Intermission #22 (Ανθρώπινα Δικαιώματα edition)

Η Οικουμενική διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ΟΗΕ έχει επικυρωθεί από το Ελληνικό Κράτος, καθώς και:

• Το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, - Ν. 2462/1997 (ΦΕΚ Α/25/1997).

• Το Διεθνές Σύμφωνο για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά/Μορφωτικά Δικαιώματα - Ν.1532/1985 (ΦΕΚ Α/25/1985).

• Η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τις θεμελιώδεις ελευθερίες (ΕΣΔΑ) [European Convention on Human Rights (ECHR)] του Συμβουλίου της Ευρώπης, στην οποία βασίζεεται το Ευρωπαϊκό δικαστήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα - Ελλ. Ν.Δ. 53/1974 (ΦΕΚ Α/256/1974).

• Η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για την Εξάλειψη όλων των Μορφών διακρίσεως κατά των Γυναικών - Ν.1342/1983 (ΦΕΚ Α/39/1983), και Προαιρετικό Πρωτόκολλο (Νέα Υόρκη, 6/10/1999) N.2952/2001 (ΦΕΚ Α/248/2001).

• Η Διεθνής Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, Ηνωμένων Εθνών, Ν. 2101/92 στις 2 Δεκεμβρίου του 1992. (ΦΕΚ 92/2.12.92)

• Η Ευρωπαική σύμβαση για την άσκηση των δικαιωμάτων των παιδιών, 1996, κυρώθηκε με το ν. 2502/1997.

Fasistopithecus Hellenaris

Σοκ έχει προκαλέσει στην επιστημονική κοινότητα, και ιδιαίτερα σε παλαιοντολόγους και ανθρωπολόγους, η επανεμφάνιση ενός είδους που εθεωρείτο εξαφανισμένο πολλά εκατομμύρια χρόνια. Ο λόγος για τον Fasistopithecus Hellenaris ο οποίος εικάζεται πως έζησε την ίδια περίοδο με τον Australopithecus Robustus, και αποτελεί έναν μακρινό ξάδελφο του είδους μας. Το συγκεκριμένο γεγονός, έστρεψε όλα τα βλέμματα των παλαιοντολόγων στη χώρα μας, αφού το είδος επανεμφανίστηκε στον ελλαδικό χώρο, και για πρώτη φορά έχουμε τη δυνατότητα να παρατηρήσουμε αυτό το περίεργο πλάσμα, από κοντά, μέσα στο σύγχρονο περιβάλλον!

Το ελληνάκι, σε πρώτη παγκόσμια αποκλειστικότητα, έχει την τιμή να σας παρουσιάσει τα πρώτα αποτελέσματα διεξοδικών επιστημονικών ερευνών, που πραγματοποιήθηκαν τις τελευταίες μέρες στη χώρα μας.

1. Ανατομικά Χαρακτηριστικά

Εκ πρώτης όψεως, ο Fasistopithecus Hellenaris δε διαφέρει ιδιαίτερα με τον Homo Sapiens, γεγονός που συγχύζει την επιστημονική κοινότητα, δεδομένου ότι την εποχή που το συγκεκριμένο είδος έζησε στον πλανήτη, η ανθρώπινη μορφολογία έμοιαζε περισσότερο με αυτή του πιθήκου.


Το γεγονός αυτό προκαλεί μεγαλύτερη σύγχυση, δεδομένου ο όγκος του εγκεφάλου, αρχικά φαινόταν παρόμοιος με αυτόν του Homo Sapiens, δηλαδή περίπου στα 1550 κ.εκ. Τελικά όμως, μετά από ενδελεχή έρευνα, διαπιστώθηκε ότι στην πραγματικότητα ο Fasistopithecus Hellenaris, ενώ εξωτερικά έχει παρόμοια κρανιακά χαρακτηριστικά, στην ουσία, μόνον τα 350 κ.εκ. εντός του κρανίου καταλαμβάνονται από τον εγκέφαλο, ενώ τα υπόλοιπα 1200 κ.εκ. χρησιμοποιούνται για την αποθήκευση αέρα προκειμένου να αποφεύγεται η υπερθέρμανση των νευρώνων κατά την εκτέλεση πολύπλοκων εγκεφαλικών λειτουργιών, όπως το βάδισμα, η αναπνοή, η ούρηση, κλπ.

2. Κοινωνικά Χαρακτηριστικά

Ο Fasistopithecus Hellenaris συναντάται κυρίως σε αγέλες. Οι μετακινήσεις στο περιβάλλον του, δεν ακολουθούν κάποια συγκεκριμένη ανάγκη ή κάποιο μοτίβο, καθώς αδυνατούν να επικοινωνήσουν τις ανάγκες τους μεταξύ τους. Αυτή η αδυναμία επικοινωνίας είναι ένα βασικό χαρακτηριστικό του είδους, που όπως θα δούμε στη συνέχεια, δημιουργεί προβλήματα. Ως εκ τούτου, δεν είναι σπάνιο πολλές φορές να συναθροίζονται και να κουνάν χειροποίητα εργαλεία ως ένδειξη αλληλοστήριξης και σεβασμού μόνο προς το δικό τους είδος, προσπαθώντας να μεταφέρουν μηνύματα σε άλλα είδη.


3. Πολεμικές Τεχνικές

Η χαρακτηριστική αδυναμία του Fasistopithecus Hellenaris να επικοινωνήσει με παραπλήσια είδη, τον ανάγκασαν να εξελίξει τις πολεμικές τεχνικές του προκειμένου να προστατευθεί από όντα περισσότερο νοήμονα. Εδώ, σε μία σπάνια φωτογραφία, μπορούμε να δούμε μία χαρακτηριστική αγέλη Fasistopithecus Hellenaris, με αυτοσχέδια όπλα, ενώ ετοιμάζεται να «επικοινωνήσει» με Homo Sapiens.


Ένα άλλο χαρακτηριστικό γνώρισμα που παρατηρείται στους Fasistopithecus Hellenaris, είναι η διατήρηση της επίδειξης του φαλλού ως σύμβολο εκφοβισμού. Είναι γνωστό, ότι πολλές πρώιμες ανθρώπινες κοινότητες όχι μόνον λάτρευαν τον φαλλό ως σύμβολο γονιμότητας, αλλά τον χρησιμοποιούσαν και ως μέσον εκφοβισμού στη μάχη· μία τακτική που συναντάται ακόμα και σε πιο σύγχρονες φυλές του Αμαζονίου και της Αφρικής.

