Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010

Όχι άλλο micromanagement !

Οι σύγχρονες σχολές διοίκησης επιχειρήσεων θα μπορούσαν άνετα να αντλούν υλικό για μελέτη παραδειγμάτων προς αποφυγή από τη σύγχρονη μικρομεσαία ελληνική επιχείρηση. Όχι μόνο για τον συντηρητισμό και την εσωστρέφεια σε σχέση με τα πρότυπα που εφαρμόζονται σε πιο αναπτυγμένες κοινωνίες και οικονομίες, αλλά κυρίως για την συνεχή εφαρμογή ενός όρου που τείνει σχεδόν να εκλείψει σε άλλες χώρες και ονομάζεται “Micromanagement”.

Micromanagement – παράδειγμα προς αποφυγή σχεδόν σε όλες τις σύγχρονες θεωρίες management – σημαίνει πως η εργασία, η παραγωγή, οι τεχνικές και γενικά όλες οι διαδικασίες που αφορούν τα καθήκοντα ενός εργαζόμενου, είναι διαρκώς υπό την εποπτεία του διευθυντή/ιδιοκτήτη της εταιρίας, ο οποίος συνεχώς παρεμβαίνει στο έργο του συγκεκριμένου εργαζόμενου. Αυτό φυσικά έχει ως αποτέλεσμα μία σειρά από αρνητικές συνέπειες και μόνο.

Καταρχάς, τα προσόντα, οι δεξιότητες και οι γνώσεις του εργαζόμενου για τη θέση ευθύνης του, στην ουσία δεν λαμβάνονται υπόψη, αφού στο τέλος επιβάλλεται η άποψη του διευθυντή/ιδιοκτήτη, που συνήθως είναι υποδεέστερη. Έτσι, το γνωστικό αντικείμενο του εργαζόμενου, για το οποίο έγινε και η πρόσληψη εξ αρχής, υποτιμάται και δεν αξιοποιείται ανάλογα. Αυτό, εκτός από ζημιά για τους συνολικότερους ανθρώπινους πόρους της επιχείρησης, δημιουργεί και αρνητική ψυχολογία στον χώρο εργασίας χωρίς να υπάρχει ουσιαστικός λόγος.

Η εταιρία που διέπεται από micromanagement είναι συνήθως «κλειστοφοβική» και «εσωστρεφής». Δεν εκμεταλλεύεται την ελαστικότητα που θα μπορούσε να έχει στις εσωτερικές λειτουργίες της, όπως συμβαίνει σε πιο μεγάλους οργανισμούς, και ακολούθως δεν δημιουργούνται προοπτικές ανάπτυξης. Στην ουσία, μία τέτοια εταιρία είναι περισσότερο μαγαζί, παρά οργανισμός.

Ο συνδυασμός της υποτίμησης των προσωπικών δεξιοτήτων, και του αντι-αναπτυξιακού κατεστημένου της επιχείρησης, έχει άμεση επίδραση στη γενικότερη ψυχολογία του εργαζόμενου, ο οποίος δεν αποδίδει στο μεγαλύτερο ποσοστό των δυνατοτήτων του, ενώ συνήθως δεν διαφαίνεται κάποια καλύτερή προοπτική εξέλιξης σε προσωπικό επίπεδο. Οι επιδράσεις είναι συνήθως πιο αισθητές στους νεώτερους ανθρώπους, όπου μπορεί να έχουν πιο σύγχρονες γνώσεις ή ιδέες για την εργασία τους, οι οποίες όμως δεν αξιοποιούνται και στο τέλος δημιουργείται μία γενικότερη αποθάρρυνση.

Τέλος, πολλές φορές χάνονται ώρες εργασίας, είτε σε προφορικές είτε σε γραπτές αναφορές για διαδικασίες μικρότερης σημασίας, που αντί να παρουσιάσουν μία χρήσιμη εικόνα για την εκάστοτε διαδικασία, απλά περιπλέκουν ακόμα περισσότερο τη γενικότερη εικόνα.

