Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

Σκίζοντας την κοινωνική συνοχή

Η έννοια της κοινωνικής συνοχής τείνει να γίνει ένα ταμπού για την ελληνική κοινωνία, με τον ίδιο τρόπο που έχουν «ταμπουποιηθεί» [sic] το πανεπιστημιακό άσυλο, η εκκλησία, η επιχειρηματικότητα, κ.α. Τί κοινό έχουν όλα αυτά; Έχουν εδραιωθεί τόσο λανθασμένα στα μάτια της κοινής γνώμης που ουδείς τολμάει να μιλήσει ρεαλιστικά και να προβεί σε τομές που θα επιφέρουν θετικότερα και απτά αποτελέσματα. Κάπως έτσι και η κοινωνική συνοχή από εκεί που ήταν (όπως όφειλε) προτεραιότητα κάθε σύγχρονης αναπτυγμένης κοινωνίας, κατέληξε να βάλλεται από παντού˙ πράγμα φυσιολογικό, αν σκεφτεί κανείς ότι η απλότητα κάποιων εννοιών δεν χωράνε στον σύνθετο και πολύπλοκο τρόπο σκέψης του μέσου νεοέλληνα, που προτιμά να διυλίζει τον κώνωπα παρά να τον σκοτώνει μια κι έξω.

Η απλότητα της κοινωνικής συνοχής μπορεί να παρασταθεί πολύ εύκολα. Φανταστείτε ένα μεγάλο πανί, το οποίο κρατάνε από τις άκρες του όλοι οι κάτοικοι αυτής της χώρας. Αν θέλουμε ολόκληρη η κοινωνία να πάει προς μία κατεύθυνση, τότε θα πρέπει κάποιοι να σπρώξουν, κάποιοι να τραβήξουν και κάποιοι απλά να ακολουθήσουν κρατώντας το πανί για να μην πέσει. Στην Ελλάδα, σπάνια συμβαίνει κάτι τέτοιο. Κατά κανόνα, ο καθένας τραβάει το πανί προς το μέρος του, με αποτέλεσμα αυτό να μένει στάσιμο στο ίδιο σημείο. Και όσο πιο πολύ τραβάει ο ένας, τόσο πιο πολύ τραβάει ο απέναντι. Η προσπάθεια εντείνεται, ο ιδρώτας ρέει, οι εντάσεις και ο εκνευρισμός αυξάνονται, αλλά το πανί παραμένει στάσιμο στην ίδια θέση. Η μόνη προοπτική που μπορεί να έχει αυτή η κατάσταση είναι είτε το πανί να σκιστεί σε πολλά κομμάτια, είτε κάποιων τα δάχτυλα να σπάσουν. Τίποτα παραπάνω.

Εγώ θα ήθελα να εστιάσω στο σκίσιμο του πανιού. Γιατί αυτό το σκίσιμο είναι που ιντριγκάρει πολύ κόσμο, και όσο περνάει ο καιρός και η κρίση βαθαίνει, φαίνεται πως ιντριγκάρει ακόμα περισσότερο. Όχι, όμως, επειδή ξαφνικά ο μέσος νεοέλληνας συνειδητοποίησε την σαπίλα στην οποία ζούσε τόσα χρόνια, και αποφάσισε να αλλάξει, αλλά επειδή έχουμε συνηθίσει να είμαστε καχύποπτοι. Ξέρουμε από μικροί ότι λίγο αν χαλαρώσουμε στο «τράβηγμα του πανιού», ο απέναντι θα κερδίσει έδαφος. Και επειδή ουδέποτε μάθαμε προς τα ποια κατεύθυνση τραβάει ο απέναντι (που ενδεχομένως θα συνέφερε και εμάς), ασυναίσθητα τραβάμε πάλι πιο δυνατά, αδιαφορώντας για το καθεαυτό πανί.

