Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2012

Μία ύστατη έκκληση για ενότητα


Οι εκλογές πλησιάζουν, και τα θεωρητικά κλισέ σχετικά με τον εγχώριο φιλελεύθερο, σοσιαλδημοκρατικό και προοδευτικό χώρο έχουν εξαντληθεί εδώ και μήνες. Όλοι λίγο πολύ έχουμε εκφράσει τις απόψεις μας για το πραγματικό διακύβευμα της χώρας, και όλοι λίγο πολύ έχουμε συμφωνήσει ότι οι παραδοσιακοί πολιτικοί χώροι έχουν πλέον μετουσιωθεί σε συντηρητικούς οργανισμούς που απλά πασχίζουν να διατηρήσουν την ίδια συντεχνιακή, πελατειακή, αναξιοκρατική και ψηφοθηρική σχέση με την κοινωνία.

Πότε με απλοϊκούς συσχετισμούς, και πότε με προσωπικές ή ομαδικές προσπάθειες, κάθε εγχείρημα να αναδειχτεί ένας ενιαίος πολιτικός χώρος που θα εξέφραζε τις ιδέες, τις νοοτροπίες και τις πολιτικές με τις οποίες λίγο πολύ όλοι συμφωνούμε, δυστυχώς κατέληγε είτε σε προσωπικές φιλονικίες, είτε σε φθίνουσα δυναμική και απαρατήρητη πορεία.

Πολλοί τρέφαμε μία κρυφή αισιοδοξία, ότι η κοινωνική (κυρίως) κρίση, θα ήταν μία ευκαιρία για ολόκληρη την κοινωνία να αναθεωρήσει τις προτεραιότητές της. Να καταδικάσει το υπάρχον σάπιο πολιτικό σύστημα, και μέσα από μία δυναμική αυτοκριτικής, να δημιουργήσει ένα ισχυρό ρεύμα με αίτημα την πορεία προς τα εμπρός και την αλλαγή σελίδας, αφήνοντας πίσω τα φαντάσματα της μεταπολίτευσης.

Δυστυχώς η διάψευση των προσδοκιών ήρθε σχετικά γρήγορα. Άλλοτε με τραγικές, σχεδόν εγκληματικές, κυβερνητικές αποφάσεις, άλλοτε με επικίνδυνους θεατρινισμούς της αντιπολίτευσης, και άλλοτε με λαϊκισμούς καιροσκόπων της πολιτικής προς την κοινωνία, χάθηκαν δύο χρόνια όχι μόνο βυθίζοντας την οικονομία σε μεγαλύτερη ύφεση αλλά πολώνοντας την κοινωνία σε επικίνδυνα άκρα. Επικίνδυνα, τόσο για τη Δημοκρατία, όσο και για την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας.

Τα αποτελέσματα αυτής της κοινωνικής ζύμωσης, είναι πλέον εμφανή με τον σχηματισμό νέων πολιτικών χώρων με ακόμα πιο συντηρητικές ατζέντες και ακόμα πιο επιφανειακή αντιμετώπιση της πραγματικότητας, με μοναδική σημαία μία γενική, αόριστη και λαϊκίστικη αντιμνημονιακή στάση. Χωρίς ουσιαστικές προτάσεις ή εναλλακτικές, χωρίς δυνατό ιδεολογικό υπόβαθρο, και μοναδικά στηρίγματα την παραποίηση και υποκειμενική αντίληψη των εννοιών του "πατριωτισμού", της "κοινωνικής αλληλεγγύης" και της συνεχούς επένδυσης στον συναισθηματισμό και την απλοϊκή πολιτική σκέψη. Το δίπολο "μνημόνιο ή αντί-μνημόνιο" μονοπώλησε την πολιτική σκηνή, κρύβοντας διακριτικά "κάτω από το χαλάκι" σημαντικότερα θεσμικά προβλήματα της χώρας. Οι παραδοσιακοί χώροι της Αριστεράς και της Δεξιάς έχουν χάσει τους αξιακούς τους ρόλους και αντί να δώσουν τη σκυτάλη σε πιο σύγχρονους και ρεαλιστικούς σχηματισμούς, κατακερματίστηκαν σε μία ενιαία οπισθοδρομική και απολιτίκ "σαλάτα". Ακόμα χειρότερα, διαφαίνεται μία ισχυροποίηση της ακροδεξιάς και της λαϊκής δεξιάς που με τη σειρά τους ενδυναμώνουν τον αντίθετο πόλο της ακρο-αριστεράς. Σχηματισμοί που ξεφεύγουν από στοιχειώδεις δημοκρατικές συμβάσεις κοινωνικής συνοχής και εισέρχονται σε πιο ολοκληρωτικά πλαίσια.

