Intermission #21 (Amfissa edition)

Hint: Κάτοχος Nobel Φυσικής για τη μελέτη του πάνω στον εξωστρακισμό βλημάτων κατά την πρόσκρουσή τους με 15χρονους που παρουσιάζουν αποκλείνουσα συμπεριφορά σε αγώνες πόλο.

The Great Global Warming Swindle

Στις 19 Νοεμβρίου 2009, ένα επιστημονικό σκάνδαλο βγήκε στη δημοσιότητα. Συγκεκριμένα, χάκερς κατάφεραν και υπέκλεψαν πάνω από 1000 ηλεκτρονικά μηνύματα και 3000 έγγραφα, από τον server του Climate Research Unit (CRU) του University of East Anglia, που αφορούσαν έρευνες πάνω στην κλιματική αλλαγή. Στο CRU γίνονται μελέτες που αφορούν την κλιματική αλλαγή και κυρίως συσχετίζουν την άνοδο της θερμοκρασίας της Γης με την άνοδο των επιπέδων του διοξειδίου του άνθρακα, που με τη σειρά τους συσχετίζονται με την παγκόσμια ανθρώπινη δραστηριότητα.

Στα μηνύματα που διέρρευσαν στο διαδίκτυο, αποκαλύφθηκαν παραποιήσεις στοιχείων και μετρήσεων προκειμένου τα πειραματικά δεδομένα να «ταιριάξουν» με συμπεράσματα της θεωρίας της κλιματικής αλλαγής. Τα αποτελέσματα τέτοιων μελετών συνήθως αποστέλλονται στην Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC) του ΟΗΕ, η οποία με τη σειρά της αποφασίζει τη λήψη δράσεων για θέματα που αφορούν την κλιματική αλλαγή σε διακρατικό επίπεδο. Το μέγεθος του συγκεκριμένου σκανδάλου ήταν (και φυσικά παραμένει) τόσο μεγάλο, που σύντομα ονομάστηκε «Climategate», προς «τιμή» του Watergate.

Για κάποιο λόγο, το Climategate πέρασε στα ψιλά. Με εξαίρεση το διαδίκτυο, που φυσικά είναι θερμός αποδέκτης τέτοιων καταστάσεων, και ορισμένα δημοσιεύματα σε κάποιες εφημερίδες, σύντομα το σκάνδαλο πέρασε στις καλένδες. Η ιδέα ότι κάτι τόσο επιεικές στη συνείδησή μας, ενδεχομένως να είναι παραμύθι, φαίνεται πως δεν άφησε περιθώρια επέκτασης. Φυσικά, στην επιστημονική κοινότητα προκλήθηκε ένταση και φυσικά το γεγονός εξανάγκασε τον διευθυντή του CRU να παραιτηθεί, αλλά η κοινή γνώμη δεν ήταν διατεθειμένη να ακούσει πολλά περισσότερα.

Προσωπικά, δεν είμαι οπαδός θεωριών συνομωσίας, κυρίως αυτών που μιλάνε για το «σύστημα», «κάποια» συμφέροντα, το «κεφάλαιο», κλπ. Για την ακρίβεια, μάλλον τις απεχθάνομαι, δεδομένου ότι ήδη έχουν γίνει πολύ διαδεδομένες και αποβλακώνουν τον κόσμο ολοένα και περισσότερο. Από την άλλη όμως, ως άνθρωπος των θετικών επιστημών, δεν μπορώ να παραβλέπω στοιχεία ειδικά όταν αυτά παρουσιάζονται ολοκληρωμένα και από καταξιωμένους επιστήμονες κάποιου χώρου. Επίσης, η ιστορία μάς έχει διδάξει ότι σε γενικές γραμμές οι άνθρωποι είναι επιρρεπείς στην υιοθέτηση ιδεών που απλά είναι κοινά αποδεκτές, ακόμα και χωρίς προσωπική έρευνα. Και φυσικά, η ιστορία της επιστήμης είναι γεμάτη από συμβάντα όπου η πραγματική επιστήμη καταδιωκόταν από πολιτικά, θρησκευτικά και οικονομικά συστήματα που εσκεμμένα ή μη, επηρέαζαν επιστημονικές μελέτες προς κάποια κατεύθυνση.

Δεν υπάρχει λόγος να μπούμε σε περισσότερες λεπτομέρειες, αφού το βασικό περιεχόμενο αυτής της ανάρτησης, είναι το ντοκιμαντέρ με τίτλο «The Great Global Warming Swindle» το οποίο μπορείτε να βρείτε στο youtube εδώ (με ελληνικούς υπότιτλους). Είναι σε 9 μέρη, συνολικής διάρκειας περίπου 1 ώρας και 15 λεπτών, και όσοι έχετε το χρόνο και τη διάθεση, αξίζει πραγματικά να το δείτε.

