Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

Το Πολυτεχνείο δεν είναι επίκαιρο


Η θρησκεία και η «σύγχρονη» ελληνική Αριστερά έχουν έναν ιδιαίτερο τρόπο να επιβιώνουν. Προσκολλούνται σε μία ιδέα, ένα γεγονός, ένα πρόσωπο, υπαρκτό ή ανύπαρκτο – δεν έχει σημασία, και προσπαθούν να μορφοποιήσουν το παρόν με τέτοιον τρόπο ώστε να ταυτίζεται με το συγκεκριμένο παρελθόν. Δεν κάνουν το αντίθετο, δηλαδή να αναλύσουν το παρελθόν και να το εξελίξουν με τρόπο ώστε να ανταποκρίνεται στο παρόν. Και εκεί έγκειται το ντε φάκτο αδιέξοδο και των δύο να αναλύσουν ρεαλιστικά την πραγματικότητα, αλλά ταυτόχρονα και η ικανότητά τους να επιβιώνουν συσπειρώνοντας ανθρώπους που αρνούνται να αναλάβουν το μερίδιο ευθύνης που τους αναλογεί στο παροντικό κοινωνικό περιβάλλον.

Τα γεγονότα του Πολυτεχνείου ήταν μία ιδιαίτερα ηρωική πράξη την οποία καλώς κάνουμε και τιμούμε κάθε χρόνο. Επίσης καλώς κάνουμε και υπενθυμίζουμε τις θυσίες ανθρώπων που έγιναν στον βωμό της Δημοκρατίας και της ελευθερίας, και καλώς υπενθυμίζουμε κάποιες διαχρονικές αξίες που βελτιώνουν την ζωή μας και τα δικαιώματά μας. Επίσης, καλό είναι να αναφέρεται και το γεγονός ότι η αντίσταση των φοιτητών του Πολυτεχνείου ήταν δυστυχώς μία πενιχρή μειοψηφία ανάμεσα στην κατά τ’ άλλα σιωπηλή και συμβιβασμένη με την χούντα, πλειοψηφία, ενώ σε δεύτερο χρόνο να κάνουμε και κάποιες διαπιστώσεις για την εξέλιξη της εν λόγω γενιάς.

Και εκεί ακριβώς τελειώνουν οι φόροι τιμής. Αυτό είναι το σημείο που θα σταματούσε ένα πραγματικά προοδευτικό κίνημα ή ένας λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος, αν ήθελε να είναι κοινωνικά ευσυνείδητος, σωστός και υπεύθυνος. Οτιδήποτε πέρα από αυτό, ξεφεύγει από την ανάδειξη της ιστορικής σημασίας των γεγονότων του Πολυτεχνείου και εισέρχεται στη μικρότητα πολιτικών και ιδεολογικών σκοπιμοτήτων.

Πέρα από τις παρεκτροπές που βλέπουμε σχεδόν σε κάθε επέτειο μεταξύ πολιτικών χώρων και νεολαίων, τα δήθεν λαϊκά και νεοελληνικά αριστερά κινήματα βρίσκουν ευκαιρία να μεταφέρουν στη σύγχρονη εποχή τα αιτήματα του Πολυτεχνείου του ’73 με τρόπο ιδεολογικής και ηθικής αυθεντίας. Ενδεχομένως να συμφέρει πολιτικά την Αριστερά να ευαγγελίζεται την αναγκαιότητα για «ψωμί, παιδεία, ελευθερία» εν έτει 2011, αλλά το οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον που έχει περάσει από χίλια δυο στάδια εξέλιξης την περίοδο 1973-2011 στην Ελλάδα φαίνεται πως είναι αδιάφορο για την «αριστερή» ανάλυση των κοινωνικών αναγκών. Το ίδιο αδιάφορη φαίνεται πως είναι και η σύγκριση στα σημεία δυσλειτουργίας της ελληνικής Δημοκρατίας, με το καθεστώς των Συνταγματαρχών.

