Δευτέρα, 13 Δεκεμβρίου 2010

Ο εργασιακός μεσαίωνας ήταν πάντα εδώ

Ώρες ώρες, είναι για να θαυμάζει κανείς τον δημόσιο λόγο αυτού του τόπου, αλλά και την υποκρισία που διατρέχει ολόκληρη την κοινωνία. Αυτές τις φωνές που ξεπετάγονται ξαφνικά και, διαρρηγνύοντας ιμάτια, φωνάζουν για το φοβερό κακό και τις αδικίες που τους βρήκε ξαφνικά. Σε αυτό το «ξαφνικά» θέλω να εστιάσω, σε συνδυασμό με το κλισέ των τελευταίων ημερών περί επιστροφής στον εργασιακό μεσαίωνα.

Όταν μιλάμε για επιστροφή στον οποιουδήποτε είδους μεσαίωνα, προφανώς υπονοούμε ότι κάποια στιγμή είχαμε ξεπεράσει το στάδιο του μεσαίωνα, είχαμε επιτρέψει την έλευση του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού στην Ελλάδα, είχαμε δημιουργήσει μία υποτυπώδη αστική Δημοκρατία με ισχυρή αστική τάξη και ισχυρά θεσμικά και νομοθετικά όργανα που λειτουργούσαν υπέρ των εργασιακών δικαιωμάτων αυτής της τάξης. Με το συμπάθιο δηλαδή, αλλά όποιος έχει τέτοια γνώμη, μάλλον βρίσκεται σε κάποια χρονική διάσταση αρκετούς αιώνες πριν τον πραγματικό μεσαίωνα.

Συμπεραίνει λοιπόν κανείς, ότι κάποιοι άνθρωποι είτε είχαν μαύρα μεσάνυχτα για το εργασιακό καθεστώς στην Ελλάδα τα τελευταία 10 – 15 χρόνια, είτε σκοπίμως επέλεγαν να έχουν μαύρα μεσάνυχτα αφού η δική τους θέση προφανώς ήταν καλά αμειβόμενη, είχε προοπτικές ανάπτυξης, αξιολογούταν δίκαια από κάποιο αντικειμενικό σύστημα αξιολόγησης και δεν υπέκυπτε σε κανενός είδους «αφεντικίστικους» εκβιασμούς. Δυστυχώς, τα νέα για όλους αυτούς είναι ότι τέτοιου είδους θέσεις σπάνιζαν ούτως ή άλλως, ενώ τα φοβερά «διαφωτισμένα» δικαιώματα τύπου κλαδικών και συλλογικών συμβάσεων στον ιδιωτικό τομέα στόλιζαν το γραφείο του λογιστηρίου καθαρά για λόγους ξεκαρφώματος σε περίπτωση ελέγχου της επιθεώρησης εργασίας. Προφανώς όμως, για να έχει κανείς τόσο μαύρα μεσάνυχτα, είτε δουλεύει στο Δημόσιο, είτε έχει μπλέξει τη θεωρία με την πράξη σε σημείο που δεν έχει καμία επαφή με το πραγματικό εργασιακό περιβάλλον.

Όποιος φωνάζει σήμερα για επιστροφή στον εργασιακό μεσαίωνα και άλλα τέτοια τσιτάτα, προφανώς παραβλέπει ότι εδώ και αρκετά χρόνια υπάρχει ένα τεράστιο έλλειμμα διαγεννεακής δικαιοσύνης για το οποίο φωνάζει καθημερινά μία ολόκληρη γενιά˙ αυτή που έχει γίνει ευρέως γνωστή ως «γενιά των 700 ευρώ». Παραβλέπει το γεγονός ότι επί της ουσίας η εργατική νομοθεσία εφαρμοζόταν μόνο σε περιπτώσεις που κάποιοι «γενναίοι» εργαζόμενοι τολμούσαν να κάνουν καταγγελίες στην επιθεώρηση εργασίας, εάν και εφόσον δούλευαν με σύμβαση εργασίας και όχι με δελτία παροχής υπηρεσιών, εξασφαλίζοντας όμως αργότερα σίγουρο εξιτήριο από την επιχείρηση. Παραβλέπει το γεγονός ότι στις οικογενειοκρατικές και «κουμπαρίστικες» επιχειρήσεις, κανένας νέος εργαζόμενος δεν αξιολογούνταν για τις ικανότητές του αλλά για το πόσο νέος ήταν σε σχέση με τους «παλαίουρες». «Ο στρατός είναι το μεγαλύτερο σχολείο της ζωής» δεν λέει το ρητό ακόμα και σήμερα; Παραβλέπει επίσης το γεγονός ότι κάθε νέα πρόσληψη, επί του πρακτέου είχε προφορικές συμφωνίες μεταξύ εργοδότη και εργαζόμενου, που κατά κανόνα δεν είχαν καμία σχέση με τις συμβάσεις που αποστέλλονταν στους αρμόδιους κρατικούς φορείς.

