Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2011

260 ώρες στριπτίζ


Μου ήταν αδύνατο να βάλω κάτω το μυαλό μου και να γράψω για τις τελευταίες ημέρες˙ για την περίοδο που ξεκίνησε από την αναγγελία δημοψηφίσματος μέχρι την ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης. Αυτό που συνέβαινε ήταν τόσο πρωτόγνωρο αλλά και ξεκάθαρο που αδυνατούσα να μπω στον κόπο να το αναλύσω γιατί δεν υπήρχε λόγος. Ήταν απλό, σαφές, ξεκάθαρο και παντελώς… γυμνό.

Το αρχικό σάστισμα, στο άκουσμα της λέξης «δημοψήφισμα» έδωσε γρήγορα τη σειρά του σε ένα αισθησιακό στριπτίζ ολόκληρης της χώρας που δεν έχει επαναληφθεί σε παρόμοια έκταση. Μέσα σε λίγες μόλις ώρες, πολιτικοί, λαός, και ΜΜΕ κλήθηκαν να βρεθούν ενώπιον των ευθυνών τους και αντ’ αυτού «γδύθηκαν» θεωρώντας ότι αποφεύγουν τη λάντζα. Ασχέτως από τις προθέσεις του ΓΑΠ και τις όποιες θετικές ή αρνητικές προεκτάσεις είχε το δημοψήφισμα, δεν είναι αυτό που έβαλε σε όλους έναν καθρέφτη μπροστά στη μούρη τους, αλλά εκείνο που εξελίχθηκε ακόμα και όταν το δημοψήφισμα ακυρώθηκε.

Την αριστερά τη χάσαμε κάπου μεταξύ αναγγελίας του δημοψηφίσματος και των παιδαριωδών ανακοινώσεων Τσίπρα-Παπαρήγα σχετικά με το ζήτημα. Η δε ανυπαρξία της οργανωμένης αριστεράς, ξεσκέπασε και την φαρσοκωμωδία των «αγανακτισμένων» αφού χωρίς οργάνωση, η «αγανάκτηση» πήγε περίπατο. Αν υπήρξε μία φορά που η πλατεία Συντάγματος θα έπρεπε να γεμίσει όχι από χιλιάδες, αλλά από εκατομμύρια κόσμου, τότε το προηγούμενο Σαββατοκύριακο ήταν αυτή η στιγμή. Και αυτή τη φορά, το αίτημα θα ήταν ένα και σαφές: «Σοβαρευτείτε!».

Πώς όμως θα μπορούσε η σοβαρότητα να αποτελεί αίτημα ενός πλήθους που ουδέποτε ήταν σοβαρό από μόνο του; Πώς θα μπορούσαν να συγκλίνουν ομάδες πλήθους σε ένα αίτημα, όταν μήνες τώρα ο καθένας κατέβαινε στο Σύνταγμα για την πάρτη του; Δεν θα μπορούσε. Αντ’ αυτού, η «λαϊκή οργή», ή «αγανάκτηση», οι περήφανοι μουτζαδόροι των παρελάσεων, έκατσαν σπίτι τους και γεμάτοι αμηχανία παρακολουθούσαν τα τεκταινόμενα στις τηλεοράσεις τους. Ενδεχομένως να βιάστηκαν να πανηγυρίσουν και την πτώση της «χούντας», χωρίς καν να βλέπουν την είσοδο της ακροδεξιάς στην κυβέρνηση. Έτσι έφυγε η μπλούζα.

Οι τηλεοράσεις που ανέδειξαν τον πανικό των ΜΜΕ, δεν πρέπει να είχαν τέτοιο προηγούμενο. Εν μέσω συζητήσεων, η φημολογία σε όλα τα κανάλια είχε χτυπήσει κόκκινο και το πρόσωπο της πραγματικής ελληνικής δημοσιογραφίας έλαμψε. Οι καρέκλες και οι επιδοτήσεις έτριζαν. Το υπερεγώ της δημοσιογραφίας βγήκε στην επιφάνεια. Αντί για αντικειμενική ενημέρωση, παρακολουθήσαμε ένα reality show όπου ο κάθε δημοσιογράφος εξέφραζε τις επιθυμίες του, διεκδικώντας ένα μερίδιο στον μιντιακό εκβιασμό που τόσο καλά ξέρει να κάνει. Έτσι έφυγε και η φούστα.

Η Νέα Δημοκρατία φαίνεται πως πάνω στον πανικό των πραγμάτων, μύρισε εξουσία και τρελάθηκε. Με αντικρουόμενες θέσεις, με δηλώσεις βουλευτών της σαν να ήταν ήδη κυβέρνηση, με πείσμα και με το αγαπημένο «τσαγανό» του προέδρου της, κατάφερε να αναδείξει την μισή πολιτική σαπίλα του τόπου. Έτσι έφυγε και το σουτιέν, χωρίς τελικά να μάθουμε ποτέ σε τι ακριβώς διαφωνούσε ο κ. Σαμαράς εξ αρχής.