Επειδή όμως η ελληνική νομοθεσία απαγορεύει ρητά την επίδειξη φαλλού σε δημόσιους χώρους, ο Fasistopithecus Hellenaris αναγκάστηκε να υιοθετήσει μία νέα τακτική που προσομοιάζει στην καθεαυτό πράξη. Συγκεκριμένα, αντί για τον φαλλό του, ο Fasistopithecus Hellenaris προτάσσει το δεξί του χέρι, υπονοώντας την προέκταση του φαλλού του, όπως φαίνεται σε άλλη μία σπάνια απαθανάτιση αγέλης.


4. Τέχνη και Πολιτισμός

Παρά τη γενικότερη ακατανόητη και θορυβώδη συμπεριφορά, ο Fasistopithecus Hellenaris φαίνεται πως έχει κάνει προσπάθειες και έχει καταφέρει να κατακτήσει τεχνοτροπίες ζωγραφικής και πρώιμης αποτύπωσης αντικειμένων. Ένα παράδειγμα της τέχνης του φαίνεται εδώ:
Προσέξτε την απλότητα του σχεδίου, σε συνδυασμό με την αποτύπωση της πολεμικής τεχνικής που περιγράφτηκε πιο πάνω.

Εκτός από τη ζωγραφική, ο Fasistopithecus Hellenaris, έχει καταφέρει να φτάσει και σε κάποια στοιχειώδη πρώιμα στάδια γραφής. Η συμβίωσή του με τον Homo Sapiens φαίνεται πως τον έχουν διδάξει ορισμένες τεχνικές, και έτσι πολλές φιλότιμες προσπάθειες γραφής είναι διάσπαρτες και εμφανείς σε αρκετές αγέλες. Ένα παράδειγμα φαίνεται εδώ:


Ταυτόχρονα, έχουν βρεθεί και δείγματα γραφής, σε συνδυασμό με τη ζωγραφική, όπως αυτό που ακολουθεί πιο κάτω. Προσέξτε το βαθύτερο νόημα στον Λόγο, αλλά και την έμφαση στη χρήση μίας από τις 100 λέξεις που χρησιμοποιούν κατά κανόνα οι αγέλες του είδους.


5. Συμπεράσματα

Αν και η απότομη επανεμφάνιση του Fasistopithecus Hellenaris αμφισβητείται, δεδομένου ότι υπάρχουν ίχνη συνεχούς κατοίκησης στη χώρα μας τα τελευταία 3,5 εκατομμύρια χρόνια, η επανεμφάνιση του είδους σε τόσο μαζικό αριθμό θεωρείται ένα σημαντικό ανθρωπολογικό συμβάν. Η επιστήμη θα συνεχίσει τις παρατηρήσεις, έως ότου συλλεχθούν περισσότερα στοιχεία για αυτόν τον μακρινό μας ξάδελφο, που ενδεχομένως με τη σειρά του μας βοηθήσει να κατανοήσουμε ακόμα περισσότερο την διαδικασία της εξέλιξής μας από τον πίθηκο.

Φορολογήστε την εκκλησία ΤΩΡΑ!

Για τον ελληνικό παραλογισμό θα μπορούσαν να γραφτούν πολλά βιβλία. Για την ακρίβεια, από μόνος του θα μπορούσε να δημιουργήσει μία ολόκληρη επιστήμη με πολυετείς έρευνες, προβληματισμούς, debates, κλπ. Πώς θα μπορούσε, άλλωστε, να εξηγηθεί το γεγονός ότι εν μέσω οικονομικής κρίσης που έχουν προκαλέσει τόσο οι διεφθαρμένοι μηχανισμοί ενός Κράτους, όσο και οι χαραμοφάηδες, κουτοπόνηροι, κάτοικοί του, ο πιο πλούσιος οργανισμός αυτού του Κράτους συνεχίζει και μένει στο απυρόβλητο; Μαζί με αυτό τον οργανισμό, στο απυρόβλητο μένουν και τα μαυροφόρα στελέχη του, που όχι μόνο δε συμβάλλουν με τον παραμικρό τρόπο στην οικονομική ανάκαμψη της χώρας, αλλά ανά τακτά χρονικά διαστήματα ασκούν και κριτική σε πολιτικά και κοινωνικά θέματα.

Από την ερχόμενη εβδομάδα, διάφοροι παρτάκηδες θα απαιτήσουν να μην πληρώσουν τα σπασμένα του διεφθαρμένου Κράτους, ενώ το Κράτος θα απαιτήσει περισσότερη βοήθεια από τους παρτάκηδες. Κανείς όμως δεν θα ζητήσει τη συμβολή της εκκλησίας, όπως και κανείς δεν ζήτησε επισήμως εξηγήσεις για τα φασιστικά παραληρήματα διαφόρων Μητροπολιτών τον τελευταίο καιρό. Όλες οι απεργίες θα βλάψουν τα οικονομικά του Κράτους, και οι πορείες θα κατευθυνθούν στα Υπουργεία και τη Βουλή. Όμως, καμία εκκλησία δεν θα αποκλειστεί, ενώ η Μονή Πετράκη θα συνεχίσει τις δουλειές της στο ήσυχο και αδιατάραχτο περιβάλλον του Κολωνακίου.

Η εκκλησία της Ελλάδος Α.Ε. χρήζει μίας ιδιαίτερης ασυλίας, που αποκτά ακόμα και οικονομικό χαρακτήρα στη χειρότερη οικονομική κρίση της μεταπολίτευσης.