Ο λόγος που αρκετές – δυτικές κατά κανόνα - χώρες παρέχουν υψηλή ποιότητα ζωής, ευκαιρίες προσωπικής ανάπτυξης και πολλές ελευθερίες στους κατοίκους τους, είναι ότι έχουν καταφέρει να έχουν ξεκάθαρους θεσμούς με διακριτές εξουσίες, και κυρίως κοινωνική συνοχή απέναντι σε αυτούς τους θεσμούς. Γι’ αυτό έχει μαλλιάσει και η δική μου γλώσσα να επαναλαμβάνω συνεχώς ότι το βασικό πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας δεν είναι ταξικό. Είναι θεσμικό. Από τη σύσταση του σύγχρονου ελληνικού Κράτους, μέχρι σήμερα, ο κοινός παρονομαστής σε περιόδους οικονομικής ανάπτυξης ή οικονομικής ύφεσης, ήταν πάντα η κρίση των θεσμών. Είτε αυτή η κρίση προερχόταν από τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα, είτε από τα κατώτερα. Για να το πω και πιο απλοϊκά, μπορεί ο κυρ-Στάθης να έχει δίκιο όταν κατηγορεί τους πολιτικούς για ανικανότητα, διαφθορά και παρανομία, αλλά η πικρή αλήθεια είναι ότι αν ο κυρ-Στάθης γινόταν ξαφνικά πολιτικός, κατά μία πολύ μεγάλη πιθανότητα θα έκανε ακριβώς τα ίδια. Γιατί έχει μάθει να είναι καχύποπτος και να μην σέβεται νόμους και θεσμούς. Απλά, είναι λογικό όταν βρίσκεται στην αφάνεια, η «ασέβεια» αυτή να έχει πολύ μικρότερες και πιο ασήμαντες επιπτώσεις στην υπόλοιπη κοινωνία, από αυτές που θα είχε αν ήταν στην εξουσία.

Ένα κράτος με δημοκρατικούς θεσμούς που λειτουργούν, έχει το σημαντικό πλεονέκτημα ότι αφήνει ελεύθερη την κοινωνία να αναπτυχθεί και συνεχώς να καλυτερεύει τις συνθήκες ζωής της. Δημιουργεί ένα ασφαλές, και ειρηνικό περιβάλλον, μέσα στο οποίο το κάθε άτομο μπορεί να έχει επιλογές και την ελευθερία να πραγματοποιήσει τις φιλοδοξίες του. Μπορεί ανά καιρούς να επέρχονται κρίσεις διαφόρων μορφών, αλλά οι θεσμοί μπορούν να λειτουργήσουν ως θεμέλια για την γρήγορη ανάρρωση από την κρίση και την επιστροφή στην ανοικοδόμηση (η «ανάσταση» της Γερμανίας από τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους, δεν είναι τυχαίο παράδειγμα). Στην τελική, για να δημιουργηθεί μία κοινωνία με θεσμούς που λειτουργούν, καταβάλλονται πολλές προσπάθειες από τα μέλη της και για αρκετές γενιές, προκειμένου να εξασφαλιστεί η κοινωνική συνοχή που θα επιτρέψει στις επερχόμενες γενιές να ζήσουν ειρηνικά και ελεύθερα.

Άρα, αυτός που ιντριγκάρεται με το «σκίσιμο του πανιού», δεν επιδιώκει κάτι καλύτερο, αλλά ασυναίσθητα διαβάλλει την οποιαδήποτε προσπάθεια έχει γίνει μέχρι τώρα για την βελτίωση της κοινωνίας μας ιστορικά. Γιατί η Μεταπολίτευση, όσο τραγική και βρώμικη περίοδος και αν είναι, δεν παύει να είναι κατιτίς καλύτερο από την Δικτατορία, και σίγουρα κατιτίς καλύτερο από την περίοδο των μαζικών μεταναστεύσεων παλιότερα, ακόμα πιο σίγουρα κατιτίς καλύτερο από τον εμφύλιο πόλεμο πιο παλιά ,κοκ.

Εννοείται ότι και η Μεταπολίτευση πρέπει να δώσει θέση σε κάτι καλύτερο, αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να αποφασίσουμε σε κοινωνικό επίπεδο να πάμε προς κάποια κατεύθυνση. Όσο ο καθένας φωνάζει και τραβάει προς το μέρος του, οι μόνες προοπτικές που δημιουργούνται, αναφέρονται πιο πάνω.


15 σχόλια:

  1. η χούντα του παπαδόπουλου σκότωνε τους ανθρώπους, την έχω ζήσει από πρώτο χέρι, αυτή η χούντα που έχουμε σήμερα είναι πολύ χειρότερη γιατί σκοτώνει τα μυαλά. όσο αφορά την συνοχή ο κάθε έλληνας κοιτάει την πάρτη του, και τίποτα άλλο, και όσο υπάρχει η νοοτροπία φίλησα κατουρημένες ποδιές, και μπήκα στο δημόσιο, και κλέψε όσο μπορείς αρκεί να μην σε πιάσουν, θα πηγαίνουμε συνέχεια πίσω. η χώρα είναι έτη φωτός πίσω από τον τρίτο κόσμο, είναι πλήρως πτωχευμένη, είναι περίγελος σε όλον τον κόσμο, και σε λίγο δεν θα έχουμε ούτε καν να φάμε. όποιος δεν τα βλέπει αυτά είναι τυφλός και ηλίθιος, και φυσικά έλληνας δηλαδή κάφρος. αυτή είναι η αλήθεια είτε σας αρέσει είτε δεν σας αρέσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Να επιτελούς φωνές λογικής οι οποίες είναι η λιγοστή ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο μέσα στην άθλια καθημερινότητα μας. Είναι πραγματικά ανακουφιστικό να γνωρίζεις ότι σε αυτά τα χώματα υπάρχουν άνθρωποι που ούτε καν ξέρεις με τους οποίους όμως μοιράζεσαι κοινές σκέψεις.

    Πάραυτα μετά τον πραγματικό εντοπισμό της αιτίας αυτού του προβλήματος θα ήταν εύλογο να σκεφτούμε με ποιόν τρόπο θα μπορούσε να βελτιωθεί η κατάσταση. Πως δηλαδή θα μπορέσει ο αυριανός Έλληνας να αντιληφθεί την αναγκαιότητα της κοινωνικής συνοχής και των θεσμών...

    Είμαι πεπεισμένος ότι η κοινωνία μας μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο αλλά αγνοώ παντελώς τον τρόπο.

    Dendroaspis

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @ bill

    "η χούντα του παπαδόπουλου σκότωνε τους ανθρώπους, την έχω ζήσει από πρώτο χέρι, αυτή η χούντα που έχουμε σήμερα είναι πολύ χειρότερη γιατί σκοτώνει τα μυαλά.

    Προσέχεις τί γράφεις;

    Κατά τ'άλλα στα υπόλοιπα θα συμφωνήσουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Το "πανί" δεν τραβιέται τυχαία προς διαφορετικές κατευθύνσεις, ούτε πρέπει κάποιοι να σπρώξουν γιατί αν σπρώξουν αυτό θα διπλωθεί στη μέση.

    Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι ο ανταγωνισμός που νομίζουμε ότι έχουμε από τον διπλανό μας. Στο δρόμο ο άλλος αν πηγαίνει με 100 εμείς πρέπει να πάμε με 110 έτσι για σπάσιμο.

    Πρόκειται για μια αστική τάξη που δεν δημιουργήθηκε ποτέ. Που δεν έμαθε να σέβεται τους νόμους και να ζητάει το ίδιο και από τους κυβερνώντες. Που έβλεπε τον διπλανό της σαν τον άνθρωπο που θα του φάει τη σειρά. Το πρόβλημα πιστεύω ότι είναι ταξικό αφ ενός και λόγο έλλειψη παιδείας αφ ετέρου. Δεν καταλαβαίνω γιατί πιστεύεις ότι δεν υπάρχουν δημοκρατικοί θεσμοί στην Ελλάδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. bill, το σχόλιό σου είναι (άλλο ένα) ανόητο τραμπουκιστικό λαϊκίστικο σχόλιο ελληναρά που κυκλοφορεί στο ίντερνετ κάνοντας επανάσταση από την τουαλέτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. αγαπητέ μου ελληναρά συμφωνώ απόλυτα μαζί σου ότι κάνω επανάσταση στην τουαλέτα, αλλά έχω τα κοκόβια, και γράφω το όνομα μου, εσύ κοκόβια δεν έχεις? και δεν λες το όνομα σου, μημπως σου τα έφαγε κανείς?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Θα συμφωνήσω απόλυτα ελληνάκι ότι ο κοινός παρονομαστής των διαφόρων μορφών παθογένειας που παρουσιάζει η κοινωνία μας είναι η έλλειψη συνοχής. Και αιτία αυτής της έλλειψης κοινωνικής συνοχής δεν είναι τελικά ταξικό αλλα θεσμικό. Γιατί δεν φαντάζομαι να πιστεύει κανείς ότι οι κοινωνίες που ζηλεύουμε να έχουν λύσει τα ταξικά τους προβλήματα. Στη χώρα μας όμως ο διχασμός από τον εμφύλιο δεν τελείωσε ποτέ. Οι πολιτικοί μας διαιώνισαν αυτό το διχασμό, με ένα ιδιότυπο τρόπο, αποσκοπώντας στη νομή της εξουσίας. Με πράξεις ή παραλείψεις ποτέ δεν δημιούργησαν ένα υπερκομματικό θεσμικό περιβάλλον λειτουργίας του κράτους. Τελικά ο μόνος «θεσμός» που λειτούργησε στη χώρα μας είναι η κομματοκρατία.
    Είναι όμως αυτό που άξιζε στο λαό μας; Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε πολλά παραδείγματα συλλογικής συμπεριφοράς, ίσως επειδή δεν δόθηκε η ευκαιρία. Δεν συμφέρει να διαπιστώσουμε ότι μπορούμε να συνεννοηθούμε από μόνοι μας, και ότι αυτοί οι κομματικοί, ταξικοί, κοινωνικοι διαχωρισμοί είναι τελείως ψευδεπίγραφοι ή έντεχνα μεγιστοποιημένοι.
    Όμως κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει το πώς λειτούργησαν οι εθελοντές στην Ολυμπιάδα. Ένας ανιδιοτελής στόχος έγινε αφορμή να λειτουργήσει μεγάλη μερίδα , κυρίως νέων πολιτών, αξιοθαύμαστα συλλογικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Από τη μέρα που έδειραν τον Χατζηδάκη ήθελα να γράψω ένα κείμενο για την έννοια της κοινωνικής συνοχής στην Ελλάδα, εξ αφορμής σχετικής συζήτησης που άνοιξε στο μπλογκ μου, αλλά όλο το ανέβαλα. Δεν θα μπορούσα να διατυπώσω καλύτερα από το κείμενο σου όλα αυτά που σκέπτομαι για το θέμα. Ολόκαρδα συγχαρητήρια λοιπόν.