Βέβαια, δεν είναι τυχαίο, που στη διοίκηση των περισσότερων ελληνικών μικρομεσαίων και μεσαίων επιχειρήσεων, το micromanagement μεσουρανεί. Ο συντηρητισμός και η εσωστρέφεια της ελληνικής κοινωνίας, είναι φυσικό να αποτυπώνεται και στον τρόπο διοίκησης μίας επιχείρησης. Η αντίληψη του «έτσι τα κάνουμε, γιατί έτσι τα βρήκαμε», είναι πολύ εύκολο να διαδοθεί μέσα σε μία επιχείρηση που συνήθως είναι οικογενειοκρατική και δουλεύει με όρους ανασφάλειας και διευθυντικής υπεροψίας. Ταυτόχρονα, ο στόχος μεγιστοποίησης του προσωπικού κέρδους αντί για μεγιστοποίηση της παραγωγής ή ανάπτυξης του ανθρώπινου δυναμικού σε συνδυασμό με την παραπάνω αντίληψη, δημιουργούν ένα άριστο περιβάλλον micromanagement.

Προσωπικά, δεν μπορώ να εκτιμήσω τη ζημιά σε εθνικό επίπεδο, τόσο σε οικονομικούς, όσο και σε ψυχολογικούς πόρους από τους απανταχού micromanagers, αλλά θα ήταν ασφαλές να υποθέσουμε ότι βρίσκεται σε αρκετά μεγάλα νούμερα. Γι’ αυτό, εκτός από το πρότυπο διαχείρισης ποιότητας ISO 9001 που πλέον κατέχει και η κουτσή Μαρία, άσχετα αν δεν το εφαρμόζει στην πράξη, ίσως θα ήταν περισσότερο ουσιαστική μία επένδυση στη διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού, ακόμα και του διοικητικού προσωπικού, από οργανισμούς ή ανθρώπους που γνωρίζουν επαρκώς το θέμα. Διαφορετικά, ο ένας από τους πυλώνες της εθνικής οικονομίας, η μικρομεσαία επιχείρηση, είναι καταδικασμένος να λειτουργεί χωρίς αναπτυξιακές προοπτικές, δηλαδή να σκουριάσει και να καταρρεύσει.


9 σχόλια:

  1. Δεν θα μπορούσα παρά μόνο να συμφωνήσω με όλα όσα γράφεις μιας και τα ζω από πρώτο χέρι. Ένα αφεντικό τα πάντα όλα και μετά το χάος... Όσο για το ISO άστο.. Έχει ξεφτιλιστεί και αυτό. Αν δεν σου το δώσει ο ΕΛΟΤ πας στην TUV και το παίρνεις. Επιχειρήσεις είναι και αυτοί με στόχους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ω! τι αλήθεια πικρή, την οποία δεν συνειδητοποίησα μέχρι που άρχισα να εργάζομαι στην corporate America όπου γελούσαμε με τις γελοιογραφίες του υπαλληλάκου Dilbert που υπέφερε αυτά που τόσο γραφικά περιγράφεις... και να προσθέσω ότι από ιδία εμπειρία εν Αθήναις, στις μικρές επιχειρήσεις των 8-10 ατόμων με 3-4 βαθμίδες, τα κόπρανα τσουλάνε προς τα κάτω, από το αφεντικό στην 1η βαθμίδα, από την 1η στη 2η, και πάει λέγοντας μέχρι που όλοι βγάζουν τ' απωθημένα τους εκτός από την τελευταία βαθμίδα... Αλλά αναρωτιέμαι τώρα τι σχέση μπορεί να υπάρχει, έμμεση ή άμεση με τις πληγές που περιγράφεις και το γεγονός του ότι σε μια οικονομία κόστους ζωής ΕυρωΑμερικανικού, οι μισθοί είναι Κινέζικοι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολύ σωστό το άρθρο. Η καινοτομία και οι αναπτυξιακές συνθήκες δημιουργούνται σε επιχειρισιακές κουλτούρες που επιτρέπουν και δεν καταδικάζουν τη δοκιμή και τα λάθη. Μόνο σε τέτοιες συνθήκες κάποιος μπορεί να βγεί από το comfort zone του, να δοκιμαστεί και να αναπτυχθεί προς όφελός του αλλά και αυτό της επιχείρησης. Η επένδυση στη στρατηγική ανθρώπινου δυναμικού (talent acquisition, performance management, learning and development, attrition, reward and recognition, mobility) είναι απο τις πιό αποδοτικές μακροπρόθεσμα. Είναι κρίμα που στην Ελλάδα η διαχείρηση ανθρωπίνων πόρων αντιμετωπίζεται όπως η αστρολογία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @ Taz Maniac