Αμέτρητα ακίνητα, δωρεές εκατομμυρίων, ΜΚΟ μαϊμούδες, αφορολόγητες κερδοφόρες Μονές και επιχειρήσεις, που κάθε χρόνο δημιουργούν τεράστιες μαύρες τρύπες στο επίσημο ΑΕΠ της χώρας, «με ευλάβεια και κατάνυξη». Συντάξεις φοβισμένων γιαγιάδων, τεράστιες περιουσίες και κτήματα-φιλέτα αποθανόντων, χρηματικές δωρεές απελπισμένων «αμνών» και ορδές χαμηλόμισθων απελπισμένων, συνεχίζουν να τροφοδοτούν το μεγαλύτερο αδηφάγο τέρας εκτός φορολογικού πλαισίου. Και όσο οι ρασοφόροι μένουν στο απυρόβλητο, τόσο ο κόσμος συνεχίζει να χώνει πενηντάρικα και κατοστάρικα στα ράσα για να βαφτίσει το παιδί του, να ανάψει ένα κερί, να πενθήσει το νεκρό του και να φιγουράρει στο γάμο του.

Η περιουσία της εκκλησίας είναι τόσο μεγάλη που ουδέποτε έχει καταμετρηθεί ολόκληρη στο σύνολό της. Τα στοιχεία για την ακίνητη περιουσία της είναι από τα πιο προσεγγιστικά, αλλά και πάλι είναι χαμηλότερα από τα πραγματικά. Μία καλύτερη εικόνα ισχύει μόνο για τις επίσημες οικονομικές δραστηριότητες της εκκλησίας (όπως εισπράξεις ενοικίων, χαρτοφυλάκιο, κλπ), και φυσικά πουθενά δεν εκτιμώνται τα «χαρτζιλίκια» των παπάδων, και οι δωρεές που καθημερινά φουσκώνουν το εκκλησιαστικό αποθεματικό.


Μέσα σε όλη αυτή την απάτη, και εν μέσω της παράλογης ανταλλαγής κατηγοριών μεταξύ εργαζομένων και Κράτους, τα ρασοφόρα golden boys συνεχίζουν και τρίβουν «ευλαβικά» τις χοντρές κοιλιές τους. Είναι καιρός, τα βλέμματα να στραφούν όχι μόνον στους ύπερ-έχοντες, αλλά κυρίως σε αυτούς που ανέκαθεν την έβγαζαν καθαρή και πάντα ελίσσονταν μακριά από τις οικονομικές υποχρεώσεις του κοινωνικού μας συνόλου, ενώ εκείνοι συνέχιζαν να θησαυρίζουν. Είναι καιρός, το αίτημα της ουσιαστικής φορολόγησης της εκκλησίας, να γίνει δυνατό και επιτακτικό από όσο περισσότερο κόσμο γίνεται.

Τις τελευταίες μέρες έχει ξεκινήσει μία επίσημη διαδικτυακή συλλογή υπογραφών για τη φορολόγηση της εκκλησίας. Υπογράψτε όσοι συμφωνείτε και γνωστοποιείστε το petition με όποιον τρόπο μπορείτε.

Η περί Αριστεράς αυταπάτη

Στην ελληνική νοοτροπία ανακυκλώνονται πολλά ταμπού. Ένα από αυτά, είναι το απυρόβλητο της Αριστεράς, ειδικά όσον αφορά το «μονοπώλιό» της στην κοινωνική δικαιοσύνη. Το όλο μπέρδεμα όμως, ξεκινάει ακριβώς από την έννοια της «κοινωνικής δικαιοσύνης» και τον τρόπο που αυτή εκλαμβάνεται από τον κάθε άνθρωπο. Ίσως στην προσπάθεια επεξήγησης αυτής της έννοιας να κρύβεται η τελική αποτυχία της Αριστεράς να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων της εποχής μας.

Η κοινωνική δικαιοσύνη δεν σημαίνει αυτόματα και κοινωνική ισότητα, και αυτή η παρεξήγηση φαίνεται πως δεν είναι κατανοητή στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς. Η κοινωνική ισότητα, προαπαιτεί και κοινωνική ομοιότητα των ανθρώπων. Ομοιότητα στη φιλοδοξία, τον αλτρουισμό, τα όνειρα, τις σωματικές ή πνευματικές ικανότητες κλπ. Κάτι τέτοιο ουδέποτε υπήρξε και ούτε πρόκειται να υπάρξει, εφόσον θέλουμε να μιλάμε για έναν ελεύθερο άνθρωπο μέσα στην κοινωνία, αλλά και για την ίδια την ανθρώπινη φύση.

Αντιθέτως, η κοινωνική δικαιοσύνη, στηρίζεται στην αρχή της ισονομίας μεταξύ ανόμοιων ανθρώπων, αλλά κυρίως στην παροχή ίσων ευκαιριών για όλα τα μέλη της κοινωνίας. Αυτό το σημείο των «ίσων ευκαιριών» φαίνεται όμως ότι δεν είναι θεμιτό από ανθρώπους που προσπαθούν να εξομοιώσουν τις απολαβές τους με αυτές άλλων που εργάζονται περισσότερο ή μόχθησαν σε μεγαλύτερες περιόδους της ζωής τους. Και εκεί είναι το λεπτό σημείο που χαρακτηρίζει την αριστερή θεώρηση των πραγμάτων. Δεν έχουμε μία κοινωνική διαμάχη για εξίσωση δικαιωμάτων και ισότητας απέναντι στο νόμο, αλλά μία συνεχή διαμαρτυρία για την άνιση κατανομή πλούτου ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις.

Η αντίδραση είναι πάνω από όλα ένα υγιές στοιχείο. Χωρίς αντίδραση, ενδεχομένως να μην εξελισσόμασταν κοινωνικά και να είχαμε κολλήσει σε παλαιότερα συστήματα, όπου η καταπίεση και η ανισότητα ήταν πολύ πιο διαδεδομένα ανάμεσα στις ανθρώπινες κοινωνίες. Ειδικά, χωρίς την συσπείρωση ιδεών που πέτυχε η Αριστερά στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, και τις εμπνεύσεις χιλιάδων ανθρώπων από αυτές τις ιδέες, ενδεχομένως να ζούσαμε ακόμα σε πολύ πιο σκληρές και άνισες συνθήκες. Οπότε για τις ιδέες αυτές, αλλά και τον τρόπο που αυτές απελευθέρωσαν τον ανθρώπινο τρόπο σκέψεις σε διάφορα επίπεδα, θα πρέπει να είμαστε ευγνώμονες στην Αριστερά και τους ανθρώπους που αυτή ενέπνευσε.

