Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2012

Καλά, εγώ σιχάθηκα νωρίς


Για να σου πω την μαύρη μου αλήθεια, όλα αυτά που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό δεν με αγγίζουν και τόσο. Φυσικά μου δημιουργούν ένα άγχος, μία μικρή αγωνία, αλλά στον βαθμό που ένας άνθρωπος ψάχνεται και αναρωτιέται πώς θα εξελιχθεί και θα επιβιώσει. Τίποτα παραπάνω. Αδυνατώ να συμμετέχω στον πανελλαδικό πανικό που ξαφνικά μας εξόργισε και μας αηδίασε.

Η αλήθεια είναι ότι εγώ προσωπικά εξοργίστηκα και αηδίασα πολλά χρόνια πριν. Τότε που το ευρωπαϊκό χρήμα έπεφτε βροχή από τον ουρανό και όλους τους είχε κατακλύσει μία υστερία καταναλωτισμού και επαρχιώτικου μεγαλοϊδεατισμού. Όταν η ελληνική επικράτεια γέμισε μεζονέτες, εξοχικά, διαμερίσματα, ακριβά αυτοκίνητα και τζάμπα μάγκες. Ήταν εκείνη η μικρή περίοδος που ξαφνικά η οικονομία μας απέκτησε μία υπεραξία άνευ προηγουμένου και μία ολόκληρη γενιά άρχισε να καταβροχθίζει μανιωδώς το κομμάτι της πίτας που αναλογούσε στις επόμενες γενιές. Κατάλοιπα της φτώχιας; Κατοχικό σύνδρομο; Ανεύθυνοι και επιπόλαιοι Ελληναράδες; Δεν ξέρω... Λες και έχει σημασία πλέον.

Τα ασφαλιστικά ταμεία υπερφορτώθηκαν, το Κράτος διογκώθηκε, οι μπίζνες με το Δημόσιο άνθισαν και η πίτα έδειχνε τόσο μεγάλη που ακόμα και αν έσκαγες στο φαΐ, συνέχιζες λυσσαλέα να τρως. Κάπου εκεί ξεπήδησε και η γενιά των 700 ευρώ. Η δική μου γενιά. Με ικανότατα, μορφωμένα και καταρτισμένα άτομα που ήθελαν να δημιουργήσουν τη δική τους πίτα. Οι ανισότητες όμως ήταν ήδη παρούσες. Υπήρχε το χοντρολαμόγιο στη ΔΕΚΟ, απόφοιτος Λυκείου, ή ο άξεστος μπατζανάκης του Υπουργού που καθάριζαν τέσσερα χιλιάρικα το μήνα, και ο πτυχιούχος με μεταπτυχιακό και ειδίκευση που ζήταγε ταπεινά τον βασικό του μισθό. Το βουλευτιλίκι του δικομματισμού, ένα απέραντο γραφείο ευρέσως εργασίας χωρίς παραγωγικό αντίκρισμα. Υπήρχε ο αμόρφωτος επιχειρηματίας που έχτιζε το ένα σπίτι μετά το άλλο, και ο υπερωριακός υπάλληλός του που σχεδόν έτρεχε όλη την επιχείρηση. Θυμάσαι που υπήρχαν μισθοί των 1000-1200 ευρώ και μετά αυτοί των 3000+ ; Το ενδιάμεσο δεν έπαιζε και πολύ. Οι «χοντροί» είχαν καβαντζώσει ήδη την κορυφή και τους χώριζε μία ασφαλής «τάφρος» με τους πιο κάτω. Πώς ακριβώς να δημιουργηθεί η ανάπτυξη; Τι ορίζοντα έδωσαν στις νεώτερες γενιές όταν όλοι έχτιζαν πάνω στα κεφάλια μας; Ποια παραγωγική διαδικασία μπορεί να ξεπηδήσει από τον επιχειρηματία που συνεχίζει να βλέπει την επιχείρησή του σαν μαγαζάκι και όχι ως αναπτυξιακό παράγοντα; Ποια κοινωνία θα δημιουργήσει εξωστρέφεια όταν αποτελείται κατά κόρον από ιδιώτες ανθρώπους που δεν έχουν την αίσθηση του κοινού συμφέροντος;

Μην απορείς πως φτάσαμε εδώ. Θυμάσαι πόσα τραπεζικά προϊόντα δανείων είχαν κατακλύσει τις τηλεοράσεις; Πώς σε φόρτωναν πιστωτικές κάρτες και πώς ακόμα και 20άρηδες έπαιρναν ένα οποιοδήποτε δάνειο για να το φάνε στην Ερμού μέσα σε έναν μήνα ή για να ζήσουν το «όνειρο» της Μυκόνου για μία εβδομάδα;