Κυρίως όμως, παραβλέπει το γεγονός ότι ο εργασιακός μεσαίωνας βρισκόταν ούτως ή άλλως μέσα στη συντριπτική πλειοψηφία των συνειδήσεων και της νοοτροπίας των επιχειρηματιών αυτής της χώρας, αλλά και του ίδιου του Κράτους που ουδέποτε συνέδεσε τις απολαβές των εργαζομένων με την πραγματική παραγωγή. Με ελάχιστες εξαιρέσεις στις οποίες εφαρμόζονται πιο σύγχρονες θεωρίες διοίκησης αλλά και οι στοιχειώδεις αρχές διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού, οι περισσότερες επιχειρήσεις λειτουργούν με τη νοοτροπία φάμπρικας του 19ου αιώνα: Έχω τον υποδεέστερο υπάλληλο και όσο περικόβω από το κόστος της μισθοδοσίας, τόσο μεγαλύτερο περιθώριο κέρδους μπορώ να έχω για ολόκληρη την εταιρία. Χωρίς περιθώρια εξέλιξης, συνεχούς επιμόρφωσης, διασύνδεσης αμοιβής με την παραγωγικότητα και ουσιαστικής μισθολογικής ή ιεραρχικής προαγωγής.

Ο εργασιακός μεσαίωνας λοιπόν υπήρχε στην Ελλάδα χρόνια τώρα. Απλά για αυτόν φώναζαν μόνο κάποιες «μειονότητες» νεαρότερης ηλικίας που κατηγορήθηκαν και ως δειλοί ή γραφικοί, επειδή αποφάσισαν να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό για πιο αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας. Μετά από ορισμένες ευνοϊκές ρυθμίσεις που εξασφάλισαν κάποια εργασιακά δικαιώματα και κεκτημένα, η πλειοψηφία του εργατικού δυναμικού αλλά και ολόκληρη η κοινωνία βολεύτηκαν στις δάφνες τους ξεχνώντας ότι τα θεμέλια που στήριζαν ολόκληρη την παραγωγή ήταν σαθρά, για τον απλούστατο λόγο ότι η σαπίλα δεν άγγιζε το δικό τους πορτοφόλι. Τώρα όμως που καταρρέει το οικοδόμημα, μιλάνε για επιστροφή στον μεσαίωνα. Άλλο ένα λαμπρό παράδειγμα έλλειψης συλλογικής συνείδησης, τα αποτελέσματα του οποίου σκάνε στα μούτρα της ελληνικής κοινωνίας. Και δυστυχώς για όλους αυτούς, το εγγύς μέλλον έχει ακόμα πολλά σκασίματα…


31 σχόλια:

  1. Πόσο συμφωνούμε... Αν θυμηθούμε μάλιστα ότι οι αρμόδιες υπηρεσίες -για υποδοχή καταγγελιών- υπολειτουργούσαν, τότε καταβαίνουμε για τι μεσαίωνα μιλάς. Η Επιθεώρηση Εργασίας ήταν χωρίς προσωπικό, το ΙΚΑ υποβιβάστηκε και έπαψε να εξετάζει σχετικές καταγγελίες, οι συμφωνίες ήταν προφορικές και συχνά ο εργαζόμενος με κάτι τι παραπάνω (από τη σύμβαση) αισθανόταν και έξυπνος, αφού έκλεβε το Κράτος...

    Πρέπει όμως να θυμόμαστε και το πώς βλέπουν οι ελληνικές επιχειρήσεις την ανάπτυξη. Οικογενειακές, αυτοαπασχολούμενες επιχειρήσεις με βαθιές ρίζες στον άτυπο τομέα της οικονομίας (τζάμπα εργαζόμενες οι σύζυγοι και τα τέκνα), με σχέσεις διαπροσωπικές με τους υπαλλήλους...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κατ' αρχήν, περί μισθών και άλλων που αναφέρεις δες αυτό εδώ: http://polsemannen.blogspot.com/2010/05/h-rick-wolff.html

    Στα δικά μας τώρα: ξέρεις τι μου θύμησαν όλα αυτά που λες; Τον κλασσικό Ελληνάρα που πάντα έλεγε "ρε δεν θα γίνω πρωθυπουργός για μια μέρα να δεις τι θα τους κάνω" και τελικώς ότι έγινε όχι πρωθυπουργός, αλλά έστω υπουργός, συνδικαλιστής ή γενικώς "αρμόδιος" αποφάσισε να λαδώσει λίγο το πεινασμένο του εντεράκι κάνωντας τα ίδια με τους προκατόχους.
    Κάτι αντίστοιχο γίνεται εδώ και πολλά χρόνια και στα εργασιακά: όταν ήμουν υπάλληλος διαμαρτυρόμουν αλλά όταν ανέβηκα από πάνω έκανα τα ίδια και χειρότερα.

