Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2008

Ισονομία στην αξιοπρέπεια

Κατατέθηκε πριν λίγες μέρες στο ελληνικό κοινοβούλιο, το περιβόητο νομοσχέδιο για το Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης. Στο συγκεκριμένο νομοσχέδιο δεν γίνεται καμία αναφορά για τα ομόφυλα ζευγάρια, πράγμα που φυσικά είχε αναγγελθεί από το Υπουργείο Δικαιοσύνης.

Το συγκεκριμένο γεγονός, επαναλαμβάνει ένα καθαρά ελληναρίστικο μοντέλο που πάει λίγο πολύ ως εξής: Η Ε.Ε. μετά από πολλές άκαρπες συστάσεις και συμβουλές, τελικώς μας επιβάλει ένα θεσμικό πλαίσιο. Η εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση παρουσιάζει το σχετικό πλαίσιο ως δική της πρωτοβουλία και κατόρθωμα προκειμένου να κερδίσει πόντους στην ελληνική κοινωνία. Ταυτόχρονα όμως επειδή φοβάται το μυθικό πολιτικό κόστος, προσαρμόζει το συγκεκριμένο πλαίσιο σε λαϊκίστικες και συντηρητικές νοοτροπίες. Η εκάστοτε κουτοπόνηρη ηγεσία, με αυτό τον τρόπο, προσπαθεί να ζυγιάσει τις εντυπώσεις ανάμεσα στις προοδευτικές και ορθολογικές αποφάσεις της Ε.Ε. και τις οπισθοδρομικές και δεισιδαιμονικές νοοτροπίες της ελληνικής κοινωνίας. Προκειμένου να γίνει αυτό, παραβιάζει ορισμένα εδάφια του εκάστοτε πλαισίου και ως αποτέλεσμα διασύρεται μετά από κάποιο καιρό στα ευρωπαϊκά δικαστήρια.

Το συγκεκριμένο μοντέλο μπορεί να το δει κανείς ξεκάθαρα σε πολλά πρόσφατα παραδείγματα, όπως θέματα περιβάλλοντος, την προαιρετική παρακολούθηση του μαθήματος των θρησκευτικών, τον γενικότερο διασυρμό σε θέματα ελεύθερου ανταγωνισμού, κλπ.

Το θέμα, όμως, του Συμφώνου Ελεύθερης Συμβίωσης, εγείρει και ένα πιο σοβαρό ζήτημα εκτός από τα πρόστιμα και τα ρεζιλίκια πανευρωπαϊκά και παγκοσμίως. Είναι το ίδιο θέμα που είχε έρθει στην επιφάνεια πριν λίγα χρόνια σχετικά με τα ιδρύματα όπου «φυλακίζονται» άνθρωποι με ψυχικές ασθένειες. Είναι το θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα όπως αυτά διασύρονται καθημερινά είτε από το Κράτος, είτε από τις επικρατούσες κλειστοφοβικές κοινωνικές νοοτροπίες.

Όταν μία κοινωνία δεν δρα με βάση το συλλογικό συμφέρον, τους νόμους και τις υποχρεώσεις της απέναντι σε κατοχυρωμένους θεσμούς, σημαίνει ότι μάλλον λείπει η αίσθηση του διαλόγου πάνω σε μία κοινή βάση. Μπορεί δηλαδή να υπάρχει ένας νόμος που κατοχυρώνει το δικαίωμά μου να μιλώ ελεύθερα, αλλά ο γείτονάς μου να θίγεται και να επικαλείται έναν άλλο νόμο και ο περιπτεράς που μας ακούει να κρίνει όπως θέλει εκείνος. Σε μία τέτοια κοινωνία, εκτός από την ανομία, κυριαρχεί και ο νόμος του όχλου που φυσικά επιβάλλεται του συνταγματικού νόμου. Ο τελευταίος θα έπρεπε να είναι και η κοινή βάση διαλόγου.

Ένα τέτοιο παράδειγμα στην Ελλάδα είναι η έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τόσο βάσει της Χάρτας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, όσο και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Το βασικό περιεχόμενο όλων αυτών των θεσμικών πλαισίων είναι κατά βάση η ισονομία και η αξιοπρέπεια όλων των ανθρώπων μέσα στις κοινωνίες τους, χωρίς να υφίστανται διακρίσεις λόγω του φύλου, της θρησκείας, των πολιτικών φρονημάτων και, πιο πρόσφατα, των «σεξουαλικών φρονημάτων».