Στην πολυκομματική Βουλή που θα προκύψει μετά τις εκλογές (σύμφωνα με τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις) θα είναι μεγάλη η απουσία ενός πολιτικού χώρου που αν και μειοψηφία, θα αγωνιζόταν για τις αρχές και τις ιδέες μίας πραγματικά εκσυγχρονιστικής, προοδευτικής και φιλοευρωπαϊκής πολιτικής. Ενώ το πολιτικό φάσμα φαίνεται να διευρύνεται, στην ουσία η νέα κοινοβουλευτική σύσταση θα αποτελείται από συντηρητικές δυνάμεις του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος.

Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι απαραίτητη μία ύστατη προσπάθεια για  ενότητα ανάμεσα στις προοδευτικές δυνάμεις του υπάρχοντος πολιτικού σκηνικού, ώστε να διασφαλιστεί έστω η είσοδος στη Βουλή ενός σχηματισμού που θα έχει ενεργή παρουσία στον συντηρητισμό που πρόκειται να "καταλάβει" τα έδρανα. Είτε συσπειρώνοντας ξεχωριστούς ανθρώπους, είτε πολιτικούς σχηματισμούς με σαφή και κοινή ιδεολογία. Οι περσινές δημοτικές εκλογές άλλωστε, ανέδειξαν την ενδεχόμενη επιτυχία ενός τέτοιου εγχειρήματος.

Εάν δεν μπουν τώρα τα θεμέλια για έναν πολιτικό χώρο που έχει να προτείνει ρεαλιστικές λύσεις και προτίθεται να συγκρουστεί με τις συντεχνίες και τα εκάστοτε πολιτικά κατεστημένα, δεν διαφαίνεται η  χρονική περίοδος που θα ήταν πιο κατάλληλη. Και στην τελική, η αποσύνθεση ενός πολιτικού χώρου που υποτίθεται ότι κατακρίνει την ασυνεννοησία άλλων πολιτικών σχηματισμών, δεν τιμάει ούτε την Δημοκρατία, ούτε τον τρόπο σκέψης που θα θέλαμε να αποκτήσουμε σε κοινωνικό επίπεδο. Η εξάντληση της θεωρίας στην εσωτερική κατανάλωση, που πολλές φορές αγγίζει επίπεδα ελιτισμού και απομόνωσης από την πραγματική κοινωνία, ουδέποτε παρήγαγε ρεαλιστικές πολιτικές προτάσεις και φυσικά ουδέποτε προσέγγιζε την καθεαυτό κοινωνία.

Θα είναι τραγικό για πρώτη φορά φέτος, κάποιοι από εμάς που έχουμε σταθερή και ξεκάθαρη πολιτική αντίληψη των πραγμάτων, να βρεθούμε σε ανούσια διλήμματα όταν φτάσουμε μπροστά στην κάλπη, ενώ οι πολιτικές αξίες και αρχές μας είναι πιο έντονες και ξεκάθαρες από ποτέ.


11 σχόλια:

  1. Πολύ "καστανιδικό" μου φάνηκε το κείμενο (χωρίς παρεξήγηση). Δε θεωρώ όμως ότι μιλάμε για "απολιτίκ σαλάτες". Όλες οι δυνάμεις εκφράζουν σαφείς πολιτικές θέσεις: με το κεφάλαιο/δανειστές/(νεο)φιλελευθερισμό ή με το λαό/μισθωτούς/εργαζόμενους κλπ. Εκ των πραγμάτων δεν είναι δυνατόν να υποστηρίζεται ταυτόχρονα το μνημόνιο και ο λαός.

    Βέβαια, όπως έχω πολλάκις πει, είμαι κατά των διπολικών συνθημάτων (μνημόνιο/αντιμνημόνιο κλπ). Και συμφωνώ ότι είναι ανάγκη να δούμε κάποτε τις αλλαγές θέλουμε. Ωστόσο, τούτες οι αλλαγές θα έρθουν με πολλά γειτονικά διλήμματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το δίπολο Μνημόνιο - Αντιμνημόνιο είναι πραγματικό, ουσιαστικό και καλώς θα επικρατήσει στις εκλογές.