Η ιδεολογία, ή καλύτερα η πολιτική και κοινωνική ιδεολογία, οφείλει να προσαρμόζεται στην πραγματικότητα του παρόντος όσο γρήγορα και αν αλλάζει αυτή. Όχι επειδή το λέει κάποιος νόμος ή κάποιος κανόνας κοινωνικής ηθικής, αλλά επειδή δεν γίνεται διαφορετικά. Η θρησκεία εκλείπει σταδιακά, όχι επειδή είναι συντηρητική, αλλά επειδή η επιστήμη ανταποκρίνεται καλύτερα στις ανθρώπινες ανάγκες και αγωνίες. Ο εθνικισμός, παρά τα σκαμπανεβάσματά του, έχει ξεκινήσει μία δειλή καθοδική πορεία στις συνειδήσεις των πιο ανεπτυγμένων κοινωνιών, όχι επειδή βγήκε ο John Lennon και τραγούδησε το “Imagine”, αλλά επειδή το διαδίκτυο, οι μεταφορές και η παγκόσμια οικονομία ανέδειξαν την ματαιότητα των εθνικών συνόρων.

Εάν η αριστερή θεώρηση της κοινωνίας και της οικονομίας αναδειχτεί αναγκαία ξανά, και παρά την αποτυχία της στα πρώην Κράτη του «υπαρκτού» Σοσιαλισμού, αυτό θα γίνει επειδή οι συνθήκες αναγκαστικά θα στρέψουν την κοινωνία και την οικονομία προς τα εκεί. Όχι επειδή κάποιος ιδεολογικός «φωστήρας» θα μας επιβάλλει να ασπαστούμε το νόημα και τη σπουδαιότητα κάποιων αγώνων που έγιναν πριν 40 χρόνια ή έναν αιώνα. Άλλωστε, η πραγματικά προοδευτική και εκσυγχρονιστική σκέψη υποτίθεται ότι κάνει ακριβώς αυτό·  σπάει δόγματα και συντηρητικά κατεστημένα που προβάλλουν αγκυλώσεις στην ελευθερία του ανθρώπου, και εν γένει της ανθρώπινης σκέψης.


21 σχόλια:

  1. Ελληνακι πιστεύω οτι μένεις πολύ στην νοοτροπία μιας στρατευμένης μειοψηφίας και στα τσιτάτα της.

    Τα πράγματα ομως νομίζω οτι είναι πιο ψυχρά και έχουν να κάνουν με την κοινωνική -οικονομική αντοχή.

    Αν ο κόμπος φτάσει στο χτένι τότε θα υπάρχει έκρηξη αν πάλι όχι τότε ολα θα προχωρήσουν βάση του προδιαγεγραμμένου μνημονικού σχεδίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. επιτέλους και κάποιος να πει την αλήθεια, ότι τραβάμε σήμερα οφείλετε στην γενιά του πολυτεχνείου, αυτοί μας πούλησαν. δεν μπορώ να καταλάβω γιατί γιορτάζουμε το πολυτεχνείο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Θα μου επιτρέψεις τούτη τη φορά να διαφωνήσουμε κάθετα. Μία επέτειος -πολιτική ή εθνική- δεν έχει στόχο μόνο να θυμίζει όσα έγιναν, αλλά και να εμφυσά στις νεότερες γενιές την αγάπη για εκείνα που οι θυσιαζόμενοι αγωνίστηκαν (ελευθερία, δημοκρατία). Ειδικά σήμερα που η δημοκρατία αποτελεί καθαρή δημαγωγία, ο αγώνας είναι επίκαιρος. Ειδικά σήμερα που βιώνουμε μία καθαρά ταξική επίθεση κατά της μεσαίας τάξης και των φυσικών της συμμάχων, τα αιτήματα για παιδεία (άλλη παροχή που πνίγεται) και δημοκρατία είναι άκρως επίκαιρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εδώ σε βρίσκω φάουλ. Νομίζω ότι το όραμα είναι αυτό που θα μας κάνει όλους να πάμε μακρύτερα, όχη η "έλλογη" διαχείριση της κρίσης. Και τούτο, γιατί η τελευταία, αν τη κοιτάξεις πέρα από τον Ελλαδικό μικρόκοσμο και ανάμεσα στις χρηματοοικονομικές γραμμές που προτάσσει ο νεοφιλελευθερισμός, είναι δομική κρίση του καπιταλισμού. Ωφείλεται κατά την άποψή μου σε μια υπέρμετρη ανάπτυξη η οποία δεν συμβαδίζει με τις καταναλωτικές επιθυμίες και προσδοκίες της μεσαίας τάξης η οποία μέχρι τώρα στήριξε όλες τις προηγούμενες δεκαετίες τη χίμμαιρα της ad infinitum αύξησης των κερδών από την παραγωγική βάση της κοινωνίας. Με αποτέλεσμα οι αγορές, τα χρηματοοικονομικά στοιχήματα και η μείωση του κόστους εργασίας να υποκαταστήσουν το συντελεστή "παραγωγή" στη συνάρτηση. Ο αέρας όμως (πχ. derivative financial instruments) δεν γεννά λεφτά, από κάποιον πρέπει να τα στερήσουν... Ενίοτε βιαίως, πάντοτε δε με χυδαιότητα.