    Ωστόσο, το θέμα παραμένει: ποιά στάση σε ατομικό επίπεδο μπορεί να προκριθεί, ώστε το συλλογικό, ή -λιγότερο αόριστα- επιμέρους συλλογικότητες που το συναποτελούν, να οδηγήσουν στην ενδυνάμωση των θεσμών, όταν η κοινωνία -κατά πλειοψηφία, ή σε αυθόρμητες συλλογικότητες- κινείται προς την απόρριψη, κατακρήμνιση & καταπάτηση των θεσμών αντί της ενδυνάμωσης τους? Στη συζήτηση που ακολούθησε αυτή τη δημοσίευση μου (http://darklynoonartoflife.blogspot.com/2010/12/blog-post_16.html) ο βασικός συνομιλητής μου -από τα σχόλια που κράτησα, διότι χρειάστηκε λόγω ακατάσχετου υβρεολογίου να σβήσω αρκετά- προσπαθούν να με πείσουν, προσπαθεί να με πείσει ότι οι θεσμοί δεν αξίζουν να αγωνιστούμε για αυτούς αλλά πρέπει να τους “αντικαταστήσουμε”, όταν αντιτάσσω ότι θα πρέπει να τους αναγκάσουμε να λειτουργήσουν μέσω κοινωνικού ελέγχου- εκεί που δεν λειτουργούν, και να τους ενδυναμώσουμε, όπου μπορούν να λειτουργήσουν. Ποια είναι η άποψη σου?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Φοβερό κείμενο. Πολύ καλό, επιθετικό, αλλά τόσο δυνατό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Καλημέρα Ελληνάκι μας.

    Κατ' αρχήν -πριν πάω στην ουσία της ανάρτησης- να σπεύσω να 'διαφωνήσω' με τη φράση πως 'το πρόβλημα δεν είναι ταξικό'. Το πρόβλημα είναι πάντα ταξικό στο βάθος.

    Τώρα.

    Εντάξει, γνωρίζουμε πως έχουμε 'αστικό κράτος' λιγώτερο από δύο αιώνες, επομένως οι Γερμανοί με τα θαύματά τους, ή οι Εγγλέζοι, ή οι Γάλλοι κλπ, έχουν καμιά τετρακοσαριά χρόνια τουλάχιστον, μεγαλύτερο (σε ηλικία). Όλα αυτά, λοιπόν, που περιγράφεις είναι σ' έναν βαθμό δικαιολογημένα. Οι θεσμοί, μπορεί να 'υφίστανται' (ώς νόμοι, και όχι πάντα), αλλά ο έλληνας ούτε τους εμπιστεύεται, ούτε τους τηρεί.

    Όμως αυτό αλλάζει πρώτον: Με πολύ βραδύτερους ρυθμούς απ' ότι πιστεύουμε, δεύτερον: Από πάνω προς τα κάτω.