Παρακάμπτοντας στον πιασάρικο τίτλο («Η μεγάλη απάτη για την υπερθέρμανση»), το ντοκιμαντέρ παραμένει σε καθαρά επιστημονικά πλαίσια, αλλά χρησιμοποιώντας απλή, καθημερινή γλώσσα και παρουσιάζοντας ορισμένα βασικά στοιχεία που αντιτίθενται στην θεωρία της κλιματικής αλλαγής λόγω της ανθρώπινης δραστηριότητας. Αυτό είναι και το λεπτό σημείο που πολύ πιθανόν να δημιουργεί παρεξηγήσεις. Το μήνυμα που προσπαθεί να περάσει δεν αφορά την μόλυνση του πλανήτη από την ανθρώπινη δραστηριότητα, αλλά καθαρά την υπόθεση της θεωρίας της κλιματικής αλλαγής σχετικά με την ανθρώπινη δραστηριότητα. Περισσότερα, επί της οθόνης...

Κλείσε και 'συ ένα δρόμο. Μπορείς!

Εξαγριωμένοι αγρότες κατέκλυσαν τις εθνικές οδούς της χώρας προκειμένου να την κόψουν σε περισσότερα κομμάτια από τα δύο που ήταν ήδη. Σύμφωνα με εκπρόσωπο των αγροτών, η οικονομική κρίση και οι επιταγές της Ε.Ε. έχουν μειώσει το αγροτικό εισόδημα και ο μέσος αγρότης αντιμετωπίζει πλέον ζήτημα επιβίωσης.

«Δεν πάει άλλο!» φωνάζει ο Κυρ-Στάθης από τα Τρίκαλα. «Τόσα χρόνια, κάθε Σάββατο είχα και ένα πεντοχίλιαρο να ασημώσω την ορχήστρα του Τάκη του Μπιρμπίτσουλα που είναι και το πρώτο κλαρίνο στον κάμπο. Σήμερα, άντε να σκάσω ένα χιλιάρικο, να κάνω το πολύ δυο-τρεις στροφές και μετά να κάτσω στο τραπέζι ντροπιασμένος».

«Πώς θα μιγαλώσουμ’ τα πιδιά μ’ς;», ωρύεται ο Κυρ-Στέλιος από τη Λάρισα. «Καθ’ Σάβατ’ είχα να δώσ’ κι δυο χιλιάδ’ς στου γιο’μ να παει να δει του Ρέμου στην Αθήν’. Τώρα κάθιτ’ σπίτ’ κι βλέπ’ Γιουρ’ Γκέλερ όλου του βράδ’. Πού θα βρει νύφ’ στου Γιουρ’ Γκέλερ’;»

Ο Γιώργος είναι ένας έφηβος και νέος αγρότης, που κατεβαίνει και αυτός στον αποκλεισμό των δρόμων για να στηρίξει τον πατέρα του. «Ο πατέρας, μου αγόρασε ένα 3-λιτρο HiLux Toyota για να κατεβαίνω τα Σαββατόβραδα στα σκυλάδικα της Θεσσαλονίκης», λέει αγανακτισμένα. «Με τις επιδοτήσεις, κατάφερα και του έβαλα φιμέ τζάμια, τετραπλή εξάτμιση, και dolby surround 6.1 ηχοσύστημα. Για φέτος ήθελα να του βάλω neon lights, αεροτομή, και ζάντες αλουμινίου, αλλά δεν βγαίνουμε οικονομικά. Με τί πρόσωπο θα σκάσω στις πίστες;».

Όμως και η καθημερινότητα έχει αλλάξει δραματικά για πολλούς αγρότες. «Τα τελευταία 20 χρόνια, χάρη στις επιδοτήσεις της Ε.Ε., όλη μέρα τα ξύναμε στο καφενείο και είχαμε τους Αλβανούς να κοιτάνε τα χωράφια», λέει ο Μπάμπης από τις Σέρρες. «Τώρα αναγκαζόμαστε να κατεβαίνουμε και εμείς για 3-4 ώρες την ημέρα στις καλλιέργειες!».


Εκπρόσωπος των αγροτών δήλωσε ότι η κατάσταση δεν πάει άλλο και γι’ αυτό το λόγο αποφάσισαν και διέταξαν τον άμεσο αποκλεισμό τόσο των κυρίως οδικών δικτύων της χώρας, όσο και των συνόρων με τις γειτονικές χώρας. Σε ερώτηση δημοσιογράφου σχετικά με τον αποκλεισμό των συνόρων και την επίδραση στην ελληνική οικονομία, ο ίδιος εκπρόσωπος δήλωσε ότι σε τέτοιες δύσκολες στιγμές η ελληνική οικονομία δεν αφορά τους αγρότες. «Να παν’ στου διάουλου όλοι τ’ς», όπως δήλωσε χαρακτηριστικά, ξύνοντας τον καβάλο του.

Από την πλευρά της κυβέρνησης, στελέχη των Υπουργείων Οικονομικών και Αγροτικής Ανάπτυξης, προσπαθούν να ηρεμίσουν τα πνεύματα, δηλώνοντας πως σε αυτές τις δύσκολες στιγμές της αγροτιάς, τα εκτός τόπου και χρόνου αιτήματα μερικών εκατοντάδων αγροτών συνδικαλιστών είναι πολύ σημαντικότερα από τις ελεύθερες μετακινήσεις μερικών εκατομμυρίων πολιτών και εμπορικών οχημάτων. Ως εκ τούτου η κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο, από το να αθροίζει τις ζημίες στην εθνική οικονομία και να στέλνει καθημερινά σοκολάτες και λουλούδια στους αγροτικούς συλλόγους, μπας και τους τουμπάρει.