    Όντως δεν γίνεται τίποτε ξαφνικά. Όλα τα βλέπαμε, όλα τα γνωρίζαμε. Για τον ίδιο λόγο έχουμε ρημάξει στην απεργία εδώ και μήνες: διότι όλοι θέλουν τα μάτρε να πιάσουν τους πάντες εκτός από τον δικό μας κλάδο. Κοινώς, να συνεχίσουμε να βλέπουμε αλλά να εθελοτυφλούμε.

    Πάντως θα περίμενα να έγραφες και 1-2 κουβέντες για τους επαγγελματίες εργατοπατέρες, χάριν των οποίων έχει εγκατασταθεί ο εργασιακός μεσαίωνας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @ δείμος του πολίτη

    Τόσο βαθιά ριζωμένες νοοτροπίες στη διοίκηση μίας επιχείρησης δεν αλλάζουν από τη μία μέρα στην άλλη. Ενδεχομένως όμως κάποια πετυχημένα μοντέλα να μπορέσουν να δώσουν το καλό παράδειγμα.

    @ Hades

    Έχω κάνει αρκετά "αφιερώματα" στους επαγγελματίες εργατοπατέρες στο παρελθόν. Αισιοδοξώ όμως ότι θα είναι από τους πρώτους "κλάδους" που θα διαλυθούν, αφού πλέον έχουν ξεπέσει σε ολονών τα μάτια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πολύ αισιόδοξο σε βλέπω. Αν ήταν να διαλυόταν όποιος έχει ξεπέσει στα μάτια της κοινωνίας, θα είχαμε μεταξύ άλλων και άλλα κόμματα. Μην πω ότι θα ήμασταν τελείως διαφορετικό κράτος.
    Προσωπικά δε νομίζω να παραδόσουν τα όπλα αυτοί που έχουν τα μαχαιροπήρουνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Βρε κουτό-κουτούτσικο ελληνάκι!
    Δεν κατάλαβες γιατί αναφέρθηκε η λέξη μεσαίωνας!
    Τίποτα ουσιαστικά δεν αλλάζει! Μεσαίωνα είχαμε πριν και το παίζαμε star wars, μεσαίωνα έχουμε και πάλι, απλά θα αδυνατούμε να το παίξουμε star wars. O λόγος είναι πως αυτό που ονομάζαμε πριν μεσαίωνα ήταν παράνομο, ενώ τώρα γίνεται νόμιμο.
    Παράδειγμα: Μπορούσε να προσλάβει εργοδότης κάποιον χωρίς ασφάλιση; Στην πραγματικότητα ναι, στη θεωρία όχι.
    Το κράτος (όπου κράτος, βάλε Μπόμπολας) μπορούσε;
    Στην πραγματικότητα ναι, στη θεωρία ναι, και το όνομα αυτού "σύμβαση έργου"..
    Μήπως αυτοί που είδαν το μεσαίωνα να έρχεται έπρεπε να κοιτάνε πίσω τους;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Έτσι είναι. Και ο Δήμος και ephee αναφέρουν σωστά σημεία της μεγαλύτερης εικόνας. Το θέμα νομίζω είναι "ότι η σαπίλα δεν άγγιζε το δικό τους πορτοφόλι", και τώρα οι κραυγές βαρυσήμαντων κοινωνικών, μεγάλων, λέξεων, απλά καλύπτουν την κοντόφθαλμη επιθυμία να σταμα΄τησει η σαπίλα να αγγίζει το κάθε ατομικίστικο πορτοφόλι... το ίδιο θά 'τανε να φωνάζαμε " Come and see the violence inherent in the system. Help! Help! I'm being repressed! Oh, what a giveaway! Did you hear that? Did you hear that, eh? That's what I'm on about! Did you see him repressing me? You saw him, Didn't you?"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Οι εργοδότες καταπατουσαν λοιπόν τα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων, ΑΤΙΜΩΡΗΤΑ. Διοτι ο Νόμος, τον οποίον η εκτελεστική εξουσία οφείλει να επιβλέπει την τηρηση του, καταπατιόταν.

