Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2010

Η περί Αριστεράς αυταπάτη

Στην ελληνική νοοτροπία ανακυκλώνονται πολλά ταμπού. Ένα από αυτά, είναι το απυρόβλητο της Αριστεράς, ειδικά όσον αφορά το «μονοπώλιό» της στην κοινωνική δικαιοσύνη. Το όλο μπέρδεμα όμως, ξεκινάει ακριβώς από την έννοια της «κοινωνικής δικαιοσύνης» και τον τρόπο που αυτή εκλαμβάνεται από τον κάθε άνθρωπο. Ίσως στην προσπάθεια επεξήγησης αυτής της έννοιας να κρύβεται η τελική αποτυχία της Αριστεράς να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων της εποχής μας.

Η κοινωνική δικαιοσύνη δεν σημαίνει αυτόματα και κοινωνική ισότητα, και αυτή η παρεξήγηση φαίνεται πως δεν είναι κατανοητή στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς. Η κοινωνική ισότητα, προαπαιτεί και κοινωνική ομοιότητα των ανθρώπων. Ομοιότητα στη φιλοδοξία, τον αλτρουισμό, τα όνειρα, τις σωματικές ή πνευματικές ικανότητες κλπ. Κάτι τέτοιο ουδέποτε υπήρξε και ούτε πρόκειται να υπάρξει, εφόσον θέλουμε να μιλάμε για έναν ελεύθερο άνθρωπο μέσα στην κοινωνία, αλλά και για την ίδια την ανθρώπινη φύση.

Αντιθέτως, η κοινωνική δικαιοσύνη, στηρίζεται στην αρχή της ισονομίας μεταξύ ανόμοιων ανθρώπων, αλλά κυρίως στην παροχή ίσων ευκαιριών για όλα τα μέλη της κοινωνίας. Αυτό το σημείο των «ίσων ευκαιριών» φαίνεται όμως ότι δεν είναι θεμιτό από ανθρώπους που προσπαθούν να εξομοιώσουν τις απολαβές τους με αυτές άλλων που εργάζονται περισσότερο ή μόχθησαν σε μεγαλύτερες περιόδους της ζωής τους. Και εκεί είναι το λεπτό σημείο που χαρακτηρίζει την αριστερή θεώρηση των πραγμάτων. Δεν έχουμε μία κοινωνική διαμάχη για εξίσωση δικαιωμάτων και ισότητας απέναντι στο νόμο, αλλά μία συνεχή διαμαρτυρία για την άνιση κατανομή πλούτου ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις.

Η αντίδραση είναι πάνω από όλα ένα υγιές στοιχείο. Χωρίς αντίδραση, ενδεχομένως να μην εξελισσόμασταν κοινωνικά και να είχαμε κολλήσει σε παλαιότερα συστήματα, όπου η καταπίεση και η ανισότητα ήταν πολύ πιο διαδεδομένα ανάμεσα στις ανθρώπινες κοινωνίες. Ειδικά, χωρίς την συσπείρωση ιδεών που πέτυχε η Αριστερά στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, και τις εμπνεύσεις χιλιάδων ανθρώπων από αυτές τις ιδέες, ενδεχομένως να ζούσαμε ακόμα σε πολύ πιο σκληρές και άνισες συνθήκες. Οπότε για τις ιδέες αυτές, αλλά και τον τρόπο που αυτές απελευθέρωσαν τον ανθρώπινο τρόπο σκέψεις σε διάφορα επίπεδα, θα πρέπει να είμαστε ευγνώμονες στην Αριστερά και τους ανθρώπους που αυτή ενέπνευσε.

Η συνταγή όμως αρχίζει και χαλάει αρκετά νωρίς. Το ολοκληρωτικό πρόσωπο του Υπαρκτού Σοσιαλισμού, έμελλε σύντομα να αμαυρώσει ένα ολόκληρο κίνημα και μία ελπίδα πανανθρώπινη, ώστε τελικά να παρουσιάσει απλά μία άλλη εκδοχή του φασισμού. Επειδή όμως, το ανθρώπινο πνεύμα δεν επαναπαύεται, και πολλοί άνθρωποι μπόρεσαν να αναγνωρίσουν τα θετικά στοιχεία μίας αριστερής ιδεολογίας, το πάλαι πότε σκληρό πρόσωπο του Κομμουνισμού μεταλλάχθηκε σιγά σιγά σε κάτι πιο δημοκρατικό και φιλελεύθερο. Οι προκλήσεις του σύγχρονου δυτικού κόσμου, έδωσαν «καύσιμο» στην μετάλλαξη της Αριστεράς σε ένα πιο σύγχρονο ρεύμα.