Το επαναστατικό παράδειγμα των αγροτών, φαίνεται πως έχει εμπνεύσει και άλλους αδικημένους πολίτες της χώρας. Ήδη ο Μάκης από το Αιγάλεω έχει παρκάρει κάθετα το αυτοκίνητό του στη Θηβών και την έχει κλείσει, επειδή η Σούλα τον παράτησε. Οι ευγενικές συνομιλίες με την Τροχαία ήταν άκαρπες, και ως εκ τούτου, το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, κάνει έκκληση στη Σούλα να μην είναι τόσο σκληρή και να επιστρέψει στο Μάκη, ώστε να ανοίξει και πάλι η Θηβών.

Το ΚΚΕ καθώς και ο ΣΥΡΙΖΑ τάχθηκαν από την πρώτη μέρα στο πλευρό των αγροτών και του Μάκη, ενώ ενθάρρυναν και άλλους κλάδους ή πολίτες να κατέβουν στους δρόμους, για ότι τους αδικεί, προκειμένου να δημιουργηθούν ακόμα περισσότεροι αποκλεισμοί, και το κακό Κεφάλαιο να πεθάνει μια για πάντα.

24 ώρες χωρίς εμάς - 1η Μαρτίου 2010

Αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία με μικρές αλλαγές από το σχετικό blog.

Μετά και τις τελευταίες εξελίξεις στην Καλαβρία αλλά και τις ακροδεξιές κραυγές ξενοφοβίας στην Ελλάδα για την ιθαγένεια στα παιδιά των μεταναστών, το 24ωρο μη συμμετοχής των μεταναστών στα κοινά και αποχής από την εργασία που οργανώνει για την 1η Μαρτίου το κίνημα PrimoMarzo2010, το οποίο εμπνεύστηκε από αντίστοιχη γαλλική πρωτοβουλία: 24h sans nous - 24 ώρες χωρίς εμάς, καθίσταται επίκαιρο και για την Ελλάδα.

Οι κινήσεις πολιτών, που οργανώνονται μέσω διαδικτύου αλλά και σε τοπικό επίπεδο μέσω επιτροπών, στόχο έχουν να βγάλουν στους δρόμους εκατομμύρια μετανάστες αλλά και πολίτες Γαλλίας και Ιταλίας, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων, «οι οποίοι έχουν επίγνωση της προσφοράς των μεταναστών» στη λειτουργία της κοινωνίας και της οικονομίας των χωρών που έγιναν η δεύτερη πατρίδα τους. Κατι παρόμοιο πρέπει να συμβεί και στην Ελλάδα. Ειρηνικά , δημοκρατικά και δυναμικά. Η γαλλική κίνηση ήταν αυτή που επέλεξε την 1η Μαρτίου γιατί τότε, το 2005, τέθηκε σε ισχύ ο λεγόμενος «κώδικας εισόδου και παραμονής των ξένων και του δικαιώματος ασύλου».

Η άδεια μετανάστευσης δίνεται βάσει οικονομικών κριτηρίων. Για αυτό το λόγο, είναι η καλύτερη αφορμή για μια ημέρα χωρίς μετανάστες, όπως αναφέρουν και οι Γάλλοι της 24h sans nous. Όπως αυτοί, κι εμείς απευθύνουμε έκκληση για συμμετοχή στην αποχή από κάθε οικονομική δραστηριότητα, ώστε να αποδείξουμε ότι εις έκαστος των μεταναστών συμβάλλει στη συλλογική ευημερία το ίδιο όπως και οι μη μετανάστες. Ανάλογη είναι και η θέση της PrimoMarzo2010, η οποία καλεί κάθε πολίτη που αρνείται τον ρατσισμό και τις διακρίσεις να συμμετάσχει και να φορά από τώρα κίτρινο βραχιολάκι (κίτρινο, ως χρώμα που δεν συνδέεται με πολιτικά κόμματα και θεωρείται χρώμα της αλλαγής).

100 ημέρες ατολμίας

Το ορόσημο των 100 ημερών που το ίδιο το ΠΑΣΟΚ είχε θέσει προεκλογικά, λειτούργησε ανάμεικτα τελικά. Από τη μία δημιούργησε ένα τεχνητό χρονικό περιθώριο δράσης που λειτούργησε ως πίεση για τη λήψη αποφάσεων, από την άλλη δημιούργησε και μία ψευδή υπεραισιοδοξία στην κοινωνία για τις αλλαγές που θα μπορούσαν να γίνουν.

Αυτές τις μέρες γίνονται διάφοροι απολογισμοί για τα 100ήμερα της νέας κυβέρνησης. Στη γενικότερη σύγχυση που επικρατεί σχετικά με επικείμενες κυβερνητικές αποφάσεις, σχέδια, νόμους και τα έως τώρα πεπραγμένα, αλλά και λόγω των αγαπημένων σπορ της νοοτροπίας μας, ήτοι της γκρίνιας, της ισοπέδωσης και της πόλωσης, φαίνεται πως χάνουμε την ευρύτερη αίσθηση. Και όπως κάθε αίσθηση, έτσι και αυτή περιέχει τα θετικά και τα αρνητικά της.

