Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

Η εύκολη κριτική

Έχω την αίσθηση ότι η πιο trendy λέξη της χθεσινής ημέρας ήταν η «διακαναλική». Ανήκει σε αυτή την κατηγορία λέξεων που δεν έχει ξαναχρησιμοποιήσει κανείς στο λεξιλόγιό του, αλλά ξαφνικά, μέσα σε μία μέρα, γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι του καθημερινού του λόγου. Με την ίδια ευκολία που μία λέξη εμπλουτίζει ξαφνικά τις «απόψεις» μας, φαίνεται πως έχουμε και την ευκολία στην άμεση και αναλυτική κριτική πάνω σε δύσκολα και σύνθετα ζητήματα. Με αυτό το υφάκι σχολίαζαν χθες τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, διάφοροι πολιτικοί αναλυτές, δημοσιογράφοι, παππούδες στα καφενεία και η κυρά Μαρία που έχει χάσει το πόδι της.

Την παρακολούθησα κι εγώ την διακαναλική. Σε πολλά σημεία συμφώνησα, σε άλλα διαφώνησα. Αρκετές φορές βαρέθηκα, σε πολλές ερωτήσεις οι απαντήσεις ήταν απλά οι ίδιες, σε ορισμένες υπήρχε η κλασσική πολιτική υπεκφυγή, άλλες απαντήθηκαν κανονικά και άλλες διπλωματικά, και γενικώς η όλη συνέντευξη κύλησε όπως θα κύλαγε οποιαδήποτε συνέντευξη ενός πολιτικού. Τίποτα καινούργιο. Ακόμα και όλος αυτός ο σαματάς περί εκβιασμού των ψηφοφόρων, εμένα μου φάνηκε πολύ υπερτιμημένος σε σχέση με άλλα θέματα που συζητήθηκαν.

Η διαφορά ήταν ότι ο συγκεκριμένος πολιτικός τυχαίνει να είναι πρωθυπουργός και να έχει ανοιχτά καμιά 1000αριά μέτωπα σχεδόν με όλους και τα πάντα, σε μία από τις πιο κρίσιμες περιόδους της χώρας. Τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό. Αυτό όμως, φαίνεται πως δεν πέρασε από το μυαλό όλων αυτών των «επιστημόνων» που με τόση άνεση και ευκολία μπορούν να ασκούν κακοπροαίρετη κριτική επιπέδου πρωινάδικου για οποιοδήποτε θέμα.

Το πρόβλημα δεν είναι η άσκηση κριτικής, που φυσικά είναι δικαίωμα του καθενός, αλλά όλη αυτή η ad hominem «επιχειρηματολογία» που τόσο εύκολα βγαίνει δήθεν σε μορφή κριτικής και δημιουργεί ακόμα περισσότερα προβλήματα από αυτά που λύνει. Ο καθένας κοιτάζοντας τον δικό του μικρόκοσμο, και όλοι μαζί εκτοξεύοντας ντομάτες στον «Γιωργάκη». Επειδή προφανώς, κατά τα πρότυπα της εθνικής μας νοοτροπίας, βολεύει και είναι εύκολο.

Αν μη τι άλλο, ανάμεσα σε όλα τα οραματιστικά γενικόλογα που είπε, είχε και ένα «συγκεκριμένο» δίκιο. Ότι το ζήτημα εξόδου από το μνημόνιο και την κρίση (την οικονομική και την θεσμική), ξεκινάει πρώτα από τον καθένα μας. Και αν ο καθένας μας είχε τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια να ασκήσει την αυτοκριτική του, με το ίδιο πάθος και ευκολία που ισοπεδώνει τις απόψεις των άλλων, ενδεχομένως να είχαμε και τη δυναμική ως κοινωνία να λύσουμε τα οποιαδήποτε προβλήματα.


16 σχόλια:

  1. Λες, "Ο καθένας κοιτάζοντας τον δικό του μικρόκοσμο, και όλοι μαζί εκτοξεύοντας ντομάτες στον «Γιωργάκη». Επειδή προφανώς, κατά τα πρότυπα της εθνικής μας νοοτροπίας, βολεύει και είναι εύκολο."