    Σε δύο επιχειρήσεις με πιστοποίηση ISO, που έχω εργαστεί το συμπέρασμα που κατέληγα ήταν ότι χωρίς ISO ίσως και να λειτουργούσαν καλύτερα. Είναι γνωστό πλέον ότι η πιστοποίηση είναι μόνον εικονική και καμία σχέση δεν έχει με την πραγματικότητα.

    @ thinks

    Νομίζω πως το θεατρικό με τα κόπρανα περιέγραψε ακριβώς το όλο θέμα με λακωνικό τρόπο!

    @ aoua

    Ίσως τελικά η αιτία να βρίσκεται ακριβώς στο γεγονός ότι αυτές είναι τακτικές με μακροπρόθεσμα οφέλη. Δε θυμάμαι ποτε ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός να ήταν ανάμεσα στα ατού της ελληνικής νοοτροπίας. Γι' αυτό έχουμε γεμίσει "μαγαζάκια" που το παίζουν μεγάλες και τρανές επιχειρήσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Εξαιρετικό άρθρο, πράγματι, έτσι είναι, επιβεβαιώνω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αν μου επιτρέπεις να μπω στην κουβέντα, νομίζω ότι η λογική του micromanagement δεν αποτελεί ίδιον της Ελλάδας, ούτε των μμΕ, αλλά συνολικά αυτού που ονομάζουμε corporate entity. Απλώς, όσο μεγαλύτερο είναι το μέγεθος μιας επιχείρησης, τόσο δυσκολότερο είναι να διαπιστωθεί το φαινόμενο, αν δεν έχεις ανθρώπους μέσα, για να στα λένε. Κατά την άποψή μου, το φαινόμενο αυτό αποτελεί μια εκδήλωση εξουσιασμού, δηλαδή, δυστυχώς, φυσιολογικό για το αθρώπινο είδος. Σου υπενθυμίζω ότι σε πολλές μεγάλες επιχειρήσεις εκτός Ελλάδος, ο CEO συνοδεύεται με το παρατσούκλι "ο Θεός" και, όχι, συνήθως δεν αποτελεί δείγμα θαυμασμού και εκτίμησης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @ Khlysty

    Σίγουρα βρίσκεται παντού. Από προσωπική εμπειρία πάντως (αν και σχετικά μικρή) εργασίας στην Αγγλία, οι εντυπώσεις που αποκόμισα ήταν άλλες. Υπήρχε ένα Introductory week όπου με ενημέρωσαν για τις διαδικασίες που αφορούν τη θέση μου, και εκ τοτε δεν είχα καμία "προσωπική ενόχληση" από διευθυντή. Υπήρχαν απλά deadlines που έπρεπε να ικανοποιηθούν και κάποιες τυπικές τριμηνιαίες αναφορές. Σε κάθε περίπτωση αισθανόμουν ότι εγώ ήμουν υπεύθυνος για τη θέση μου και για το πως θα δούλευα.

    Δεν είναι τυχαίο, ίσως, ότι τα πρότυπα διαχείρισης ποιότητας δεν είναι και τόσο διαδεδομένα στη Β. Ευρώπη και στις ΗΠΑ, δεδομένου ότι ο κάθε οργανισμός έχει το δικό του σύστημα που συνεχώς αναθεωρείται και βελτιώνεται.

    Φυσικά, παντού υπάρχουν εξαιρέσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Το καλύτερο για τα ISO το είχε πει ένας συνάδελφος πριν από χρόνια.Αναφερόταν βέβαια σε τεχνικές εταιρίες αλλά και αυτές δεν απέχουν από το μοντέλο που περιγράφεις για την Ελλάδα.

    "Το να βάζεις ISO στις περισσότερες Ελληνικές Εταιρίες είναι σαν να βάζεις σαλόνι Λουδοβίκου σε γύφτικο τσαντίρι"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας έχει σκολίωση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...