Τρίτη, 6 Μαρτίου 2012

Τελευταίες σκόρπιες σκέψεις του χειμώνα

  • Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν βλάκες άνθρωποι. Σίγουρα όμως όλοι ανά καιρούς κάνουμε βλακώδεις πράξεις. Κάποιοι λιγότερες, άλλοι πολύ περισσότερες. Αντίστοιχα, θεωρώ ότι οι πραγματικά φασίστες άνθρωποι είναι πολύ λίγοι. Όμως η ευκολία με την οποία μπορεί κάποιος να ενδώσει σε μία φασιστική πράξη, είναι αφορμή για να πληθαίνουν οι τελευταίες. Και αυτή είναι η «γλύκα» του φασισμού. Δεν χρειάζεται να δείξεις αυτοσυγκράτηση, σεβασμό στον άλλον, υπομονή ή να παραμερίσεις τον συναισθηματισμό σου για χάρη της λογικής ή της κοινωνικής σύμβασης. Απλά αρπάζεις την πέτρα, το γιαούρτι, τη μολότοφ, την καρέκλα ή δεν ξέρω γω τι και το πετάς με δύναμη προς κάποιον άλλον άνθρωπο. Εύκολα και αυθόρμητα. Αργότερα βρίσκεις και την δικαιολογία προς τη συνείδησή σου. Πχ, ήταν πολιτική πράξη, ήταν αγανάκτηση, ήταν αντίποινα, μία σου και μία μου, το γιαούρτι δεν είναι επικίνδυνο, το υποστηρίζει και ο Χρήστος Γιανναράς, κλπ. Η φασιστική πράξη όμως έγινε. Και παρά το ιδεολογικό περιτύλιγμα, άφησε ήδη τη στάμπα της στην κοινωνία, με απρόβλεπτες συνέπειες. Με σχεδόν νομοτελειακή ακρίβεια θα σου επιστραφεί και στη δική σου μούρη, από κάποιον άλλον που επίσης έχει δικαιολογημένη συνείδηση.

  • Δεν γνωρίζω αν ο κ. Παπουτσής έχει συναίσθηση του εαυτού του. Σίγουρα έχει αποδείξει εδώ και πολλά χρόνια ότι δεν έχει συναίσθηση της πραγματικότητας, αλλά και των ρόλων που έχει αναλάβει ανά καιρούς, με αποκορύφωμα το τελευταίο του πόστο, αλλά και τη σημερινή δήλωση αποποίησης ευθυνών κάθε αστυνομικής αστοχίας. Ομολογώ ότι μειδιάζω με μία ελαφρά αίσθηση χαιρεκακίας όταν βλέπω ένα από τα τελευταία μυαλά της βαθιάς πασοκικής μεταπολίτευσης να ξεπέφτει τόσο χαμηλά, και να μην συνειδητοποιεί τίποτα, τυφλωμένο από την έπαρσή του.

  • Το μειδίαμα μού κόβεται μαχαίρι όταν βλέπω ότι πάνω στο πτώμα αυτής της μεταπολίτευσης έρχονται να πατήσουν πολιτικοί σχηματισμοί ακόμα πιο συντηρητικοί, γεμάτοι στοιχεία που η υπόλοιπη Ευρώπη έχει αφήσει πίσω εδώ και έναν αιώνα σχεδόν. Η πολυκομματική Βουλή είναι σημάδι δημοκρατικής υγείας. Η πολυκομματική Βουλή όμως που απαρτίζεται από συντηρητικά κόμματα είναι επικίνδυνη. Διότι διασφαλίζει ότι ο πολιτικός λόγος της χώρας πλέον γίνεται πάνω σε συντηρητικά και οπισθοδρομικά ιδεώδη μόνο, αφανίζοντας οποιαδήποτε προοδευτική και εκσυγχρονιστική φωνή. Το ψευδοδίπολο Αριστερά-Δεξιά διατηρεί την ίδια βιτρίνα, αλλά επί της ουσίας γίνεται εθνοσυντηρητικοί με διαφορετικό χρώμα σημαίας.

  • Είμαστε κατά κανόνα ψηφιακός λαός. Βλέπουμε άσπρο ή μαύρο μόνο και φαίνεται ότι αδυνατούμε να συλλάβουμε τα μήκη κύματος μεταξύ 390 nm και 750 nm στις καταστάσεις. Ανησυχώ όταν βλέπω ανθρώπους που αδυνατούν να συλλάβουν την ιδέα ότι και οι άνθρωποι είναι σημαντικοί, αλλά το ίδιο και τα κτίρια του αστικού περιβάλλοντος που ζούμε όλοι. Ή το ότι αν γουστάρεις ή μισείς τον Νταλάρα δεν είναι κριτήριο για να δικαιολογήσεις ή όχι το γιαούρτωμα και το γιουχάισμα που έφαγε. Έγιναν ψηφιακά και τα κριτήρια.