    Ποιος είναι ο μικρόκοσμος του καθενός έχεις αναρωτηθεί; Είναι του ιδιωτικού υπαλλήλου που με 10 και 12 ώρες δουλειάς τη μέρα παίρνει 700 ευρώ και αν τα πάρει για να ζήσει την οικογένεια του επειδή ο Γιωργάκης έκανε κώλο την αγορά; Είναι αυτουνού που έχασε τη δουλειά του; Του νέου που θα πρέπει να βολευτεί και να κάνει όνειρα με 592 ευρώ; Του συνταξιούχου που δεν μπορεί να πληρώσει τα φάρμακά του;
    Του εμπόρου που βάζει λουκέτο; Για ποιον μικρόκοσμο μιλάς; Γιατί Ελληνάκι μου ο Γιωργάκης μόνο αυτούς έχει αγγίξει. Τους άλλους απλώς δεν τολμάει. Και αφού είδες την συνέντευξη θα είδες πως στην πρώτη ερώτηση του Λιάγκα την απέφυγε. Άρα η κριτική δεν είναι καθόλου εύκολη και σίγουρα δεν είναι καφενείου. Είναι κριτική του λαού, που πληρώνει αυτά που "φάγαμε μαζί"... Εύκολη κριτική κάνουν τα άλλα κόμματα γιατί αυτή είναι η δουλειά τους. Ο λαός όμως ποτέ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. @ Taz Maniac

    Μακάρι η αγορά να λειτουργούσε τόσο απλά ώστε με το μαγικό ραβδί ενός πρωθυπουργού, να εμφανιζόταν ξαφνικά η ιδανική κοινωνία, όταν μάλιστα η χώρα βρίσκεται ακόμα σε επικίνδυνη ζώνη χρεοκοπίας.

    Όπως έγραψα και στην αρχική ανάρτηση, τις υπεκφυγές και τις "διπλωματικές" απαντήσεις τις αναγνώρισα και εγώ. Μπορούμε να πιάσουμε κάθε θέμα χωριστά και να πει ο καθένας τις απόψεις του για διάφορους τομείς της υπάρχουσας διακυβέρνησης, και σίγουρα θα βρούμε πολλά κακώς κείμενα, αλλά και αρκετά θετικά. Δεν είναι όμως αυτός ο σκοπός της παρούσας ανάρτησης.

    Επίσης, εγώ προσωπικά δεν μπορώ να διαχωρίσω "λαό" και πολιτικούς. Οι πολιτικοί από τον "λαό" εκλέγονται. (Τα εισαγωγικά μπαίνουν εσκεμμένα για την αοριστία της έννοιας).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αντιπαθώ την εύκολη κριτική. Καταλαβαίνω απόλυτα ότι όποιος είναι έξω απ το χορό πολλά τραγούδια λέει. Αντιλαμβάνομαι ότι ο Πρωθυπουργός έχει πολλή δουλειά μπροστά του. Συμφωνώ μαζί σου ότι η έξοδος από το μνημόνιο θέλει και την δική μας συμμετοχή.
    Και γιατί όλα αυτά σε παρακαλώ με εμποδίζουν να έχω άποψη αρνητική για όσα είπε προχθές ο Πρωθυπουργός και να την λέω? Το θέμα δεν είναι το ποιος είναι ο καθένας μας αλλά αν αυτό που λέει "στέκονται"
    Λοιπόν ο Πρωθυπουργός ήταν ενας άνθρωπος που δεν μπορούσε μα μεταδώσει αυτοπεποίθηση στον πολίτη γιατί ο ίδιος δεν είχε. Εδειχνε σε πανικό κι ετοιμος γι απόδραση.
    Ο Πρωθυπουργός ξέρει ότι εκλογές ή έστω προεκλογικό κλίμα (που αναγκαστικά μετά τις δηλώσεις του θα υπάρχει μέχρι να γίνου εκλογές είτε σε 3 μήνες είτε σε 3 χρόνια) δημιουργούν πρόβλημα στην χώρα. Κι όμως έθεσε θέμα.(Κανείς δεν ζητάει εκλογές. Αυτό σημαίνει ότι απαγορεύεται η κριτική?)
    Ο πρωθυπουργός έδειξε το θέμα της αυτοδιοίκησης να τον ενδιαφέρει ΜΟΝΟ αν αυτή είναι σε χέρια ανθρώπων που μπορεί να τους κουμαντάρει.
    Ακόμα και στο θέμα της αλλαγής νοοτροπίας ("ΟΤΑΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΜΕ ΝΑ ΜΕΙΩΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΦΟΡΟΥΣ") έδειξε να μην έχει συναίσθηση ότι η κουλτούρα δημιουργείται μέσα απο θεσμούς διαδικασίες και πρακτικές για την διαμόρφωση των οποίων σήμερα είναι υπεύθυνος αυτός. Και μέχρι να αλλάξει η κουλτούρα του φοροφυγά ο ειλικρινής φορολογούμενος θα πληρώνει διαρκώς περισσότερα? Πόσο αποτελεσματικό είναι αυτό?
    Τι του φταίω εγώ αν "ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΣΥΓΚΡΟΥΕΤΑΙ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΚΑΙ 15-16 ΥΠΟΥΡΓΟΙ" Να το πει στα στελέχη του που θέλουν να το παίζουν "κοινωνικά ευαίσθητοι και είναι οι πρώτοι που "χαιδεύουν αυτιά"

