Τρίτη, 24 Αυγούστου 2010

Από τη γκρίνια στη μιζέρια

Υπάρχει κάτι χειρότερο από τη γκρίνια. Η γκρίνια αγκαζέ με την απαισιοδοξία, δηλαδή η μιζέρια.

Κάτι που άλλαξε τον τελευταίο χρόνο είναι η κυβέρνηση, πράγμα το οποίο εμένα προσωπικά με άφησε πολύ πιο αδιάφορο από ότι οι κοινωνικές συμπεριφορές που άρχισαν να βγαίνουν στην επιφάνεια. Κατ’ εμέ, αυτό που θριάμβευσε (και που συνεχίζει ακάθεκτο ακόμα) τον τελευταίο χρόνο είναι η μιζέρια. Μία ολόκληρη χώρα στα πρόθυρα κοινωνικής και οικονομικής χρεωκοπίας, αντί να στρωθεί να δουλέψει, να δει πως θα σταθεί πάλι στα πόδια της, να δημιουργήσει, απλά γκρινιάζει. Με εξαίρεση μία πενιχρή μειοψηφία, που βρίσκεται τόσο στον πολιτικό, όσο και στον υπόλοιπο κοινωνικό χώρο, η περισσότερη εθνική φαιά ουσία αναλώνεται στη μιζέρια.

Έχω αποκτήσει ένα είδος απέχθειας στους μόνιμα γκρινιάρηδες και απαισιόδοξους. Κάποτε θεωρούσα ότι απλά είναι γραφικοί. Τώρα πιστεύω ότι απλά κάνουν κακό. Σε περιόδους κρίσης που επιτάσσουν τη λήψη σοβαρών αποφάσεων, εάν δεν είσαι μέρος της λύσης, αναγκαστικά γίνεσαι μέρος του προβλήματος, και όσο περνάει ο καιρός η συγκεκριμένη υπόθεση επιβεβαιώνεται όλο και περισσότερο.

Καταστροφολογία, μιζέρια και συντηρητισμός. Θυμάται άραγε κανείς τα σενάρια που απασχολούσαν ομαδικά, όχι μόνο τα ΜΜΕ, αλλά και τα καφενεία κάπου γύρω στον Απρίλιο; Δύο ήταν τα βασικά. Το πρώτο ότι θα χρεοκοπούσαμε ούτως ή άλλως από το πρώτο τρίμηνο, οπότε δεν θα εξασφαλίζαμε δεύτερο πακέτο στήριξης, και το δεύτερο ότι ετοιμαζόμαστε σωρηδόν για να επιστρέψουμε στη δραχμή. Πολλοί κάτοικοι του Χολαργού μάλιστα άκουγαν στο Νομισματοκοπείο τα βράδια να τυπώνονται δραχμές! Το τρίμηνο πέρασε, η αξιολόγηση ήταν κατά κανόνα θετική, εξασφαλίζοντας το δεύτερο πακέτο, και το σενάριο της δραχμής μάλλον κλειδώθηκε προσωρινά σε κάποιο ντουλάπι, για να χρησιμοποιηθεί ενδεχομένως ξανά κάποια άλλη φορά.

Δεν έλειψαν βέβαια και οι φήμες που εξαπλώνονταν μέσα σε μία μέρα για την χρεωκοπία της τάδε και της δείνα τράπεζας με αποτέλεσμα να σχηματίζονται ουρές από πανικόβλητους καταθέτες που μετέφεραν το ρευστό τους είτε σε τράπεζες του εξωτερικού, είτε… κάτω από το μαξιλάρι τους. Τελικά καμία τράπεζα δεν χρεοκόπησε ενώ σχεδόν όλες πέρασαν με επιτυχία τα stress tests της ΕΚΤ.