Αυτό το ρεύμα όμως, αντιμετώπιζε και συνεχίζει να αντιμετωπίζει σημαντικά προβλήματα ενότητας, συσπείρωσης και ομοιογένειας. Και οι λόγοι είναι πολύ πιο απλούστεροι από αυτούς που προσπαθούν να δώσουν διάφοροι αναλυτές ανά καιρούς. Ο σημαντικότερος από αυτούς, ονομάζεται «έλλειψη ρεαλισμού». Βέβαια, ένα κίνημα ή μία ιδέα, δεν χρειάζεται απαραίτητα αυστηρά ρεαλιστικά στοιχεία. Αυτό όμως δικαιολογείται μόνο στο ξεκίνημά του. Όσο ο καιρός περνάει, τα δεδομένα αλλάζουν, και εφόσον ως κίνημα έχει τις βάσεις να εξελιχθεί, τότε οφείλει να γίνει ρεαλιστικό. Διαφορετικά είναι καταδικασμένο κάποια στιγμή να θαφτεί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας σαν ένα παραμύθι που απλά ακουγόταν πολύ όμορφο για μία μικρή περίοδο.

Μία από τις βασικές θεωρήσεις της Αριστεράς, αλλά και ίσως της σημαντικότερης διαφοράς από άλλους ιδεολογικούς χώρους, είναι ο ορισμός της ανθρώπινης φύσης. Συγκεκριμένα, η αριστερή θεώρηση ξεκινά με την υπόθεση ότι ο άνθρωπος είναι κατά βάση καλοπροαίρετος και πονόψυχος απέναντι σε άλλους ανθρώπους, άρα όπως έλεγε και το βασικό σύνθημα της Γένοβα το 2001, ένας άλλος κόσμος είναι όντως εφικτός. Στην πραγματικότητα όμως, τόσο στην ανθρώπινη φύση, όσο και στη φύση γενικότερα, η συνθήκη καλού – κακού είναι πολύ πιο σύνθετη από μία απλή επιθυμία που κατά βάθος μοιραζόμαστε πολλοί ή που θα θέλαμε να ισχύει. Φαίνεται πως αυτή η απόσταση από την πραγματική φύση των πραγμάτων, συνοδεύει πολλά από τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγει ο αριστερός χώρος, και ως εκ τούτου τα συμπεράσματα αυτά απέχουν εξίσου από την πραγματικότητα.

Μία άλλη αστοχία στην αριστερή θεώρηση, που μάλιστα κοστίζει πολύ περισσότερο στον ευρύτερο χώρο στην εποχή μας, είναι η υποτιθέμενη φύση όλων των δεινών στη σύγχρονη δυτική κοινωνία. Σύμφωνα λοιπόν με αυτή την παραδοχή, το Κεφάλαιο, ο Καπιταλισμός, το Κέρδος και η Διαφθορά, έχουν διαφορετική υπόσταση μεν, αλλά είναι το ένα και το αυτό δε. Το συγκεκριμένο προτιμώ να το ονομάζω «Τετραδικότητα» καθώς μου θυμίζει σε παραλογισμό, τη φύση του τριαδικού θεού κατά τους ορθόδοξους χριστιανούς. Στην Ελλάδα μάλιστα, είναι τόσο σαφής η «Τετραδικότητα» του συστήματος για τους Αριστερούς, που οποιοδήποτε ελάττωμα στην πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου, φαίνεται πως ξεκινάει από αυτό το παράδοξο. Τα τελευταία νέα λοιπόν, είναι ότι άλλο πράγμα είναι το Κεφάλαιο, άλλο ο Καπιταλισμός, άλλο το Κέρδος και άλλο η Διαφθορά.