    Γιατί για όλα αυτά πρέπει να κάνω "τουμπεκί"?

    Και ειλικρινά αυτό για τους "παππούδες στα καφενεία και την κυρά Μαρία που έχει χάσει το πόδι της" το βρήκα τουλάχιστον άκομψο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @ firiki2010

    Δεν είπα ότι απαγορεύεται η κριτική. Είπα ότι ή εύκολη, ωχαδερφίστικη, εκ του ασφαλούς και εκ της αγνοίας κριτική είναι άκομψη και δεν βοηθάει προς κάποια κατεύθυνση. (Σε αντίθεση με την "κουτσή Μαρία" που χρησιμοποιείται ευρέως ως έκφραση)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Χαχα!
    Μου αρέσει ellinaki που βρήκες στοιχεία σοβαρότητας στην όλη κίνηση του GAP που να αξίζει να ασχοληθείς μαζί του και να πάρεις και το μέρος του!
    Δεν πειράζει, δεν μπορεί να είσαι πάντα εύστοχος…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @ KOYKLITIS

    Για τα αυθαίρετα συμπεράσματα και την μη κατανόηση κειμένου θα αναφερθώ σε άλλη ανάρτηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Συμφωνώ με το πνεύμα του ποστ. Αλλα αυτό που ενοχλεί εμένα σε ότι αφορά στον ΓΑΠ, είναι ότι έχει ενστερνιστεί πλήρως το μοντέλο (πετυχημένο δήθεν), του Ελληνα πολιτικού. Και όχι τόσο στο στυλ, αλλά στο να μην λες τα πράγματα με το όνομά τους θέλοντας να μείνεις στα πλαίσια του politically correct. Τι να κάνουμε; Μερικές φορές πρέπει να σπάμε τα όρια αυτά.
    Και φυσικά η διαφορά λόγων με έργα (που δεν ξέρω αν οφείλεται σε βούληση του ΓΑΠ ή στην τραγική ανεπάρκεια του κράτους)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Το καλυτερότερο είναι ότι η κριτική είχε ήδη διαμορφωθεί ...πριν την συνέντευξη. :)

    Και εννοώ την κριτική των media και των ....βλόκερς κάτω φυσικά από το "αντικειμενικό" πρίσμα του καθενός.
    Για την άλλη την ουσιαστική κριτική συνολικά, ας κάνουμε όλοι λίγη υπομονή να δούμε αν είναι άραγε και το σύνολο τόσο απελπιστικά προβλέψιμο όσοι οι έχοντες "δημόσιο βήμα"; :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Από τη μιά είναι απίστευτα χαριστική η ρύθμιση που ψήφισε η Βουλή ΚΑΙ ΔΙΑΤΗΡΕΙΤΑΙ ΑΚΟΜΑ και από την άλλη αναρωτιέμαι αν ο διοικητής του "Γ.Γεννηματάς" και του ΟΛΠ ειναι συγγενείς..