Ένας καλός κανόνας για να μπορούμε να διαχωρίζουμε αυτή την ευρύτερη αίσθηση από τα αποσπασματικά πεπραγμένα μίας κυβέρνησης είναι να σκεφτόμαστε την ιστορία του μέλλοντος. Πώς θα αναφέρεται η Ελλάδα στις αρχές του 21ου αιώνα από την Ιστορία; Για παράδειγμα τι είναι πιο πιθανό να αναγράφεται; Η αύξηση των τελών κυκλοφορίας των ΙΧ, ή η εισαγωγή του δικαιώματος ψήφου στους μετανάστες; Η καθυστέρηση στην πρόσληψη των γενικών γραμματέων ή η αναβάθμιση της αξιοκρατίας και του ρόλου του ΑΣΕΠ;

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, τα θετικά στοιχεία των πρώτων 100 ημερών μπορούν να εστιαστούν στη θέληση για θετικές αλλαγές σε θέματα που λιμνάζουν πολλά χρόνια τώρα και ουδείς τολμούσε να αγγίξει, ακόμα και όταν το ΠΑΣΟΚ ήταν στην εξουσία παλιότερα. Το γεγονός ότι πλέον ακούγονται από επίσημα κυβερνητικά πρόσωπα προτάσεις-ταμπού για την ελληνική κοινωνία, όπως η νομιμοποίηση μεταναστών, η φορολόγηση της εκκλησίας, η εξυγίανση του αστυνομικού σώματος, η βελτιστοποίηση του διοικητικού χάρτη κλπ, όσο κλισέ και να ακούγονται, δεν παύουν να έχουν «επίσημη» υπόσταση. Και αυτό για μία συντηρητική κοινωνία σαν την ελληνική είναι θετική εξέλιξη. Εξαγγελίες που δείχνουν έναν πιο ώριμο πολιτικό τρόπο σκέψης, αρκούν για να υποδείξουν μία θετικότερη πορεία στην πολιτική ζωή της χώρας, ακόμα και αν τελικά δεν υλοποιηθούν όλες. Καλό είναι, άλλωστε να διατηρούμε πάντα ένα ρεαλισμό όσον αφορά την ετοιμότητα της ελληνικής κοινωνίας για αλλαγές σε τόσους πολλούς κλάδους.

Τα αρνητικά στοιχεία συνοψίζονται κυρίως σε δύο: Την ατολμία και τη σύγχυση. Μάλιστα, όσον αφορά τη σύγχυση, ενδεχομένως η βασική αιτία να είναι η ατολμία. Είναι κρίμα, αλλά και πολιτικά άκομψο, μία τόσο μεγάλη δυναμική, από νέους ανοιχτόμυαλους και μορφωμένους πολιτικούς, που μάλιστα στηρίζονται από μία πρόσφατη μεγάλη εκλογική νίκη, να επιβραδύνεται λόγω ατολμίας. Αυτό που παρατηρείται μέχρι στιγμής είναι το εξής. Κυβερνητικά στελέχη ξεκινάνε θέματα στο βήμα ανοιχτής διαβούλευσης, ή αφήνουν επίτηδες να διαρρεύσουν διάφορες ιδέες, προκειμένου να «ψηλαφίσουν» την κοινή γνώμη και να καταγράψουν αντιδράσεις. Φυσικά κάτι τέτοιο καλό είναι και πρέπει να συμβαίνει, ώστε να μην χάνεται εντελώς η επαφή με την υπόλοιπη κοινωνία, αλλά όταν συμβαίνει κατά κόρον και μάλιστα για σημαντικά θέματα που χρήζουν άμεσης και τάχιστης λήψης αποφάσεων, τότε ορθώς υποτιμάται και η ικανότητα της κυβέρνησης. Ταυτόχρονα δημιουργούν περισσότερη σύγχυση στις αρχικές προτάσεις που με τη σειρά τους δημιουργούν συνθήκες κακοδιαχείρισης.

Αυτό που παραδέχονται όλοι είναι ότι στην Ελλάδα χρειάζεται πολιτική συγκρούσεων με πολλούς κλάδους και μέρη της κοινωνίας, προκειμένου να ξεκολλήσουμε από αρνητικές καταστάσεις. Εάν δεν υπάρξουν οι εν λόγω συγκρούσεις τώρα που υπάρχει και η σχετική κοινωνική και πολιτική δυναμική, δεν πρόκειται να υπάρξουν ποτέ. Και τελικά η αξιοπιστία του ΠΑΣΟΚ, θα κριθεί σε αυτό ακριβώς. Στο κατά πόσο δηλαδή είχε την ικανότητα και την τόλμη να συγκρουστεί, προκειμένου να επιφέρει θετικές αλλαγές στη χώρα.