    Τι κανουμε λοιπόν βρε;
    Αλλάζουμε τον Νομο, και κάνουμε την αυθαιρεσία Νομιμη.
    Μάλιστα.

    Μπορώ να σου πω λοιπόν ότι επειδή και και η φοροδιαφυγη καλπάζει, μπορουμε να καταργησουμε την φορολογία.

    Επειδή δε και ο Κανονισμός της Βουλής, διαρκώς παραβιαζεται, να καταργήσουμε τη Βουλή (μικρό το κακό όπως είναι)

    Αλλά σου έχω και το καλυτερο. Αφου και το Συνταγμα παραβιάζεται, δεν το καταργουμε και αυτό, να πάει στο διαβολο;

    Ξέρεις βρε Ελληνάκι, εγώ από αυτη τη Κυβερνηση, τα περιμένω όλα. Δεν θα με εκπληξει πλέον τίποτα. Η λυση θα δοθεί όως δίνονται πάντα οι λυσΕΙς στην Ιστορία.

    Να, μόνο ένα πράγμα με ενοχλεί. Και όχι ηθικά, αισθητικά. Ό απολυτος ΑΜΟΡΑΛΙΣΜΟΣ που καταλήγει στον βιασμό της λογικής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @ ephee

    Εγώ αρχίζω και καταλαβαίνω πλέον ότι κάποιους επειδή δεν τους άγγιζε ο "προηγούμενος" μεσαίωνας έκαναν τα στραβά μάτια. Τώρα που τους άγγιξε, σηκώνουν λάβαρα.

    @ katerina

    Παραφράζεις την ανάρτησή μου ή απλά δεν την κατανόησες;

    Δεν έγραψα πουθενά την οποιαδήποτε κριτική στο πολυνομοσχέδιο. Η κριτική πάει σε αυτή την μερίδα του κόσμου που εως τώρα δρούσε καθαρά με γνώμωνα το ατομικό συμφέρον, αποφεύγοντας να βλέπει την αδικία που ασκούνταν στους άλλους.

    Άρα εγώ προσωπικά δεν τρέφω καμία συμπάθεια προς τέτοιου είδους υποκριτές. Τον "μεσαίωνα" που αντιμαχόμουν πριν τα μέτρα, συνεχίζω να να τον αντιμάχομαι και τώρα, χωρίς "αριστερές" ντουντούκες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ελληνάκι, η εργατική νομοθεσία, η φορολογία (σχέση άμεσων/έμμεσων φόρων) και η καταστολή που επιεχειρεί το αστυνομοκρατουμενο Κράτος, ειναι αυτά που διακρινουν τις πολιτικές και τις ιδεολογικές πλατφόρμες.

    Αυτή η Κυβερνηση, θα μπορουσε πολύ ευκολα να καταγει στην πιο Δεξια Κυβερνηση ...τουλάχιστον μετά την μεταπολιτευση. Αν δε, σκεφτουμε ότι η εργατική νομοθεσία αντέχει ουσιαστικά απο την εποχή του Ελευθερίου Βενιζέλου (αντεξε σε πολέμους, σε εμφυλίους, σε χουντες) για να έρθει σημερα να καταρευσει με κοινοβουλευτικό πραξικοπημα, μπορουμε πια να μιλάμε για Πινοσετική Δεξιά.

    όσοι πηγαμε στις διαδηλώσεις των τελευταιων ημερών, ειδαμε την απολυτη αυθαιρεσία, την κολαση, των "αστυνομικών" Ράμπο.. Κια ο ΙΣΑ και ο Συλλογος Νοσοκομειάκών γιατρων έβγαλαν ΕΠΙΣΗΜΗ ανακοίνωση και εγκαλουν τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη (εξαιρετικά γκροτεσκος τίτλος) για πολλά και θανατηφορα χτυπηματα απο ΜΑΤ, της ΔΙΑΣ, κλπ.

    Η αριστερά σήμερα, δεν αναφερεται αυστηρά στα κοινοβουλευτικά η εξωκοινοβουλευτικά κόμματα της Αριστεράς. Η αριστερά ειναι συμμετοχή στις κινητοποιησεις, στο δρόμο, κοινωική αλληλεγγυη στοςυ εργαζομενους, και κραυγή για την δημοκρατία. Είναι τα αυτονοητα.