    Για να μιήσω για κάτι που από επάγγελμα το ξέρω καλύτερα: Λέει σήμερα η κυβέρνηση, να αποκτήσουμε φορολογική συνείδηση. Μα γίνεται αυτό (όχι στην Ελλάδα, παντού) εάν δεν υπάρξουν πρώτα ΜΕΡΙΚΕΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΤΙΜΙΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ;; Γίνεται με σποτάκια στην τηλεόραση, σε δυο τρία χρονάκια;; Και κυρίως, γίνεται με ...περαιώσεις;; Όταν έχεις έναν Κώδικα κυριολεκτική παγίδα προστίμων, όταν βλέπεις τον ίδιο τον πολιτικό να κονομάει, όταν οι φόροι που πληρώνεις δεν γίνονται δημόσιες παροχές, -τώρα μάλιστα το κράτος αναχωρεί και πουλιέται στον ιδιώτη- ΠΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗ ΣΩΣΤΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ;;

    ..συνεχίζω..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. ...

    Και πέρα απ' όλα αυτά: Ας υποθέσουμε πως μια φωτισμένη ηγεσία, ένας μεσίας, μια πραγματική δημοκρατία, (αυτό το μετά τη μεταπολίτευση που λες), ΕΡΧΕΤΑΙ επιτέλους, κι αρχίζει να χτίζει προς τη σωστή κατεύθυνση. Ακόμη και τότε, σ' αυτή την ιδανική κατάσταση, δεν θα έπρεπε τάχα να αναζητήσει το 'ελληνικό';; Εννοώ, είναι η συνταγή της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Αγγλίας, κατάλληλη για ετούτη εδώ τη γωνιά;; Δεν θα έπρεπε -ακόμη και υπό τις καλύτερες συνθήκες- να ληφθεί υπόψη η 'φύση' μας, η ιδιοσυγκρασία, η ιστορία, η πολιτισμική κληρονομιά μας;; Αναζητήθηκαν αυτά ποτέ;; Ξέρει η τρόικα πού έρχεται;; Κι αν δεν ξέρει, της το είπε ποτέ κάποιος;; Γιατί, εάν επιμενουμε τον αθλητή που έχει ύψος 2'10, να τον κάνουμε ..αρσιβαρύστα, μάλλον δεν θα δούμε ποτέ μετάλλιο....

    (σόρυ για το σεντόνι)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @ Saq

    Θεσμοί υπάρχουν. Οι άνθρωποι που τους διαχειρίζονται είναι το πρόβλημα. Άρα επί της ουσίας θεσμοί δεν υπάρχουν. Αν ξαφνικά μία μέρα, οι Έλληνες γίνονταν νομοταγείς, και οι εξουσίες διακριτές, οι θεσμοί μας δεν θα είχαν σε κάτι να ζηλέψουν από άλλα δημοκρατικά κράτη.

    @ Dyer

    Συμφωνώ με όλα τα γραφόμενά σου.

    @ Darkly Noon [Art of Life]

    Διάβασα την ανάρτησή σου και με βρίσκει απολύτως σύμφωνο. Τώρα στο ακανθώδες ερώτημά σου, για να είμαι ειλικρινής δεν έχω σαφή απάντηση. Ή μάλλον έχω απάντηση αλλά με ασαφή αποτελέσματα.

    Και για να εξηγούμαι. Από ιστορικής άποψης, είτε είχαμε βίαιες κοινωνικές αλλαγές, είτε σταδιακές. Και στις δύο περιπτώσεις, θα πρέπει να υπάρχει μία κρίσιμη μάζα ανθρώπων που μπορεί και επηρεάζει θετικά τους άλλους.

    Θεωρώ ότι στην Ελλάδα, οι σοβαρές, ισορροπημένες και λογικές φωνές υπάρχουν, αλλά απλά καταπλακώνονται από τις φωνές του όχλου. Άρα πρακτικά μιλώντας δεν μπορώ να δω κάποιον "χαρισματικό" ηγέτη να μπορεί να βγάλει τη χώρα από το θεσμικό αδιέξοδο.

    Μπορώ όμως να δώ μεμονωμένες συλλογικότητες να αναδύονται σε τυχαία κοινωνικά στρώματα, περιοχές ή κλάδους οι οποίες με τη σειρά τους μπορούν να επηρεάζουν στο σύνολο την ελληνική κοινωνία. Άρα σε πιο ρεαλιστικό επίπεδο, νομίζω ότι ένας Έλληνας πολίτης που σκέφτεται λογικά, ισορροπημένα και σέβεται τους θεσμούς μπορεί μόνο να επηρεάσει τους γύρω του θετικά, ώστε σιγά σιγα και αυτοί με τη σειρά τους να επηρεάσουν το δικό τους περιβάλλον.

