Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2009

Συναισθηματική πολιτική

Ο Βασίλης Ραφαηλίδης είχε γράψει κάποτε ότι στην πολιτική δεν χωράνε συναισθηματισμοί. Και πόσο δίκιο είχε! Στην Ελλάδα όμως, που η πολιτική ασκείται κυρίως με κουμπαριές και ρουσφέτια, δεν θα μπορούσε να λείπει κυρίως ο συναισθηματισμός, όχι μόνο στη λήψη πολιτικών αποφάσεων, αλλά και στην καθημερινή αντίληψη των πολιτών για την πολιτική.

Ο συναισθηματισμός ενδεχομένως να είναι θεμιτός όταν αφορά καθαρά προσωπικά και ατομικά θέματα. Όταν αρχίζει να ξεφεύγει από το ατομικό και βγαίνει στο συλλογικό επίπεδο λήψης αποφάσεων και παραγωγής έργου, τότε δημιουργούνται προβλήματα που εστιάζονται κυρίως στην επικοινωνία και την έλλειψη στοιχειώδους ψυχραιμίας. Γι’ αυτό άλλωστε και όσοι διάλογοι επιχειρούνται να γίνουν πάνω σε σημαντικά ζητήματα της χώρας, συνήθως καταλήγουν σε πλήρη διάσταση απόψεων μεταξύ όλων των εμπλεκόμενων προσώπων και φορέων.

Αυτός ο υπερβολικός συναισθηματισμός, η έλλειψη του μέτρου και η ευρύτερη αντί-τεχνοκρατική αντίληψη, έχουν βάλει τη γενικότερη νεοελληνική νοοτροπία σε έναν κύκλο όπου ο συναισθηματισμός γεννά την πόλωση, η πόλωση το συναισθηματισμό, κ.ο.κ. Το αποτέλεσμα φυσικά είναι ο παραλογισμός σε μαζικό επίπεδο, η γενικότερη βραδύτητα με την οποία κινούνται οι μεταρρυθμίσεις σε όλους τους κλάδους της ελληνικής κοινωνίας, καθώς και η ανάδυση στην επιφάνεια στενοκέφαλων και επικίνδυνων ιδεών. Παραδείγματα της τελευταίας κατηγορίας είναι η αστυνομική βία, ο άρρηκτος δεσμός Εκκλησίας - Κράτους, η ακατάπαυστη, εθνικιστική μπουρδολογία για το κακό της Ελλάδας που θέλει όλος ο υπόλοιπος πλανήτης, και οι αντιλήψεις της Σέχτας Ηλιθίων και ομοϊδεατών κρετίνων.

Από την άλλη, η συνεχής εικονική διαμάχη μεταξύ Αριστεράς – Δεξιάς, έχει διδάξει τους πολίτες αυτής της χώρας τα εξής δύο παράδοξα: α) Θα πρέπει να συμμεριζόμαστε τις ιδέες του εχθρού του εχθρού μας, όποιες και αν είναι αυτές, β) Όλες οι ιδέες του εχθρού μας είναι λανθασμένες και κακές. Κυρίως όμως έχει διδάξει ότι στο τραπέζι του διαλόγου πάμε με κλειστά αυτιά προκειμένου να επιβάλλουμε τη δική μας άποψη. Υπό αυτές τις συνθήκες ασκείται τελικά η πολιτική, ο κοινωνικός διάλογος, η «κοινωνική σύγκρουση» στους δρόμους, η επιχειρηματική δραστηριότητα αλλά και οι περισσότερες δραστηριότητες όλων των Ελληναράδων.

Ο συναισθηματικός πολιτικός λόγος, δίνει την ευκαιρία στον οποιοδήποτε ανίκανο πολίτη αυτής της χώρας να εξασφαλίζει ένα έδρανο στο Κοινοβούλιο επειδή απλά τυχαίνει να επιλέγει τον σωστό λαϊκισμό την κατάλληλη στιγμή. Πολλές φορές, μάλιστα, επειδή τυχαίνει να έχει σπουδαίες αθλητικές ή καλλιτεχνικές επιδόσεις, που… ξεσηκώνουν τα πλήθη (!). Ο παρεμφερής λαϊκισμός που αναλώνει την εσωτερική δομή του εκάστοτε κυβερνόντος κόμματος, ενδεχομένως να προωθήσει τον συγκεκριμένο ανίκανο πολιτικό και σε μία θέση ευθύνης μέσα στο κυβερνητικό σχήμα. Ταυτόχρονα, όμως, η κριτική εναντίον αυτής της κατάστασης, πάλι γίνεται με συναισθηματικούς όρους, είτε από τα ΜΜΕ, είτε από τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Μέσα σε όλο αυτό το τσίρκο παραλογισμού, οι πολίτες μαθαίνουν να ζητούν και να διεκδικούν δίκαια ή άδικα αιτήματα μέσω άκρου συναισθηματισμού που πολλές φορές αδικεί έναν δίκαιο αγώνα, είτε επειδή παραβιάζει τους νόμους, είτε επειδή τα αιτήματα αυτά είναι εκτός πραγματικότητας.