    Σήμερα ζουμε τον ΓεωργοΠαπανδρεισμό, σαν το εσχατο σημείο ηθικής και πολιτικής αναισχυντίας. Για ποιες "αριστερές" ντουντουκες μιλάς; Ποιες Θερμοπυλες θεωρείς εσύ, ότι υπέρασπιζεσαι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. @ Katerina

    Μα εγώ δεν αναφέρθηκα ούτε στα μέτρα, ούτε στη γενικότερη κυβερνητική πολιτική, ούτε στα μέτρα καταστολής των τελευταίων πορειών. Δεν αναφέρθηκα καν στο συγκεκριμένο πολυνομοσχέδιο.

    Αναφέρθηκα στην υποκρισία των πρόσφατα θιγόμενων, σε σχέση με το εργασιακό καθεστώς που ισχύει στην Ελλάδα χρόνια τώρα. Στην έλλειψη συλλογικής συνείδησης όσον αφορά εργασιακά και κοινωνικά θέματα. Γιατί δεν μπορεί τόσα χρόνια να ήμασταν όλοι κουλ και χάι, παρόλο που υπήρχε εργασιακός μεσαίωνας, και επειδή ξαφνικά θίγονται κάποιες συγκεκριμένες θέσεις να σηκώνουμε λάβαρα. Αυτό με χαλάει και η αναφορά γίνεται μόνο σε αυτό.

    Υπό αυτές τις συνθήκες δεν υφίσταται κανενός είδους αριστερά στην Ελλάδα. Υφίσταται κόσμος που ζει τη ζωούλα του χωρίς να κοιτάει τριγύρω και όταν η σαπίλα του "τριγύρω" αρχίζει να τον αγγίζει, βγαίνει στους δρόμους.

    Έτσι όμως δεν χτίζονται ούτε σύγχρονα, δημοκρατικά κράτη, ούτε κοινωνίες αλληλεγγύης. Χτίζονται μοντέλα τύπου "ο καθένας για την πάρτη του", που θα μπορούσαν κάλλιστα να χαρακτηριστούν και απλά ελληνικά.

    Τώρα το αν κάποιες ρυθμίσεις του πολυνομοσχεδίου είναι σωστές ή λάθος ευχαρίστως να το συζητήσουμε σε κάποια ανάρτηση όμως που είναι σχετική με το καθεαυτό νομοσχέδιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Προφανώς ελληνάκη και εσύ όπως και εγώ δεν είμαστε της παλιάς γενιάς. Ξέρεις, αυτής (του πατέρα μου ας πούμε) που δούλευαν 12ωρα 6ήμερα απλήρωτα χωρίς καμία ασφάλιση και τρώγαν και σφαλιάρες από πάνω από τον ελληνάρα εργοδότη της εποχής. Ευτυχίσαμε να γεννηθούμε σε μια εποχή που πολλά πράγματα είχαν αλλάξει. Θα συμφωνήσω βεβαίως πως οι μηχανισμοί δεν δούλευαν καθόλου σωστά. Προσυπογράφω ότι πολλά στο εργασιακό ήταν φαύλα και σκάρτα. Τι προσπαθεί να κάνει τώρα η κυβέρνηση; Να γυρισει τον μεσαίωνα, που όπως λες είχαμε σε δουλοκρατία; Εγώ νομίζω ότι και εγώ και εσύ (από ότι μπορώ να καταλάβω από τα κείμενά σου μέχρι τώρα) θέλαμε αλλαγή προς το καλύτερο.

    Αυτό που έχω να σημειώσω είναι ότι τα σκυλιά που φωνάζουν σήμερα (μιλάω και για τους εργατοπατέρες) είναι και αυτοί οι βολεμένοι οι οποίοι τα προηγούμενα χρόνια δεν τους καιγόταν καρφί για τι γινόταν στην αγορά, για το τι τραβούσαμε εμείς. Αρκεί που είχαν τον κόλο τους ζεστό. Για αυτό και μόνο το απολαμβάνω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Αγαπητό ελληνάκι, παρότι συμφωνώ με τα αναφερόμενα περί υποκριτικής και όψιμης φροντίδας των εργασιακών κεκτημένων, νομίζω ότι θα πρέπει να συμπληρωθεί ότι δεν θα πρέπει να γίνει σήμερα αιτία για να διαρραγεί η όποια κοινωνική αλληλεγγύη - έστω και αν έρχεται οικτρά καθυστερημένα - το γεγονός ότι στο παρελθόν κάποιοι εθελοτυφλούσαν ή επέλεγαν να μην βλέπουν τον εργασιακό μεσαίωνα που βίωναν άλλοι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. παρέλειψες να αναφέρεις και την όψη του μεσαίωνα στο δημόσιο/ΔΕΚΟ, εκεί που οι νταβατζήδες συνδικαλιστές δεν επιτρέπουν στους λίγους ενσυνείδητους ΔΥ να εργαστούν