    Είναι μία αργή διαδικασία που ενδεχομένως να χρειαστεί και αρκετές γενιές, εάν και εφόσον βέβαια οι σημερινές γενιές δεν καταφέρουν να μετατρέψουν τη χώρα σε ζούγκλα (που μεταξύ μας πιστεύω ότι το πάνε μια χαρά προς αυτή την κατεύθυνση).

    Από εκεί και πέρα, ο καθένας ότι μπορεί κάνει και έχει συνείδηση για να την κρατάει καθαρή ή όχι.

    @ Θανάσης Ξ.

    Ταξικά προβλήματα υπάρχουν σε όλο τον πλανήτη, και όσο υπάρχει άνθρωπος θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Αυτό είναι φυσιολογικό. Από εκεί και πέρα, το ζητούμενο είναι με ποιους κανόνες και θεσμούς στήνεται μία κοινωνία που δίνει ίσες ευκαιρίες σε όλους, και παρέχει ένα υγιές και βιώσιμο σύστημα κοινωνικής πρόνοιας ώστε οι ταξικές διαφορές να ελαχιστοποιούνται.

    Στα υπόλοιπα θα συμφωνήσουμε. Δεν πιστεύω ότι ακόμα και ένας "φωστήρας" μπορεί να αλλάξει τη νεοελληνική συνείδηση, όπως και δεν πιστεύω ότι οποιαδήποτε τρόικα ή ένα ξενόφερτο οικονομικό ή κοινωνικό μοντέλο μπορεί να εφαρμοστεί μπαμ και κάτω στην Ελλάδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Πολύ καλό το παράδειγμα του πανιού και ακριβέστατο με την πραγματικότητα. Και αληθινά δεν είναι θέμα ταξικό αλλά θεσμών. Όταν οι θεσμοί αλλάζουν με τις κυβερνήσεις και τα πρόσωπα, δεν είναι θεσμοί, αλλά κουραφέξαλα. Θεσμός σημαίνει κάτι σταθερό και σε φυσική εξέλιξη μέσω των εργαλείων της δημοκρατίας, το οποίο σέβονται όλοι όσοι εκλέγονται να βοηθήσουν μια χώρα να λειτουργήσει μέσα από αυτό. Και ίσως αυτή να είναι άλλη μια λέξη η ουσία της οποίας να εξηγεί τα προβλήματα στα οποία εστιάζει το κείμενο: Σεβασμός. Ή, η έλλειψη αυτού προς οτιδήποτε και οποιονδήποτε, συμπεριλαμβανομένου του εαυτού του Έλληνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Πάντα καταλήγουμε στο αν το αυγό έκανετην κότα ή η κότα το αυγό.

    Δε λειτουργούν οι θεσμοί (ένας ευγενικός τρόπος για να πεις οτι δεν τηρούνται οι νόμοι) ή δε λειτουργούν οι άνθρωποι που αποτελούν τους θεσμούς (δηλαδή οι άνθρωποι της χωρας);

    Προσωπικά αν δε δω έλληνες να οδηγούν ανθρώπινα, και αν δε δω έλληνες να σέβονται τις ώρες κοινής ησυχίας, ξέρω οτι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει σ' αυτή τη χώρα.

    Το αν θα αλλάξει απο πάνω (αυστηρή επιβολή των νόμων) ή απο κάτω (επιφοίτηση του αγίου πνεύματος στην ελληνική κοινωνία συνολικά) μου είναι αδιαφορό. Απλά θέλω ν' αλλάξει. Αλλά ξέρω οτι δε θ' αλλάξει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. @ thinks

    Ααα γεια σου!

    @ jim slip

    Μα οι άνθρωποι κάνουν validation στους θεσμούς (κόλησαν τα ελληνικά μου!)

    "Προσωπικά αν δε δω έλληνες να οδηγούν ανθρώπινα, και αν δε δω έλληνες να σέβονται τις ώρες κοινής ησυχίας, ξέρω οτι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει σ' αυτή τη χώρα"

    Συμφωνούμε. Ειδικά η οδική συμπεριφορά νομίζω πως εμπεριέχει πολλά σοβαρότερα κοινωνικά ζητήματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...