    Από εκεί και ύστερα, είναι ιστορική ευθύνη και υποχρέωση τα αντιμνημονιακά κόμματα να ενωθούν προεκλογικά και συνασπισμένα, να βγουν άνετα πρώτα και να κυβερνήσουν.
    Είναι ιστορική ανάγκη να βρουν τα ενωτικά τους σημεία - τις διαφορές μπορούν να τις ξεπερνούν δημοκρατικά, αποφασίζοντας είτε η κοινοβουλευτική πλειοψηφία, είτε η λαϊκή (με δημοψηφίσματα).
    Και όπως λένε, "Ανάγκα και Θεοί πείθονται".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μάλλον είναι αργά για νέα σχήματα με ελπίδες στις εκλογές. Ο μόνος πρακτικός τρόπος που μένει για να ενισχυθούν/επιβιώσουν οι εκσυγχρονιστικές τάσεις και να μπορούν αύριο να συνεργαστούν χωρίς κόμπλεξ σε κυβερνητικό επίπεδο.

    - στον χώρο της Κεντροαριστεράς είναι με την προσεκτική χρήση του σταυρού σε αξιόλογους υποψήφιους από Δημαρ-Πασοκ (αν υπάρχουν στον νομό σου) έτσι ώστε να μην σβήσουν σε αυτούς τους χώρους οι νορμάλ άνθρωποι, όσοι έχουν απομείνει. Και με προτεραιότητα της ψήφου στα άτομα όχι στο κόμμα.

    - στον αντίστοιχο χώρο της Κεντροδεξιάς φαίνεται ακατανόητο γιατί οι ΔΗΣΥ-Δράση/ΦΙΣ-ΔΞ δεν κατεβαίνουν μαζί σε έναν εκλογικό συνασπισμό μπας και περάσουν το 3% και έχουν μια ελπίδα να τους ακούσει κανένας εκτός facebook.

    Έτσι κι αλλιώς τα πράγματα είναι ρευστά και θα ξαναέχουμε εκλογές που θα ξαναανακατευτούν τα πράγματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Γράφεις: "Εάν δεν μπουν τώρα τα θεμέλια για έναν πολιτικό χώρο που έχει να προτείνει ρεαλιστικές λύσεις..."

    Σκέφτεσαι κάποια, οποιαδήποτε, ρεαλιστική λύση η οποία να μπορεί να τραβήξει έστω και μία ψήφο στην ρεαλιστική Ελλάδα, Ελληνάκι μου; Αν απαντήσεις "όχι", θα ανοίξει ο δρόμος για εκείνη την άλλη συζήτηση περί του γιατί, αν και πτηνό, η κότα δεν μπορεί να πετάξει...

    Πάντα συνυπογράφω και μοιράζομαι μαζί σου την δηλωμένη σου άποψη κατά της αποχής. Πιστεύω όμως, πραγματικά, ότι, στην τωρινή συγκυρία, η γενική αποχή είναι η μοναδική ρεαλιστική ψήφος. Υπάρχουν εξαιρέσεις σε κάθε κανόνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @ thinks

    Κατά τη γνώμη σου, τί θα προκύψει με αυξημένη αποχή;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Με αυξημένη αποχή δεν θα προκύψει τίποτα. Με γενική ή ολική αποχή θα κάναμε την σιγή που θα ακουγόταν γύρω από τον πλανήτη, ότι δεν θα συνεχίσουμε να ταΐζουμε τους πολιτικούς, ότι δεν μας ενδιαφέρει πλέον να είμαστε πιόνια του συστήματος ούτε μας ενδιαφέρει το σύστημα, και δεν θα παίξουμε άλλο. Θα ήταν ο τέλειος αιφνιδιασμός, και από την επομένη θα υπήρχε συμπαράσταση εκατομμυρίων από κάθε χώρα.