Από εκεί και πέρα, καλό είναι να έχουμε υπόψη ότι στον σχεδιασμό κινήσεων και στην τελική λήψη αποφάσεων ισχύει ο κανόνας του ξυλοκόπου και του δέντρου: Αν έχεις 1 ώρα για να κόψεις ένα δέντρο, καλύτερα για 55 λεπτά να σχεδιάζεις πως θα κοπεί με την καλύτερη κοψιά και σε 5 λεπτά να το κόψεις με δύο τσεκουριές ακριβείας, παρά επί μία ώρα να κοπανάς το δέντρο με το τσεκούρι όπως όπως ελπίζοντας πως κάποια στιγμή, με κάποιον τρόπο το δέντρο θα πέσει. Εάν το σκεπτικό της κυβέρνησης είναι παρόμοιο, τότε τα σημάδια είναι θετικά. Εάν το σκεπτικό είναι το ροκάνισμα του χρόνου ψηλαφίζοντας την κοινή γνώμη και εσωκομματικά μικροσυμφέροντα, τότε σύντομα η ανικανότητα αυτή θα αναδειχτεί και θα οδηγήσει τη διαχείριση της χώρας σε ακόμα βαθύτερη κρίση.

Το αυγό του φιδιού εκκολάπτεται από κότες

«Ο λαός ξεχνάει εύκολα». Ένα κλισέ που θα μπορούσε να συνοδεύεται και με το «ο λαός αποβλακώνεται εύκολα».

Τα σημάδια των καιρών δεν ξεπετιούνται από το πουθενά, γι’ αυτό ίσως και η ακριβέστερη διατύπωση θα ήταν «καμπύλες των καιρών». Στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, αλλά και καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80, οι έννοιες «φασισμός», «ακροδεξιά», «ρατσισμός» και άλλα τέτοια παρεμφερή, σπανίως χρησιμοποιούνταν στην καθημερινότητα της ελληνικής κοινωνίας. Όχι ότι δεν υπήρχαν, αλλά η εικόνα ενός ακροδεξιού, συνήθως φάνταζε σαν έναν κακιασμένο παππού, ψηφοφόρο της ΕΠΕΝ με γυαλιά ηλίου που έχει το πορτρέτο του βασιλιά πάνω από το κρεβάτι του, που γκρινιάζει όλη την ώρα και κανείς δεν του δίνει σημασία.

Με το πέρασμα του χρόνου όμως, αυτή η γραφική φιγούρα, άρχισε να μεταλλάσσεται. Σιγά σιγά, άρχισε να μειώνει την μέση ηλικία της, επεκτάθηκε στα ΜΜΕ, τη μικρομεσαία τάξη, στην νεολαία και τα σχολεία, και σύντομα έμελε να κατακλύσει όλο το εύρος της ελληνικής κοινωνίας, διεισδύοντας μάλιστα και μέσα στον ίδιο τον κρατικό μηχανισμό.

Το πρώτο μεταπολεμικό μεταναστευτικό ρεύμα αλλοδαπών προς την Ελλάδα, κυρίως Αλβανών υπηκόων και Βορειο-ηπειρωτών ξεκινάει στις αρχές της δεκαετίας του ’90 και απορροφάται άμεσα από τις ανάγκες της οικονομίας για φτηνό εργατικό δυναμικό, κυρίως στον κατασκευαστικό κλάδο. Αν και αρχικά αδιάφορη, η ελληνική κοινωνία είχε ξεκινήσει ήδη την άνοδο της καχυποψίας της. Την ίδια περίοδο, ιδρύεται και το Κράτος το Σκοπίων, το οποίο φυσικά ως νέο κράτος και αναζητώντας μία ιστορική συνέχεια και εθνική ενότητα, καταφεύγει στην ιστορική κληρονομιά της Μακεδονίας. Οι επίσημες ελληνικές αντιδράσεις, τροφοδοτούν μία σειρά από υπερπατριωτικά και εθνικιστικά αισθήματα τα οποία εκμεταλλεύονται δεόντως τα ακροδεξιά στοιχεία της εποχής, προκειμένου να διεισδύσουν κυρίως στο μεσαίο χώρο.

Τα χρόνια περνάνε, η οικονομία και το βιοτικό επίπεδο βελτιώνονται συνεχώς, και ήδη οι πρώτες γενιές μεταναστών έχουν ενσωματωθεί στην κοινωνία, κυρίως ως η κοινωνική τάξη του χαϊμαλιού. Η συνύπαρξη αυτή, δίνει ακόμα περισσότερα ερεθίσματα και πατήματα σε ακροδεξιά στοιχεία να ξεκινήσουν την προπαγάνδα και την λαϊκίστικη προσέγγισή τους στο θέμα των μεταναστών, με αποτέλεσμα οι ιδέες τους να διεισδύουν ακόμα βαθύτερα στην ελληνική κοινωνία. Εκμεταλλευόμενοι τα μεγέθη της ανεργίας, που αν και πτωτικά συνέχιζαν να απασχολούν τον μέσο Έλληνα, καθώς και την άνοδο της δεξιάς στην υπόλοιπη Ευρώπη, η ελληνική ακροδεξιά προπαγάνδα αναμασούσε το γνωστό κλισέ «ένας ξένος εργάτης = ένας Έλληνας άνεργος».