    ++
    Ο Πέτρος Τατούλης έκανε χρήση της ειδικής ρύθμισης, βάσει της οποίας όποιος βουλευτής, κατ΄επάγγελμα γιατρός, χάνει την έδρα του στη Βουλή, μπορεί να διορισθεί σε δημόσιο Νοσοκομείο στη θέση του διευθυντή.

    Μένοντας εκτός ψηφοδελτίων και εκτός Βουλής στις περσινές εθνικές εκλογές, ανέλαβε τον περασμένο Ιούλιο διευθυντής του ΕΣΥ στο Γενικό-Κρατικό Γεώργιος Γεννηματάς. Σύμφωνα με τον διοικητή του Νοσοκομείου Λεωνίδα Ανωμερίτη, τοποθετήθηκε προσωρινά, για περίοδο προσαρμογής, στη μονάδα εγκαυμάτων και του ανατέθηκαν τα καθήκοντα της οργάνωσης και του εξοπλισμού της. Ενόψει δε, της υποψηφιότητάς του για την περιφέρεια Πελοποννήσου, πήρε κανονική άδεια από τις 13 Σεπτεμβρίου ως τις 15 Οκτωβρίου και άδεια άνευ αποδοχών από τις 18 Οκτωβρίου ως τις 15 Νοεμβρίου.

    Η ανακοίνωση του κ. Ανωμερίτη εκδόθηκε προς διάψευση δημοσιευμάτων ότι ο κ. Τατούλης εξακολουθεί να πληρώνεται τις τελευταίες δέκα ημέρες από το νοσοκομείο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. @ DPurpler

    Εγώ πάλι έχω την αίσθηση ότι προσπαθώντας να ενστερνιστεί το μοντέλο του (και καλά) πετυχημένου Έλληνα πολιτικού, από τη μία πέφτει σε αντιφάσεις, και από την άλλη βγαίνει ένα προφίλ βεβιασμένο.

    Δε νομίζω ότι η Ελλάδα είναι ακόμα έτοιμη για πολιτικούς τύπου ΓΑΠ. Ο προηγούμενος (aka Μπούλης), της ταιριάζει καλύτερα σαν πολιτική περσόνα.

    @ ΦΟΡΑΔΑ ΣΤ'ΑΛΩΝΙ

    Ακριβώς. Γι' αυτό άλλωστε βγήκε και τόσο βιαστική και βεβιασμένη. Τα μαχαιροπίρουνα είχαν βγει πιο πριν και καναν τσικι τσίκι στα πιάτα!

    @ ser

    Χμμ... λάθος blog; :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Τα διεπιστευμένα εις την Κυβέρνησιν και το όραμα αυτής, ΜΜΕ και blogs,έχασαν τον μπούσουλα.

    Τελικά μπορεί να μου πει και εμένα κάποιος απο τους ...διαπιστευμένους, με τι κριτηρια να ψηφίσω;

    Αμιγώς κομματικά ή αμιγώς αυτοδιοικητικά, όπως επι τόσο καιρό μας συστηνατε μετ' επιτάσεως;
    Ή μήπως ο Ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης εννοούσε ότι εφόσον η Κυβερνησις επέλεξε για το χρισμα, προφανώς οι επιλογές της δεν χωρούν ουδεμιάς αμφισβητήσεως; Ας πουμε Σγουρός ο Άριστος, Μπόλαρης ο Μακεδών, Μπεριάτος ο Κάλλιστος;

    Τι τραβάνε βρε παιδί μου και οι διαπιστευμένοι;

    Πλάκα κάνω Ελληνάκι, εγώ ηξερα πολύ πριν ο Ηγεμών με "συμβουλεύσει" το κριτήριο με το οποίο θα ψηφίζα.
    Και για να πουμε και του στραβού το δίκιο, αυτο το κριτηριο, το ΚΑΘΑΡΑ πολιτικό αυτής της ψηφου, είναι και το μόνο που συμφωνώ μαζί του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. @ Katerina

    Εγώ ανέκαθεν ψήφιζα αυτοδιοικητικά. Δεν χρειάζονται ούτε διακαναλικές, ούτε μεγάλα λόγια για να με πείσει κανείς για το αντίθετο.

