Πέμπτη, 10 Ιουνίου 2010

Ο οργασμός της κρατικοδίαιτης αγελάδας

Μία χώρα δεν είναι συντηρητική μόνο όταν ο πληθυσμός της κουβαλάει συντηρητικές ιδέες ή μένει προσκολλημένος σε παλαιότερα ήθη και αρχές. Μπορεί να είναι εξίσου συντηρητική και όταν αρνείται να αφήσει ήσυχα κάποια φαντάσματα του παρελθόντος, να αναγνωρίσει τα λάθη της και να προχωρήσει μπροστά με φρέσκες ιδέες και πρακτικές.

Με τον ίδιο τρόπο που οι περισσότεροι κάτοικοι αυτής της χώρας έχουν προσκολληθεί σε πεπαλαιωμένες ιδέες που πλέον δεν έχουν και πολύ σχέση με την πραγματικότητα, έτσι κάπως ολόκληρη η χώρα έχει προσκολληθεί και στην έννοια του Κράτους. Μόνο στην έννοιά του όμως˙ την θεωρητική του υπόσταση. Διότι αν κάποιος έβλεπε επί του πρακτέου τι σημαίνει το Κράτος στην Ελλάδα, ενδεχομένως να είχε αλλάξει προ πολλού απόψεις.

Θεωρητικά, ενδυναμώνοντας το Κράτος, δηλαδή τον δημόσιο τομέα, τον δημόσιο έλεγχο της αγοράς, τις δημόσιες επενδύσεις και γενικότερα χτίζοντας ένα «κρατικοκεντρικό» μοντέλο, αυξάνεται ταυτόχρονα η δημοκρατικότητα της χώρας, η ποιότητα των κοινωνικών αγαθών όπως η παιδεία, η υγεία και η πρόνοια, και γενικότερα αποτρέπεται η ενδυνάμωση ενός ιδιωτικού συμφέροντος εις βάρος του κοινού. Ωραία η έκθεση. Δέκα με τόνο!

Στην πράξη τα πράγματα δείχνουν να ισχύουν από την τελείως ανάποδη πλευρά. Καταρχήν, τα κοινωνικά αγαθά στην Ελλάδα, στην ουσία δεν είναι δημόσια. Είναι κρατικά. Αυτό σημαίνει, ότι η ποιότητα και οι υπηρεσίες τους δεν εξαρτώνται από τις δημόσιες ανάγκες της κοινωνίας, αλλά από το Κράτος, γενικώς και αορίστως, δηλαδή από τον κάθε δημόσιο λειτουργό που έχει τη δύναμη να επεμβαίνει στην διοίκηση και λειτουργία τους. Και αυτό περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα ανθρώπων, από τον Χ πολιτικό, μέχρι και τον τελευταίο υπάλληλο που δουλεύει στον σχετικό οργανισμό. Μέσα στο ίδιο φάσμα υπάρχουν γραμματείς, προϊστάμενοι, κομματόσκυλα, συνδικαλιστές, πολιτικάτζες, υπάλληλοι που παρανόμως μετέχουν σε εταιρίες, κομματικά στελέχη, κλητήρες που με το πέρασμα των χρόνων έχουν καταλάβει θέσεις ευθύνης, κουμπάροι, μπατζανάκηδες, κοκ. Το ίδιο φάσμα ανθρώπων είναι παρόν στον ευρύτερο Δημόσιο Τομέα, γι’ αυτό αν θέλουμε να ακριβολογούμε, η σωστή ορολογία θα ήταν «Κρατικός Τομέας».