  • Χωρίς καταναλωτική συνείδηση, δεν σε σώνουν ούτε 10 κιλά πατάτες.


5 σχόλια:

  1. Η σημερινή ανάρτηση με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο, μέχρι κεραίας. Οι μεσάζοντες κλπ χρυσοθήρες έλεγχαν τις τιμές επειδή ακριβώς δεν υπήρχε καταναλωτική συνείδηση. Και οι δημόσιοι φορείς ουδέποτε ασχολήθηκαν με τούτο. Όταν έκανα ανάλογες προτάσεις (και διά ζώσης και στο βιβλίο μου) για ενίσχυση του καταναλωτικού πνεύματος κι αλληλεγγύης από δήμους, εισέπραττα μόνο ειρωνείες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δυστυχώς, η χώρα ξεπέφτει. Τα ακραία στοιχεία κερδίζουν έδαφος και οι διάφοροι αμετανόητοι "Παπουτσήδες" τους ανοίγουν το δρόμο. Αν κάποτε το ΠΑΣΟΚ λειτουργούσε ως μια δεξαμενή κεντροαριστερών λειτουργώντας εξισορροπητικά στο πολιτικό σύστημα, τώρα αυτοακυρώνεται δημιουργώντας κατά τη γνώμη μου ένα επικίνδυνο κενό. Οι φωνές που ξεπετάγονται από μέσα του, ήδη φθαρμένες από συμπεριφορές του παρελθόντος δεν μπορούν να οδηγήσουν στην επόμενη μέρα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν είμαστε ψηφιακοί ρε.
    Δυαδικοί είμαστε :p know the difference.. :p

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ψηφιακοί ή δυαδικοί μια είναι η ουσία είμαστε βαθιά δογματικοί. Όταν η ζωή κρίνεται σύμφωνα με το απόλυτο καλό και το απόλυτο κακό, το θεό και το διάβολο, τότε η ζωή καταντά σαν το κρεβάτι του Προκρούστη.
    Την εποχή της εφορίας ο δογματισμός δαμάζεται, όταν όμως η ζωή σκληραίνει αναδεικνύει όλο το μεγαλείο του, το φασισμό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αυτό το αφιερώνω σε όλους εσάς σαν απάντηση σε αυτό το άρθρο.
    Βία είναι… να μην μπορείς να σπουδάσεις το παιδί σου γιατί δεν έχεις χρήματα μετά τις περικοπές στο μισθό σου.
    Βία είναι… να πεθαίνει ο πατέρας σου γιατί δεν έχεις λεφτά να του βάλεις μια ιδιωτική νοσοκόμα σε ένα διαλυμένο νοσοκομείο.
    Βία είναι… να παίρνεις σύνταξη 400 ευρώ και να δίνεις τα 200 ευρώ στο τηλέφωνο, νερό και ρεύμα.
    Βία είναι… να βλέπεις το γείτονα σου να ψάχνει στα σκουπίδια για να φάει.
    Βία είναι… να σου χρεώνουν την αποτυχία μια πολιτικής που εσύ ποτέ δεν επέλεξες (αφού δεν σε ρώτησαν).
    Βία είναι… να σε πετάν στον δρόμο, γιατί ο μισθός σου είναι -μετά από 3 πτυχία- δεν είναι πάνω από 500 ευρώ.
    Βία είναι… να σου αλλάζουν τους φορολογικούς κανόνες κάθε μήνα.
    Βία είναι… να βλέπεις τους κλέφτες να τρώνε αστακούς, ενώ εσύ να ψάχνεις ψιλά στην τσέπη σου για ένα κουλούρι των 50 λεπτών.
    Βία είναι… να σου λένε ότι είσαι κοπρίτης, ενώ κάνεις 2 εργασίες για να επιβιώσεις.
    Βία είναι… να φοβάσαι να κυκλοφορήσεις στην ίδια σου την πατρίδα για να μην σε σφάξει κανένας αλλοδαπός ή φοβούμενος μην σε δουν πιο σκούρο από όσο θα έπρεπε οι φασίστες.
    Βία είναι… να νιώθεις ανασφαλής κοινωνικά, εργασιακά, βιολογικά, όταν η ίδια η ουσία του κράτους είναι να σου εξασφαλίζει ασφάλεια σε όλα τα παραπάνω.
    Βία είναι… να φοβάσαι μην φας κανένα γκλοπ στο κεφάλι από αυτούς που θα έπρεπε να σε προστατεύουν.
    Βία είναι… να αναρωτιέσαι εάν θα έπρεπε να συνεχίζεις να ζεις σε αυτή την χώρα ή όχι.
    Βία είναι… να σου σκοτώνουν όλα τα όνειρα και τις ελπίδες…
    Βία είναι… και εμείς είμαστε τα παιδιά της βίας… αυτής που ασκούμε και μας

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...