Για την άλλη μισή, το ΠΑΣΟΚ τα πήγε θαυμάσια. Παίζοντας το παιχνίδι του Τρελαντώνη και υποκύπτοντας στο βαθύ DNA του κόμματος για παραμονή στην εξουσία, επιστρέψαμε στον πολιτικό διάλογο επιπέδου Γυμνασίου. Πώς θα καταστρέψουμε πολιτικούς αντιπάλους; Πώς θα κρατήσω το βουλευτιλίκι; Πώς θα κάνω την τάδε κίνηση, ώστε στις εκλογές να βγω εγώ από πάνω; Κοινώς, πώς θα βγω κερδισμένος πολιτικά, αδιαφορώντας πλήρως για τη χώρα; Πάει και το βρακί.

Και επειδή ένα στριπτίζ δεν είναι αρκετά αισθησιακό χωρίς το σωστό λίκνισμα, η περιστροφή γύρω από το stripper pole έγινε με την εκλογή του κ. Παπαδήμου και των διακοσμητικών υπουργών, αναπληρωτών και υφυπουργών που τοποθέτησαν οι τελευταίοι (θέλω να ελπίζω) αρχηγοί των τριών σημαντικών κομμάτων. Και μη νομίζετε ότι ήταν μία ψυχρή περιστροφή. Η αριστερά, οι «ειδήμονες», αυτοί που συνέχεια «έχουν τη λύση για τα πάντα», βγαίνοντας από την κρυψώνα που είχαν χαθεί τις τελευταίες ημέρες, ξεκίνησαν πάλι από εκεί που είχαν σταματήσει μιλώντας για τραπεζίτες, ευρωσυμφέροντα, αντιδημοκρατικές διεργασίες, τα «έργα και ημέραι» του κ. Παπαδήμου, και τη γνωστή πιπίλα, σα να μην είχε συμβεί τίποτα αυτή την εβδομάδα.

Θεωρητικά, μία γυμνή πλέον χώρα θα έπρεπε να αρχίσει να ψάχνει για ρούχα. Έρχεται και χειμώνας. Διατηρώντας όμως τον ρεαλισμό μου μπορώ να δηλώσω σχεδόν με σιγουριά, ότι στις ερχόμενες εκλογές, θα λάβουμε όλοι ένα αξέχαστο lap dance. Επειδή η ευθύνη και η αυτοκριτική δεν είναι στα φόρτε μας, οπότε γιατί να μην ζήσουμε την τελευταία πράξη αυτής της χώρας ψηφίζοντας και πάλι το ίδιο πολιτικό σύστημα που τόσο περίτεχνα ανέδειξε την ανικανότητά του;


11 σχόλια:

  1. Τι άλλο σύστημα υπάρχει; ποιοί καλύτεροι άνθρωποι υπάρχουν; Υπάρχει μια γραμμή τραβηγμένη στην άμμο και η άλλη μεριά της γραμμής είναι, και ήταν από αιώνες, στο εξωτερικό. Εγώ ξαναγύρισα με χαρά και περηφάνια και τι κατάλαβα; αν είχα μπορέσει να πάω στο Σύνταγμα θα είχα πάει για να μουντζώσω εμένα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αγαπητό ελληνάκι έτσι όπως πάμε είτε δραχμή έχουμε είτε ευρώ οι τσέπες προβλέπονται άδειες, οπότε το οποιοδήποτε δίλημμα είναι άσκοπο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Με μεγάλη περίσκεψη διαβάζω κάθε φορά τα κείμενά σας και ως επί το πλείστον συμφωνώ με τον απλό, καθαρό, αντικειμενικό λόγο. Είμαι απαισιόδοξη γι' αυτήν τη χώρα του "πουθενά" και αυτόν το λαό του "τίποτα" που περιγράφετε! Παρακολουθώ με αγωνία μεγαλύτερη από ποτέ, γιατί αντιλαμβάνομαι ότι είμαστε τελικά λαός -που παρά το ότι πλασάρουμε εαυτούς ως έξυπνους, εν τούτοις καθημερινά αποδεικνύουμε ότι είμαστε μειωμένης διανοητικής ικανότητας ,αφού ακόμη και τώρα δεν έχουμε καταλάβει τι συμβαίνει γύρω μας και είμαστε... αποφασισμένοι να ...διεκδικήσουμε!!!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Όσο σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση εκλέγονται οι ίδιοι και οι ίδιοι , που επί 40 χρόνια δημοκρατίας ανά δεκαετία φέρνουν την Ελλάδα στο χείλος της χρεωκοπίας και την έχουν κάνει συνώνυμη της ξεφτίλας σε όλες τις γλώσσες του κόσμου, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι:
    1) οι Έλληνες είναι ανίκανοι να δουν πέρα από ό,τι οι ίδιοι νομίζουν ότι ωφελεί το τομάρι τους
    2) παρά τους λεονταρισμούς της πλάκας, καρφί δεν τους καίγεται για την πραγματική τους κατάσταση και την εικόνα τους στο κόσμο
    3) τα κεπετανάτα, οι συντεχνίες, οι "θεσμοί" και οι "κοινωνικοί εταίροι" αλλάζουν όνομα, νομική μορφή και ίματζ, αλλά παραμένουν αδίστακτοι θεματοφύλακες των ιδανικών της οθωμανικής φεουδαρχίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ο μεγάλος φιλόσοφος jean paul sartre είχε πει οτι δεν μπορώ να διανοηθώ ότι υπάρχουν άνθρωποι που επιβάλλονται σε άλλους ανθρώπους. δεν με ενδιαφέρει εάν είναι φασίστες, η αριστεροί η δεξιοί, δεν δέχομαι από κανέναν να ασκεί εξουσία πάνω μου. εάν εσείς ανέχεστε να αποφασίζουν άλλοι για το πως θα ζήσετε είστε άξιοι της μοίρας σας, και άπλα παράγετε καταναλώνετε, και διονίζετε το είδος, και σας ρωτώ είσαστε καλά ρομποτάκια σήμερα? φυσικά και είσαστε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ωραίο άρθρο με σημεία πυο συμφωνώ και διαφωνώ, γι' αυτό και θα περιοριστώ στις λεκτικές του αδυναμίες (καλόπιστα, το τονίζω): το "στριππερ('σ)ποουλ" πολύ πιο πρωτότυπα- μολονότι "παράξενα", ναι- θα διαβαζόταν ως "ο στύλος της απογυμνώτριας" και περισσότερο πολιτικό ορθά ως "ο στύλος της στριππερ". Γενικά η χρήση αρκετών αγγλικών στο κείμενο προδίδει μια αδυναμία, που καλό είναι στο μέλλον να "προβλεφθεί" καλύτερα για τους επόμενους λεκτικούς σας χορούς, αφού όπως είπε και ο Βίτγκενστάιν "η γλώσσα είναι τα όρια της σκέψης μου".

    Ελπίζω να συμφωνήσουμε, τουλάχιστον στο τελευταίο.

    Καλή συγγραφική συνέχεια!

    Υ.Γ. Το διαδικτυακό σας ψευδώνυμο μου θυμίζει ένα παλιο σχετικά άρθρο με τίτλο "Από το -άρα στο -άκι. Το τέλος του σοσιαλισμού;" που λογικά θα υπάρχει ακόμη αναρτημένο στο διαδίκτυο.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @ ΆγνωστοςΓνωστός

    Σε θέματα ή σημεία που έχω λεκτική αδυναμία, απλά δεν γράφω. Ότι αναρτάται, γνωρίζω πολύ καλά με τί τρόπο το γράφω. Κοινώς, η χρήση ξένων όρων ήταν επιτήδεια και αρκετές φορές την προτιμώ γιατί με εκφράζει καλύτερα ;)

    Ευχαριστώ πάντως για τις συμβουλές. Πάντα ευπρόσδεκτες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ρε παιδιά, επιμένω: αυτοί οι ευλογημένοι (τρόπος του λέγειν) οι "αγανακτισμένοι" που είναι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. @gm2263

    Κάνει κρό ... στο laptop για να κάνουν post στο facebook και το twitter ...

    Όταν τα λέγαμε, μασ έλεγαν συμβιβασμένους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Μου προκάλεσε πάντως αλγεινή αίσθηση η άρνηση του Τσίπρα και της Αλέκας για το δημοψήφισμα. Και τούτο επειδή αυτοί ήταν που πάντα φώναζαν ότι πρέπει να γίνει δημοψήφισμα για την ΕΕ ή το μνημόνιο κλπ. Μαζεύτηκαν πίσω από τη λαϊκή/δημοκρατική προεκλογική προβολή του ΓΑΠ. Κι επειδή ένα τέτοιο δημοψήφισμα στη μια περίπτωση (θετική) δε θα τους επέτρεπε να μιλούν στο όνομα του λαού (λαϊκισμός και πατερναλισμός) και στην άλλη περίπτωση (θα γινόταν ήρωας ο ΓΑΠ).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. I've just downloaded iStripper, so I can have the best virtual strippers on my taskbar.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...