Μία από τις κυριότερες «μαγκιές» του Κρατικού Τομέα, είναι η διαχείριση του δημόσιου χρήματος. Σε αυτή την περίπτωση, έχουμε κυριολεκτικά δημόσιο χρήμα, δεδομένου ότι αυτό εισπράττεται από φόρους, πρόστιμα, και διάφορα τέλη από όλους τους πολίτες. Συμβαίνει λοιπόν το εξής φαινόμενο, με το οποίο φαίνεται ολόκληρη η ελληνική κοινωνία να έχει συμβιβαστεί δεκαετίες τώρα: Το Κράτος, με όλο αυτό το φάσμα ανθρώπων που προαναφέρθηκε, και όχι το Δημόσιο κατ’ ουσία, διαχειρίζεται το δημόσιο χρήμα. Κοινώς, στο όνομα της διαφάνειας, της δημοκρατίας και της αξιοκρατίας, έχουμε ορίσει μία μεγάλη επιχείρηση να διαχειρίζεται τα χρήματά μας η οποία μάλιστα δεν ελέγχεται από κανέναν. Η επιχείρηση αυτή ονομάζεται «Κράτος».

Κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης, ισχυρότερο κράτος σήμαινε αυτόματα και ισχυρότερη κοινωνία. Η ενδυνάμωσή του, είτε μέσω μεγέθυνσης του Δημοσίου Τομέα, είτε μέσω αύξησης των σημείων ελέγχων σε κάθε οικονομική δραστηριότητα ιδιώτη ή ιδιωτικής επιχείρησης, το κατέστησε την κινητήρια δύναμη της οικονομίας για όλα αυτά τα χρόνια. Δεδομένου, άλλωστε ότι οι Ευρωπαϊκές επιδοτήσεις διαχειρίζονταν από το Κράτος, ο ιδιωτικός τομέας προσέβλεπε σε δουλειές με το Δημόσιο όλο και περισσότερο. Έχοντας μεν τη φερεγγυότητα του καλού πληρωτή, αλλά και τα «παραθυράκια» για αδιαφανείς πράξεις και συμφωνίες, σύντομα το Κράτος έγινε η αγελάδα την οποία μπορούσε να αρμέξει ο οποιοσδήποτε και να βγάλει γάλα, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανένα. Άλλωστε ουσιαστικοί έλεγχοι ή προσωπικές ευθύνες δεν υπήρξαν ποτέ σε ρεαλιστικό βαθμό για την διακίνηση των δημοσίων κεφαλαίων, τις επενδύσεις και τις δαπάνες του Δημοσίου, οπότε το γάλα της αγελάδας έρεε άφθονο.

Έχοντας στηρίξει το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό της οικονομίας στο σπάταλο και ανεύθυνο Κράτος, τους τελευταίους μήνες που η ελληνική οικονομία καταρρέει, δεν υπάρχει άλλος ισχυρός πυλώνας για να τη συγκρατήσει. Οι επιχειρήσεις και ο κύριος όγκος του ιδιωτικού τομέα, αντιμετωπίζοντας ένα εχθρικό και γραφειοκρατικό περιβάλλον και ένα δυσλειτουργικό πλαίσιο επιχειρηματικότητας, έχουν κατά κανόνα για πελάτη το Κράτος, το οποίο φυσικά τον τελευταίο καιρό δεν έχει ρευστό για αποπληρωμές, και ως αποτέλεσμα το ντόμινο συνεχίζει και μέσα στον ιδιωτικό τομέα.

Εφόσον λοιπόν, ως χώρα δοκιμάσαμε το κρατικό μοντέλο, το οποίο όχι μόνο απέτυχε παταγωδώς, αλλά τελικά παρασέρνει και την υπόλοιπη κοινωνία μαζί του, γιατί συνεχίζουμε αυτή την εμμονή με τον κρατισμό; Γιατί έχει δαιμονοποιηθεί τόσο πολύ η επιχειρηματικότητα και ο ιδιωτικός τομέας, δεδομένου ότι ουδέποτε υπήρξε ελεύθερη αγορά ή πραγματική ανταγωνιστικότητα στη χώρα; Πώς έχουμε την ευκολία να κατακρίνουμε κάτι που ουδέποτε έχουμε βιώσει, αλλά συνεχίζουμε να στηρίζουμε κάτι που έχει αποδεδειγμένα αποτύχει; Γιατί αυτή η εμμονή στην παροχή δημοσίων αγαθών, όπως η υγεία, η παιδεία, και η κοινωνική ασφάλιση, ακόμα και αν αυτά είναι σε τριτοκοσμική κατάσταση που συνεχώς υποβαθμίζεται;