Εγώ την θυμάμαι καλά εκείνη την περίοδο. Σε κάποια φάση, λίγο πριν τα 30 μου, είχα αρχίσει να νοιώθω και τύψεις που ήμουν ακόμα στο ενοίκιο, και που δεν είχα αγοράσει αυτοκίνητο. Είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι για την ίδια την λογική μου. Γιατί να μην ξοδεύω παραπάνω από αυτά που βγάζω, αφού όλοι το κάνουν; Κάτι δεν κόλλαγε σωστά. Έβλεπα αυτούς που ξόδευαν. Έβλεπα την μανία με την πίττα και εμένα απλά δεν μου κόλλαγε αισθητικά και νοητικά αυτό το θέαμα.

Στο έχω ξαναπεί. Μου είναι αδιανόητο το σκοτάδι και οι άνθρωποι που το απαρτίζουν. Γνωρίζω τι δικαιώματα έχω σε αυτά που ξοδεύω, και τι υποχρεώσεις σε αυτά που κερδίζω. Το ίδιο κάνω και έξω από το σπίτι μου, στην κοινωνία ως πολίτης. Γι’ αυτό σου λέω… Όλα αυτά που βλέπω να συμβαίνουν αυτές τις μέρες, δεν μου λένε μία. Την αγανάκτηση και τη σιχασιά μου, τα εξάντλησα πριν περίπου μία δεκαετία, όταν οι περισσότεροι έψαχναν απεγνωσμένα το μερίδιό τους στην πίττα και δεν είχαν καιρό για σκέψη. Γι’ αυτό αρκετές φορές, ίσως και να δικαιολογώ την αγανάκτηση των σημερινών πιτσιρικάδων. Γιατί αυτοί δεν πρόλαβαν να σιχαθούν.


18 σχόλια:

  1. Σωραίος σαν έλληνας :p

    Το κακό είναι ότι μετά από τις μεζονέτες στα καμμένα,το Καγιέν, το Λαντρόβερ, τα μπουζούκια, τα πούρα,τις θεσούλες του κολλητού στα υπουργεία και μπλα μπλα μπλα, έσκασε μύτη ο λογαριασμός και ούτε αυτός έχει μοιραστεί αναλογικά..
    Ποιος μαλάκας θα πληρώσει πάλι; ο μαλάκας που δεν έκλεβε. Γιατί ο μαλάκας που έκλεβε πάλι τη σκαπουλάρει ως συνήθως. Και μετά αναρωτιέσαι -ορθώς- ποιος από τους δύο είναι πραγματικά ο μαλάκας της υπόθεσης..-συγγνώμη για την μεγάλη συχνότητα εμφάνισης της λέξεως αλλά δεν έχω καταλληλότερη λέξη τώρα-

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Και το χειρότερο είναι και αυτή η μακροχρόνια σεξουαλική στέρηση σαν συνέπεια αυτής της σιχασιάς.......Υπήρχαν όμως και οι εξαιρετικές εξαιρέσεις, αυτές οι γκόμενες αξίζαν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ...τουλάχιστο χαίρομαι που δεν είμαι ο μόνος που τα παρατήρησα...

    Βέβαια άλλοι και για άλλα πράγματα διαδήλωναν και τότε.. αλλά άστο, θα πάει μακριά η κουβέντα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Είμαστε όλοι ένα ...γαμώτο!

    Γαμώτο λένε αυτοί που τα 'καναν, που τα έζησαν, που τα 'φαγαν, φεσώθηκαν και τρέχουν σήμερα και δεν φτάνουν, μιας και δεν έμαθαν πως είναι η ζωή χωρίς δανεικά.

    Γαμώτο λένε και οι άλλοι που τα έβλεπαν γύρω τους παντού, αλλά δεν ενέδιδαν οι ίδιοι στο πειρασμό και τώρα καλούνται να υποστούν συνέπειες.

    Πολλά τα γαμώτο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Το άρρωστο σύστημα που περιγράφεις πολύ γλαφυρά Ελληνακι και το οποίο σου προκαλούσε σιχαμάρα, θεωρείς ότι είναι σχεδόν το ίδιο με το σήμερα. Το να οδηγείται μια χώρα βίαια στη απόλυτη εξαθλίωση, είναι το ίδιο με τον αμοραλισμό των τελευταίων «ευτυχισμένων» χρόνων.
    Άνθρωποι στερημένοι από υλικά αγαθά ξαφνικά βρέθηκαν με λεφτά και κατανάλωναν (δανεικά, κάποιος όμως τα έδινε), άνθρωποι κουρασμένοι από τις δουλειές στα χωράφια ή στις φαβρίκες τους δόθηκε η δυνατότητα να ζήσουν μια ζωή λιγότερο κοπιαστική (ίσως μη παραγωγική αλλά τις παραγωγικές κάποιοι φρόντισαν να τις αφανίσουν χάριν των ξένων), άνθρωποι χωρίς παιδία και κουλτούρα πέσανε θύματα της σύγχρονης υποκουλτούρας που προπαγανδίσθηκε σε υπερθετικό βαθμό.
    Τι το σιχαμερό βλέπεις;
    Τα θύματα ενός «μοντέρνου» καπιταλισμού που απέτυχε πολύ βαρύ λογαριασμό, δεν νομίζεις, ότι καλούνται να πληρώσουν;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. !!!