Ειδικά για την Ελλάδα, η Διαφθορά είναι τόσο μεγάλο και αναπόσπαστο κομμάτι σε κάθε κοινωνικό και πολιτικό στρώμα, που κανονικά θα έπρεπε να είναι ο νούμερο ένα αντίπαλος σε κάθε αριστερή θεώρηση. Αυτό όμως θα ήταν αντίθετο με το αρχικό αξίωμα περί καλοπροαίρετης φύσης, οπότε υποπίπτει στο παράδοξο της Τετραδικότητας, και τελικά ο εχθρός παραμένει το Κεφάλαιο, ο Καπιταλισμός, το Κέρδος, κλπ.

Εγώ προσωπικά, θα ήθελα να παραφράσω το γνωστό σύνθημα και να πω : «Μία άλλη Αριστερά είναι εφικτή». Γνωρίζοντας, βέβαια ότι ο συντηρητισμός της ελληνικής κοινωνίας απλώνεται σε όλους τους πολιτικούς χώρους, είναι λογικό να αισθάνομαι ένα παράπονο όταν βλέπω τον χώρο που πριν ένα σχεδόν αιώνα πρωτοστάτησε στις κοινωνικές μάχες, να χάνει την αξιοπιστία του επειδή σήμερα, έναν αιώνα μετά, πολεμά τους ίδιους «ανεμόμυλους». Είναι ένα παράπονο που φαντάζομαι πως διακατέχει κάθε προοδευτικό, φιλελεύθερο και θετικά σκεπτόμενο άνθρωπο.

Η Αριστερά οφείλει να εκσυγχρονιστεί. Οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι η κυρίαρχη τάξη τη σήμερον ημέρα είναι η αστική, και γύρω από αυτή διακλαδώνονται όλα τα κοινωνικά θέματα. Οφείλει να σταματήσει απλά να έχει ιδέες και να προτείνει λύσεις. Οφείλει να συνειδητοποιήσει την αξία της κοινωνικής δικαιοσύνης και πως αυτή δεν μονοπωλείται μόνο από την αριστερή θεώρηση των πραγμάτων. Κυρίως οφείλει να αφήσει τη νοοτροπία της «σύγκρουσης για την ανατροπή» με δεδομένα που πλέον δεν έχουν ισχύ. Η σημερινή αριστερή αντίληψη της σύγκρουσης δεν διαφέρει σε τίποτα από αυτή του προηγούμενου αιώνα, οπότε ρεαλιστικά μιλώντας είναι τελείως αναχρονιστική.

19 σχόλια:

  1. Δυστυχώς η ελληνική αριστερά όχι μόνο στις αντιδράσεις αλλά σε όλες τις μορφές και εκφράσεις της είναι πλέον "αναχρονιστική".
    Και όσο δεν βρίσκει τον τρόπο διατηρώντας το θεωρητικό της πλαίσιο να ενσωματωθεί στην κοινωνία των ζωντανών, θα συρρικνώνεται διαρκώς και φυσικά ..."αναίτια" για την ίδια.

    Οι κοινωνίες των ζωντανών μοιραία θα απομακρύνονται διαρκώς από αυτή την αριστερά που το μοναδικό που έχει να επιδείξει στο παρών της, είναι οι νεκροί του παρελθόντος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ καλή ανάρτηση, ανοίγει τεράστιο ζήτημα, πιθανώς 'άλυτο'..

    To 'κεφάλαιο' του παππού Κάρολου, γράφτηκε όταν κάλπαζε ο καπιταλισμός στην κλασική του μορφή, όταν ο εργάτης πεινούσε πραγματικά, όταν 'δεν είχε να χάσει παρα μόνο τις αλυσίδες του'...

    Έχει κυλήσει πολύ νερό κάτω απ τις γέφυρες από τότε.

    Τώρα ο εργάτης έχει να χάσει και την δορυφορική του, το στέρεό του, το γιαπωνέζικο ιχ του, οπότε φασκελοκουκούλωστα, χάσαμε και τα αυγά και τα καλάθια και τον ...εχθρό..