    (καλή ώρα σημερα στην ΕΘΕΛ, οι συνδικαλιστές αγνόησαν απόφαση της συνέλευσης)

    Με τέτοιες ομορφιές καταλήξαμε στο Μνημό(συ)νο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Δηλαδή να μην κατεβούμε στην απεργία στις 15 Δεκεμβρίου?
    Αντέχουμε και άλλα μέτρα?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Συμφωνώ με την οπτική σου. Ειδικά μετά την έλευση μεταναστών από Βουλγαρία, Ρωσία, Αλβανία και λοιπές ευρωπαϊκές χώρες, ατόνησε σε σημαντικό βαθμό η προσφυγή στην επιθεώρηση εργασίας για μη εφαρμογή της οικείας σύμβασης εργασίας. Η συνηθέστερη φάμπρικα για παράκαμψη της σύμβασης είναι η δήλωση από τον εργοδότη και η ενυπόγραφη αποδοχή από τον εργαζόμενο πλασματικής ειδικότητας με μικρότερες αποδοχές. Στην επιθεώρηση εργασίας προσφεύγουν κατά κανόνα, όσοι δεν πάρουν τα συμπεφωνημένα-όχι τα προβλεπόμενα. Όσοι διεκδικήσουν τα προβλεπόμενα, μπαίνουν στη μαύρη λίστα των εργοδοτών.

    Αυτή είναι μια πραγματικότητα 20 ετών. Σήμερα γίνεται και νόμος. Όσοι τόσα χρόνια δεν έκαναν τίποτα ουσιαστικό για τους υφιστάμενους την πραγματικότητα, σήμερα που αυτή επεκτείνεται υποχρεωτικά και στους ίδιους, ας αντιδράσουν μόνοι τους. Θεωρώ γελοίο τον επί δεκαετίες μουσκεμένο που δηλώνει ξαφνικά ότι φοβάται τη βροχή και σπεύδει να αντιδράσει σήμερα για κάτι, που ποτέ κανένας νόμος, κανένας θεσμός και καμία υπηρεσία δεν του παρέσχε.

    Όποιος θέλει ηθικές, νομιμότητες και άλλα ωραία, οφείλει να τα θυμάται και όταν καίγεται το σπίτι του γείτονα. Αν αφήσει τον γείτονα αβοήθητο, οφείλει να περιμένει αργότερα να δει το γείτονα να απολαμβάνει το θέαμα του καιομένου οίκου της ηθικο-νομιμο-λογούσης αφεντομουτσουνάρας του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. @ Saq

    Οι συγκεκριμένοι "εργατοπατέρες" στους οποίους αναφέρεσαι πρέπει να είναι μοναδικό είδος στη σύγχρονη κοινωνία. Έχουν καταφέρει να τους τρέμουν οι Υπουργοί, και να τους αγνοεί ο περισσότερος κόσμος, με αποτέλεσμα να εκβιάζουν ελεύθερα και χωρίς κυρώσεις. Ευελπιστώ ότι αυτό το μοντέλο κακού συνδικαλισμού έχει μετρημένες μέρες ακόμα.

    @ ESKARINA

    Το παρέβλεψα ως αυτονόητο. Σωστή η επισήμανση πάντως.

    @ ser

    Κι όμως κανείς δεν τολμάει να καταλογίσει το μερίδιο των ευθυνών του συνδικαλισμού στη σημερινή κρίση. Εδώ ο Φωτόπουλος είναι ακόμα πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ μετά τους εκβιασμούς του, μετά το σκάνδαλο των δανείων της ΓΕΝΟΠ, κλπ. Τί να λέμε μετά;

    @ Ανώνυμος

    Η απεργία είναι αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός και ευθύνη της συνείδησής του.

    @ Αγησίας

    "Όποιος θέλει ηθικές, νομιμότητες και άλλα ωραία, οφείλει να τα θυμάται και όταν καίγεται το σπίτι του γείτονα. Αν αφήσει τον γείτονα αβοήθητο, οφείλει να περιμένει αργότερα να δει το γείτονα να απολαμβάνει το θέαμα του καιομένου οίκου της ηθικο-νομιμο-λογούσης αφεντομουτσουνάρας του"

    Τα σύμπτηξες όλα σε δύο προτάσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Εσύ καλά τα λες, αλλά ποιος ακούει απ΄τους κρατικοδίαιτους βολεμένους που τους πήρε ξαφνικά ο πόνος για τον εργασιακό μεσαίωνα στον ιδιωτικό τομέα!! Για του λόγου το αληθές διάβασε τι γράφει σήμερα ο Λογοπλόκος .

