βίας, αφορούσαν κοινωνικές απαιτήσεις σε μαζικό επίπεδο. Όταν οι ιδέες σου εκφράζουν ένα 10-15% της κοινωνίας, χωρίς αυξομειώσεις για τρεις συνεχείς δεκαετίες, σημαίνει ότι το υπόλοιπο 90-85% δεν συντάσσεται με τις ιδέες σου, οπότε ή αλλάζεις κοινωνία, ή αλλάζεις τακτική.

    @ Πότμος

    Δεν έχω την απάντηση στο συγκεκριμένο, αλλά θα με ενδιέφερε να ακούσω κάποιον που την έχει. Ειλικρινά :)

    Υποπτεύομαι πάντως ότι η απάντηση θα βρίσκεται κάπου στο σκεπτικό ότι τα πράγματα δεν είναι μόνο άσπρα ή μαύρα.

    @ Darthiir the Abban

    Το πρόβλημα είναι ότι δυστυχώς έχεις δίκιο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Freedom is a harsh mistress...(Μ' αρέσει αυτή η φράση στα αγγλικά) Η ελευθερία είναι μια δύσκολη και απαιτητική ερωμένη. Το ίδιο και η αδελφή της η δημοκρατία. Δεν έχουμε ως κοινωνία την ωριμότητα που απαιτείται για να είμαστε ελεύθεροι και να ζούμε σε μια πραγματική δημοκρατία. Μετά την πτώση της χούντας, βρεθήκαμε ξαφνικά στην κατάσταση που βρίσκεται κάποιος που πνίγεται και την τελευταία στιγμή βγαίνει στην επιφάνεια του νερού. Και πάθαμε υπεροξυγόνωση...
    Δεν μπορούμε να διαχειριστούμε την ελευθερία μας ελληνάκι. Την μπερδέψαμε με την ΑΣΥΔΟΣΙΑ. Θεωρούμε ότι ελευθερία σημαίνει κάνω ότι μου καπνίσει, ότι η τήρηση των νόμων είναι για τους ξενέρωτους, ότι το ΣΥΝΤΑΓΜΑ είναι πλατεία της Αθήνας και ότι η Ευνομούμενη Συνταγματική Πολιτεία είναι ένα είδος Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης που ασχολείται με αρκούδες υπό εξαφάνιση.
    Δεν αισθανόμαστε καλά με την έννομη τάξη, απαραίτητη προϋπόθεση για μια δημοκρατία. Αυτό προσπαθούσα να εξηγήσω σ' ένα Βρετανό εξ αγχιστείας συγγενή μου που προσπαθούσε να καταλάβει τη συμβαίνει στη χώρα. Ευγενικά μου είπε ότι κάτι ανάλογο συμβαίνει και με ορισμένες κοινωνικές ομάδες στην πατρίδα του. Του εξήγησα ότι αυτή η συμπεριφορά (η έλλειψη σεβασμού της έννομης τάξης)στην Ελλάδα, διαπερνά όλες τις κοινωνικές τάξεις, από τον πάμπλουτο μεγιστάνα με το κοχίμπα εως τον πάμφτωχο γαβριά.
    Στη δικτατορία, ο εχθρός είναι απέναντί μας.
    Στη δημοκρατία, ο εχθρός είναι μέσα μας.
    Γι αυτό είναι μια δύσκολη και απαιτητική ερωμένη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @ελληνάκι
    Τί να πεί κανείς σε μια τέτοια ανιστόρητη απάντηση.
    Καλό κουράγιο στον ίσιο δρόμο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ελεύθερη Μετάφραση:

    Tι θα είχε συμβεί στην πορεία τη ανθρωπότητας αν ο Μαρξ δεν είχε διαγράψει τον Μπακούνιν, δεν θα το μάθουμε ποτέ.
    Το μόνο που μάθαμε ότι και οι δύο, ο καθένας χωριστά, απέτυχαν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. @ christopher

    Προσυπογράφω. Υπήρξαν φυσικά οι περίοδοι στη νεοελληνική ιστορία που ο κόσμος είχε κάθε λόγο να έχει καχυποψία τους νόμους και την επιβολή τους, αλλά αυτές οι εποχές έχουν περάσει πολύ καιρό τώρα.