    Η κ. Παπαρήγα προσεύχεται κάθε βράδι να καταρρεύσει επιτέλους ο Καπιταλισμός 'κατά τας γραφάς', και επομένως κατά τα άλλα, μια χαρά βολεύεται στην όμορφη καρεκλίτσα της που της παρέχει το 7%, απ' την οποία δεν σταματά να ζητά κατώτατο βασικό μισθό και σύνταξη τόσα που ασφαλώς να μην μπορεί να τα δόσει ο επάρατος καπιταλισμός..

    Απ' την άλλη, οι 'εκσυγχρονιστές' μοιάζουν ο καθένας να έχει την αίρεσή του, και μάλιστα να έχει έτοιμες τις φλόγες της Ιεράς Εξετάσεως να κάψει όλους τους άλλους, τους πεπλανημένους...

    Τέλος, μακριά εκεί στην Νότια Αμερική, η 'επανάσταση' αναδεικνύει τους νέους 'πατερούληδές' της στο πρόσωπο του ...Τσάβες !??...

    Δεν ξέρω, βρε παιδιά. Πρέπει να σκεφτούμε από μηδενική βάση μάλλον...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεστε στο youtube τον Giorgio Gaber: Καποιος ήταν κομμουνιστής επειδη... part1

    Πολυ καλη η αναρτηση σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @ OSTRIA

    Ευχαριστώ!

    @ ΦΟΡΑΔΑ ΣΤ' ΑΛΩΝΙ

    Πολύ σωστό και συμπυκνωμένο.

    @ Θανάσης Ξ.

    Είναι βασική αρχή και στο σχέδιο. Όταν η ιδέα σκαλώνει κάπου μετά από πολλά σκαριφήματα, σκίζεις την κόλλα και βγάζεις μία καινούργια καθαρή.

    Σε περιόδους ηθικής κρίσης όμως, είναι λίγο δύσκολο να βρεί μία ολόκληρη κοινωνία το κουράγιο να αλλάξει σελίδα. Το τετριμμένο βολεύει άλλωστε.

    @ Lina

    Ωραίο! Ίδου και το link για όσους βαριούνται ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Θα έλεγα ότι πιάσατε τον προκαθήμενο της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας από τους όρχεις.

    Τα πράγματα ποτέ δεν είναι άσπρο - μαύρο και είναι εσαεί μεταβαλλόμενα, αλλά αυτό οι περισσότεροι δυσκολεύονται να το κατανοήσουν ή απλά το αρνούνται.

    Αυτό που αναφέρεις περί ομοιομορφίας είναι η χαρά κάθε δικτάτορα.
    Να έχει έναν πληθυσμό με ομογενείς προδιαγραφές και άρα εύκολα χειραγωγήσιμο.

    Κάτι σαν το "Βrave New World" του Aldous Huxley όπου το σύνολο του πληθυσμού με την βοήθεια της γενετικής μηχανικής έβγαινε σε πέντε στάνταρ τύπους ανάλογα με τις ικανότητες του, Α, Β, Γ, Δ, και Ε. Ο στόχος ήταν να είναι ευτυχείς μέσα στα όρια του προκαθορισμένου από την κατηγορία ικανοτήτων τους μικρόκοσμού τους και να μην επαναστατούν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ένα αντίστοιχο ποστ είχα δημοσιεύσει πριν 2 1/2 χρόνια περίπου.
    ΠΟΙΑ ΚΑΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ;
    http://atheofobos2.blogspot.com/2007/10/blog-post_03.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Επι της αρχης συμφωνω και εγκρινω και επαυξανω αλλά ομολογώ πως οι διάφορες "εκσυχρονιστικές" τασεις αριστερων ή αριστερων(;) σχηματισμών συνήθως είναι μουφες^2 μιας και αποτελουν προφασεις εν αμαρτιαιες για να μπουν αλλαλαζοντας στο mainstream.