    ΥΓ. Συγγνώμη που δεν μπορώ να λινκάρω τη διεύθυνση

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Πολύ ενδιαφέροντες όλες οι απόψεις! Βέβαια, κάπου στη μέση των σχολίων μου δημιουργήθηκε παρόμοια απορία με τον Ανώνυμο.

    Τέλος πάντων, εγώ το μόνο που ήθελα να σχολιάσω είναι ότι αυτή η επιστροφή στον εργασιακό "μεσαίωνα" δε γίνεται μόνο στην Ελλάδα. Μεσαίωνας (γενικά) υπήρχε, υπάρχει και θα εξελιχθεί σε όλες της Ευρωπαικές χώρες (και ακόμη περισσότερο στις ΗΠΑ). Θα ξεχάσουμε τις αυτοκτονίες στις Γαλλικές Τηλεφωνίες? Θα ξεχάσουμε τα μέτρα καταστολής στη Γένοβα το 2001? Ξεχνάμε αυτά που βλέπουμε να γίνονται σήμερα στη Βρετανία με τα πανεπιστήμια?

    Και στην Ελλάδα με την παιδεία είχαν ξεκινήσει. Την εξευτέλισαν και την κατέληξαν όπου την κατέληξαν. Το ίδιο θα γίνει και στη Βρετανία, στη Γαλλία, στην Ιταλία, στην Πορτογαλία κτλ κτλ κτλ. Απλώς θέλει το χρόνο του. :)

    Δε φταίει για την κατάντια μας το DNA των ελλήνων, ο ωχαδερφισμός δεν οφειλόταν σε γονιδιακή μετάλλαξη λόγω του ήλιου και της θάλασσας! Όλοι ξέρουμε ότι αυτός ο ωχαδερφισμός, η διαφθορά υπάρχει παντού - ανεξαρτήτως γεωγραφικού μήκους και πλάτους. Όταν ο Αμερικανός, ο Ιταλός κι ο Έλληνας πολίτης έχουν ως μόνα πρώτυπα τη Τζούλια, τον Πρετεντέρη κτλ πώς αλλιώς περιμένουμε να βλέπουν τον κόσμο.

    Και, όχι, για μένα δε φταίνε ούτε οι εργατοπατέρες, ούτε ο πρωθυπουργός, ούτε η κυβέρνηση, ούτε αυτός που πήρε φωτιά ΤΩΡΑ ο κώλος του για την κατάντια αυτής της χώρας. Φταίω ΕΓΩ (και φταίει και ο καθένας σαν εμένα) που πάντα πίστευα ότι είμαι πιο προχωρημένη από τους άλλους, ότι έβλεπα τη συμβαίνει γύρω μου και με πείραζε, που μπορούσα να ξεχωρίσω "τα σώβρακα από τις γραβάτες" αλλά ΠΟΤΕ δεν έκανα κάτι ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ για να το αλλάξω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Συγγνώμη για τα ορθογραφικά.. Μου ξέφυγαν :$