    "Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε που να τους κάνει να τρέμουν;"
    "Μια ημέρα προσευχής και περισυλλογής..."
    "Εννοείς Γενική Απεργία!"
    "Όχι. Εννοώ μια ημέρα προσευχής και περισυλλογής."
    "...θα βρέξουν τα εσώρουχά τους!"
    (από την ταινία Γκάντι. αλλά ο Γκάντι δεν ζει εδώ)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Για να υπάρξει πολιτική προσέγγιση στις κομματικές εκλογές της δημοκρατίας που έρχονται, πρέπει οι πολίτες που θα συμμετέχουν σ' αυτές να έχουν γνώση και γνώμη για την ζωή που ζουν, που θέλουν να ζήσουν ή που ζουν σαν φαντασίωση. Πρέπει κατά την γνώμη μου ο μέσος ταλαίπωρος πολίτης, να ξεπεράσει το σύνδρομο της φιλανθρωπίας και του φτωχού και ανήμπορου της διπλανής πόρτας που τεχνητά και υποκριτικά θέτουν ως πολιτικό στόχο και προοπτική οι Αυτιάδες της αριστερής “διανόησης” της επανάστασης του κώλου και του δεξιού μπουρδολογισμού και να προβάλλει απαιτητικά της δικές του απαιτήσεις για την βελτίωση της ανυπόφορης καθημερινότητά του. Γιατί αυτός ο ταλαίπωρος μέσος πολίτης είναι ο φορέας της πιθανής εξόδου από την κρίση και της ευαγγελιζόμενης ανάπτυξης. Να συζητήσουμε για τις καταναλωτικές μας συνήθειες και πόσο αυτές είναι συντελεστής της κρίσης, για την πολιτική των ανοιχτών συνόρων, την ελεύθερη διακίνηση των παραγομένων αγαθών από τις φάρμες των δούλων των “άλλων” χωρών και κυρίως από την στιγμή που η εργατική τάξη ζει στο αταξικό, φανταστικό “Μπέβερλι Χιλς” της τηλεόρασης, τι είναι η σύγχρονη αριστερά, τι πραγματεύεται και τι προσδοκά για την αυριανή μέρα. Αν είναι φιλανθρωπική οργάνωση για τον κάθε κατακαημένο από τον ΔΕΚΟτζή μέχρι τον λαθρομετανάστη, αν διεκδική ρόλο εκκλησίας με προφήτη και μαθητές “συν αυτόν”, κάποιο λάκκο έχει η φάβα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Κατά την γνώμη μου ο Μιχάλης Ρ., εκφράστηκε απόλυτα σωστά, ιδιαίτερα στο τέλος του σχολίου του. Με εκφράζει και εμένα, με την πρόσθεση (για μένα) ότι, όπως είπα ήδη, τα υπάρχοντα κόμματα και σύστημα δεν αποτελούν επιλογή για εκλογές δημοκρατίας -οπότε στην δική μου σκέψη, η πρότασή μου για ολική και γενική αποχή από το κουκλοθέατρο συνεπάγεται σαν επόμενο βήμα την έκφραση του Έλληνα πολίτη δια της υπέρβασης της σημερινής του πραγματικότητας όπως την αναλύει ο Μιχάλης Ρ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. εσύ ελληνάκι, που, όπως λες, δεν πασχίζεις να διατηρήσουν οι παραδοσιακοί πολιτικοί χώροι "την ίδια συντεχνιακή, πελατειακή, αναξιοκρατική και ψηφοθηρική σχέση με την κοινωνία", μπορείς να εξηγήσεις στους αναγνώστες σου γιατί ψήφισες ΠΑΣΟΚ στις προηγούμενες εκλογές;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. @ ερωτών

    Βαραβείο για το πιο άκυρο σχόλιο όλων των εποχών. Συγχαρητήρια! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Καλημέρα σας. Επειδή σαν πολίτης πήρα τις αποφάσεις μου για το πως θέλω να ζήσω και ποιός και τι μάλλον ανταποκρίνεται στις προσδοκίες μου, αποφάσισα να συμμετέχω στις εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ ψηφίζοντας τον Βαγγέλη Βενιζέλο.
    Εύχομαι ολόψυχα να μπορέσει να μεταφέρει την κρίση που σταυρώνει τον ελληνικό λαό σ' αυτούς που πρέπει και που έχουν το θράσος να “αγωνίζονται” για να συνεχίσουμε να πληρώνουμε όλοι οι άλλοι γι' αυτούς. Κατά τα άλλα “περί ορέξεως κολοκυθόπιτα”.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...