    Όντας λοιπόν απαισιόδοξος για τη δυνατότητα του συστήματος να ισορροπήσει, νομίζω ότι αιτήματα όπως αυτά που σου φαίνονται παρωχημένα, είναι πλέον και τα πλέον επίκαιρα στην εποχή μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Και για να έρθω και στο μικρόκοσμο της Ελληνικής περίπτωσης που με τη σειρά της επιβεβαιώνει την "αεριτζίδικη" στροφή του συστήματος. Δεν είναι τυχαίο που αυτοί που τώρα μας τελειώνουν με συνοπτικές διαδικασίες ως "the party is over" μας δέχτηκαν με ανοιχτές αγκάλες όταν "the party was still on". Να γίνει συνέταιρός τους στην ευροζώνη μια πέτσινη οικονομία με ανύπαρκτη παραγωγική βάση και πρωτογεννές έλλειμμα, έλαφρύνοντας τις χρηματορροές του χρέους μετά το interest rate swap με τη Goldman Sachs. Η συνέχιζαν να επενδύουν στα ομόλογα μιας οικονομίας που αργοπέθαινε (δηλαδή να τη δανείζουν), αγοράζοντας ταυτοχρόνως και CDSes για να αντισταθμίσουν το "country risk". Ποια περαιτέρω απόδειξη χρειάζεται κανείς για το ότι ο καπιταλισμός και η πλεονεξία των κεντρικών παιχτών του είναι πλέον εκτός ελέγχου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αν τα έγραφες επί εποχής Σημίτη, άντε επί Καραμανλή, θα έμοιαζαν πειστικά το σκεπτικό και οι εκτιμήσεις σου. Σήμερα έχουμε βρεθεί όλοι φάουλ: Δημοκρατία; Ψωμί; Εκκλησία; Εθνικισμός; Δικαιοσύνη; Ελευθερία; Τακτοποιημένα αυτά τα θέματα;
    Να καγχάσω;
    Αν σε κάποιους (εσάς;) περισσεύουν κεκτημένα, σε μας (τους μισθωτούς) λείπουν.
    Ας γίνει το Πολυτεχνείο "ανεπίκαιρο" φάντασμά σας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Αγαπητέ Ελληνάκι,
    Πρώτα από όλα μπράβο για το εξαιρετικό άρθρο.
    Αισθάνομαι οικεία με τα γραφόμενα σου και σου απευθύνομαι στον ενικό, όπως θα απευθυνόμουν σε ένα φίλο.
    Η θρησκεία όπως και η αριστερά καλύπτουν μια από τις βασικές ανάγκες του ανθρώπου: να ανήκουν κάπου. Να έχουν ένα κοινό παρελθόν ώστε να αισθάνονται ασφάλεια για το αβέβαιο μέλλον. Το ίδιο ισχύει και για τις εθελοντικές οργανώσεις, τους συλλόγους κλπ.