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Συμφωνώ ΑΠΟΛΥΤΩΣ! Για άλλη μια φορά (λες και δεν έχουμε παρελθόν) οργιζόμαστε με τα άσχημα που συμβαίνουν και "πέφτουμε απ' τα σύννεφα". Οι νταβατζήδες του συνδικαλισμού βλέπουν ότι θίγονται (;), αλλά οι απλοί εργαζόμενοι τώρα γεννήθηκαν; Μάλλον κρύβεται η αδιαφορία ενασχόλησης με τους λόγους που μας οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Ο εργασιακός μεσαίωνας λοιπόν υπήρχε στην Ελλάδα χρόνια τώρα. Απλά για αυτόν φώναζαν μόνο κάποιες «μειονότητες» νεαρότερης ηλικίας που κατηγορήθηκαν και ως δειλοί ή γραφικοί, επειδή αποφάσισαν να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό για πιο αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας.... AX Φιλαρακι ετσι ειναι...ειμαι ενας απο αυτους και ξερω.Χαιρομαι να σε διαβαζω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Μάλλον κάτι δεν καταλαβαίνω καλά : αν φταίνε οι συνδικαλιστές που το παίζουν νταβατζήδες κι εμείς είμαστε οι πουτάνες τότε προφανώς η λύση δεν είναι να καθόμαστε να μας πηδάνε τσάμπα οι πελάτες (αφεντικά) αλλά να χειριστούμε μόνοι μας τις ζωές μας. Αυτός λοιπόν ο τρόπος υπάρχει από τις εξεγέρσεις των ναυτών της Κροστάνδης στις αρχές του 20ου αιώνα. Λέγεται ελευθεριακός ή συμβουλιακός κομμουνισμός και ακηδεμόνευτη εργατική αυτοδιαχείριση και η μόνη φορά που εφαρμόσθηκε ήταν για περίπου τρία χρονάκια κατά τον Ισπανικό εμφύλιο το 1936-39. Αν κάποιος ξέρει και καμμιά ιστορία από δεξιό εργατικό κίνημα, να μας το πει, να γελάσει και λίγο το χειλάκι μας, εν μέσω "κρίσης". Χρίστος Α.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. Αν κάποιος Ανώνυμος (Χρίστος Α)
    γνωρίζει αριστερό επαναστάτη που όταν πήρε την εξουσία δεν έγινε δικτάτορας-μονάρχης, ας μας το πει να γελάσουμε λίγο. Αν θυμάμαι καλά, υπάρχει κάποιος ο οποίος μάλιστα αφού έδιωξε τους δυνάστες έχασε τελικά τις εκλογές που έκανε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. Τόσο καλός μονάρχης-δικτάτορας ήτανε... Ενώ αν ήταν λατιν-αμέρικαν τσιράκι των ΗΠΑ θα έχανε μόνο αν άρχιζε να δαγκώνει τα αφεντικά του. 21 χρόνια μετά την κατάρρευση του Τείχους και του κρατικού "κομμουνισμού" η ΚΝΕ και η ιδεολογική της αρτηριοσκλήρψση έχει αναβιώσει θεαματικά στα τσιμεντοκέφαλα των νεοφιλελεύθερων μουτζαχεντίν οι οποίοι θαυμάζουν το ΚΚ Κίνας για τα μεγάλα του επιτεύγματα... Χρίστος Α.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. Όταν έχεις ένα κράτος διεφθαρμένο και πελατειακό χωρίς θεσμούς και αξιοκρατία. Όταν στη χώρα μας δεν λειτουργεί το στοιχειώδες για τη δημοκρατία, η διάκριση των εξουσιών, με συνέπεια ο εκάστοτε πρωθυπουργός να είναι ένας μίνι δικτάτορας (μίνι επειδή το μόνο που σκιάζεται είναι κάποιες υπερδυνάμεις και πολυεθνικές). Τι περιμένεις, να υπάρχουν υγιείς εργασιακές συνθήκες;
    Ο νεοφιλελευθερισμός είναι η κυρίαρχη ιδεολογία με την χειρότερη εκδοχή της (ή τη μόνη ρεαλιστική). Ο καθένας ανάλογα με την «δύναμη» που έχει προσπαθεί να επιβληθεί σ’ αυτόν που είναι πιο αδύνατος, όχι να ανταγωνιστεί τον ισοδύναμο. Απαιτήσει εκβιαστικά προνομιακή μεταχείριση για να ισχυροποιήσει τη θέση του αδιαφορώντας για τις κοινωνικές συνέπειες. Συλλογική συνείδηση, αλληλεγγύη, ψιλά γράμματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. http://www.capital.gr/Articles.asp?id=1103438

    Αυτό το πόσταρα και στο blog του GREEK RIDER, αλλα δεν το ανέβασε, οποτε το ποστάρω εδώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. @snoopy
    πολύ βολική η άποψή σου- φταίμε εμείς λοιπόν.
    Αυτό εννοούσε και ο Πάγκαλος, "μαζί τα φάγαμε"

    και αφού όπως λες φταις, γιατί δεν αλλάζεις τα πράγματα τώρα ?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. Εργασιακος μεσαιωνας;;;
    Μα που ζειτε;;;
    χαχααχαχαχαχααχαχα!!!

    Και πως εγιναν τα Ολυμπιακα εργα ρε κυριος; Να μην καναμε ολυμπιακους δηλαδης;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  31. @ ser

    Το ότι φταίμε εμείς δε σημαίνει ότι τα φάγαμε και μαζί. Φταίμε εμείς που τόσο καιρό βολεύομασταν στη σιωπή μας και δεν κάναμε τίποτα για να έχουμε το αυτονόητο. Πώς να το πω... Η ζωή μας ήταν έτσι φτιαγμένη που ακόμη κι όσοι είχαμε έστω και λίγο τη δυνατότητα να αντιληφθούμε τι συμβαίνει γύρω μας στο τέλος αποφασίζαμε να σωπάσουμε. Φταίμε γιατί τόσο καιρό αφήναμε τους πάντες να δρούνε ανενόχλητοι και δεν προσπαθούσαμε να δώσουμε το έναυσμα για κάτι διαφορετικό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...