    Μια συγχροη αριστερα οφειλει να προτεινει λυσεις (οπως ορθοτατα λες) και οχι μονο να λεει "οχι" αλλά σίγουρα δεν ειναι η δουλεια της να νομιμοποιεί με το "ηθικο" της αναστημα χαζες (για να μην πω τπτ χειροτερο) πολιτικές

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @ pølsemannen

    Όπως λες και εσύ, η κοινωνική "ομοιομορφία" είναι το όνειρο κάθε δικτάτορα. Για κάποιο λόγο είναι δύσκολο να εξηγήσεις σε έναν φανατικό αριστεριστή ότι ενδεχομένως να μιλάει για τη διαφορετική όψη του ίδιου νομίσματος.

    @ αθεόφοβος

    Αναγνώσθη και εγκρίθη!

    @ zaphod

    Το ότι οι "συγχρονες" αριστερές τάσεις έχουν μπουρδουκλώσει τις αρχές, με το mainstream, και με τον ρεαλισμό, φαίνεται άλλωστε διάχυτο σε ολόκληρο το χώρο. Δεν μπορείς να εκπροσωπείς όλα τα "ιδεατά" αγαθά από τη μία, και να μην μπορείς να ορίσεις επ'ακριβώς σε ποια αγαθά αναφέρεσαι από την άλλη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Πολύ καλή ανάλυση. Η μοναδική μου διαφωνία είναι στο ρητό, όπου κατ' εμέ "Μια άλλη αριστερά είναι ανέφικτη".
    Καλώς ή κακώς, όσο η αριστερά μένει προσκολημένη σε συγκεκριμένα στερεότυπα τα οποία συνήθως έρχονται σε πλήρη σύγκρουση με τις εξελίξεις των εποχών, θα υπάρχουν φαινόμενα γενικότερης αποσύνθεσης. Δεν είναι τυχαίο νομίζω ότι σε παγκόσμιο επίπεδο (ποσώ δε μάλλον σε ελληνικό) η αριστερά είναι κατακερματισμένη μέχρι και σε υποκομμάτια, γεγονός πραγματικά γελοίο.

    Κατ' εμέ, αριστερά δεν υφίσταται πλέον στην πράξη εδώ και πολλάααααα χρόνια. Στην θεωρία πάντα θα υπάρχει. Στην πράξη, μας έχει αφήσει χρόνους προ πολλού. Δεν είναι αριστερή νοοτροπία το να θεωρείς ότι με ποσοστό της τάξης του 1% κατέχεις την παγκόσμια αλήθεια. Δεν είναι δυνατόν να μην μπορείς ως αριστερά να κατανοήσεις ότι το 85% του κόσμου πάει στα 2 μεγάλα κόμματα ή εσχάτως στο ΚΑΜΠΟΤΖΗ επειδή ως αριστερά έχεις φανεί εμπράκτως αναχρονιστική και αναξιόπιστη. Δεν μπορεί ως αριστερά να αυτοπαρουσιάζεσαι ως κόμμα αντίδρασης -χεσμένη την έχω την αντίδραση.

    Δεν είναι δυνατόν, πχ, να ακούω την Παπαρρήγα να μου μιλάει για ιμπεριαλισμό όταν τα παιδιά της σπουδάζουν στο Αμέρικα. Δεν είναι δυνατόν να μου λέει ο Τσίπρας ότι ενδιαφέρεται για τα κοινωνικά δικαιώματα όταν το κόμμα του δεν έχει ούτε μία σαφή πολιτική και σφάζεται ανηλεώς εδώ και ένα χρόνο. Δεν μπορεί να βγαίνει η 17Ν και να καθαρίζει κόσμο και να μου λέει ότι το κάνει στο όνομά μου ως λαός. Δεν μπορεί να βγαίνει το κάθε κόμμα επιπέδου πουθενά και να μου κλείνει τους δρόμους επειδή έτσι του κάπνισε χθες το βράδυ.