    Στο τέλος όμως παρέμεινε η νοοτροπία. Και αναπτύξαμε αυτή την αντιπάθεια προς την τάξη, το νόμο και την προδιαγραφή. Δεν είναι τυχαίο το κόμπλεξ που νοιώθουμε απέναντι σε λαούς που ευημερούν επειδή έχουν συμφιλιωθεί με αυτές τις έννοιες.

    @ raveionistis

    Ευχαριστώ. Επίσης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. @ Φοράδα

    Να και ένα υποθετικό ερώτημα που ομολογουμένως δεν είχα σκεφτεί ποτέ. Ωραία τροφή για σκέψη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Χουμφ.....

    επιφυλασομαι.

    Οντας φυση μη βιαιος τυπος καταλαβαινω που το πας και συμφωνω.

    Αλλα:
    1. Ο Ποτμος δεν εχει και αδικο
    2. Η ιστορια μας εχει δειξει πως γενναται στην αναμπουμπουλα και βαδιζει κατα λαθος. Σε 500 αποτυχιες μια αποτυχια ειναι καλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. μπορεί να τα χουν πει κι άλλοι, αλλά μιας και είμαι παιδάκι του υποκειμενικού ρεαλισμού και δεν είχα μιλησει με αυτους τους άλλους μέχρι στιγμής, ας μου επιτραπεί να χαίρομαι που τα άκουσα τώρα (έστω και λίγο αργά)
    Και για αυτό οφείλω να σε ευχαριστήσω:)
    Μου αρεσουν πολύ αυτα που γράφει ο Christopher και θα ήθελα να διαβάσω blog του αν υπάρχει.?? Αλλά δεν μπορώ ούτε καν το προφίλ του να δω.. είμαι καινουργιος στο όλο blogging όπως καταλαβαίνετε..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. δεν ξερω πως να το θεσω ακριβως, αλλα θα προσπαθησω... ειμαι ελευθερος σημαινει εχω ορια, τα οποια εγω επιλεγω να θετω στον εαυτο μου, δεν χρειαζεται να με καλοπιανουν ("επιδομα εγκαιρης προσελευσης στην εργασια") ή να μου βαζουν "χερι" για να τα θεσω ("καβαλησες πεζοδρομιο για να παρκαρεις κοντα στο σπιτακι σου; προστιμο!"). εγω αυτο καταλαβαινω ως ελευθερια. αμφιβαλλω, βεβαια, κατα ποσο ειμαστε στην πραγματικοτητα ελευθεροι μεσα σε μια κοινωνια. νομιζω 100% δεν μπορουμε να ειμαστε ποτε. εμενα προσωπικα μου αρκει να αισθανομαι ελευθερος μεσα μου, και να το παλευω να παραμενω παρα τις αντιξοοτητες.

    αυτο το ειδος ελευθεριας για μενα ειναι ισως το ιδανικο, γιατι ετσι "κουμπωνει" η ελευθερια η δικη μου και του διπλανου μου, χωρις συγκρουσεις.

    σκεφτομαι, ποσο ελευθερος μπορει να ειμαι, οταν συμπεριφερομαι σαν παιδι που δεν εχει αυτοελεγχο, και πρεπει αλλοι να φροντισουν να τον αποκτησω; πολλοι ελληνες (και οχι Ελληνες) δινουν την εντυπωση οτι ειναι ακομη στην παιδικη ηλικια, εγωκεντρικοι και ανασφαλεις. και εν τελει θρασυδειλοι, ανευθυνοι και μιζεροι "ενηλικες". κριμα. (και μακρυα απο μενα ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. διορθωση:

    το "Σε 500 αποτυχιες μια αποτυχια ειναι καλα"