Η συνταγή όμως αρχίζει και χαλάει αρκετά νωρίς. Το ολοκληρωτικό πρόσωπο του Υπαρκτού Σοσιαλισμού, έμελλε σύντομα να αμαυρώσει ένα ολόκληρο κίνημα και μία ελπίδα πανανθρώπινη, ώστε τελικά να παρουσιάσει απλά μία άλλη εκδοχή του φασισμού. Επειδή όμως, το ανθρώπινο πνεύμα δεν επαναπαύεται, και πολλοί άνθρωποι μπόρεσαν να αναγνωρίσουν τα θετικά στοιχεία μίας αριστερής ιδεολογίας, το πάλαι πότε σκληρό πρόσωπο του Κομμουνισμού μεταλλάχθηκε σιγά σιγά σε κάτι πιο δημοκρατικό και φιλελεύθερο. Οι προκλήσεις του σύγχρονου δυτικού κόσμου, έδωσαν «καύσιμο» στην μετάλλαξη της Αριστεράς σε ένα πιο σύγχρονο ρεύμα.

Αυτό το ρεύμα όμως, αντιμετώπιζε και συνεχίζει να αντιμετωπίζει σημαντικά προβλήματα ενότητας, συσπείρωσης και ομοιογένειας. Και οι λόγοι είναι πολύ πιο απλούστεροι από αυτούς που προσπαθούν να δώσουν διάφοροι αναλυτές ανά καιρούς. Ο σημαντικότερος από αυτούς, ονομάζεται «έλλειψη ρεαλισμού». Βέβαια, ένα κίνημα ή μία ιδέα, δεν χρειάζεται απαραίτητα αυστηρά ρεαλιστικά στοιχεία. Αυτό όμως δικαιολογείται μόνο στο ξεκίνημά του. Όσο ο καιρός περνάει, τα δεδομένα αλλάζουν, και εφόσον ως κίνημα έχει τις βάσεις να εξελιχθεί, τότε οφείλει να γίνει ρεαλιστικό. Διαφορετικά είναι καταδικασμένο κάποια στιγμή να θαφτεί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας σαν ένα παραμύθι που απλά ακουγόταν πολύ όμορφο για μία μικρή περίοδο.

Μία από τις βασικές θεωρήσεις της Αριστεράς, αλλά και ίσως της σημαντικότερης διαφοράς από άλλους ιδεολογικούς χώρους, είναι ο ορισμός της ανθρώπινης φύσης. Συγκεκριμένα, η αριστερή θεώρηση ξεκινά με την υπόθεση ότι ο άνθρωπος είναι κατά βάση καλοπροαίρετος και πονόψυχος απέναντι σε άλλους ανθρώπους, άρα όπως έλεγε και το βασικό σύνθημα της Γένοβα το 2001, ένας άλλος κόσμος είναι όντως εφικτός. Στην πραγματικότητα όμως, τόσο στην ανθρώπινη φύση, όσο και στη φύση γενικότερα, η συνθήκη καλού – κακού είναι πολύ πιο σύνθετη από μία απλή επιθυμία που κατά βάθος μοιραζόμαστε πολλοί ή που θα θέλαμε να ισχύει. Φαίνεται πως αυτή η απόσταση από την πραγματική φύση των πραγμάτων, συνοδεύει πολλά από τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγει ο αριστερός χώρος, και ως εκ τούτου τα συμπεράσματα αυτά απέχουν εξίσου από την πραγματικότητα.

Μία άλλη αστοχία στην αριστερή θεώρηση, που μάλιστα κοστίζει πολύ περισσότερο στον ευρύτερο χώρο στην εποχή μας, είναι η υποτιθέμενη φύση όλων των δεινών στη σύγχρονη δυτική κοινωνία. Σύμφωνα λοιπόν με αυτή την παραδοχή, το Κεφάλαιο, ο Καπιταλισμός, το Κέρδος και η Διαφθορά, έχουν διαφορετική υπόσταση μεν, αλλά είναι το ένα και το αυτό δε. Το συγκεκριμένο προτιμώ να το ονομάζω «Τετραδικότητα» καθώς μου θυμίζει σε παραλογισμό, τη φύση του τριαδικού θεού κατά τους ορθόδοξους χριστιανούς. Στην Ελλάδα μάλιστα, είναι τόσο σαφής η «Τετραδικότητα» του συστήματος για τους Αριστερούς, που οποιοδήποτε ελάττωμα στην πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου, φαίνεται πως ξεκινάει από αυτό το παράδοξο. Τα τελευταία νέα λοιπόν, είναι ότι άλλο πράγμα είναι το Κεφάλαιο, άλλο ο Καπιταλισμός, άλλο το Κέρδος και άλλο η Διαφθορά.

Ειδικά για την Ελλάδα, η Διαφθορά είναι τόσο μεγάλο και αναπόσπαστο κομμάτι σε κάθε κοινωνικό και πολιτικό στρώμα, που κανονικά θα έπρεπε να είναι ο νούμερο ένα αντίπαλος σε κάθε αριστερή θεώρηση. Αυτό όμως θα ήταν αντίθετο με το αρχικό αξίωμα περί καλοπροαίρετης φύσης, οπότε υποπίπτει στο παράδοξο της Τετραδικότητας, και τελικά ο εχθρός παραμένει το Κεφάλαιο, ο Καπιταλισμός, το Κέρδος, κλπ.

Εγώ προσωπικά, θα ήθελα να παραφράσω το γνωστό σύνθημα και να πω : «Μία άλλη Αριστερά είναι εφικτή». Γνωρίζοντας, βέβαια ότι ο συντηρητισμός της ελληνικής κοινωνίας απλώνεται σε όλους τους πολιτικούς χώρους, είναι λογικό να αισθάνομαι ένα παράπονο όταν βλέπω τον χώρο που πριν ένα σχεδόν αιώνα πρωτοστάτησε στις κοινωνικές μάχες, να χάνει την αξιοπιστία του επειδή σήμερα, έναν αιώνα μετά, πολεμά τους ίδιους «ανεμόμυλους». Είναι ένα παράπονο που φαντάζομαι πως διακατέχει κάθε προοδευτικό, φιλελεύθερο και θετικά σκεπτόμενο άνθρωπο.