Ακόμα και τώρα που το Κράτος προσπαθεί να ξεφορτωθεί ζημιογόνους οργανισμούς, κάποιοι μιλάνε για «ξεπούλημα». Δηλαδή, όλα αυτά τα χρόνια όπου το δημόσιο χρήμα εξαφανιζόταν μέσα σε αόρατα και σκοτεινά κανάλια κρατικοδίαιτων συμφερόντων και πήγαινε στις τσέπες του φάσματος που προαναφέρθηκε, με τι ακριβώς είχαμε να κάνουμε; Εκτός αν το πρόβλημα της χώρας δεν είναι τόσο η ανομία, η αδικία, η αναξιοκρατία, και η τριτοκοσμικότητα που διέπει όλα τα δημόσια κοινωνικά αγαθά, αλλά αν τα συμφέροντα είναι ιδιωτικά μέσα από τον δημόσιο τομέα ή μέσα από τον ιδιωτικό.

Διότι, τελικά το πραγματικό δίλλημα δεν είναι κράτος ή ελεύθερη αγορά, αλλά πλασματική ή ουσιαστική δημοκρατία. Από εκεί και πέρα, αν θα επιλέξουμε το κράτος ή την ελεύθερη αγορά ή τη συνύπαρξη και των δύο προκειμένου να έχουμε ουσιαστική δημοκρατία και ευημερία είναι διάλογος σε δεύτερο στάδιο. Μην μπλέκουμε όμως την ιεραρχία των ερωτημάτων και των σχετικών απαντήσεων.

Κάπου εκεί είναι που χάνεται λιγάκι η μπάλα. Μπερδεμένοι ανάμεσα σε ιδεολογίες του παρελθόντος, αναλύσεις των κοινωνιών του προηγούμενου αιώνα και της πραγματικότητας η οποία φυσικά συνεχίζει ακάθεκτη, χωρίς να συμμερίζεται τις δικές μας συντηρητικές απόψεις και ανησυχίες.


Σχήμα 1: Μηχανισμός αρμέγματος της αγελάδας. Ο υπομνηματισμός θα ακολουθήσει σε διδακτορική διατριβή που ενδεχομένως να ολοκληρωθεί σε μερικές γενιές.

20 σχόλια:

  1. "το πραγματικό δίλλημα δεν είναι κράτος ή ελεύθερη αγορά, αλλά πλασματική ή ουσιαστική δημοκρατία."

    Couldn't have said it any better.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Από το σχεδιάγραμμα λείπουν κομβικά νούμερα, για την κατανόησή του μηχανισμού.
    Δούλεψε blanco;;;

    :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @ aoua

    Θα μπορούσα να το το θέσω ρητορικά, αλλά πάλι θα μου την έπεφταν.

    @ Φοράδα

    Σσσστ... κρύβε λόγια ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ειλικρινά εσείς οι νεοπασόκοι, οι αυλοκόλακες του Γιωργάκη Β’ του ζαβού, είστε πραγματικά αστείοι. Ρε φίλε έγραψες 938 λέξεις για να μας πεις τι καλός που είναι ο νεοφιλελευθερισμός; Ο Αδριανόπουλος αυτά τα ξεπετάει σε κειμενάκια των 80 άντε 100 λέξεων. Άντε στρώσου να μελετήσεις τα γραπτά του ινστρούχτορα σας και σε μια βδομάδα θα περάσω πάλι να σε εξετάσω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. To άρθρο σου αυτό είναι ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει για τη σημερινή μας κατάσταση, μαζί με το κομμάτι σου για τον θάνατο της Αριστεράς.
    Οι λίγες φωνές σαν τη δική σου που βρίσκω που και που, είναι το μόνο πράγμα που με κάνει να ελπίζω ότι μπορεί να αλλάξει κάτι σε αυτό τον τόπο. Σε ευχαριστώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Θυμάμαι τον Γιωργάκη να λέει προεκλογικά : «Χρήματα υπάρχουνε.. χρήματα υπάρχουνε!!»