Και επειδή, όπου υπάρχει αναμπουμπούλα, τρέχουν και οι κάμερες από πίσω, τα ΜΜΕ, κυρίως τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια, ξεκινάνε σιγά σιγά να προβάλλουν θέματα που «φοβίζουν» τον μέσο νοικοκυραίο. Σύντομα, η λέξη «αλλοδαπός» θα αναφέρεται όλο και πιο συχνά, κυρίως σε αστυνομικά ρεπορτάζ ή εγκληματικές πράξεις. Την ίδια περίοδο, ξεκινάνε και τα πρώτα κρούσματα όπου φρενιασμένοι γονείς αντιδρούν στα παιδιά μεταναστών που παίρνουν καλύτερους βαθμούς από τα δικά τους βλαστάρια, και δημιουργούν θέμα όσον αφορά τους σημαιοφόρους στις παρελάσεις.

Στο τέλος της δεκαετίας, και μετά από αλλεπάλληλα κρούσματα εθνικισμού και ρατσισμού, φαίνεται πως ο ακροδεξιός χώρος ήταν πλέον και πάλι στο παιχνίδι. Το μόνο που έλειπε, ήταν κάποια επίσημη εκπροσώπηση. Τη «λύση» ήρθε και έδωσε ο Γιώργος Καρατζαφέρης όπου το Σεπτέμβριο του 2000, ιδρύει τον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό, προκειμένου να συσπειρώσει όλα αυτά τα ακραία μεμονωμένα στοιχεία.

Φυσικά, η ίδρυση του ΛΑΟΣ δεν είναι το εναρκτήριο ερέθισμα για την επάνοδο της ακροδεξιάς στην Ελλάδα. Σίγουρα όμως αποτέλεσε μία κοινή βάση συσπείρωσης πολλών ακροδεξιών στοιχείων τα οποία σύντομα έμελλαν να ξεχυθούν και στην υπόλοιπη κοινωνία φορώντας «δημοκρατικές» μάσκες. Διότι, ο χρυσαυγίτης που θεωρείται ακραίο στοιχείο, είναι εύκολο να υποτιμηθεί στα μάτια του μέσου Έλληνα. Όμως ένας κουστουμαρισμένος βουλευτής, ακόμα και αν ασπάζεται τις ιδέες της Χρυσής Αυγής, βγάζει άλλη εικόνα… πιο «πολιτισμένη».

Την τελευταία δεκαετία, οι «κουστουμαρισμένοι» ακροδεξιοί κατάφεραν να πάρουν πολλούς πόντους. Με εισαγόμενες θεωρίες συνομωσίας, συνεχή φτηνό λαϊκισμό και ακατάπαυστη μπουρδολογία, έγιναν ιδιαίτερα αρεστοί στα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα και σε αγράμματους ανθρώπους. Η συνεχιζόμενη απλούστευση καταστάσεων και η παραχάραξη της ιστορίας, καθιερώθηκε ως μία πάγια τακτική, προκειμένου να πλησιάσουν ανθρώπους που ήταν έτοιμοι να δεχτούν οποιαδήποτε μασημένη τροφή. Μία τακτική που ενισχύθηκε ακόμα περισσότερο, λόγω της πολιτικής κατρακύλας του τόπου τα τελευταία χρόνια.

Μέσα στην τελευταία δεκαετία, μαρτυρήσαμε τους «αγανακτισμένους» γονείς των παρελάσεων, τους χρυσαυγίτες ανάμεσα στις διμοιρίες των ΜΑΤ, την συνεχή άνοδο του ΛΑΟΣ, βιαιοπραγίες εναντίον μεταναστών, το διεθνές ρεζίλι του αποκλεισμού της παιδικής χαράς του Αγ. Παντελεήμονα, τους αγανακτισμένους «πολίτες» της Πάτρας να ζητούν «καθαρισμό» των δρόμων, επιθέσεις σε στέκια μεταναστών με χειροβομβίδες, συνεχιζόμενες κακοποιήσεις μεταναστών από όργανα της τάξης, τραμπουκισμούς και διακοπές σε παρουσιάσεις βιβλίων και διαλέξεις, ακραίες αντιδράσεις στην αλλαγή σχολικών βιβλίων Ιστορίας, την παραποίηση και συκοφάντηση της μελέτης της κ. Δραγώνα με ανόητους και λαϊκίστικους ισχυρισμούς, και το πιο πρόσφατο, την απαίτηση δημοψηφίσματος για τα δικαιώματα των μεταναστών 2ης γενιάς.

Η άνοδος της ακροδεξιάς, δεν είναι απαραίτητο να συνοδεύεται από ποσοστιαία άνοδο κάποιου ακροδεξιού κόμματος, όπως το ΛΑΟΣ. Αν μία κοινωνία έχει τάση προς ακροδεξιές αντιλήψεις, τότε αυτό φαίνεται από τις ανοχές που δείχνει απέναντι σε ακραίες θέσεις και άτομα. Και λέγοντας «κοινωνία» δεν εννοώ μόνο τους πολίτες. Αναφέρομαι και στο ίδιο το Κράτος. Δεν είναι δυνατόν, για παράδειγμα, μετά από τη συκοφάντηση και τις ψευδοκατηγορίες που δέχτηκε η κ. Δραγώνα, η Πολιτεία να μένει αμέτοχη. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για στέλεχος της ίδιας κυβέρνησης.