Η Αριστερά οφείλει να εκσυγχρονιστεί. Οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι η κυρίαρχη τάξη τη σήμερον ημέρα είναι η αστική, και γύρω από αυτή διακλαδώνονται όλα τα κοινωνικά θέματα. Οφείλει να σταματήσει απλά να έχει ιδέες και να προτείνει λύσεις. Οφείλει να συνειδητοποιήσει την αξία της κοινωνικής δικαιοσύνης και πως αυτή δεν μονοπωλείται μόνο από την αριστερή θεώρηση των πραγμάτων. Κυρίως οφείλει να αφήσει τη νοοτροπία της «σύγκρουσης για την ανατροπή» με δεδομένα που πλέον δεν έχουν ισχύ. Η σημερινή αριστερή αντίληψη της σύγκρουσης δεν διαφέρει σε τίποτα από αυτή του προηγούμενου αιώνα, οπότε ρεαλιστικά μιλώντας είναι τελείως αναχρονιστική.

Αγρότες ενωμένιοι, ποτέ νικημένιοι

Την εβδομάδα που μας πέρασε συνέβη κάτι συγκλονιστικό! Οι αγρότες συντονίστηκαν και κατάφεραν να εκδώσουν κοινά αιτήματα. Δάκρυα χαράς κατέκλυσαν ολόκληρο το πανελλήνιο, αφού πλέον όλοι γνωρίζουμε για ποιον λόγο δεν μπορούμε να μετακινούμαστε ελεύθερα στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και στα σύνορά μας με άλλες χώρες της Ε.Ε.

Το ελληνάκι, βαθύτατα συγκινημένο από το αγροτικό μέτωπο που καταβάλλει κάθε προσπάθεια επιδείνωσης και απαξίωσης της ελληνικής προσπάθειας για ανάκαμψη της εθνικής οικονομίας, παραθέτει τα επίσημα αιτήματα των αγροτών. Ο ενθουσιασμός είναι έκδηλος, και αποτυπώνεται με μπλαβί χρώμα.

Τα αιτήματα έχουν ως εξής:

1. Μη διαχωρισμό των αγροτών σε κατά κύριο επάγγελμα και μη.

Δηλαδή κατεβαίνεις μια φορά το χρόνο στο χωράφι για να κόψεις τα ξερόχορτα ή έχεις μία γλάστρα με βασιλικό στο σπίτι και το φροντίζεις; Τότε είσαι αγρότης. Οι φορο-απαλλαγές που ευνοούν τους κατά κύριο επάγγελμα αγρότες, θα πρέπει να ισχύουν και για σένα.

2. Αναπλήρωση του χαμένου εισοδήματος και εγγυημένες τιμές στα γεωργοκτηνοτροφικά προϊόντα.

Επίσης, εκτός από τους νόμους της αγοράς, να καταπατηθεί και η εργατική νομοθεσία ώστε να εξασφαλίζει κατώτατο μηνιαίο μισθό 1400 ευρώ για κάθε αγρότη, και 1250 ευρώ επίδομα ανεργίας για κάθε άνεργο τέκνο αγρότη.

3. Προστασία της ντόπιας παραγωγής από ομοειδή εισαγόμενα.

Να κλείσουν τα σύνορα! Όξω και οι προδόται καταναλωταί που προτιμούν να ψωνίζουν στο ZARA όπου πωλούνται βαμβακερά μπλουζάκια με βαμβάκι Αιγύπτου και στάμπα «Made in Macedonia».

4. Σύνδεση των επιδοτήσεων με την παραγωγή και κατάργηση όλων των «νόμιμων» και «παράνομων» παρακρατήσεων.

Εγώ θέλω επιδότηση ακόμα και αν κατασκευάζω μενίρ!

5. Μείωση του κόστους παραγωγής με κατάργηση του ΦΠΑ σε εφόδια και μηχανήματα και των φόρων στο πετρέλαιο κίνησης, με μείωση των επιτοκίων της ΑΤΕ και επιδότηση βασικών αγροτικών εφοδίων κ.α.

Επίσης, δωρεά σπιτιού για τον αγρότη και την οικογένειά του από το κράτος, κατάργηση ΦΠΑ για τα ψώνια της αγρότισσας νοικοκυράς, και δωρεάν τέλη κυκλοφορίας επ’ αόριστω για την κατοχή 3-λιτρου Hilux Toyota του κάγκουρα αγρο-teenager γιου.

6. «Πάγωμα» των αγροτικών χρεών για τρία χρόνια και παραγραφή όλων των πανωτοκίων.

Καθώς και απεριόριστα δάνεια από οποιαδήποτε τράπεζα με μηδενικό επιτόκιο και καταβολή πρώτης δόσης τον Ιανουάριο του 2060. Απαγόρευση ένταξης στον Τειρεσία για όλους τους αγρότες και έως τρίτου βαθμού συγγενείς τους.

7. Πλήρη ασφάλιση της αγροτικής παραγωγής και του αγροτικού κεφαλαίου από όλους τους φυσικούς κίνδυνους, με αποκλειστικά δημόσιο ΕΛΓΑ που θα επιχορηγείται από το κράτος και άμεση αντιμετώπιση των χρεών του.

Υποχρεωτική καταβολή ειδικού κεφαλικού φόρου όλων των πολιτών προς τον ΕΛΓΑ, προκειμένου όλοι οι αγρότες να αποζημιώνονται εντός 2 εργάσιμων ημερών από την ημερομηνία αίτησης αποζημίωσης, με ρήτρα ημερήσιας καθυστέρησης 20%.

8. Μη φορολόγηση των χωραφιών.

Αυτό είναι σωστό. Δεδομένου ότι όλα τα χωράφια, κατά την αρχή της σποράς, αγιάζονται από τον παπά της εκάστοτε ενορίας ως ειδικού εντεταλμένου της εκκλησίας της Ελλάδος, η φορολογική ασυλία που ισχύει για την τελευταία, θα πρέπει να ισχύει και για τα χωράφια.

9. Μείωση του χρόνου σύνταξης στα 60 για τους άνδρες και στα 55 για τις γυναίκες, καθώς και τη μεταφορά δικαιώματος της σύνταξης από τον αποθανόντα αγρότη σύζυγο στη σύζυγο και διπλασιασμό της ελάχιστης αγροτικής σύνταξης.

Αύξηση του χρόνου σύνταξης στα 80 για αλλοδαπούς άνδρες και γυναίκες που απασχολούνται στα χωράφια από τον εκάστοτε αγρότη.