    Το πολυτεχνείο θα πρέπει να μας θυμίζει - εκτός των άλλων - το ότι η δημοκρατία είναι εγγενώς ασταθές πολίτευμα. Ο Τσόρτσιλ έλεγε πως η δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα, αν εξαιρεθούν όλα τα υπόλοιπα.
    Οι “παρεκτροπές” που αναφέρεις είναι μορφώματα της δημοκρατίας απόλυτα φυσιολογικά και υγιή. Σε ποιό άλλο πολίτευμα ένας ακροδεξιός – εκπρόσωπος μονοψήφιου ποσοστού – θα γινόταν υπουργός? Μόνο στις δημοκρατίες γίνονται αυτά...
    Το νόημα των απαιτήσεων της “αριστεράς” είναι λίγο πολύ διαχρονικό και δεν είναι μόνο της αριστεράς. Είναι οι απαιτήσεις μιας σύγχρονης κοινωνίας. Αν υποθέσουμε ότι το τρίπτυχο: ψωμί - παιδεία – ελευθερία σου φαίνεται παρωχημένο, αντικατέστησε το, με το τρίπτυχο: κινητό τηλέφωνο – internet – αυτοκίνητο, το νόημα είναι το ίδιο. Αμφότερα οδηγούν τους πολίτες να πιστεύουν ότι με την κατάκτηση θα είναι ευτυχισμένοι. Με εξαίρεση ακραίες καταστάσεις, τα εμπόδια στο να αποκτήσει κάποιος ψωμί, παιδεία, ελευθερία (ή τα ανάλογα τους) θα πρέπει να τα αναζητήσει στον εαυτό του και στο άμεσο περιβάλλον και όχι σε αόριστες καταστάσεις και σκοτεινά συμφέροντα.
    Υπάρχει μια διαφορά φάσης μεταξύ της ιδεολογικής προόδου της κοινωνίας και της πραγματικότητας. Οι σκεπτόμενοι άνθρωποι οφείλουν να προετοιμάζουν την κοινωνία για τη διάδοχη κατάσταση, αλλά αυτό δε σημαίνει πως γίνονται άμεσα αποδεκτές οι ιδέες τους. Συχνά χρειάζονται χρόνια και γεννεές για να αφομοιωθούν οι νέες πραγματικότητες. Ακόμα προσπαθούμε να χωνέψουμε πως με τα πυρηνικά μπορεί στα αλήθεια να καταστραφεί όλος ο πλανήτης. Πρόσφατα καταλάβαμε πως η αέναη ανάπτυξη πρέπει να αντικατασταθεί από την αηφόρο. Και που να δεις τι θα γίνει όταν σύντομα θα καταλάβουμε ότι μεγαλώνει ο μέσος χρόνος μας παραμονής στη γη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Γενικά θα συμφωνήσω μαζί σου.