    Και αν κρίνω από τη γκάμα των "διαπιστευμένων", οι προδιαγραφές δεν είναι και τόσο σταθερές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Ελληνάκι, νομίζω ότι στην προκειμένη περίπτωση είσαι υπέρ το δέον επιεικής με κάποιες επιλογές που εν ολίγοις προσδιορίζουν και εν τέλει καθορίζουν το αποτέλεσμα αυτής της συνεντεύξεως.
    Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι. Η επιλογή του Πρωθυπουργού για συνέντευξη και όχι διάγγελμα, έγινε προφανώς με γνώμονα το γεγονός ότι η πρώτη (μπορεί να) είναι (ή να δείχνει;) πιο διερευνητική από το δεύτερο. Και θα ήταν, αν οι υποβάλλοντες τις ερωτήσεις δεν ήταν οι συνήθεις ύποπτοι τέτοιων συνεντεύξεων. Με την επιλογή όμως των συνήθων υπόπτων ακυρώθηκε το όποιο διερευνητικό μπορούσε να έχει μια συνέντευξη και επιπλέον άρχισε να δείχνει υποβολιμιαία (που φαντάζομαι ότι ούτε εσύ αρνείσαι ότι μάλλον είναι), άρα καταλήξαμε πάλι στο φαίνεσθαι και όχι στο είναι.

    Δεύτερον, ο πρωθυπουργός ήθελε να απευθυνθεί στον λαό και να πει ορισμένα πράγματα. Θεμιτό και χρήσιμο. Υπάρχει όμως και το τι και πως θέλεις να πεις. Στην εν λόγω συνέντευξη, προσωπικά αποκόμισα α) ότι η ψηφοδοσία υπέρ των υποψηφίων του ΠΑΣΟΚ θα συνιστά ψήφο εμπιστοσύνης υπέρ της κυβέρνησης και β) ότι πρέπει με συνέπεια να τηρήσουμε τις υποχρεώσεις που αναλάβαμε με το μνημόνιο (για την οικονομία του παρόντος, δεν παραθέτω τη σχετική επιχειρηματολογία, η οποία κατά τη γνώμη μου αναιρεί την όποια ορθότητα της διατυπωθείσας θέσης).
    Η κριτική στο γεγονός της έλλειψης άλλων ουσιαστικών μηνυμάτων (τουλάχιστον στο μέτρο που εγώ κατάλαβα μόνο αυτά), είναι επιβεβλημένη και κατά τη γνώμη μου ουδόλως χαμηλού επιπέδου.

    Παρότι δε, και εγώ είμαι της άποψης ότι πρέπει να αλλάξουμε ως πολίτες για να αλλάξει εν συνεχεία η κοινωνία, θεωρώ ότι αυτό δεν θα πρέπει να είναι άλλοθι για πράξεις και παραλείψεις που συνέτειναν στη σημερινή μας κατάσταση.

    Λες "Η διαφορά ήταν ότι ο συγκεκριμένος πολιτικός τυχαίνει να είναι πρωθυπουργός και να έχει ανοιχτά καμιά 1000αριά μέτωπα σχεδόν με όλους και τα πάντα, σε μία από τις πιο κρίσιμες περιόδους της χώρας." Μαζί σου και εγώ. Αλλά, αυτό δεν είναι δικαιολογία για την όποια ολιγωρία, αναποτελεσματικότητα, λανθασμένη στόχευση κλπ. Ο πρωθυπουργός διεκδίκησε αυτή τη θέση και δεν δέχομαι ότι ο βαθμός δυσκολίας της μπορεί να αποτελεί ελαφρυντικό, ή λόγο για επιείκεια (ο βαθμός δυσκολίας της δικής σου εργασίας, θα μπορούσε ποτέ να αποτελέσει για τον εργοδότη σου δικαιολογία όταν δεν θα απέδιδες τα αναμενόμενα;).