Δεν είναι δυνατόν σε ένα τηλεοπτικό πάνελ να φιλοξενούνται σπουδαίοι ακαδημαϊκοί ή επιστήμονες μαζί με αγράμματα στελέχη ή βουλευτές του ΛΑΟΣ και η συζήτηση να γίνεται επί ίσοις όροις. Διότι, ναι μεν όλοι έχουν δικαίωμα και ελευθερία στο λόγο, αλλά το αν μία συζήτηση μπορεί να τηρηθεί σε σοβαρά επίπεδα ή όχι, εξαρτάται από τη νοημοσύνη ολόκληρου του πάνελ. Θα μπορούσε κανείς, για παράδειγμα, να διανοηθεί μία συζήτηση μεταξύ του κ. Λιακόπουλου και του Δρ. Νανόπουλου σχετικά με το σύμπαν; Και ακόμα και αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, ποιο θα ήταν το τελικό αποτέλεσμα;

Έχουμε συνηθίσει (καλώς κατά μία άποψη) να δείχνουμε ανοχή στα πάντα, ακόμα και τους εχθρούς της ανοχής μας. Όμως ο τρόπος που εφαρμόζεται η συγκεκριμένη ανοχή, είναι ένα πολύ σημαντικό αλλά και λεπτό στοιχείο. Διότι η διατήρηση της πραγματικής δημοκρατίας είναι μία λεπτή ισορροπία μεταξύ της ελευθερίας και της κατάχρησης της ελευθερίας από τον καθένα μας. Όσο δίνεται βήμα λόγου σε ανθρώπους που καταπολεμούν τους θεσμούς της δημοκρατίας, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη γνώση και τις επιστήμες και αυτό το βήμα αντιμετωπίζεται με σοβαρότητα και προσοχή, τότε αργά ή γρήγορα, η αμάθεια, και οι αντιδημοκρατικές ιδέες που πρεσβεύονται από αυτούς τους ανθρώπους, θα αποκτήσουν μεγαλύτερη ισχύ και επιρροή.

Δεν μπορείς να κοιτάς απαξιωτικά και να σνομπάρεις τον αγράμματο ακροδεξιό. Διότι μόλις αποκτήσει λίγη περισσότερη δύναμη, αυτός θα σου πάρει το κεφάλι με συνοπτικές διαδικασίες. Και όποιος βλέπει μία δόση υπερβολής σε αυτό, αρκεί να διαβάσει λίγη ιστορία για την Ευρώπη της περιόδου 1930 – 1939˙ τότε που η απαξίωση και η υποτίμηση του φασισμού γινόταν σε διακρατικό επίπεδο.

Οφείλουμε ως κοινωνία, ως δημοκρατικό Κράτος και ως ελεύθερα σκεπτόμενοι άνθρωποι να αντιδρούμε δυναμικά σε φαινόμενα που διακυβεύουν τόσο το δημοκρατικό πολίτευμα όσο και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Δύο στοιχεία που έχουν κερδηθεί με πολύ κόπο και αγώνα. Οφείλουμε να είμαστε πιο σκληροί και πιο ανένδοτοι στην ακατάπαυστη συνομωσιολογία, κινδυνολογία, μπουρδολογία και αμορφωσιά που με τη σειρά τους οδηγούν στον ρατσισμό και το φασισμό. Όχι μόνο εμείς, αλλά και το Κράτος επισήμως. Οφείλουμε να μην καθόμαστε σαν κότες στα αυγά μας και απλά να γελάμε μεταξύ μας για τα ακροδεξιά παραληρήματα που συνεχώς πληθαίνουν τριγύρω μας. Πρέπει να υποβαθμίσουμε συλλογικά και θεσμικά ιδέες και ανθρώπους που όχι μόνο αντιτίθενται στα δημοκρατικά κεκτημένα, αλλά χρησιμοποιούν και μεσαιωνικά σκεπτικά.

Στην τελική, είναι καιρός οι προοδευτικοί και διανοούμενοι άνθρωποι αυτού του τόπου να προστατέψουν την πατρίδα που βάλλεται από τους δήθεν «πατριώτες». Εάν η σημερινή κυβέρνηση θέλει να επιδείξει την πραγματική της αποφασιστικότητα για κοινωνική ευημερία και ανάπτυξη, οφείλει να αντιπαρατεθεί σφοδρά με τα οπισθοδρομικά και αντι-δημοκρατικά στοιχεία που πλέον διαβάλλουν σημαντικές θετικές προσπάθειες. Όσο αδιαφορεί ή ζυγιάζει το «λαϊκό» πολιτικό κόστος, τόσο το αυγό εκκολάπτεται.

Πανέτοιμος ο κρατικός μηχανισμός για τον εορτασμό των θεοφανίων

Σύμφωνα με απόφαση του πρόσφατου υπουργικού συμβουλίου, έκτακτες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις θα ισχύσουν αύριο, Τετάρτη, ανήμερα των Θεοφανίων σε Αθήνα και Πειραιά. Στην τελετή Αγιασμού των Υδάτων που θα πραγματοποιηθεί στις 11:00 στο λιμάνι του Πειραιά θα βρεθεί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, καθώς και εκπρόσωποι της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας της χώρας, προκειμένου να ανανεώσουν τους όρκους αιώνιας αγάπης και δεσμών μεταξύ εκκλησίας και πολιτείας.