Δεν ξέρω αν τελικά χρεοκοπήσουμε τον άλλο μήνα ή επιστρέψουμε στη δραχμή τα Χριστούγεννα ή αν οι ελληνικές τράπεζες θα χρεοκοπήσουν μεθαύριο. Ξέρω όμως ότι τίποτα από όλα αυτά δεν συνέβη όταν θα «έπρεπε» να συμβεί βάσει των μίζερων προβλέψεων. Θα βγει άραγε κανένας από όλους αυτούς τους μίζερους καταστροφολόγους να ζητήσει συγνώμη; Να σταθεί στο ύψος του και να πει δημοσίως ότι έσφαλε; Δεν είναι ανάγκη να είναι κάποιος δημοσιογράφος ή επώνυμος. Ας είναι και ο μίζερος «παντογνώστης» της διπλανής πόρτας. Οι κάτοικοι του Χολαργού σταμάτησαν πλέον να ακούνε δραχμές και τώρα ακούνε νεράιδες; Διότι όλοι έχουμε φυσικά το ελεύθερο να λέμε ότι θέλουμε, αλλά όταν σκοπίμως καταστροφολογούμε όλη την ώρα πάνω σε θέματα εκτός του γνωστικού μας αντικειμένου, πανικοβάλλοντας τους γύρω, τότε φυσικά και είμαστε μέρος του προβλήματος. Η απαισιοδοξία εντείνεται, η αγορά γίνεται ακόμα πιο εσωστρεφής και η κακόμοιρη η γιαγιά που βλέπει το δελτίο των οκτώ φοβάται να βγει ακόμα και από το σπίτι της.

Μπροστά στις δυσκολίες (που ομολογουμένως είναι και παραμένουν πολλές), η αρχική αντίδραση είναι λογικό να είναι ένα κάποιο σοκ απόγνωσης. Μετά από λίγο όμως η θετική σκέψη είναι που με τη σειρά της θα παράγει πράξη και έργο προκειμένου να επιτευχθεί η οποιαδήποτε έξοδος από την κρίση. Εάν στις δυσκολίες κάποιος γκρινιάζει όλη την ώρα χωρίς να πράττει, όχι μόνο δεν πρόκειται ποτέ να ξεπεράσει τις δυσκολίες, αλλά, όσον αφορά το αποτέλεσμα, δεν θα διαφέρει σε τίποτα από ένα κακομαθημένο παιδί που πλαντάζει στο κλάμα, πρήζεται και πονοκεφαλιάζει μία ολόκληρη μέρα, χωρίς τελικά να αποσπάσει το παγωτό για το οποίο ξεκίνησε όλη η φασαρία εξ’ αρχής.


20 σχόλια:

  1. Ούννος ο Βελανιδοφάγος24 Αυγούστου 2010 - 4:14 μ.μ.

    Έτσι είναι. Ο Ελληνάρας που πλέει σε πελάγη εθνικής υπερηφάνειας για ποδοσφαιρικούς ή παραμουσικούς (Eurovision)λόγους, ζει την συντέλεια του κόσμου όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά. Κάθε μέρα.

    Με μια ικανή δόση χαιρεκακίας μπορείς να το διασκεδάσεις ως ενός βαθμού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτό είναι το παράπονό μου και στην Ελλάδα και στην Ιταλία ότι ο κόσμος ενδιαφέρεται πιο πολύ να αναλύει και να κινδυνολογεί για «το πρόβλημα» παρά να βρίσκει λύσεις και να προχωράει. Στην Ιταλία ιδίως, οι λέξεις «Όχι» και «Αδύνατον» έχουν αναχθεί σε επιστημονικούς όρους. Αυτό που περιγράφεις για τους τελευταίους μήνες στην Ελλάδα είναι νομίζω μια εφιαλτική προέκταση αυτής της αρχής. Η κριτική, και ιδίως η κριτική με χιούμορ που καυτηριάζει είναι μια καλή απάντηση στους κινδυνολόγους, αν και ρισκάρει η ίδια η κριτική να παρεξηγηθεί για κινδυνολογία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. πολυ καλο το ποστ- δίνει την ευκαιρία να συνεχίσουμε το σχολιασμό από το προηγούμενο..

    Κατ'αρχήν να συμφωνήσουμε ότι όταν ξεβολεύεσαι είναι φυσικό να γκρινιάζεις- τόσα χρόνια οι Ελληνες είχαν
    Πως είχαν? Κλέβοντας- ο ένας τον άλλο, την Εφορία, τους τουρίστες κτλ
    Αυτό πλέον είναι φανερό σε όλους

    Ήρθε μιά μέρα και το ταμείο, άδειο απο καιρό, δεν γέμιζε ούτε με δανεικά.

