Τρίτη, 10 Αυγούστου 2010

Μία φιλική συνάντηση

Έχει τύχει να γνωρίσω κάποιους επιφανείς, και ευρέως γνωστούς Έλληνες, από διάφορους χώρους, και η γενικότερη αίσθηση που έπαιρνα ήταν κατά κανόνα μία ελαφριά αλαζονεία σε συνδυασμό με ένα πολύ πιο κόσμιο «ξέρεις-ποιος-είμαι-εγώ-ρε». Αυτή η αίσθηση όπου κάποιος έχει αυτό-ανακηρυχθεί «βασιλιάς των πάντων», και έχει αυτό το τουπέ που του προσέδωσαν κάποια όντως σημαντικά έργα του στο παρελθόν, αλλά τα τελευταία χρόνια προτιμά να επαναπαύεται στις δάφνες του και να πουλάει απλά την προσωπικότητά του. Είτε επειδή του κάνουν καλή προώθηση τα ΜΜΕ, είτε επειδή τον στηρίζει ο εκάστοτε χώρος.

Πάντα είχα μία απέχθεια απέναντι σε τέτοιου είδους βιτρίνες. Δηλαδή, σε ανθρώπους που μπορεί όντως να έχουν δυνατό μυαλό ή σπουδαίο ιστορικό, αλλά και οι δύο αυτές αρετές να επικαλύπτονται από ένα σωρό νεοελληνικούς θεατρινισμούς και «μάγκικες» συμπεριφορές με στόχο το σωστό και σοβαρό «θεαθήναι», πέρα από την ουσία.

Υπάρχουν όμως και αυτοί οι Έλληνες που συνήθως βρίσκονται στην αφάνεια, που δεν αναφέρονται και τόσο συχνά, ούτε απασχολούν τα ΜΜΕ, και επιλέγουν απλά να παράγουν έργο χωρίς να ζητάνε κανέναν προβολέα πάνω τους. Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι και ο Νάνος Βαλαωρίτης, τον οποίο είχα την τιμή να γνωρίσω αυτοπροσώπως, μαζί με την σύζυγό του, το προηγούμενο σαββατοκύριακο.

Πράος χαρακτήρας, που φαινόταν στο σχεδόν συνεχώς χαμογελαστό του πρόσωπο, με φιλική συμπεριφορά, αργή και σταθερή ομιλία και πνευματική διαύγεια, παρά το μεγάλο της ηλικίας του. Ντύσιμο απλό. Μακριά από αλαζονείες, ψωροπερηφάνιες και σνομπ συμπεριφορές, καθίσαμε σε ένα τραπέζι και μιλάγαμε μέχρι αργά το βράδυ.

Φεύγοντας, σκέφτηκα πόσοι ακόμα Έλληνες να υπάρχουν σαν αυτόν; Διάσπαρτοι σε ολόκληρη τη χώρα, μέσα σε κάποιου είδους αφάνεια, παράγοντας και επηρεάζοντας το άμεσο κοινωνικό τους περιβάλλον με θετικές σκέψεις. Με παγκοσμίου φήμης ιδέες και έργα που η σύγχρονη Ελλάδα, όμως, επέλεξε να καταβροχθίσει και να τα κρύψει κάπου βαθιά στα έγκατά της. Ίσως για να τα ξεθάψουν στο μέλλον κάποιοι άλλοι ή απλά για να χαθούν από τα ίδια τα παιδιά της.


5 σχόλια:

  1. Τέτοια ανάρτηση χωρίς ούτε απόσπασμα από το "πολιορκούμεθα";
    Ε δεν έχεις τον θεό σου....(για να συνδέουμε τα ζητήματα) :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δυστυχώς οφείλω να πω κάτι που πιστεύω βαθύτατα, ότι δηλαδή τα πολλά "παράσημα" και τα γυαλιστερά βιογραφικά σημειώματα δεν ταιριάζουν με τους σπουδαίους και πνευματικούς ανθρώπους που συνήθως ζουν όντως στην αφάνεια, ιδίως στην Ελλάδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @ Φοράδα

    Αν το γύριζα στην παρουσίαση, δεν θα τελείωνε ποτέ η ανάρτηση :)

    @ CV CLINIC

    Είναι σχεδόν κανόνας πλέον εδώ. Ότι λάμπει, κατά 99% δεν είναι χρυσός.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Σημασια εχει να γνωριζει κανεις ατομα που εχουν να πουν κατι, οχι ατομα για τους οποιους γραφουν τα ΜΜΕ καθημερινα και συχνα για λαθος λογους! Π.χ υπαρχει κανεις που πιστευει οτι καποιοι αξιζουν σαν ατομα επειδη τους βλεπουμε στις ειδησεις, καθημερινα, θελουμε, δε θελουμε; (Δε θελουμε, βεβαια,αλλα, ποιος μας ρωταει;!)
    Mετα υπεισερχονται και καποια αλλα θεματακια, οπως η λογικη του 'αφου καποιοι δεν θεωρουνται καλοι και αξιοι, γιατι τοτε προβαλλονται και γιατι στη συνεχεια τους ψηφιζει και η πλειοψηφια του κοσμου', αλλα παει μακρια η βαλιτσα και ξεφευγουμε απο το θεμα μας...
    Kανει και ζεστη (σε εσας εκει κατω, οχι εδω!) ας προσπαθησουμε λοιπον να τα ξεχασουμε...
    Ο Αυγουστος ειναι μηνας που δεν θελουμε να σκεφτομαστε... δυσαρεστα..Σωστα,ellinaki; ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @ Elva

    Η αλήθεια είναι πως την πρωτοτυπία της δημόσιας αναγνώρισης άχρηστων ανθρώπων εις βάρος άλλων δεν την έχει μόνον η Ελλάδα. Συμβαίνει σε πολλές χώρες. Απλά στην Ελλάδα είναι πολύ πιο έντονο και ισχύει το κλασσικό ρητό "όλοι είναι πρόεδροι κάπου".
    Κανένας μήνας δεν είναι για δυσάρεστες σκέψεις. Απλά τον Αύγουστο λόγω ζέστης, το μυαλό βαριέται να κάνει ακόμα και τέτοιες ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...