Με λάβαρο τα δίκαια, αντικειμενικά και ευκόλως εφαρμόσιμα αιτήματα των αγροτών, καλούνται όλοι οι επαγγελματικοί κλάδοι να απαγορεύσουν δια του τσαμπουκά την ελεύθερη μετακίνηση περισσότερων πολιτών και εμπορευμάτων, απαιτώντας άμεσες λύσεις σε... ότι τους κατέβει. Με λίγη προσπάθεια μπορούμε όλοι μαζί να πάμε για φούντο. Ένας για ένα, και όλοι για κανένα.

Οι γιατροί κρατάνε την αναπνοή τους μέχρι να τους πάρουμε παγωτό

Σε μια περίοδο που προσπαθώ να διατηρήσω ακάθεκτη την ψυχραιμία μου, θεωρώντας φυσιολογικό το γεγονός ότι η χώρα, εν μέσω οικονομικής κατάρρευσης είναι κομμένη σε πεντακόσια εξήντα δώδεκα κομμάτια από κάτι χοντρούς αγροτοπατέρες, διαβάζω στις σημερινές ειδήσεις :

«Με ανακοίνωση του ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών (Ι.Σ.Α) καλεί σήμερα τα μέλη του σε 24ωρη αποχή από τα ιατρικά τους καθήκοντα σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την αντιμετώπισή τους από τα ΜΜΕ της χώρας. Συμμετέχουν οι γιατροί όλων των υγειονομικών σχηματισμών του Δημοσίου και Ιδιωτικού τομέα της υγείας και των Ασφαλιστικών Ταμείων.»

Περισσότερες λεπτομέρειες σε άρθρο της Ελευθεροτυπίας, εδώ.

Και αφού η πίεση βαράει 20άρι, σκέφτομαι: Τι έχουμε εδώ; Ένας καταξιωμένος κλάδος, που είναι στελεχωμένος από μορφωμένους και εγγράμματους ανθρώπους, που έβγαλαν τα μάτια τους για 10 χρόνια πάνω σε επιστημονικά βιβλία και στο τέλος έδωσαν όρκο υπέρ της ανθρώπινης υγείας και του επαγγελματισμού τους, συμπεριφέρεται σαν ένα κακομαθημένο 10χρονο. Για την ακρίβεια, σαν ένα 10χρονο που επειδή δεν του πήρε παγωτό σοκολάτα η μαμά, αρχίζει στις κλωτσιές τον μικρό του αδερφό.

Δεν ξέρω από πού να πρωτοπιάσω αυτή την απόφαση του ΙΣΑ. Από την παντελή απουσία ωριμότητας; Από την έλλειψη στοιχειώδους ευαισθησίας; Από την κατάφωρη αθέτηση του Ιπποκρατικού Όρκου; Από το «κακομαθημένο» περίβλημά της; Από την αντιδραστικότητα της;

Αντί να ασχοληθώ με το τρεις-λαλούν-και-δυο-χορεύουν σκεπτικό της, λέω να ρίξω, και εγώ με τη σειρά μου το επίπεδο το παρόντος ιστολογίου, προσωρινά. Αφού, όλα δείχνουν ότι είτε είσαι αγρότης, είτε σοβαρός επιστήμονας, στην Ελλάδα πάντα διαπραγματεύεσαι με όρους πιάτσας, τότε ας διατυπώνονται και όλες οι γνώμες με διάλεκτο πιάτσας. Και επειδή, ενδεχομένως σήμερα, όχι μόνο θα ταλαιπωρηθεί κόσμος από προβλήματα υγείας, αλλά αρκετοί γιατροί θα βρουν την ευκαιρία να ανεβάσουν και το κασέ τους σε φακελάκια μίας και η «ζήτηση» θα ανέβει κατακόρυφα σε σχέση με την «προσφορά», ας τα πούμε και λίγο πιο χύμα. Δεν πειράζει. Στην τελική η ταλαιπωρία ενός παππού έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από λίγα μπινελίκια, τουλάχιστον για μένα.

Βγάζοντας στην άκρη το θέμα καθαρότητας της ιατρικής κοινότητας, καθώς και της διεθνούς φήμης λασπολογίας των ελληνικών ΜΜΕ, ας ξεκινήσουμε με την έννοια της απεργίας. Θα έπρεπε να ξέρεις λοιπόν αγαπητέ γιατράκο, αγρότη, και κάθε είδους καραγκιόζη που δηλώνεις «απεργία», ότι η ιστορία αυτού του θεσμού ξεκίνησε με πολύ σοβαρότερους και ικανότερους ανθρώπους από σένα. Ξεκίνησε ως το ύστατο όπλο απέναντι στην εργοδοτική καταπίεση που ένοιωθαν άνθρωποι που βρίσκονταν σε πολύ χειρότερη μοίρα από τη δική σου. Απεργία σημαίνει κυρίως «αυτοθυσία». Σημαίνει ότι θυσιάζεις όσα μεροκάματα χρειαστούν, μέχρι ο εργοδότης σου να αρχίσει να παρουσιάζει οικονομικές ζημιές. Σημαίνει σθένος και αλληλεγγύη μέχρι τελικής πτώσης και μέχρι κάποιος συγκεκριμένος εργοδότης ή κρατικός παράγοντας πιεστεί σε τέτοιο βαθμό που αναγκάζεται να σε ακούσει. Χάρη στο θεσμό της απεργίας, πολλά από τα εργατικά κεκτημένα που εσύ θεωρείς δεδομένα κερδήθηκαν και πολλές φορές βάφτηκαν και με αίμα, εξαθλίωση, διάκριση και προσωπική ή οικογενειακή κατάρρευση.