    Η μιζέρια ακολούθησε διότι όλοι καταλαβαίνουν ότι το σφίξιμο του ζωναριού θα είναι πολυετές παρότι κανείς δεν το λέει.

    Το ΔΝΤ λέει πολύ απλά - σας ΔΑΝΕΙΖΩ(ως lender of last resort) και σας επιβάλλω αλλαγές στη βολή σας ώστε από το 2013 να έχετε ΠΡΩΤΟΓΕΝΗ ΠΛΕΟΝΑΣΜΑΤΑ.
    Με αυτά θα ξεπληρώσετε τα επόμενα 10 χρόνια (δηλ. το ζωνάρι σφικτό)

    Προσωπικά επειδή δουλεύω από πολύ μικρή ηλικία και σπούδασα δουλεύοντας δεν έχω κανένα πρόβλημα με τη δουλειά, την οικονομία και την μαζεμένη διαχείριση.
    Οι κάτοχοι Καγιέν, σκαφών, βιλών κτλ θα έχουν πρόβλημα αν δεν τα έχουν δουλέψει.

    Πάντως (και κλείνω) σε γενικές γραμμές μπορούμε να πούμε ότι βλέπουμε έναν (σχετικό) εξαμερικανισμό της Ευρώπης- if you can pay it, you can claim it

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κοίτα, ο Έλληνας, ζει ακόμα στην εποχή του "εφημερίιιδεεεες-έκτακτο παράρτημάααα" και όταν βγαίνει μια ανυπόστατη βρώμα όλοι την ενστερνίζονται χωρίς δεύτερη σκέψη.
    Αυτό το "χωρίς δεύτερη σκέψη" είναι που κάνει τους πάντες μίζερους αφού και μόνο να δουν ειδήσεις και να διαβάσουν φυλλάδες, αρκεί να τους χαλάσει τη μέρα (μη σου πω το χρόνο ολόκληρο)..
    Γιατί κανείς δεν αναρωτιέται πως είναι δυνατόν οι ελάχιστες ευχάριστες ειδήσεις να μην είναι ποτέ πρώτες;
    Γιατί είμαστε drama queen καλέ μου. Γουστάρουμε να κλαιγόμαστε για να μας λυπούνται. Έχουμε στο αίμα μας το Ζήτουλα του Καρκαβίτσα.. φέρνει κέρδος!
    Όποιος άκουγε ότι είμαι Ελληνίδα στις διακοπές μου, με έβαζε στη διαδικασία να αφηγούμαι όλο το δράμα, λες και μένουμε στο δρόμο, και τρώμε πευκοβελόνες!

    ser.. ακόμα περιμένω την ολική καταστροφή που μου έταξες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ψευτοκουλτούρα
    Ημιμάθεια
    Κουτοπονηριά
    Κουραδομαγκιά
    Κλαψομουνίαση
    Ξερολίαση
    Επειδιξιομανία/Life-style/Γκλαμουριά
    Τεμπελιά
    Ψωρουπερηφάνεια
    Σκυλολαικά
    Greek καμάκι και σουβλάκι καλαμάκι

    Η ταυτότητα του μέσου Έλληνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @ Ούννος ο Βελανιδοφάγος

    Μια χαρά το διασκεδάζεις. Απλά μετά, όταν το βλέπεις παντού τριγύρω σου, αρχίζει και σε εκνευρίζει.

    @ thinks

    Η κριτική με χιούμορ είναι όντως καλή απάντηση. Δε νομίζω ότι παρεξηγείται εύκολα δεδομένου ότι το χιούμορ εξ αρχής δεν είναι συμβατό με πανικούς, κινδύνους και γενικότερη καταστροφολογία. Σε αυτό οι Βρετανοί κρατάνε τα ηνία!

    @ ser

    "Οι κάτοχοι Καγιέν, σκαφών, βιλών κτλ θα έχουν πρόβλημα αν δεν τα έχουν δουλέψει.