Στην ουσία τι είναι το σεξουαλικό φρόνημα; Είναι το τι κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του και μόνο αυτό. Δεν έχει να κάνει ούτε με τον ανδρισμό ή τη θηλυκότητα, ούτε με το τι είναι φυσιολογικό, βιολογικό, πολιτισμικό ή γονιδιακό. Είναι καθαρά το πώς ορισμένοι άνθρωποι ταιριάζουν περισσότερο σεξουαλικά, αλλά και ερωτεύονται με ομόφυλούς τους, όπως ακριβώς οι ετερόφυλοι συνάνθρωποί τους. Τόσο απλά. Η ομοφυλοφιλία δεν είναι κάτι τόσο φοβερό και ιδιαίτερο, πέρα από τις σεξουαλικές προτιμήσεις που απολαμβάνουν κάποιοι άνθρωποι στην ιδιωτική τους ζωή. Και επειδή η ιδιωτική ζωή του καθενός, εφόσον δεν βλάπτει το κοινωνικό σύνολο, δεν αφορά κανένα τρίτο, οποιαδήποτε διάκριση εις βάρος τους θα πρέπει να είναι παράνομη.

Επειδή η συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων αποτελεί μειονότητα, σημαίνει ότι για αυτή την κατηγορία θα πρέπει να ισχύει η ισονομία βάσει των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Άλλωστε πρέπει επιτέλους να γίνει αντιληπτό ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα υπάρχουν ακριβώς για να προστατεύουν τις μειονότητες μέσα σε μία εχθρική, οχλαγωγική πλειοψηφία. Υπάρχουν ώστε ένας άνθρωπος που υφίσταται διάκριση και πέφτει θύμα ρατσιστικών πράξεων, να μπορεί να κινηθεί νομικά εναντίον του θύτη του. Επίσης υπάρχουν ώστε να διασφαλιστεί η πραγματική ισονομία ανάμεσα στα μέλη μίας κοινωνίας.

Ο κοινωνικός αποκλεισμός διαφόρων ανθρώπων στην Ελλάδα του 21ου αιώνα είναι καθημερινό γεγονός με το κράτος να κάνει τα στραβά μάτια στη διαιώνιση κοινωνικών διακρίσεων. Τα ταμπού των πολλών δεν είναι δυνατόν να επιβάλλονται στην κοινή λογική και την ισονομία των πολιτών μίας δημοκρατικής χώρας που θέλει να σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Το Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης είναι ένας καθαρά νομικός όρος, ο οποίος τελικά αντιμετωπίστηκε από το ελληνικό κράτος ως μέτρο ηθικότητας και κοινωνικής αποδοχής. Οι δηλώσεις του Υπουργού Δικαιοσύνης ότι ναι μεν αλλά «η ελληνική κοινωνία δεν είναι ακόμα ώριμη…» δεν τιμούν ούτε τον ίδιο ούτε την ελληνική κοινωνία. Αν και προτιμώ να αποφεύγω τις κομματικές αναφορές, ευτυχώς για το πολίτευμά μας που έστω και ένα πολιτικό κόμμα μπόρεσε να δει το παράλογο του αποκλεισμού των ομόφυλων ζευγαριών από το Σ.Ε.Σ. και να κινηθεί δικαστικά κατά της ελληνικής κυβέρνησης.

9 σχόλια:

  1. Που υπογράφω;

    Πολύ καλό το ποστ, περιγράφει ακριβώς την εν ΕΛλάδι κατάσταση. Η κουτοπονηριά των πολιτικών μας δεν πάει παραπέρα. Ξέρουν πως αν κάποιος κινηθεί δικαστικά εναντίον του κράτους για διακρίσεις, και παει στο Ευρωδικαστήριο θα δικαιωθεί πανηγυρικά.
    Αυτό περιμένουν για να πουν πως "αναγκάζονται" από την Ε.Ε. να ψηφίσουν κανένα σοβαρό νόμο, διότι απλούστατα δεν έχουν τα cojones. Κάπως έτσι δεν περάστηκε και το αυτονόητο με τις ταυτότητες;

    Αλλά σε μια χώρα που ο λόγος του Ψωμιάδη, του Άνθιμου και της Μπεζαντάκου αντιμετωπιζονται σοβαρά, τι άλλο να κάνεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μα πώς κάνετε έτσι; Βρέθηκε ΕΝΑΣ υπουργός να πεί ΜΙΑ αλήθεια και πέσατε να τον φάτε... Τς, τς...

    Ναι κύριε Υπουργέ Δικαιοσύνης, «η ελληνική κοινωνία δεν είναι ακόμα ώριμη…» γι' αυτό και σας ψηφίζει.