    Η αριστερά εάν δεν επικαιροποιήσει τις θέσεις τις ως προς τα σημεία των καιρών θα βρει μπροστά της ακόμη χειρότερες μέρες. Δεν είναι δυνατόν να ακούμε εμπεριστατωμένες (τάχα μου) απόψεις ακόμη και για τον εμφύλιο, 60 χρόνια μετά, και ιδίως από 20χρονα. Και το χειρότερο είναι ότι μέσα στην όλη μετριότητα χάνονται και μερικά εξαιρετικά στελέχη της. Που ούτε καν αυτό δεν βλέπει όμως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Πολύ ωραίο ποστ. Η ουτοπικότητα της αριστεράς είναι προφανής στην ιδέα της οτι οι εργάτες θα επαναστατήσουν, θα καταλάβουν τα μέσα παραγωγής, και όλα θα είναι ωραία και καλά, θα υπάρχει επι γης ειρήνη κτλ. Φέυ, τα πιο πολλά προβλήματα που αντιμετώπισα στις διάφορες δουλειές που έχω κάνει μου τα δημιούργησαν συνάδελφοι, και όχι τα κακά αφεντικά και το κακό κεφάλαιο. Η σημερινή αριστερά έχει καταντήσει γελοιωδώς κρατιστική. Και επειδή ζούμε σε χώρα που το κράτος είναι υπερτροφικό, ξέρουμε όλοι που οδηγεί αυτή τη κατάσταση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. @ Hades

    Συμφωνούμε απόλυτα. Πάντως αν κρίνω και από τη στάση των "αριστερών" κομμάτων για το σχέδιο σταθερότητας, τί είχες παντελάκη μου τί είχες παντελή μου....

    Το πιο πιθανό είναι σύντομα η αριστερά να μαζεύει απλά τα αντιδραστικά στοιχεία της κοινωνίας, με τον ίδιο τρόπο που τα μαζεύει η ακροδεξιά, με τη διαφορά ότι ο μέσος όρος ηλικίας των ψηφοφόρων της θα είναι το πολύ 22.

    @ Jim Slip

    Η αριστερά πατάει ακόμα σε πολλά ταμπού που έχουν ξεμείνει από τον προηγούμενο αιώνα και τη δικτατορία. Η προώθηση του κρατισμού για κάποιον λόγο μεταφράζεται σε "σταθερή δουλειά για όλους" και μέχρι αυτή η παρεξήγηση να ατονίσει, η Αριστερά θα συνεχίσει να επαναλαμβάνει την ίδια πιπίλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Μιλάμε για εξαιρετικό άρθρο. Αλλά και η αριστερά πάσχει από το ίδιο σύνδρομο μισαλλοδοξίας και φανατισμού, που πάσχει η μισή χώρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. @ δείμος του πολίτη

    Ακριβώς! Πάντως είναι ο τελευταίος χώρος που συνειδητοποιεί κανείς ότι συμβαίνει αυτό. Δεν παύει όμως να ισχύει

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Εγώ θα έρθω να στο συμπυκνώσω ακόμα περισσότερο το -διορατικότατο και αποστασιοποιημενότατο- άρθρο λέγοντας το εξής :
    Το πρόβλημα της σύγχρονης αριστεράς είναι ότι συμπεριφέρεται ως θρησκεία. Με δόγμα, αφορισμούς, αγίους και αγίες, ευχολόγιο, εορτολόγιο και προσευχές.
    Όταν το ξεπεράσουν αυτό, ξαναμιλάμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Ελληνάκι θα συμφωνήσω και γω ότι είναι εξαιρετικό άρθρο....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. @ Irini Vergopoulou

    Ευχαριστώ. Καλημέρες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Γι΄ αυτό στην Ευρώπη, και κυρίως στο Ραγιαδιστάν, δεν αντιλαμβάνονται ότι τα κινήματα στις Η.Π.Α. είναι πιο radical από τα ευρωπαϊκά.

    Η Αμερική αναπτύχθηκε με πρόταγμα την πολιτική χειραφέτηση και όχι την κοινωνική ισότητα, με ευθείες αναφορές στην κλασική Αθήνα και με ακριβή αποτύπωση του Αριστοτελικού προτύπου. Το πως ένωσαν την πόλιν (town hall) με την ομοσπονδία, είναι και το κλειδί της μετά-νεοτερικότητας.

    Στην Ευρώπη, οι αποικίες (δες Ραγιαδιστάν) αναμασούν και πιθηκίζουν αξίες που είναι ήδη νεκρές (δες Βοναπαρτισμός) όπως διαφωτισμός, ανθρωπισμός κ. ά. τέτοιες παπαριές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...