    Έχω όμως ένα σχόλιο. Ο εθνικισμός όντος έχει πια μία καθοδική πορεία. Θες λίγο επειδή είναι της μόδας η πολιτική ορθότητα, θες γιατί μας πασάρουν την “παγκόσμια διακυβέρνηση” ... όπως και να έχει πέφτει. Παράλληλα όμως ανεβαίνει η φιλοπατρία, ο εθνισμός αν θες. Εννοώ ότι έχουμε πάλι μια αφύπνιση εθνικής συνείδησης, χωρίς να σημαίνει ότι όσοι αγαπάμε την Ελλάδα και αισθανόμαστε Έλληνες, μισούμε όλους τους άλλους.

    Δυστυχώς αυτό το βλέπεις από την άνοδο των “ακρο-δεξιών” κομμάτων. Θα μου πεις, πώς είναι δυνατόν να πέφτει ο εθνικισμός και να ανεβαίνουν οι “περίεργοι”; Αυτό γίνεται πολύ απλά γιατί δεν “έχουμε” πραγματική πολιτική εκπροσώπηση για την φιλοπατρική δεξιά (υπάρχει αυτή η λέξη;).

    Πραγματικά νιώθω το αδιέξοδο ενός “αριστερού” στην Ελλάδα ... αφού και εγώ έχω να διαλέξω μεταξύ ΝΔ και ΛΑ.Ο.Σ. ... όπως θα έλεγε και η Τζούλια: τραγικό!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. @ gh0st

    Σε γενικές γραμμές δεν διαφωνούμε. Απλά στο δικό μου μυαλό, θα ήθελα οι γενιές να τρέχουν λίγο πιο γρήγορα στο ιδεολογικό πλαίσιο που σωστά περιγράφεις.

    @ δείμος του πολίτη

    Αγαπητέ Δείμο, δεν λέμε και πολύ διαφορετικά πράγματα. Απλά νομίζω ότι κολλάμε στους συμβολισμούς και χάνουμε την ουσία.
    Όλες οι μάχες για την πρόοδο της ανθρωπότητας (με την δημοκρατία να είναι ένας βασικός πόλος αυτής) κατά κάποιο τρόπο είναι επίκαιροι. Έτσι, και η Γαλλική Επανάσταση είναι επίκαιρη, και η διακύρηξη ανεξαρτησίας των ΗΠΑ είναι επίκαιρη, και ο αγώνας του Γκάντι, και οι ελληνο-περσικοί πόλεμοι, και γενικώς μπορώ να σου βρω 1000 ιστορικά γεγονότα που με κάποιον τρόπο παραμένουν παράγοντες επιρροής του παρόντος.

    Αυτό όμως δεν σημαίνει κάτι παραπάνω εκτός από την ιστορική σημασία αυτών των γεγονότων. Και επειδή, αν κατάλαβα σωστά, στο κείμενο του ιστολογίου σου κάνεις μία έμμεση αναφορά και σε μένα σχετικά με την μείωση της αξίας του Πολυτεχνείου, έχω την αίσθηση ότι με παρεξήγησες. Έγραψα σαφέστατα πόσο σημαντικό υπήρξε το Πολυτεχνείο και πως πρέπει να το τιμούμε. Δεν μείωσα την αξία του. Λέω απλά ότι τα τελευταία 40 χρόνια έχουμε διαφορετικές συνθήκες με διαφορετικές ανάγκες και σίγουρα θα ήταν πιο πρακτικό να εστιάζουμε σε αυτές παρά σε ιστορικές γενικότητες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Άλλη μια ισορροπημένη άποψη:
    http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=10290

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ελληνάκι, δεν αναφερόμουν μόνο σε εσένα αλλά και πολλά ακόμα κείμενα που διάβασα ή διαβάζουμε κάθε χρόνο τέτοια μέρα. Προσωπικά μπορείς να πεις ότι σε "τσουβάλιασα" σε μία φράση μαζί με τόσους άλλους. Για μένα δεν είναι απλά ένα ιστορικό γεγονός, αλλά μία συμβολική γιορτή με σημαντικές προεκτάσεις. Πράγματα πάντως θα μπορούσαμε να επιλέξουμε δεκάδες άλλες μάχες/αγώνες και να τους θέσουμε ως εθνικές γιορτές. Για μένα δεν έχει σημασία ποιες επιλέγησαν, αλλά αυτές που σήμερα έχουμε επειδή έτσι μας κληροδοτήθηκαν (θα προτιμούσα ως γιορτή την 21 Απρίλη).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Παιδιά από τη στιγμή που πολλοί μαγαζάτορες στο κέντρο της Αθήνας ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ, από τη στιγμή που δικαίως ή αδίκως πολύς κόσμος για άλλη μια φορά ΦΟΒΑΤΑΙ, αυτό σημαίνει ότι κάτι πάει στραβά. Η υπόθεση των εκδηλώσεων του πολυτεχνείου με τα «μπλοκ» των οργισμένων, ιδίως τώρα, πέραν του άκαιρου ή μη περιεχομένου τους για πολύ κόσμο -και όχι άδικα κατά τη γνώμη μου- λειτουργεί ψυχολογικά όπως το bullying σε εφηβικό περιβάλλον όπου 10-15 έφηβοι έχουν συστήσει συμμορία και τρομοκρατούν όποιον και ότι δεν τους αρέσει.