    Αλλά πού κολλάει το προεκλογικό όλων των αρχηγών (απο)κομμάτων περί "ωριμότητας του ελληνικού λαού";

    Αχ, πολιτικάντηδες... Μπλέξατε πάλι την ηλιθιότητα με την γελοιότητα. Και πέσατε μέσα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @ zaphod

    Έχει αρχίσει όμως να γίνεται ολίγον κουραστικό αυτό το μοτίβο. Θα μου πεις χέστηκε και η πλειοψηφία του κόσμου, κλπ κλπ.

    @ basik

    Δεν είναι κάπως σουρεάλ η έννοια "λαός"; Την χρησιμοποιούν ανάλογα με τις ανάγκες τους, αλλά στην ουσία είναι μία πολύ αόριστη έννοια. Εμένα βασικά με υποτιμάει όταν ξέρω ότι σε αυτή την έννοια άβουλου κοπαδιού συμπεριλαμβάνουν και εμένα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. το νομοσχέδιο αυτό είχε και άλλες πολύ σημαντικότερες διατάξεις, όπως η συνεπιμέλεια των τέκνων σε περίπτωση διαζυγίου

    εκεί να δειτε "ομορφιές"- εκεί φαίνεται το χάλι της ελληνικής κοινωνίας και η νάρκωση της δικαιοσύνης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @ ser

    Κάτι είχε πάρει το μάτι μου για τη συνεπιμέλεια διαζευγμένων γονέων. Δεν ήξερα ότι περιλαμβανόταν στο ΣΕΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ούτε η συνεπιμέλεια θα περάσει τελικά.
    Βλέπεις στην κολόχωρα αυτή θεωρούν μεγάλη ανωμαλάρα έναν άντρα που προσπαθεί να διεκδικήσει την από κοινού επιμέλεια του παιδιού του.
    Συγχωρούν μόνο όποιον τον παράτησε η σύζυγος με το παιδί στην αγκαλιά (του) ή όποιον είχε παντρευτεί τρελή.
    Η από κοινού επιμέλεια μεταξύ δύο νορμάλ ανθρώπων σοκάρει τη "μάνα του Ελληνάρα" περισσότερο και από το να έπιανε τον άντρα της παρτούζα με τον Καμπούρη του Extra και τον Αλέξανδρο του Mad...

    Όσο για τους ομοφυλόφιλους, η γνώμη μου εδώ
    http://topatsiouri.blogspot.com/2008/03/only-you.html

    Και το ξαναλέω, υπάρχει πιο μεγάλος παραλογισμός από το να κράζει η μάζα τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων αλλά ταυτόχρονα να βγάζει με διαφορά Δήμαρχο Δηλωμένο Ομοφυλόφιλο, να πίνει νερό στο όνομα του Μέγα Διασκεδαστή επίσης Γνωστού Ομοφυλόφιλου, να αποθεώνει ΟΛΟΥΣ τους in ομοφυλόφιλους της show bizz και κατά βάθος να μην έχει και τόσο πρόβλημα να τον πάρει ο γιόκας της για ν'ανέβει κι'αυτός ψηλά, όμως να παντρευτεί μετά μια καλή κοπέλα να κλείσουμε τα στόματα!

    Τέτοιος παραλογισμός ούτε ο Ιονέσκο!

    (Εννοείται πως ντρέπομαι για όλη αυτή την κωμωδία με το σύμφωνο συμβίωσης, με τους γάμους τί έγινε τελικά? Τους ακύρωσαν?)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @ patsiouri

    Δεν έχω ιδέα τί έγινε, αν και αυτά δεν μαθαίνονται συνήθως. Γίνεται ο τσέρτζελος με τις διώξεις, τη δίκη και τους παπάδες και μετά ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Αν και για το συγκεκριμένο, πιστεύω θα ακουστεί η απόφαση όποια κι αν είναι.

    Για τον παραλογισμό που αναφέρεις συμφωνώ απόλυτα. Όπως επίσης και με αυτά που γράφεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αρκετά εκπρόθεσμο το σχόλιό μου δυστυχώς, αλλά τώρα ανακάλυψα το blog (συγχαρητήτρια), και διαβάζω τα άρθρα.

    Συμφωνώ σε γενικές γραμμές, αλλά μπορώ να καταλάβω την αντίθετη άποψη, γιατί ενίοτε (σπανίως) είναι λογικά τεκμηριωμένη (χωρίς αναφορές σε ήθη, θρησκείες, αστρολογίες και νεράιδες). Συγκεκριμένα, σε μια παρόμοια συζήτηση με ένα φίλο (όχι Έλληνα) που ήταν αντίθετος στον ομόφυλο γάμο/συμβίωση κλπ, εγώ υποστήριζα τα περί ισότητας, και εξεπλάγην από το επιχείρημά του, που μεταφέρω:

    Το σκεπτικό του ήταν ότι η κοινωνία δεν θα έπρεπε να νοιάζεται για γάμο, συμβίωση κλπ, μιας και το να δίνει προνόμια σε ζευγάρια είναι άδικο για αυτούς που δεν είναι μέλη ζεύγους και δεν έχουν τα προνόμια. Η κοινωνία όμως προβαίνει σε αυτή την φαινομενική αδικία, προσπαθώντας να επιτύχει ένα αποτέλεσμα (που παραδοσιακά θεωρείται) καλό για το κοινωνικό σύνολο, τα παιδιά. Γι'αυτό και δίνει προτερήματα και προνόμια σε ζευγάρια, τα οποία αδικούν τους άγαμους/μόνους, για να προκαλέσει κίνητρο και να αυξήσει τον αριθμό των παιδιών. Ο γάμος λοιπόν είναι ένας τρόπος η κοινωνία να "επιδοτήσει" τη δημιουργία ζευγαριών, και έμμεσα τη γέννηση παιδιών. Γι'αυτό (κατά το συνομιλητή μου) το ζητούμενο δεν είναι η εξίσωση όλων των ζευγαριών, αλλά η απάντηση στο ερώτημα αν αυτό που θέλει η κοινωνία να προκαλέσει με τα προνόμια που δίνει είναι η γέννηση παιδιών: αν ναι, τότε αντί να δώσει σε ομόφυλα ζευγάρια τα ίδια προνόμια, πρέπει να τα ανακαθορίσει για τα ετερόφυλα, και συγκεκριμένα για τα ετερόφυλα με απογόνους. Αν όχι, τότε (και αν είναι εφικτό το κόστος για την κοινωνία) τα προνόμια που έχουν τώρα μόνο τα ετερόφυλα ζευγάρια πρέπει να πάνε σε όλους, ασχέτως σχέσης, σεξουαλικότητας, συμπεριφοράς.

    Η άποψή μου είναι ότι σε θέμα αρχής ο συνομιλητής μου είχε δίκιο, αλλά πρακτικά δεν υπάρχει καμία κοινωνία αυτή τη στιγμή που να είναι σε θέση για τέτοια συζήτηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. @ polyvios

    Ευχαριστώ και καλώς ήρθες :)
    Το θέμα της ισονομίας γενικότερα, θα αργήσει πολύ να γίνει "εκπρόθεσμο" στην Ελλάδα, οπότε... Το ίδιο άρθρο θα μπορούσε να γραφτεί και σήμερα και αύριο.

    Το επιχείρημα του συνομιλητή σου είναι όντως ισχυρό, με το οποίο, όπως κι εσύ, αναγκάζομαι να συμφωνήσω σε γενικές γραμμές.

    Το θέμα όμως είναι ότι, επί της παρούσης η κοινωνία δεν έχει ξεκαθαρίσει ότι η βαθύτερη έννοια του γάμου είναι η αναπαραγωγή. Άλλωστε η υπόσταση του γάμου, από την ιστορική αρχή του, είχε καθαρά οικονομικούς λόγους. Μόνο τους τελευταίους 2 αιώνες απέκτησε τη ρομαντική υπόστασή του.

    Θεωρώ, ότι στην πραγματικότητα αυτό που προσπαθεί να περάσει η κοινωνία (και κατά προέκταση η νομοθεσία), είναι το δικαίωμα στην οικογένεια. Δηλαδή δύο άνθρωποι να νομιμοποιούν τη σχέση τους ώστε να πορεύονται μαζί, να κάνουν παιδί και να μην πεθάνουν μόνοι. Γι' αυτό άλλωστε υπάρχει και το επίδομα γάμου (ασχέτως υπάρξεως παιδιού), και η κοινή φορολογική δήλωση. Στην τελική, αυτό είναι και το δικαίωμα για το οποίο δικαιούνται να μετέχουν και τα ομόφυλα ζευγάρια.

    Άλλωστε, άμα θέλουμε να το δούμε καθαρά πρακτικά, υπάρχουν ορφανά ή εγκαταλειμένα παιδιά που θα ήταν προτιμότερο να μεγαλώσουν με γονείς, παρά σε ίδρυμα. Οπότε μπορεί μεν το κράτος να αναγνωρίζει ότι ένα ομόφυλο ζευγάρι δεν μπορεί να αναπαραχθεί, αλλά το ίδιο το κράτος θα πρέπει να αναγνωρίσει το δικαίωμα του ζευγαριού στην υιοθεσία.

    Και για να τα κάνω όλα αυτά μια σούμα... Πιο εύκολη μου φαίνεται η εξίσωση δικαιωμάτων των ομόφυλων ζευγαριών με των εταιρόφυλων, παρά η αποδόμηση της έννοιας του γάμου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...