    Δεν θα τον κρίνω σχετικά με το αν τελικά υπήρχαν χρήματα ή όχι. Ελάχιστα με απασχολεί το συγκεκριμένο ζήτημα.

    Αυτό το οποίο πραγματικά με απασχολεί, είναι το πως στην ευχή σε μία χώρα που έχει φτάσει στα όρια της καταστροφής ακριβώς επειδή ξοδεύει ασύστολα, βγαίνει για πρωθυπουργός ένας τυπάς ο οποίος ως βασική του προεκλογική ατάκα χρησιμοποιεί το «Χρήματα υπάρχουνε»..


    Για να κερδίσει δηλαδή τον ψηφοφόρο δεν βγαίνει να πει οτι θα μειώσει το κόστος λειτουργίας του κράτους, δεν λέει οτι θα πάρουν πόδι απο τη δημόσια μισθοδοσία οι παπάδες, δεν λέει οτι θα ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα, δεν λέει ότι θα μειωθούν οι υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες. Δεν λέει με άλλα λόγια οτι θα κλείσει τις μαύρες εκείνες τρύπες που επί δεκαετίες τώρα σέρνουν αυτόν τον τόπο προς το χείλος του γκρεμού.

    Βγαίνει και λέει το ισοδύναμο του «Ναι, εμείς έχουμε τον τρόπο να συνεχίσουμε να φτυαρίζουμε χρήμα σε αυτές τις μαύρες τρύπες!»


    Και γιατί το λέει αυτό? Το λέει επειδή αυτό θέλουμε να ακούσουμε εμείς ως ψηφοφόροι.

    Επειδή εμείς οι ίδιοι ρωτάμε «Υπάρχουνε χρήματα?» την στιγμή που θα έπρεπε να ρωτάμε «Υπάρχουνε ΤΡΌΠΟΙ για να σταματήσουμε να χρειαζόμαστε χρήματα?»


    Επειδή αυτό ακριβώς είναι οι προεκλογικές δηλώσεις μάγκες.. Τίποτα άλλο παρά απαντήσεις στα ερωτήματα των ψηφοφόρων.

    Και εμείς αυτό ακριβώς ήμασταν πάντα.. Τίποτα άλλο παρά ασθενείς που προτιμούν τα παυσίπονα ως «θεραπεία» για τραύματα που απαιτούν εγχείρηση.

    Ίσως τελικά να μη μας αξίζει να επιζήσουμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @ το τελευταίο θρανίο

    Εσύ από όλες τις 938 λέξεις αυτό κατάλαβες; Έρεβος αντίληψης!

    @ Giannis Afouras

    Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

    Συμφωνώ με αυτά που γράφεις. Ο Γιωργάκης δεν έκανε τίποτα παραπάνω από οποιονδήποτε Έλληνα πολιτικό που εξαγγέλει ή στην τελική διοικεί βάσει του τί χαϊδεύει περισσότερο τα αφτιά των ψηφοφόρων.

    Έτσι ανακυκλώνεται και ολόκληρη η σαπίλα του πολιτικού συστήματος. Επειδή δεν ορθώνεται κάποιο συμπαγές πολιτικό ανάστημα που εκπροσωπεί συγκεκριμένες ιδέες και λέει πολύ απλά και ξάστερα "Αυτές είναι οι θέσεις μας. Όποιος συμφωνεί να μας ψηφίσει. Όποιος διαφωνεί να μην."