    Πάντως (και κλείνω) σε γενικές γραμμές μπορούμε να πούμε ότι βλέπουμε έναν (σχετικό) εξαμερικανισμό της Ευρώπης- if you can pay it, you can claim it"


    Ακριβώς. Αν και εγώ προτειμώ να το λέω "επιβολή ωρίμανσης με δραστικά μέτρα". Επειδή και εγώ ανήκω στην κατηγορία της οικονομικής ανεξαρτησίας από μικρή ηλικία, μου φαινόταν αδιανόητο πόσο αυτονόητο θεωρούν πολλοί Έλληνες να απολαμβάνουν παροχές με το μικρότερο δυνατό κόστος, με συνεχή δανεισμό και μικρές εξαπατήσεις.

    @ ephee

    Πολύ ντράμα όμως βρε παιδί μου. Και για κάποιο λόγο υπάρχει ακόμα και η παραμικρή υπόνοια ότι ολόκληρος ο υπόλοιπος πλανήτης ενδιαφέρεται για το τραγικό δράμα που μας έχει βρει. Μπεμπκισμός δεν λέγεται αυτό;

    @ aoua

    Και φυσικά... ωχαδερφισμός. (old time fav)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Δύο είναι τα σημεία κλειδιά στο κείμενό σου για να καταλάβουμε τι πραγματικά έγινε. Το "σκοπίμως καταστροφολογούμε" και το "κακομαθημένο παιδί".

    Το πρώτο άπτεται της κεντρικής εξουσίας και των ΜΜΕ που εκείνη ελέγχει: Πως θα "φάμε το αγγούρι" που μας ετοίμαζαν χωρίς να βγάλουμε κιχ;; Απλό! Φοβερίζοντας μας ότι τελικά μας περιμένει "το παλαμάρι του βαρκάρη". Με το συμπάθιο και να με συχωρείτε για το βρώμικο λεξιλόγιο.

    Το δεύτερο έχει να κάνει με την άτιμη την κενωνία. Γίνεται μια κοινωνία να έχει τα σωστά αντανακλαστικά όταν τα παιδιά μεγαλώνουν με τα πάντα έτοιμα στο χέρι από τους γονείς τους;;; χωρίς να χρειάζεται να νιαστούν για τίποτα;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @ser & ελληνάκι

    Δεν έχω δει πάντως να πετιέται στο δρόμο κανείς από τους κατόχους Καγιέν, σκαφών, βιλών, είτε τα έχουν δουλέψει είτε όχι.
    Αντιθέτως βλέπω την σύνταξη του πατέρα μου που κρεμόταν μια ζωή από τις σκαλωσιές να μειώνεται. Τον μεροκαματιάρη να χάνει τη δουλειά τους και τους πιτσιρικάδες να ξεκινούν τη "λαμπρή τους καριέρα" με 400 ευρώ.

    Μην τρέφετε αυταπάτες, αυτοί που έστησαν το μπάχαλο της Ελλάδας προς ώφελος τους είναι οι ίδιοι που έρχονται τώρα για το εξυγιάνουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. @ Το Λαγωνικό

    Δεν χρειάζεται να δίνουμε τόση αξία στα ΜΜΕ. Επιχειρήσεις είναι και αυτά με συγκεκριμένα συμφέροντα, πολλές φορές αντικρουόμενα.

    Αποφεύγω να επιρρίπτω ευθύνες σε μία συγκεκριμένη κάστα, ή ομάδα ανθρώπων για μία κατάντια που αφορά ολόκληρη την κοινωνία.

    Θα ήταν μία βολική δικαιολογία για τον καθένα να επιρρίψει ευθύνες σε έναν εύκολο στόχο και βγάζοντας τον εαυτούλη του καθαρό, αλλά δυστυχώς η πραγματικότητα δεν λειτουργεί έτσι. Στην τελική, αυτοί οι "αόρατοι" υπεύθυνοι ποιοι είναι; Οι πολιτικοί που εξέλεξε η κοινωνία; Οι εργοδότες που όλοι τρέχουν για να δουλέψουν; Κάποιοι από αυτούς είναι. Όπως και πολλοί από εμάς. Δες και αυτό.

    Οι κάτοχοι καγιέν χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: Σε αυτούς που έχουν δανειστεί το σύμπαν για να έχουν καγιέν, και σε αυτούς που όντως έχουν την οικονομική δυνατότητα να αποκτήσουν καγιέν.