Απεργία δεν σημαίνει ότι επειδή έχεις ένα αίτημα, αρπάζεις μια ντουντούκα για να φωνάξεις, και μετά πετάς τη ντουντούκα στο κεφάλι του πρώτου περαστικού. Δεν σημαίνει ότι απαιτείς κάτι από ολόκληρη την κοινωνία, ενώ το αίτημά σου αφορά μόνο ένα μικρό κομμάτι της. Δεν σημαίνει ότι παρανομείς κατά συρροή, εις βάρος μίας ολόκληρης κοινωνίας, χωρίς να έχεις κυρώσεις. Δεν σημαίνει ότι τελείς υπό κάποιου είδους «απεργιακή ασυλία» για όσες παρανομίες κάνεις και όσες αρνητικές επιδράσεις έχουν οι πράξεις σου στην υπόλοιπη κοινωνία. Και κυρίως, δεν σημαίνει ότι μπορείς να επικαλείσαι το δικαίωμα στην απεργία για θέματα που τα έχεις σκατώσει εσύ ο ίδιος. Όλα αυτά ονομάζονται «ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ» και όχι απεργία.

Για να το πούμε και πιο ξάστερα, η σωστή απεργία είναι μαγκιά. Εάν μπορείς μέσω μίας απεργιακής σου κινητοποίησης να τρέψεις το αντίπαλο στρατόπεδο σε φυγή, έχοντας και την υπόλοιπη κοινωνία στο πλευρό σου, τότε εκτός από νικητής είσαι και μάγκας. Οτιδήποτε άλλο, πέρα από αυτό, σε καθιστούν κακομαθημένο βουτυρομπεμπέ για πολλές σφαλιάρες που δεν ξέρει ούτε πώς να διεκδικήσει σωστά το δίκιο του, ούτε πώς να σέβεται τα δικαιώματα άλλων.

Και είτε σου αρέσει, είτε όχι, στην ίδια κοινωνία ζούμε όλοι. Μαγκιά είναι να μπορείς με έναν έξυπνο τρόπο να χτυπήσεις τον τύπο που σε αδικεί. Το να παίρνεις ένα όπλο και να βαράς αδιακρίτως ή να γεμίζεις ολόκληρο τον κόσμο με βόμβες ναπάλμ μέχρι να πετύχεις αυτόν που σε αδικεί, όχι μόνο δεν σε καθιστά μάγκα, αλλά σου ανοίγει διάπλατα και τις ιερές πύλες της βλακείας.

Να μιλήσουμε λίγο για ωριμότητα. Να ορίσουμε, μάλλον την ωριμότητα για να δούμε ότι δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τις πράξεις σου. Ωριμότητα σημαίνει ανάληψη ευθύνης για τις αποφάσεις σου. Για παράδειγμα, είσαι αγρότης και επιδοτείσαι 20 χρόνια τώρα μπας και αλλάξεις την παραγωγή σου, αλλά εσύ επιμένεις να αγοράζεις αυτοκίνητα και armani; Έπαιξες άτιμα και ήρθε η ώρα του λογαριασμού. Κατάπιε τον! Είσαι γιατρός και σε ενοχλεί που τα ΜΜΕ σε θεωρούν διεφθαρμένο; Να βρεις τους πραγματικά διεφθαρμένους συνάδελφούς σου, και να τους βγάλεις έξω από τον κλάδο σου. Όχι μόνο για να κλείσεις τα στόματα των ΜΜΕ, αλλά και για προσωπικό σου όφελος. Για το όφελος του κλάδου σου και της ανθρώπινης υγείας και αξιοπρέπειας, πάνω στην οποία έδωσες και όρκο. Καραγκιόζη!

Ωριμότητα θα πει να κάνεις συνεχώς αυτοκριτική και να βελτιώνεσαι. Να βρίσκεις τρόπους να κινείσαι έξυπνα και να παίζεις το παιχνίδι σωστά και δίκαια. Όχι να είσαι βολεμένος, και όταν κάποιος σε κάνει ντα, να κάθεσαι στη μέση του δρόμου και να χτυπιέσαι, επειδή τόσα χρόνια δεν σε κούναγε κανείς. Ωριμότητα σημαίνει γενικώς να σου κόβει. Να βλέπεις τα νέα δεδομένα του κλάδου σου ως προκλήσεις, που καλείσαι να αντιμετωπίσεις και εν ακολουθία να λύσεις. Δεν σημαίνει, ούτε να γκρινιάζεις, ούτε να κλείνεις τους δρόμους και τα νοσοκομεία για ψύλλου πήδημα. Ωριμότητα σημαίνει, ότι μπορείς να επιβιώσεις και να ανταπεξέλθεις στις δυσκολίες και χωρίς τη μαμά, που μέχρι να ενηλικιωθείς ξελάσπωνε πάντα για σένα.

Μάθαμε όλοι την καραμέλα με το Κράτος, το Κεφάλαιο, τους Αμερικάνους, τα Συμφέροντα, τα ΜΜΕ, τους μεγαλο-εκδότες, τους Εβραίους, τα Νεφελίμ και κάθε είδους αοριστολογίες και βρήκαμε τους φταίχτες για τα πάντα αλλού, μακριά από τους εαυτούς μας.

Καλά μυαλά!

Η αντεπίθεση των άκρων

Μία από τις πιο ισχυρές ενδείξεις ασυνέχειας του ελληνικού πολιτισμού και ιδεώδους, ίσως να είναι η απώλεια του μέτρου. Αυτή η κατακρεούργηση του «Παν μέτρον άριστον». Και το πιο ανησυχητικό είναι ότι το μόνο που διαφαίνεται στον ορίζοντα είναι η περεταίρω άμβλυνση και απομάκρυνση από το μέτρο, με κατεύθυνση τα άκρα.

Ακραίες συμπεριφορές, ακραίες απόψεις, ακραία κατανάλωση και υπερβολικό πάθος σχεδόν για όλα, είναι μερικά από τα στοιχεία που συνθέτουν τα σημερινά ελληνικά μυαλά. Ακόμα, ακραία αρχιτεκτονική και ακραία αισθητική έχουν κατακλύσει ολόκληρη τη χώρα, ενώ ακραίοι οπαδοί στιγματίζουν αθλητικά γεγονότα. Και όλα αυτά γιατί; Επειδή μεγαλώνοντας, με κάποιον τρόπο ενισχύουμε την ισχυρογνωμοσύνη μας. Για κάποιο λόγο, μαθαίνουμε πως το βασικό είναι να τη βγάζει καθαρή ο εαυτούλης μας με οποιοδήποτε κόστος. Ακόμα και αν αυτό το κόστος είναι τα κλειστά μυαλά και η υπεράσπιση των θέσεών μας μέχρι τελικής πτώσης.