    Τέλος, σε σχέση με την ad hominem κριτική, κατ' αρχήν θα συμφωνήσω μαζί σου. Τείνουμε να αρπάζουμε τα κουσούρια του καθενός και να τα ανάγουμε σε επιχειρηματολογία. Προσωπικά, ενοχλούμαι αφάνταστα από το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός δεν είναι σε θέση να εκφραστεί σωστά, και μερικές φορές κατανοητά. Πιστεύω όμως ότι οι σκέψεις μας αποκτούν υπόσταση μόνο όταν είμαστε σε θέση να τις μεταφέρουμε (επικοινωνήσουμε) σε κάποιον άλλον, μέσω του λόγου. Και αυτή η ικανότητα είναι, κατά τη γνώμη μου, εκ των ουκ άνευ ιδιοτήτων για κάθε πολίτη που θέλει να εκφέρει άποψη, πολύ δε περισσότερο για εκείνον που θέλει να διαχειρίζεται τις τύχες μας.

    (Συγνώμη για την κατάχρηση της φιλοξενίας!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. @ ESKARINA

    Στο πρώτο συμφωνώ 100%. Άλλωστε δεν έθιξα το "στήσιμο" ή το "δήθεν" της όλης υπόθεσης.

    Στο δεύτερο, δεν καταλαβαίνω γιατί υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Εννοώ, ήταν ξεκάθαρο για πιο λόγο ο ΓΑΠ οργάνωσε αυτή τη διακαναλική και τί επικοινωνιακό χαρτί έπαιζε. Και ήταν ξεκάθαρο σε ποιες περιπτώσεις απαντούσε συγκεκριμένα, και σε ποιες πιο γενικά.

    Για το τρίτο, υποθέτω πως είναι θέμα προσωπικού γούστου. Όσοι γνωρίζουν τις θέσεις του ΓΑΠ (που τις έχει χιλιοπει), καταλαβαίνουν και τις αντίστοιχες απαντήσεις. Προσωπικά εμένα δεν με ενοχλεί αυτό. Εφόσον ως πρωθυπουργός έχει τις ικανότητες να συντονίζει τους Υπουργούς του και να εφαρμόζει το οποιοδήποτε όραμά του, τότε αυτό μου αρκεί. Ο ΓΑΠ είναι στο ξεκίνημα όλων αυτών. Αν είναι ικανός να τα εφαρμόζει ή όχι θα φανεί μετά από 1-2 χρόνια. Άρα επί της παρούσης εγώ προσωπικά δεν μπορώ να τον κρίνω για το συγκεκριμένο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. @Eskarina
    Eξαιρετικό το σχόλιο σου!
    Σχετικά με το θέμα της αλλαγής της νοοτροπίας μας απλώς να πω ότι είναι μια μακρόχρονη διαδικασία την οποία οι εκάστοτε κυβερνώντες καιλοιποί ταγοί δεν μπορεί να περιμένουν ότι θα συμβεί κατόπιν...εκκλήσεων.Θα έρθει μέσα από το στήσιμο σωστών θεσμώνκαι διαδικασιών. Και βεβαίως μέχρι να αλλάξει η όποια νοσηρή νοοτροπία ο όποιος κυβερνήτης δεν μπορεί να ενεργεί τιμωρώντας την υγιή.
    Μπαίνω στον πειρασμό να επαναλάβω μια φράση σου (ειλικρινά χωρις συγκεκριμένο πολιτικό αποδέκτη) ακριβώς επειδή είναι κάτι που πρέπει να λαμβάνουμε όλοι υπ΄όψη μας (οι bloggers περισσότερο):

    "Πιστεύω όμως ότι οι σκέψεις μας αποκτούν υπόσταση μόνο όταν είμαστε σε θέση να τις μεταφέρουμε (επικοινωνήσουμε) σε κάποιον άλλον, μέσω του λόγου".

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...