    Και κάπως έτσι τελικά δεν προχωράει τίποτα σε αυτή τη χώρα. Επειδή για κάποιο λόγο πρέπει όλοι οι πολιτικοί να τα έχουν καλά με όλους ή έστω τους περισσότερους. Έτσι όμως δεν υπάρχει χώρος για νέες ιδέες και για δημιουργικές ρήξεις με τον πολιτικό συντηρητισμό. Και στην τελική, έτσι δεν ξεκολλάμε ποτέ από φαντάσματα και ιδεολογίες του παρελθόντος.

    Δεν μπορούμε να λέμε συνεχώς "ντάααξ' μωρέ, είμαστε μπουρδέλο αλλά δεν έγινε και τίποτα. Τη βγάζουμε κουτσά στραβά από δω και από εκεί". Πρέπει να κατανοήσουμε ότι η οποιαδήποτε ανατροπή, γίνεται μόνο με σύγκρουση συντηρητικών συμφερόντων που λυμαίνονται τη χώρα δεκαετίες τώρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Πέρα από τις εμπλεκόμενες με διαχείριση χρήματος υπηρεσίες, για τις οποίες μπορεί ο καθένας να πει-όπως ήδη έγινε κι εδώ- το ιδεολογικό μακρύ και κοντό του, υπάρχουν και άλλα θέματα, που δείχνουν ότι σημαντικότατος αριθμός δημοσίων υπαλλήλων αντιλαμβάνεται την υπηρεσία του ως φρούριο και τους προσερχόμενους πολίτες ως επιτιθέμενους εχθρούς, τους οποίους πρέπει να απωθεί καθημερινά και με κάθε μέσο.

    Παράδειγμα: συμβουλεύτηκα τα γραφεία συγκοινωνιών 4 νομαρχιών-πλην του γραφείου της Κω- σχετικά με τα απαιτούμενα δικαολογητικά για δήλωση αλλαγής χρώματος αυτοκινήτου. Καθένα μου έδωσε διαφορετικό σετ δικαιολογητικών (έκπληξη!!!) , εγώ τα συνδύασα και μάζεψα το πληρέστερο σετ. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το αρχικό ύφος του υπαλλήλου "ΧΑ! την πάτησες", που τελικά έγινε απόγνωση και, όταν τούδωσα και το τελευταίο δικαιολογητικό που ζήτησε, δεν άντεξε και είπε "Κι αυτό τόχεις;".

    Μια σημαντική μερίδα δημοσίων υπαλλήλων (είτε λόγω αριθμού είτε λόγω θέσεως) είναι απλώς αληταράδες και τίποτα παραπάνω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Και έλεγα, δε θα πεταχθεί κανείς να κατηγορήσει το ποστ ως "νεοφιλελεύθερο"; Ευτυχώς, ο Τελευταίο Θρανίο δεν απογοήτευσε. Και τι έγινε αν στην Ελλάδα δεν είχαμε ποτέ νεοφιλελευθερισμό, αλλά ανελέητο, σπάταλο, διεφθαρμένο κρατισμό; Ο νεοφιλελευθερισμός φταίει!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. @ ellinaki

    "Ο Γιωργάκης δεν έκανε τίποτα παραπάνω από οποιονδήποτε Έλληνα πολιτικό που εξαγγέλει ή στην τελική διοικεί βάσει του τί χαϊδεύει περισσότερο τα αφτιά των ψηφοφόρων."

    Αυτό είναι που θεωρώ ως το πιο ουσιαστικό πρόβλημα της χώρας μας τα τελευταία 15-20 χρόνια. Το ότι η πολιτική "ηγεσία" ακολουθεί αυτά που θα ήθελε να ακούσει ο λαός, και όχι τον πραγματικό ρόλο της ως φωτισμένου οδηγού, ο οποίος να λέει αυτά που ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ να ακούσει ο λαός.
    Άντε και έγινε λοιπόν το μεγάλο κακό με τον Αντρέα... από κει και έπειτα όλοι αυτοί που θα μπορούσαν να κρούσουν τον κώδωνα του κινδύνου γιατί δεν το έκαναν?