    Οι πρώτοι ήδη ψάχνουν αγοραστές να ξεφορτωθούν τη "φιγούρα" τους. Οι δεύτεροι έχουν ακόμα αρκετό απωθεματικό να πληρώσουν μέχρι να μείνουν στον δρόμο, και όσοι είναι έντιμοι πληρώνουν δεκαπλάσιους φόρους από ότι εσύ κι εγώ. Άρα το μένος προς τους ιδιοκτήτες καγιέν δεν εξυπηρετεί σε κάτι, τουλάχιστον όσον αφορά τη γκρίνια.

    Μη συγχέεις την έννοια της αντίδρασης, του εκνευρισμού ή κάποιων δίκαιων κοινωνικών αιτημάτων με τη μιζέρια. Τα τρία πρώτα είναι θεμιτά. Η μιζέρια όμως δεν οδηγεί πουθενά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. ephee
    δεν σου έταξα- το έδεσες :):):)
    Υπομονή βρε παιδί μου...

    Λαγωνικό
    οι αλλαγές θα είναι ξαφνικές και απότομες, διότι το σύστημα του "βουλώστε το και θα φάμε όλοι, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο" έληξε.
    Τώρα πιά κανείς δεν θα ανέχεται να τρώνε οι άλλοι εις βάρος του

    Και αν παρακολουθείς τα τεκταινόμενα,, στην ουσία αυτό μας λένε οι Τσέχοι και οι Σλοβάκοι:
    γιατί να πληρώσουμε εμείς τη σύνταξη του Ελληνα ? Αυτός παίρνει 600 ευρώ, ενώ οι δικοί μας 250 ευρώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Κατά την γνώμη μου ο Έλληνας δεν έχει μάθει να διαχειρίζεται κρίσεις. Όταν συμβεί κάτι απρόβλεπτο πανικοβάλλεται, κλαίει αλλά κίνηση καμία έστω και λάθος.
    Έχει μάθει το «βόηθα παναγιά» από μικρός και τελικά δεν σκέφθηκε ποτέ να κάνει κάτι μόνος του. Έτσι τώρα που μεγάλωσε μέσα στη κρίση απλά παρακολουθεί και ελπίζει να τον σώσουν οι «ηγέτες» του ή κανένας φιλέλληνας (κάτι είχε ακούσει στην ιστορία). Βλέπει όμως ότι χάνετε το σπίτι του και η «παναγιά δεν είναι μαζί του» άστα να πάνε.
    Λύσεις όμως πάντα υπάρχουν, αρκεί να ενεργοποιηθεί και να δοκιμάσει. Προτείνω ΣΚΕΠΤΟΜΑΙ ΚΑΙ ΕΠΙΛΕΓΩ ΕΛΛΗΝΙΚΑ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. καλησπέρα,
    ορθότατα όσα λες, πρέπει ωστόσο να επισημάνουμε ότι η απαισοδοξία αυτή δεν προέρχεται 100% μονάχα απ' τον Ελληνάρα.

    Κύματα απαισοδοξίας διαχέουν καθημερινά τα κανάλια, οι εφημερίδες, τα ιστολόγια, ακόμα και οι διαφημίσεις. Κι αυτό διότι στον πρωτόγονο εγκέφαλο του Ελληνάρα (Χόμο Σάπιος) μονάχα η βία κι η καταστροφολογία μπορούν να σταθούν ως ερεθίσματα ικανά να τραβήξουν την προσοχή του. Με άλλα λόγια, η γκρίνια και ο καθημερινός Αρμαγεδδών ''πουλάνε''!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Θα έλεγα ότι αυτή η ανάρτηση συσχετίζεται άμεσα με την προηγούμενη. Μια πλευρά της μιζέριας είναι οι ψυχοφθόρες και ανούσιες κόντρες κοινώς μικροπρέπειες που ενίοτε παίρνουν και τραγικές διαστάσεις (βία στα γήπεδα, τροχαία από κόντρες κλπ)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. @ Dyer

    Φυσικά και υπάρχουν λύσεις. Και η προτίμηση ελληνικών προϊόντων είναι μία. Υπάρχουν και πολλές άλλες που θα μπορούσαν να δουλέψουν αλλά μόνο σε πιο ήρεμο κλίμα και χωρίς πανικούς και βρισίδια.