Για την οργάνωση και διεξαγωγή της τελετής από το Πολεμικό Ναυτικό θα διατεθούν τα ναρκαλιευτικά «ΚΙΧΛΗ», «ΑΥΡΑ» και «ΠΛΕΙΑΣ». Επιπλέον, στο πλαίσιο του εορτασμού των Θεοφανίων, η πυραυλάκατος «ΡΟΥΣΣΕΝ» θα καταπλεύσει στην Ερμούπολη της Σύρου. Ταυτόχρονα θα αποτραβηχτούν προσωρινά από τα σύνορα τα 12ο, 132ο, 34ο, 23ο, 63ο, 75ο, 74ο, και 2ο τάγματα πεζικού προκειμένου να παραστούν σε διάφορα αγήματα ανά την επικράτεια, ενώ ο εναέριος στόλος των 111, 112, 115, και 121 Πτερύγων Μάχης θα πραγματοποιήσει εντυπωσιακούς ελιγμούς με βουτιές στα αγιασμένα ύδατα.

Προκειμένου να τελεστεί απερίσκεπτα το σχετικό βουντού, πολλοί δρόμοι θα κλείσουν σε σημεία στον Πειραιά και την Αθήνα, ενώ το παρκάρισμα θα απαγορεύεται για κάποιες ώρες προκειμένου οι κοιλιές των ιερέων να μην συναντήσουν εμπόδια και στριμωχτούν κατά την πορεία τους προς το λιμάνι μαζί με το υπόλοιπο ποίμνιο.

Επίσης, θα διακοπεί η κυκλοφορία των οχημάτων και των συρμών του Τραμ για τον αναγκαίο χρόνο διέλευσης της πομπής από τον Ιερό Ναό Αγίας Φωτεινής Ιλισσού στο Κολυμβητήριο του Εθνικού Συλλόγου και επιστροφή της στον Ιερό Ναό. Για τον ίδιο λόγο θα διακοπούν και οι κινήσεις των αεροσκαφών στο Διεθνές αεροδρόμιο Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος», ώστε η πομπή από τον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Κορωπίου να μπορέσει να διασχίσει τους διαδρόμους του αεροδρομίου για να κατευθυνθεί προς Πόρτο Ράφτη και πίσω. Παρόμοιες διακοπές θα σημειωθούν στον ΗΣΑΠ, λόγω της πομπής από τον Ι.Ν. Αγ. Ελευθέριου προς τον Άλιμο, και την εθνική οδό Αθηνών – Λαμίας λόγω της πομπής από τον Ι.Ν. Αγ. Παντελεήμονα Θηβών προς την Υλίκη.

Προκειμένου να μην υπάρξουν απουσίες στο παιχνίδι «πιάσε το σταυρό», έχουν προσληφθεί περίπου 1000 κασκαντέρ, οι οποίοι θα συμπληρώσουν τις εκατοντάδες φανατισμένων χριστιανών που θα πλακωθούν για το ποιος θα φέρει το σταυρό πίσω στον παπά. Σύμφωνα με ανακοίνωση της Εκκλησίας της Ελλάδος, το φετινό έπαθλο για όσους πιάσουν το σταυρό, θα είναι 10 χρόνια παραμονής στον παράδεισο για αυτούς και τις οικογένειές τους, all inclusive, ανεξαρτήτως της μεταθανάτιας κατάστασή τους*.

* Για την εξασφάλιση δικαιώματος συμμετοχής στη βουτιά, οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να καταβάλλουν το ποσό των 10 ευρώ για αυτούς και κάθε άτομο της οικογένειάς τους ξεχωριστά.
Συμμετοχές που δεν έχουν δηλωθεί, ακυρώνονται αυτομάτως από την επερχόμενη Ιερά Σύνοδο, ενώ κινδυνεύουν με άμεση απέλαση στην κόλαση.
Η Εκκλησία της Ελλάδος διατηρεί το δικαίωμα αλλαγής των όρων συμμετοχής και των σχετικών επάθλων.
Η Εκκλησία της Ελλάδος διατηρεί το δικαίωμα να αρνηθεί τη συμμετοχή σε αλλόθρησκους, αλλοδαπούς, ομοφυλόφιλους, άθεους και ψηφοφόρους του ΚΚΕ.
Η συμμετοχή γυναικών στην τελετή απαγορεύεται ρητά. Όποια γυναίκα επιθυμεί να μετέχει στο παιχνίδι «πιάσε το σταυρό», οφείλει να υποχρεώσει τον σύζυγό της να μετέχει αντ’ αυτής. Σε κάθε περίπτωση, η σχετική εκπροσώπηση θα πρέπει να δηλωθεί τουλάχιστον μία ημέρα πριν κατά την καθιερωμένη εξομολόγηση στον παπά της ενορίας.

Η Εκκλησία της Ελλάδος και το Ελληνικό Κράτος σας εύχονται χαρούμενα Θεοφάνια, καλά κρασά και κουρκουμπίνια κάστανα.