Η αλήθεια είναι, ότι ο τόπος έχει γεμίσει με «τελικές πτώσεις». Άνθρωποι σε θέσεις ευθύνης, ή άνθρωποι που επηρεάζουν διάφορες καταστάσεις, ακόμα και άνθρωποι που απλά ακούγονται δεξιά και αριστερά χωρίς να έχουν κάποιον ιδιαίτερο ρόλο, εμμένουν σε θέσεις και απόψεις χωρίς να συγκλίνουν προς κοινές αποφάσεις. Ο διάλογος χρησιμοποιείται πιο πολύ ως βιτρίνα για την δημοκρατία που θέλουμε να λέμε πως έχουμε, παρά ως μία παραγωγική και εποικοδομητική διαδικασία. Κατά κανόνα, όταν μιλάμε για διάλογο, αναφερόμαστε σε έναν παθιασμένο αντίλογο.

Σε τέτοιες καταστάσεις, φυσικά διαφεύγει και το βασικό νόημα. Αν για παράδειγμα πιάσεις έναν μέσο πιτσιρικά που υποστηρίζει την διεξαγωγή δημοψηφίσματος για τα δικαιώματα των μεταναστών δεύτερης γενιάς και του εξηγήσεις ότι το συγκεκριμένο θέμα είναι καθαρά θεσμικό και όχι φυλετικό ή εθνικό, ενδεχομένως να σε κοιτάξει σαν χάνος. Όχι επειδή του λες κάτι καινούργιο, αλλά επειδή θα θεωρήσει ότι είναι καθήκον του να αντιπαρέλθει μαζί σου για κάτι που υποστηρίζει αυτό τον καιρό τόσο παθιασμένα, χάνοντας φυσικά το όλο νόημα. Πιο πιθανό είναι να παραλογιστεί προκειμένου να προβάλλει κάποιο αντεπιχείρημα, παρά να επιχειρήσει να μάθει κάτι καινούργιο υποδηλώνοντας κάποιου είδους υποχώρηση.

Ο μέσος Έλληνας έχει μία στρεβλή αντίληψη για την υποχώρηση. Για την ακρίβεια, θεωρεί ότι εάν υπάρξει επιχείρημα που ανατρέπει τις στιβαρές απόψεις του, τότε αυτό μεταφράζεται αυτόματα σε αδυναμία εκ μέρους του, οπότε θα προτιμήσει να παραλογιστεί ή να αποδράσει από την κουβέντα, παρά να «υποχωρήσει». Στην πραγματικότητα όμως, αυτές οι μικρές υποχωρήσεις είναι που βγάζουν πιο εποικοδομητικά αποτελέσματα. Διότι μέσα από έναν πραγματικό διάλογο που περιέχει επιχειρήματα, αντεπιχειρήματα και υποχωρήσεις, γίνονται εκείνες οι ζυμώσεις που γεννάν νέες και θετικές ιδέες. Γι’ αυτό το λόγο τα άκρα, είτε αναφερόμαστε στην πολιτική, είτε στις αντιλήψεις, έχουν καταστροφικό χαρακτήρα. Διότι καθυστερούν μία κοινωνία από τον εποικοδομητικό διάλογο προς κάποια θετική κατεύθυνση.

Έχοντας συνηθίσει την «αρμονική» συνύπαρξή μας με τα άκρα, κάθε μέρα γινόμαστε μάρτυρες τόσο παράδοξων και ακραίων καταστάσεων που δεν ασχολούμαστε και ιδιαίτερα μαζί τους, ενώ αυτές συνεχίζουν την αποδόμηση της κοινωνικής συνοχής. Για παράδειγμα, θεωρούμε φυσιολογικό, και κυρίως δημοκρατικό, να υπάρχουν μέσα στο κοινοβούλιο δύο κόμματα που ιδεολογικά αλλά και πρακτικά τάσσονται επίσημα κατά του κοινοβουλίου και των δημοκρατικών θεσμών. Θεωρούμε φυσιολογικό ένας κλάδος με παράλογα αιτήματα να κλείνει τους δρόμους όποτε του γουστάρει. Θεωρούμε φυσιολογικό οι πανεπιστημιακοί χώροι να «αστυνομεύονται» από τον αντιεξουσιαστικό χώρο και την εξωκοινοβουλευτική αριστερά. Θεωρούμε φυσιολογικό να ακούγονται άκρως ρατσιστικοί χαρακτηρισμοί δημοσίως προς συνανθρώπους μας, αλλά να γίνονται και κοινωνικοί «αγώνες» εκτός νομικών πλαισίων. Δηλαδή θεωρούμε ότι ο νόμος πρέπει να ισχύει, ώστε να εξασφαλίζεται η αρμονική συνοχή του κοινωνικού ιστού, αλλά για ορισμένα θέματα που μας θίγουν εμάς προσωπικά δεν έγινε και τίποτα αν παρανομήσουμε. Θεωρούμε φυσιολογικό ένας δημοσιογράφος να παραπληροφορεί, να εκφράζει προσωπικές απόψεις και να βγάζει ετυμηγορίες πάνω σε θέματα που δεν έχει καμία σχέση. Θεωρούμε φυσιολογικό, παρά την ασχήμια των σημερινών ελληνικών πόλεων, να συνεχίζουμε να τις επεκτείνουμε με την ίδια αταξία και ασέβεια προς το περιβάλλον και την αρμονική αρχιτεκτονική.

Οι ακραίες απόψεις, δεν εκφράζονται μόνο στην πολιτική, αλλά και μέσα στην ίδια την ελληνική κοινωνία για διάφορα θέματα, μικρά και μεγάλα. Αυτή η απερίσκεπτη και κοινά αποδεκτή έκφραση των άκρων, ίσως και να είναι τελικά υπαίτια για την απομάκρυνσή μας από το μέτρο. Τόσο στις νοοτροπίες μας, όσο και στις πράξεις μας. Ακόμα και αυτή την περίοδο που η χώρα χρεοκοπεί, αδυνατούμε να αφήσουμε τα άκρα στην άκρη και να λειτουργήσουμε πιο συλλογικά και πιο συγκαταβατικά˙ μία αντίληψη που ήδη πληρώνουμε και ενδεχομένως να πληρώσουμε ακόμα πιο ακριβά στο εγγύς μέλλον.