Γενικώς μέσα σε όλο αυτό το πλαίσιο, χάνεται η ουσία τόσο της πολιτικής, όσο και της διαδραστικής επικοινωνίας Κράτους – πολιτών. Είναι το ίδιο πλαίσιο που διαμορφώνει τη συνείδηση των περισσότερων πολιτών αυτής της χώρας και που έχει δημιουργήσει τη μεγαλύτερη παρεξήγηση της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας. Ότι, τάχα, Δημοκρατία σημαίνει ο καθένας να μπορεί να κάνει ό,τι γουστάρει.

11 σχόλια:

  1. Η πολιτική στην Ελλάδ αείναι κυκλοθυμικη. Ποτε ορμαμε να τους φαμε ολους και ποτε κανομε πισω επειδη οι δημοσκοπησεις (που κατ ουσιαν καθοριζουν την πολιτικη των κομματων) λενε οτι πεφτει το ποσοστο μας.

    Οσο για τον διαλογο; Εμεις κατεβαινουμε οχι με αιτηματα, αλλα με αδιαπραγματευτες θεσεις. Πώς θα κανεις διαλογο ετσι; Τα ειπες ολα στο κειμενο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν είναι συναισθηματική η πολιτική, κομματική είναι. Αυτό πρέπει να συνειδητοποιήσουμε. Ο νεοέλληνας ψηφίζει με κομματικά, όχι με πολιτικά κριτήρια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @ fidelio

    Καλώς ήρθες!

    @ Elva

    Διάβασα και την υπόλοιπη συνέντευξη και όντως τα είπε όλα και με το παραπάνω.

    @ Panos Konstantinidis

    Σίγουρα. Γι' αυτό άλλωστε στην Έλλαδα όταν μιλάμε για πολιτική, ο νους το περισσοτέρων πάει στα κόμματα και την κομματικοποίηση. Όμως, θεωρώ ότι η κοματικοποίηση (έναντι της πολιτικοποίησης) δημιουργείται ακριβώς λόγω του συναισθηματισμού.

    Για παράδειγμα, το ότι ένας βουλευτής αποκαλείται "αντάρτης" εάν καταψηφίσει σχέδιο νόμου ή απόφαση του δικού του κόμματος, είναι καθαρά συναισθηματική αντίληψη. Το ίδιο και το γεγονός ότι κάποιος ψηφίζει ένα κόμμα επειδή έχει ρουσφέτι ή συγγενικό δεσμό με κάποιον υποψήφιο.

    Και για να πάμε και στον αντίποδα, δηλαδή στο κοινωνικό επίπεδο, δε νομίζω ότι υπάρχει πιο συναισθηματικό παράδοξο από αυτό του πανεπιστημιακού ασύλου (χωρίς να θέλω να ανοίξω άλλο θέμα :) ).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Το λάθος που κάνουν οι πολίτες στην Ελλάδα είναι ότι δεν ασχολούνται με τα κοινά. Ξαφνικά ξυπνούν και καταπιάνονται με ένα θέμα με μανία και σε λίγο ξανακοιμούνται πάλι.
    Γι αυτό και μας κυβερνάνε πάντα οι ίδιοι με τα ίδια και απαράλλαχτα λάθη. Γι αυτό και οι συζητήσεις που ακούμε σημερα, είναι οι ίδιες που γίνονταν πριν πενήντα χρόνια με τα ίδια στείρα αποτελέσματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ωραίο άρθρο. Θα μπορούσες να συνδέσεις το συναισθηματισμό της ελληνικής πολιτικής επιπλέον και με τα περί "φωνακλάδων Ελληναράδων" που έχεις γράψει παλιότερα, το επικίνδυνο "με-πνίγει-το-δίκιο-μου" ύφος του "απλού πολίτη", αλλά και με τα περί "ποιητικού πολιτικού λόγου" με μεταφορές και παρομοιώσεις χωρίς νόημα, που περιέγραφε σε ένα άρθρο του πρόσφατα ο Π. Μανδραβέλης (medium.gr). Κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι αλληλένδετα προβλήματα. Όσο χρησιμοποιούμε ποιητικό λόγο για να περιγράψουμε πολιτικές ιδέες και θέσεις, θα οδηγούμαστε σε υπερβολές, με αποτέλεσμα την φόρτιση, το συναισθηματισμό (βλέπε: "φωνάζω γιατί έχω δίκιο--σκάσε εσύ"), την αδιαλλαξία, και στο τέλος την νοοτροπία της "αγέλης".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @ suncitizen

    Και όσοι ασχολούνται με τα κοινά, πάλι με κουμπαριές το κάνουν, άρα έταιρον εκάτερον. Με τόση γενικότερη αποβλάκωση, δεν είναι να απορείς γιατί μπαίνουν σε θέσεις ευθύνης αυτοί που μπαίνουν.

    @ polyvios

    Συμφωνούμε. Αν μη τι άλλο, ο συγκεκριμένος "ποιητικός λόγος" έχει καταντήσει τόσο γραφικός που πλέον περισσότεροι άνθρωποι τον αναγνωρίζουν. Σε καμιά εκατοστή χρόνια ίσως και να είναι κατακριτέος :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Μόλις σχολίασα το γελοιότατο άρθρο του Κ πιο κάτω, με τις "κανονικότατες" αυτές οικογένειες που ζούν ανάμεσά μας!!!
    Τα υπόλοιπα αύριο, καληνυχτουδια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Μικρή ένσταση ως προς την υπογράφουσα τη "Σέχτα Ηλιθίων".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ως προς τη συντάκτρια του κειμένου.

    Λεκτική επαλήθευση: falloi

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...