    να γίνει : "Σε 500 αποτυχιες μια επιτυχια ειναι καλα"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Εξαιρετικός.
    Το χειρότερο είναι αυτό που λες στο τέλος, ότι κάποιοι (όχι λίγοι) έχουν την εντύπωση ότι ελευθερία σημαίνει κάνω ό,τι γουστάρω δίχως όρια. Ελάχιστοι μπορούν να καταλάβουν ότι η συνεχής καταπίεση άλλων ανθρώπων ή ομάδων, καθώς επίσης και η πρόκληση φόβου έστω και διά της τεθλασμένης αποτελούν απαρχές του φασισμού αλλά και πρώτης τάξεως βούτυρο στο ψωμί πολλών και διαφόρων επισήμων και μη.
    Βέβαια από την άλλη κάτι τέτοιο δεν είναι παράλογο, αφού μην ξεχνάμε ότι ζούμε στην χώρα της απολύτου ισοπέδωσης των πάντων. Αυτό όμως σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί δικαιολογία.
    Και δυστυχώς πρόκειται περί φαύλου κύκλου που αντί να κοιτάξουμε πως να σπάσουμε για να γλυτώσουμε, συνήθως κοιτάμε ποιος τον ξεκίνησε.
    Λες και έχει σημασία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. @ zaphod

    1. Ο Πότμος δεν έκανε ρητορική ερώτηση (αν κατάλαβα καλά), με αυτονόητη απάντηση την προσφυγή στη βία.

    2. Η ιστορία μας έχει διδάξει την αρχή της κρίσιμης μάζας. Ότι ανατροπές ή τάξη μετά το χάος, εμφανίζονταν εφόσον υπήρχαν συγκεκριμένα κοινωνικά αιτήματα από μία κρίσιμη μάζα της κοινωνίας.

    Όταν και αν ποτέ η ελληνική κοινωνία φτάσει σε μία κρίσιμη μάζα που θα καταφέρει να στοιχειοθετήσει 1-2 κοινά και λογικά αιτήματα, ξυπνήστε με και μένα.

    Παράδειγμα. Το να κατεβαίνεις στο δρόμο α) επειδή σου μειώνουν το εισόδημα, είναι αντίδραση. Το να κατεβαίνεις στο δρόμο β) απαιτώντας δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας, είναι αίτημα.

    Εφόσον η οικονομία της χώρας είναι στα μαύρα χάλια, το α) δεν οδηγεί πουθενά. Αντιθέτως το β) μπορεί να έχει αποτελέσματα γιατί είναι πράξη αντίδρασης αλλά και απαίτησης ταυτόχρονα.

    Το σαρδάμ της αποτυχίας ήταν εμφανές. Νο γουόρις :)

    @ urban_prince

    Θεωρητικά κάνεις κλικ πάνω στο username του και στο προφίλ του βλέπεις αν έχει ιστολόγιο. Απ' οτι βλέπω πάντως δεν έχει δημόσιο προφιλ.

    @ i

    Ακριβώς όπως το λες είναι. Αλλά για κάποιο λόγο αυτή η απλή και λογική επαγωγή δεν είναι κατανοητή από πολύυυυ κόσμο.

    Όπως δεν είναι κατανοητό ότι μία εθνική νομοθεσία που χρειάζεται δεκαετίες συνεχούς διάπλασης και κοινωνικών αγώνων, υπάρχει για το κοινωνικό καλό.

    @ Hades

    ...πράγμα που μας επιστρέφει στο γνωστό κλισε: "Όλα ειναι θέμα παιδείας".

    Χθες έμαθα ότι διευθυντής σχολείου έχει δώσει γραμμή στους καθηγητές να μην αφήνουν μαθητές στην ίδια τάξη. Μη με ρωτήσεις με ποιο σκεπτικό. Για να μην περιθωριοποιηθούν; Για να μην φωνάζουν οι κομπλεξικοί γονείς; Δεν ξέρω. Διανοείσαι όμως τι άμεση επιδραση έχει κάτι τέτοιο στα βλαστάρια που θα τελειώσουν το Λύκειο ξύνοντας τους άτριχους όρχεις των;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. @ellinaki

    1. Δεν ειπα πως κατ αναγκη ειπε αυτο. Ειπα πως η σκεψη κανει κυκλους. Αναλογα με την αφετηρια αλλαζει και η παρουσα κατασταση!!!!