    "Επειδή δεν ορθώνεται κάποιο συμπαγές πολιτικό ανάστημα που εκπροσωπεί συγκεκριμένες ιδέες και λέει πολύ απλά και ξάστερα "Αυτές είναι οι θέσεις μας. Όποιος συμφωνεί να μας ψηφίσει. Όποιος διαφωνεί να μην."

    Ασχολούνταν μόνο με το να περάσουν την μπάλα παρακάτω, στον επόμενο, ελπίζοντας να μην σκάσει στα δικά τους χέρια η βόμβα.. υπήρχε και ένα παιχνίδι τέτοιο που παίζαμε μικροί, δεν θυμάμαι το όνομά του..


    Όπως γράφω και στο blog μου, αν θα έπρεπε να συνοψίσω την ουσία της "πολιτικής" στην Ελλάδα τα τελευταία 20 χρόνια σε 5 σειρές, θα είχα να πω κάτι τέτοιο :

    Ένας λαός-αλκοολικός που θέλει να αποφύγει την αποτοξίνωση, και πολιτικοί πρόθυμοι να του προσφέρουν το επόμενο μπουκάλι βότκα, προκειμένου να τον κρατήσουν ικανοποιημένο.

    Θνήσκων, αλλά ικανοποιημένο...

    Αν αυτό δεν είναι ο ορισμός της έλλειψης ηγεσίας, τότε δεν ξέρω τι είναι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Θα ήθελα να σε παρακαλέσω να αφιερώσεις λίγο χρόνο να διαβάσεις το εξής άρθρο μου:

    http://politickingbaby.blogspot.com/2010/05/why-greece-will-fail.html

    Κρίνοντας από τα άρθρα σου, πιστεύω ότι θα το βρεις ενδιαφέρον. Θα εκτιμούσα ιδιαίτερα οποιοδήποτε σχόλιό σου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. @ Αγησίας

    Πολλές φορές αδυνατούσα να πιστέψω ότι ο παραλογισμός των δημοσίων υπηρεσιών μπορούσε να φτάσει σε τέτοια επίπεδα, αλλά τελικά τα έχω αντιμετωπίσει και εγώ πολλές φορές. Ανάλογα με τον υπάλληλο που θα πέσεις, τα κέφια του και τη γνώση της δουλειάς του, εξαρτάται και το κατά πόσον θα κάνεις τη δουλειά σου.

    @ Jim Slip

    Πριν 20-30 χρόνια ο πιο τρέντι εχθρός του έθνους ήταν οι Αμερικάνοι. Τωρα είναι ο νεοφιλελευθερισμός. Και ανάθεμα αν οι περισσότεροι από αυτούς γνωρίζουν έστω και για τον φιλελευθερισμό. Εδώ η ΝΔ αυτοαποκαλείται φιλελεύθερη παράταξη. Τί να λέμε τώρα;

    @ Giannis Affouras

    Διάβασα την ανάρτησή σου με την οποία θα συμφωνήσω. Βρήκα και πολύ εύστοχο τον παραλληλισμό με τον ναρκισισμό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. "Γιατί αυτή η εμμονή στην παροχή δημοσίων αγαθών, όπως η υγεία, η παιδεία, και η κοινωνική ασφάλιση, ακόμα και αν αυτά είναι σε τριτοκοσμική κατάσταση που συνεχώς υποβαθμίζεται;"
    Διότι, δε θελω να σε σοκάρω αλλα υπάρχουν άνθρωποι ΦΤΩΧΟΙ. Αλλα, πάλι, οκ, ας μη το κανουμε θέμα, σε λίγο δε θα υπάρχουν, ειναι αυτοί που πετιούνται απο το βυθιζόμενο πλοίο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. @ jomarch

    Βιάζεσαι να ταμπελοποιήσεις πάλι μου φαίνεται.