    Άν είσαι κάτω από 30 χρονών και τα λες αυτά τότε είσαι καταδικασμένος να καταλήξεις σοφός... με όλες τις οδυνηρές συνέπειες που αυτό κουβαλάει μαζί του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ξέρεις ότι από "ιδεολογικής" άποψης, είμαστε σε αντίθετες πλευρές. Από "λογικής" άποψης όμως όχι.
    Και με αυτό το ποστ, δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω.
    Εκτός από ένα.
    Δεν έχω σιχαθεί την αγανάκτηση, γιατί όπως εσύ απορούσες από τότε, έτσι και εγώ απορούσα και αγανακτούσα από τότε. Και τα έλεγα από τότε, όπως φαντάζομαι και εσύ.
    Τώρα, έχει φτάσει ο κόμπος στο χτένι, το τελευταίο άχυρο, η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι (κάτσε, πόσες φράσεις μπορώ να βρω ακόμα :P ).
    Και μακαρίζω τον εαυτό μου, που βασιζόμενος στην ίδια λογική δεν δανείστηκα για σπίτι ή για αυτοκίνητο. Και έτσι, τώρα ακόμα αντέχω οικονομικά γιατί δεν χρωστάω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Το ότι γίναμε αντιπαραγωγικοί και πήξαμε στα δανεικά δεν μας φταίνε οι "άλλοι"! Επιτέλους, ας δούμε κάποια στιγμή και τις δικές μας ευθύνες! Αφήσαμε τα χωράφια μας και φιλήσαμε κατουρημένες ποδιές για να βολέψουμε τα παιδάκια μας σε μια θεσούλα στο άθλιο δημόσιο. Γιατί; Για να ζήσουμε καλύτερα δήθεν, χωρίς κόπο. Υπάρχει όμως τίποτε ωραίο στην ζωή που επιτυγχάνεται χωρίς κόπο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Μπράβο ρε φίλε. Δεν διαφωνώ σε τίποτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Είναι τόσο εύκολο να συμφωνήσει κάποιος αν ξεχάσει το ρόλο των πολιτικών, τη διάλυση των ελεγκτικών μηχανισμών (που απλά δε βλέπαμε κι ακόμα δε θυμόμαστε), τη διαφήμιση του Χρηματιστηρίου από τον πρωθυπουργό και του εκεί τζόγου (αυτό το θυμάσαι;), το λαϊκισμό και το ρουσφέτι (το ξέχασες κιόλας); Ξεχνάς (επίτηδες;) ότι η οικονομική ευθύνη των πολιτών είναι όση και η ατομική τους συμμετοχή στο ΑΕΠ, ενώ πολιτικά είναι περιορισμένη σε επίπεδο της ατομικής ψήφου;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Το σύνολο των μέσων που χρησιμοποιεί ο καπιταλισμός υπακούει πάντα στην ίδια προσταγή: τη διατήρηση της κυριαρχίας του, την επέκταση του ελέγχου του στην κοινωνία γενικά, στο προλεταριάτο ιδιαίτερα. Οποιαδήποτε κι αν είναι στην αρχή η επίδραση άλλων παραγόντων –όπως η πάλη ανάμεσα στους ίδιους τους καπιταλιστές ή μια τεχνική εξέλιξη, που δεν έχει ακόμα υποταγεί στο κεφάλαιο– η σπουδαιότητά τους ελαττώνεται προοδευτικά, σε άμεση αναλογία με την προλεταριοποίηση της κοινωνίας και την επέκταση της πάλης των τάξεων. Στις προηγούμενες κοινωνίες, σφαίρες της ζωής διαφορετικές από την παραγωγή, την οικονομία και την πολιτική, υπονοούσαν απλώς τη σχέση τους με την ταξική διάρθρωση της κοινωνίας. Σήμερα, αυτές οι σφαίρες βρίσκονται μέσα στη σύγκρουση και ρητά έχουν ολοκληρωθεί μέσα στο δίχτυ της οργάνωσης, σ’ αυτό που η κυρίαρχη τάξη τείνει να περικλείσει ολόκληρη την κοινωνία. Όλοι οι τομείς της ανθρώπινης ζωής πρέπει να υποταγούν στον έλεγχο των διευθυνόντων. Όλες οι πηγές και τα μέσα χρησιμοποιούνται από τον καπιταλισμό, ενώ και η επιστημονική γνώση είναι επιστρατευμένη στην υπηρεσία του: η ψυχολογία και η ψυχανάλυση, η βιομηχανική κοινωνιολογία και η πολιτική οικονομία, η ηλεκτρονική και τα μαθηματικά καταθέτουν τη συνεισφορά τους για να εξασφαλίσουν την επιβίωση του συστήματος, να φράξουν τις ρωγμές του, να του επιτρέψουν να διεισδύσει στο εσωτερικό της εκμεταλλευόμενης τάξης, να κατανοήσουν τις αιτιολογίες και τις συμπεριφορές και να τις χρησιμοποιήσουν προς όφελος της ‘παραγωγής’, της ‘κοινωνικής σταθερότητας’ και της πώλησης άχρηστων αντικειμένων.
    Γι’ αυτό η σύγχρονη κοινωνία, είτε ζει κάτω από ένα καθεστώς ‘δημοκρατικό’ ή ‘δικτατορικό’ είναι στην πραγματικότητα πάντα ολοκληρωτική. Γιατί η κυριαρχία των εκμεταλλευτών πρέπει, για να διατηρηθεί, να κατακλύσει όλους τους τομείς της δραστηριότητας και να προσπαθήσει να τους υποτάξει. Το ότι ο ολοκληρωτισμός δεν παίρνει τις ακραίες μορφές που είχε περιβληθεί κάτω από τον Χίτλερ ή τον Στάλιν, το ότι δεν χρησιμοποιεί ως προτιμώμενο μέσο την τρομοκρατία, αυτό δεν αλλάζει σε τίποτα, κατά βάθος, το ζήτημα. Παραδοσιακά, η τρομοκρατία είναι ένα από τα μέσα που μπορεί να χρησιμοποιεί η εξουσία για να συντρίψει τη δραστηριότητα κάθε αντιπολίτευσης. Αλλά αυτή δεν είναι πάντα εφαρμόσιμη, ούτε πάντα η πιο προσοδοφόρος. Η ‘ειρηνική’ χειραγώγηση των μαζών, η βαθμιαία αφομοίωση των οργανωμένων αντιπολιτεύσεων, μπορεί να είναι περισσότερο αποτελεσματικές.