    @ OSTRIA

    Μπράβο σε σένα που με επισκέφτηκες! :)

    @ Ναυτίλος

    Φυσικά και πουλάνε, αλλά μετά από ένα σημείο απαξιώνονται. Ακόμα και στις ΗΠΑ που τα ΜΜΕ έκαναν το παιχνίδι τους με την τρομοκρατία, ο κόσμος βαρέθηκε να ασχολείται και έκλεισε ο κύκλος. Εδώ; Πόσα χρόνια ακόμα;

    @ ηλιογράφος

    Γενικώς υπάρχει μία υποβόσκουσα τσίτα στους περισσότερους, που ενδεχομένως να έχει να κάνει με το επίπεδο της καθημερινότητάς μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. κοίτα, επειδή είμαστε αυτόνομη περίπτωση λαού, οι υποκατηγορίες είναι καλές.
    Ας πάρουμε για παράδειγμα το εμπόριο: ο καλός ο έμπορος επιβάλλεται να κλαίγεται για τις αναδουλειές του. Μπορεί στο ενδιάμεσο που κλαίγεται να έχει ανοίξει κι άλλα 4 καταστήματα φυσικά, αλλά η δύναμη της συνήθειας δεν προσπερνιέται έτσι εύκολα. Άσε που με τις αναδουλειές χτυπάς και καλύτερες τιμές.

    Όταν όμως στο τελευταίο χρονικό διάστημα έχουν κλείσει αναρίθμητα μαγαζιά, προφανώς αυτό δεν έχει να κάνει με την παραδοσιακή κλάψα του έμπορα. Παίζει κάτι άλλο.

    Όπως κατ' αντιστοιχίαν μπορεί να κλαίγεται ένας άνθρωπος που έκανε μια μελετημένη κίνηση κι αγόρασε ένα φυσιολογικό σπίτι στο πλαίσιο των αναγκών του και τώρα η τράπεζα τον περιμένει με τη φορητή γκιλοτίνα ανά χείρας, αλλά ομοίως να κλαίγεται κι εκείνος που μαζί με τη μεζονέτα 230 αχρήστων τετραγωνικών και τη μερσεντέ δεν μπορεί να ξεχρεώσει και τις 3 σερί διακοπές στη Μύκονο που φυσιολογικά δεν θα είχε τη δυνατότητα να κάνει. Δεν είναι το ίδιο.

    Στο διά ταύτα: λες ότι πρέπει να δουλέψουμε για να βγούμε από τον λαβύρινθο. Συμφωνώ...
    Αλλά....

    Αν προσθέσεις τους συνταξιούχους στον τεράστιο αριθμό δημοσίων υπαλλήλων που υπάρχει, και ταυτόχρονα βάλεις και τον αδρανή πληθυσμό (παιδιά κλπ) πόσοι νομίζεις ότι μένουν; Ιδίως αν σε αυτούς προσθέσεις και τους ανέργους.
    Κι εγώ σιχαίνομαι τη μιζέρια και την κλάψα, κάποιες φορές όμως αυτή δρα παραπλανητικά αφού κόβει από την κοινή θέα τα πραγματικά αίτια. Τώρα θα μου πεις ποια είναι αυτά; Τα υπερβολικά δάνεια του προσφάτου παρελθόντος; Οι άμυαλες κινήσεις; Η έλλειψη αποταμίευσης; Και πόσα άλλα ακόμη; Αμέτρητα είναι. Ποιος φταίει πρώτος λοιπόν; Ο λιγούρης που την είδε νεόπλουτος μη έχοντας κουκούτσι μυαλό στο κεφάλι του και τώρα κλαίγεται, ή το αρχιλαμόγιο που του επέτρεψε να το παίζει μεγαλοαστός ενώ πατούσε σε λεπτό πάγο και τώρα του λέει ότι πρέπει να ξαναπληρώσει;

    Και ντάξει αυτοί που έκαναν τις μαλακίες και κλαίγονται. Τα πιτσιρίκια που θα πληρώνουν τις μαλακίες των γονιών τους δίχως να φτάινε;

    Δε μου λε, σε έχουν πιάσει οι φιλοσοφικές ανησυχίες καλοκαιριάτικα; :):)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. @ Hades

    Εμένα να με έχουν πιάσει οι ανησυχίες ή εσένα που θέτεις ερωτήματα;;; :p

    Κοιτα, για να είμαστε ειλικρινής, ο Έλληνας ανέκαθεν γκρίνιαζε, και τα ΜΜΕ εδώ και 20 χρόνια παρουσιάζουν μία κατάσταση που όπου να'ναι η χώρα ανατινάζεται. Αν και έχω πρόβλημα με την ελληναρίστικη γκρίνια, την έχω αποδεχτεί ως στοιχείο της κουλτούρας μας.