    Η ερώτηση ήταν "γιατί να δεχόμαστε την η παροχή τριτοκοσμικών δημοσίων αγαθών". Υπάρχουν λύσεις κοινωνικής πρόνοιας και εκτός κρατισμού για όλα τα κοινωνικά στρώματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. την ερώτηση την εβαλα αυτολεξεί...
    ... και δεν φαντάζομαι να υπάρχει ουτε ΕΝΑΣ νοήμων ανθρωπος σ' αυτη τη χώρα που να μην επιθυμεί την ποιοτική αναβάθμιση των δημόσιων παροχών, το ερωτημα ειναι αν ειναι καλύτερα να υπάρχουν έστω και τριτοκοσμικά ή να μην υπάρχουν καθόλου.
    Οσο για τις λύσεις εκτος κρατισμού, ποιες ειναι και που εφρμόζονται; σε ποιο μη κρατικό συστημα υγείας μπορει να βρει περίθαλψη ο ανασφάλιστος μετανάστης και σε ποιο συστημα εκπαίδευσης μπορει να στείλει τα παιδιά του στο σχολείο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. @ jomarch

    Εννοείται ότι όλοι θέλουμε αναβάθμιση των δημοσίων υπηρεσιών. Το deadline όμως παρήλθε και ως Κράτος δεν το καταφέραμε. Άρα (αυτό είναι και το νόημα του όλου άρθρου), πάμε για άλλα.

    Δεν υπάρχει λόγος να μπούμε σε ανάλυση γιατί απέτυχε. Αυτό άλλωστε το κάνουμε δεκαετίες τώρα. Αφήνουμε απλά τα γεγονότα να μιλήσουν. Και τα γεγονότα δείχνουν ότι το κρατικό μοντέλο έχει αποτύχει στην Ελλάδα. Μακάρι να κουβαλούσαμε Σουηδικά μυαλά, αλλά δεν κουβαλάμε. Μακάρι να ήταν διαφορετικά αλλά δεν είναι.

    Παραδείγματα αξιοπρεπούς δημόσιου συστήματος υγείας και παιδείας; Μεγάλη Βρετανία και Γερμανία (από αυτά που ξέρω εγώ προσωπικά). Ναι... αυτοί οι φιλελεύθεροι. Απλά ξέρεις ποια είναι η διαφορά; Ότι εκεί, οι δημόσιες υπηρεσίες ανταγωνίζονται τις ιδιωτικές, και στο τέλος το όφελος το εισπράτει ο πολίτης οποιασδήποτε κοινωνικής "κάστας".

    Εδώ για κάποιο λόγο προεξοφλούμε ότι εφόσον μπουν ιδιωτικά κεφάλαια στα δημόσια αγαθά, τα κρατικά κεφάλαια θα υποβαθμιστούν. Προς τί αυτή η ανασφαλής προεξόφληση;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. ellinaki είπε...
    @ jomarch

    Βιάζεσαι να ταμπελοποιήσεις πάλι μου φαίνεται.

    Η ερώτηση ήταν "γιατί να δεχόμαστε την η παροχή τριτοκοσμικών δημοσίων αγαθών". Υπάρχουν λύσεις κοινωνικής πρόνοιας και εκτός κρατισμού για όλα τα κοινωνικά στρώματα.
    ΘΕΣ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ JORMACH? ΘΑ ΣΕ ΠΑΩ ΣΕ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΜΑΚΡΙΝΗ ΧΩΡΑ, ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΑ
    http://archive.enet.gr/online/ss3?q=%CD%C5%C1+%C6%C7%CB%C1%CD%C4%C9%C1%26+%C5%CA%D0%C1%C9%C4%C5%D5%D3%C7&a=&pb=0&dt1=&dt2=&r=0&p=0&id=11436916

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. μάλον το λινκ φαγωθηκε, παμε πάλι

    http://archive.enet.gr/online/ss3?q=%CD%C5%C1+%C6%C7%CB%C1%CD%C4%C9%C1%26+%C5%CA%D0%C1%C9%C4%C5%D5%D3%C7&a=&pb=0&dt1=&dt2=&r=0&p=0&id=11436916

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...