    Και τούτο διότι όταν από τους 100.000 (λέμε τώρα), αρκούν 200 ή 400 ή παραπάνω (έχουν αυξηθεί τώρα τελευταία...) να καταστρέψουν, σπάσουν μαγαζιά "νοικοκυραίων" που τόσο μισούν, ενοχλήσουν την καθημερινότητα όλων των υπολοίπων και κανείς δεν μπορεί να τους... "κάνει ζάφτι" που λέει και η μάνα μου, τότε ο κόσμος φυσικό είναι να βλέπει την ημέρα σαν ΑΠΕΙΛΗ και όχι ΓΙΟΡΤΗ. Και υπάρχει λόγος: οι μεν κουκουλοφόροι σπάζουν ότι βρουν, η δε αστυνομία με το που θα συμβεί κάτι ρίχνει αδιάκριτα χημικά, δέρνει δημοσιογράφους, συλλαμβάνει όποιο μακρυμάλλη ή κατα το δοκού της ατημέλητο βρει μπροστά της και άμα λάχει και κανένα κουκουλοφόρο, και τελικά, οι μη έχοντες σχέση με τις βεντέτες κάποιων υπολειμμάτων της μεταπολίτευσης, βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε μια χοάνη ιστορικού αναχρονισμού που κάθε χρόνο, νοιώθουν να τους αφορά όλο και λιγότερο, ενώ κινδυνεύουν εξίσου και από τους δυο... .

    Οπότε, πριν αποπειραθεί κάποιος να στηλιτεύσει εκείνους που αμφισβητούν τη σκοπιμότητα μιας γιορτής πέρα από την επαναστατική γυμναστική ορισμένων φατριών, καλό είναι να σκεφτούμε και όλους τους υπολοίπους οι οποίοι δικαίως ή αδίκως αισθάνονται περισσότερο να απειλούνται και λιγότερο να "γιορτάζουν" κάθε 17η "Νοέμβρη". Και δε νομίζω ότι ο φόβος είναι και τόσο δημοκρατικό συναίσθημα, ούτε νομίζω ότι τιμάει κάτι τέτοιο το "λαϊκό κίνημα".

    Ας μην ξεχνάμε δε ότι οι τότε φοιτητές (εκ των οποίων πολλοί εξαργύρωσαν με 'άπληστο τρόπο την επανάσταση τους τότε και τώρα πληρώνουμε όλοι μας) στην ουσία ΑΥΤΟ το φόβο πολεμούσαν, μόνο που στην περίπτωση εκείνη ήταν ένστολος ενώ τώρα φοράει κουκούλα.

    Και ναι, αν η σωματική ακαιραιότητα κάποιου κινδυνεύει έστω και κατ' ελάχιστο μια μέρα "γιορτής" στο κέντρο μιας Ευρωπαϊκής πρωτεύουσας διότι μπορεί να μη συμφωνεί με τις εκδηλώσεις και θέλει να το εκφράσει στους εορτάζοντες, τότε μάλλον μιλάμε για δικτατορία αππο την ανάποδη... Και είναι κρίμα διότι αυτό δείχνει το πόσο έχει εκφυλιστεί ο αγώνας εκείνων που βρέθηκαν απέναντι στη χούντα των συνταγματαρχών.

    Σε κάθε περίπτωση ας ξεκαθαριστούν τα παραπάνω πρακτικά θέματα , και μετά ας ακολουθήσει και το μάθημα της αγωγής του πολίτη.