    Άλλο όμως η γκρίνια και άλλο η μιζέρια. Όπως και άλλο η απόγνωση ή η κατάθλιψη και άλλο η μιζέρια.

    Η ένστασή μου έγκειται στο γεγονός ότι περισσότερη μιζέρια δεν βγάζει πουθενά, και σίγουρα δεν βοηθάει σε καμία περίπτωση την οποιαδήποτε προσπάθεια υποτίθεται πως πρέπει να κάνουμε ως κοινωνία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Βασικά κοίτα -και αυτό, ναι, το έχω φιλοσοφήσει από παλιά- η μιζέρια όπως και όλα τα αρνητικά συναισθήματα γενικότερα είναι πολύ ισχυρά διότι σε ρίχνουν σε έναν φαύλο κύκλο από τον οποίον δύσκολα βγαίνεις. Η μιζέρια είναι κάτι σαν μπαταρία (ντούρασελ κιόλας), δε δείχνει να τελειώνει ποτέ. Συν τοις άλλοις μεταθέτει τις ευθύνες αλλού: πάντα φταίνε μόνο οι άλλοι κλπ. Προσφέρει δηλαδή και άλλοθι μεταξύ άλλων. Άσε που η μιζέρια και η γκρίνια πουλάει κιόλας. Ποιος θα ανοίξει ένα κανάλι που η κυρά Τατιάνα πχ θα παίρνει συνέντευξη από έναν έμπορο ο οποίος πήγε με μόλις ένα ζευγάρι παπούτσια στο Λονδίνο και γύρισε έχοντας σπουδάσει τα παιδιά του και με ένα αξιοπρεπές σπιτάκι; Μηδέν στην ακροαματικότητα κέη τζι μπι. Ένας πιτσιρικάς 27 ετών που ψάχνει την πραγματική του μητέρα εδώ και 42 χρόνια όμως είναι πολύ πιο πιασάρικο.

    Τέλος πάντων, το όλο θέμα είναι ένα ακόμη σπόρι που μας άφησε η χριστιανοτουρκοκρατία.
    Είναι δύσκολο να είσαι αισιόδοξος, κυρίως επειδή δεν αντέχεις από ένα σημείο κι έπειτα τους οχτρούς της αισιοδοξίας που σου κάνουν πόλεμο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Δεν ξέρω αν μπορούμε να μιλάμε για μιζέρια και για κλάψα όταν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οικογένειες είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ. Η δική μου οικογένεια αποτελείται από εναν πατέρα που είναι με αναπηρική σύνταξη, η οποία είναι έτσι κι αλλιώς χαμηλή, αλλά μειώνεται κι άλλο, μια μητέρα που έχει χάσει τη δουλειά της πριν μήνες και είναι σε ηλικία που δύσκολα θα βρει άλλη, έναν αδερφό που εργάζεται ανασφάλιστος και απλήρωτος καιρό και εμένα, που έχω μια εξαιρετικά χαμηλόμισθη δουλειά. Σε αυτά προσθέστε ενοίκια και λογαριασμούς, και πείτε το αν θέλετε 'μιζέρια'. Δεν είναι μιζέρια. Είναι η σκληρή πραγματικότητα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. @ rostri

    Αναφέρεσαι στις δυσκολίες που μπορεί να έχει κάποιος ή κάποια οικογένεια, ενώ εγώ αναφέρομαι καθαρά στην έννοια της μιζέριας. Οι δυσκολίες δεν είναι απαραίτητο να δημιουργούν μιζέρια, όπως και η μιζέρια δεν είναι απαραίτητα "προνόμοιο" των ανθρώπων που έχουν δυσκολίες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...