    2. Ναι, αλλα δεν δικαιουται καποιος να προσπαθησει να δημιουργησει μετα της δρασης του αυτην την κρισιμη μαζα;
    Βεβαια το αν καποιες δρασεις ειναι πετυχημενες η οχι αυτο ειναι αλλο καπελο.

    Πχ ιστορικων γεγονότων που ξεκινησαν "κατα λαθος":
    α) ο Μαης του 68 λεγεται πως ξεκινησε οταν ...απαγορευτηκε στα αγορακια να πηγαινουν στις φοιτ. εστιες γυναικων
    β) το δικο μας 1973 ξεκινησε με την νομοθεσια να "τσιμπαει" για στρατευση τους "κακους" φοιτητες.]

    Αλλα το κοινωνικο status(που ανεφερες και συ) εξετρεψε (με την καλη εννοια) αυτες τις αντιδρασεις σε πιο ορθολογιστικες και κοινωνικα αποδεκτες φορμες

    Αν μια μεριδα κοσμου βγει στους δρομους και ειναι αρκουντως θυμωμενη τοτε ολα παιζονται. Απλα συνηθως τα πραγματα πανε χαλια διοτι ειναι ουσιαστικα αδυνατο να το οργανωσεις αυτο το πραγμα. πας και ελπιζεις εξ ου και το σκορ αποτυχιας/επιτυχιας που έβγαλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. @ Zaphod

    Δεν διαφωνούμε στο κατά πόσο μία μαζική λαϊκή αντίδραση, μπορεί να ανατρέψει κατεστημένα. Διαφωνούμε στο κατά πόσο μία παρωχημένη μορφη αντιδρασης (όπως το κάψιμο μιας τράπεζας ή ο βανδαλισμός πχ), μπορεί να επιφέρει αλλαγές.

    Και επαναλαμβάνω. Υπάρχουν μαζικές πορείες ως αυθόρμητες αντιδράσεις, και υπάρχουν και άλλες με συγκεκριμένα αιτήματα όπως τα παραδείγματα που ανέφερες. Οι δεύτερες έχουν αρκετές πιθανότητες επιτυχίας. Οι πρώτες, είτε έχουν μηδενική επιτυχία λόγω γενικότερου αδιεξόδου (όπως τα πρόσφατα νέα μέτρα), είτε μπορούν να "παραποιηθούν" ή να υποτιμηθούν πιο εύκολα από την εξουσία ή γενικά αυτόν στον οποίο απευθύνεται η αντίδραση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. θελει αρετή και τόλμη η ελευθερία- εγραψε ο Κάλβος

    σήμερα δυστυχώς δεν διαθέτουμε ούτε το ενα ούτε το άλλο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. @ ser

    Ρώτα έναν πιτσιρικά σήμερα ποιος ήταν ο Κάλβος να δεις τί θα σου πει.

    @ δείμος του πολίτη

    Ευχαριστώ. Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Το κείμενο σου είναι έργο τέχνης. !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. @ Themis

    Ευχαριστώ, αν και καθυστερημένα λίγο. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Πολυ καλο το κειμενο σου και συμφωνω μ αυτο. Ειναι τρομακτικο το πως καποιοι στο ονομα της ελευθεριας τελικα καταφερνουν το αντιθετο. Σημασια εχει παντα να καταλαβαινουμε οτι ο καθενας εχει διαφορετικη αποψη για την ελευθερια. Ελευθερια και βια δν πανε μαζι (εκτος ΕΛΑΧΙΣΤΩΝ εξαιρεσεων οπως ανεφερες κι εσυ). Το προβλημα ειναι οτι, καποιοι αναρχικοι (ντεμι και μη) καθως και πολυ (ακρο)αριστεροι (χωρις να θελω να βαζω ταμπελες) μπαινουν στην λογικη οτι χωρις βια εισαι χαμενος και πιονι και προβατο του συστηματος, θελοντας να ευγενοποιησουν την βια. Και ο φανατισμος δν ειναι ελευθερια αφου κυριευεσαι απο αυτον και σκεφτεσαι με βαση το συναισθημα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...