    Όπως έγραψε και κάποιος άλλος σε άλλο διαδικτυακό τόπο

    "τιμώ εκείνους που δεν εξαργύρωσαν. Μόνο αυτούς"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Με αφορμή τη σημερινή ημέρα θέλω να κάνω μια παρατήρηση, κάτι που συνειδητοποίησα με καθυστέρηση χρόνων.
    Ρίξτε μια ματιά σε εφημερίδες, σε ταινίες εκείνων των ημερών από διαδηλώσεις κλπ . Παρά το γεγονός ότι είχαμε δικτατορία κι ο καθένας έπαιζε την σωματική του ακεραιότητα αν όχι τη ζωή του σε μια διαδήλωση ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΕΚΡΥΒΕ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ. Ολοι κατέβαιναν στο δρόμο απέναντι στη εότε εξουσία με το πρόσωπο τουςμ με το ονοματεπώνυμο τους σχεδόν. Μετά σκεφθείτε τους σημερινούς "αντιεξουσιαστές" και τις κουκούλες τους. Λέτε κατά βάθος να ντρέπονται;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. @firiki2010
    Αν καταφέρεις ν' αντέξεις τα δακρυγόνα χωρίς να καλύψεις το πρόσωπο σου τότε συγχαρητήρια.

    Ότι να'ναι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Ελληνάκι σε διαβάζω συχνά και συμφωνώ σχεδόν με τα περισσότερα από όσα γράφεις. Ωστόσο θέλω να σου πω κάτι, ίσως όχι απαραίτητα σχετικό με το Πολυτεχνείο.

    Με έχεις κουράσει με την εμμονή σου για την Αριστερά (ή ό,τι θεωρείς εσύ Αριστερά)...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. @gstef

    Δεν έχεις άδικο και το σκέφτομαι ανά καιρούς. Έχω καταλήξει ότι ενοχλούμαι περισσότερο με την Αριστερά για τον ανώριμο, καταστροφικό και συντηρητικό ρόλο που διαδραματίζει τα τελευταία χρόνια. Οπότε μία κάποια εμπάθεια, μου βγαίνει αυθόρμητα. Η αλήθεια είναι ότι πρέπει να το ελαττώσω λίγο :/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Το να είσαι αριστερός ή έστω σοσιαλδημοκράτης σήμερα, έχει μια αβάσταχτη ελαφρότητα.
    Η ένστασή μου με την αριστερά (όχι μόνο την ελληνική απαραίτητα) είναι πάνω στο γεγονός πως σχεδόν κανένα ιδεολογικό της ρεύμα δεν έχει καθήσει να συλλογιστεί κάποια πράγματα.
    Η κατάσταση έχει ως εξής: τα κόμματα που έχουν έναν πραγματικά αριστερό - κομμουνιστικό προσανατολισμό δεν λαμβάνουν υπόψη τους τις αλλαγές που έχουν μεσολαβήσει από την εποχή των Μαρξ -Ένγκελς αλλά και του Λένιν. Απ' την άλλη, τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα είτε προσποιούνται είτε πραγματικά πιστεύουν ότι μετά τους Μαρξ - Ένγκελς - Λένιν ο κόσμος έχει αλλάξει τόσο πολύ, ώστε τίποτα δεν ευσταθεί από τη θεωρία του μαρξισμού.
    Η προσωπική μου άποψη είνα πως Ο Μαρξισμός είναι επίκαιρος όσο ποτέ. Αλλά όχι ο "ταριχευμένος" Μαρξισμός της Παπαρήγα και του Μεντρέκα που στην ουσία απλά αναπαραγάγουν από όσο κατάλαβα ένα "μαρξιστοειδές" μόρφωμα, εφεύρεση του Στάλιν.
    Ό σκοπός θα πρέπει να είναι οι αλλαγές που έχουν επέλθει στην κοινωνία και στα μέσα παραγωγής να γίνουν αντικείμενο θεωρητικής επεξεργασίας από την αριστερά και να αυτές να προσφερθούν ως προοοπτική.
    Κάτι το οποίο δεν γίνεται και έχουμε πάνω κάτω τα όσα με περιγράφεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. @ Χαζούλης
    Ωστε η κουκούλα είναι για να προστατεύει από τα δακρυγόνα;!;!
    Το είπες κι εσύ ... ό,τι να΄ναι.... αλλά μη μας δουλεύεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. θα συμφωνήσω με τον gstef. Πολύ φαιά ουσία και γκρίνια για κάτι που γρινιάζει κι απο μόνο του (βασικά μόνο αυτό κάνει). Υπάρχουν πραγματικά θέματα να προβληματιστούμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...