    P. CARDAN "Kαπιταλισμός και βαρβαρότητα"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Κι εγώ σιχάθηκα νωρίς. Εκεί, γύρω στο '95.

    Οταν κάτι χοντροί μαγαζάτορες είχαν την απαίτηση η υπάλληλός τους να δουλεύει σα να ήταν δική του η επιχείρηση "η παλιοτεμπέλα" για 800 ευρώ ενώ αυτοί τα ξύνανε επιβλέποντας..

    Οταν έβλεπα πρώην κομμουνιστές που "πιάστηκαν" επιχειρηματικά απο τον κόπο ανασφάλιστων πολωνών πακιστανών, αλβανών και ξαφνικά να ανακαλύπτουν τις πισίνες, το Αμερικανικό κολέγιο και τον καπιταλισμό λέγοντας "άμα είσαι ικανός προοδεύεις"..

    Οταν έβλεπα κοπελίτσες να δουλεύουν δεκάωρα σε σούπερ μάρκετ και σε πολυκαταστήματα για πενταροδεκάρες και να μην έχουν λεφτά να πάρουν ένα eyeliner της προκοπής. Ποιός άνθρωπος αλήθεια μπορεί να παίρνει 4-5 χιλιάρικα για να διοικεί ανθρώπους, να γκρινιάζει οτι δεν βγαίνει και να ανέχεται οι υφιστάμενοι να παίρνουν 800 ευρώ ??

    Οταν ρώτησα κάποιον που είχε προσλάβει σταζιέρ με λεφτά της ΕΕ "πόσα του δίνεις?" μου είπε με ξινά μούτρα "να τον πληρώνω?? αυτός θα έπρεπε να με πληρώνει. Το χρόνο μου σπαταλάει για να μαθαίνει" ..

    Γι αυτό και είπα σκατά στα μούτρα σας και την έκανα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. @ Δείμος του πολίτη

    Νομίζω είναι αυτονόητα όλα αυτά που περιγράφεις στο κείμενό μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Α ρε Ελληνάκι, "ήμασταν" νέοι την ίδια εποχή και με την ίδια αντίληψη της κοινωνικής και εργασιακής πραγματικότητας. Πολύ μου κοστίζει να θυμάμαι αυτά τα νιάτα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...