Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2008

Χαμηλά τη Σημαία!

Θυμίζει θέατρο, μία παράσταση που εξελίσσεται μπροστά σε ένα αποχαυνωμένο κοινό. Με γαλανόλευκο φόντο, σημαίες, σταυρούς και μία ομοιογενή καλοντυμένη μάζα από ανθρώπους. Είναι η εθνική επέτειος της 28ης Οκτωβρίου όπως επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο. Ανάμεσα στο αίσθημα εθνικής υπερηφάνειας, και βαρετής ρουτίνας, υπάρχει μία γκρίζα περιοχή που περιλαμβάνει ένα μείγμα από στοιχεία εθνικισμού, πατριωτισμού, εθνικής συνείδησης και μίας μεγάλης υποκρισίας.

Δεν θα σταθώ στις έννοιες εθνικισμού και πατριωτισμού. Δεν αφορούν το παρόν. Θα σταθώ όμως σε αυτή την εθνική συνείδηση που θέλουμε κάθε χρόνο να τονώνουμε ως κοινωνία ενός «ένδοξου» έθνους και να τη μεταφέρουμε στις επερχόμενες γενιές. Μέσω ηρωικών πολεμικών ιαχών και στρατιωτικών παρελάσεων, χρησιμοποιώντας ορολογία τετριμμένης εθνικής υπερηφάνειας. Συνεχίζοντας τον παραλογισμό σε μία περίοδο όπου χρειάζεται περισσότερη λογική όσο ποτέ άλλοτε.

Διότι, δεν γίνεται να συνεχίζεται η αναφορά σε νικηφόρες εθνικές μάχες, εθνικούς ήρωες και ιστορικές κατακτήσεις όταν όλα αυτά δεν έχουν ιστορική συνέχεια με θετική συνέπεια. Διότι, παρά τις εμμονές κουτών και αμόρφωτων εθνικιστών, και γραφικών Ελληναράδων, η έννοια «έθνος» δεν περιλαμβάνει μόνο μία γαλανόλευκη σημαία και μία σειρά από νικηφόρες μάχες του παρελθόντος. Περιλαμβάνει και την ελληνική κοινωνία, το ελληνικό Κράτος, το Σύνταγμα, τους Νόμους, τη Δικαιοσύνη, την Παιδεία, τον Πολιτισμό, το φυσικό και τεχνητό Περιβάλλον και γενικώς όλα εκείνα τα στοιχεία που φροντίζουν για την κοινωνική συνοχή και πολιτισμική ανάπτυξη μίας εθνικά ομογενούς κοινωνίας.

Οι πραγματικοί ήρωες του έπους του 1940 που σκοτώθηκαν, ή επέζησαν και πολέμησαν με σθένος, γενναιότητα και εθνική υπερηφάνεια, πολέμησαν προκειμένου να αναγεννηθούν αυτά τα συγκεκριμένα στοιχεία. Πολέμησαν ώστε η χώρα μας να μείνει ανεξάρτητη και ελεύθερη προκειμένου να υπάρχει πρόσφορο έδαφος για την καλλιέργεια αυτών των στοιχείων. Μακριά από σκοτεινές περιόδους, πολέμους, αιματοχυσίες και ντροπιαστικές νοοτροπίες που είχαν ριζώσει από τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους.

Σήμερα όμως, σχεδόν 70 χρόνια μετά, οι αξίες, οι ιδέες και τα όνειρα αυτών των πολεμιστών, αλλά και των Ελλήνων που πραγματικά έβλεπαν αισιόδοξα την πορεία του σύγχρονου ελληνικού έθνους, καταρρακώθηκαν και συνεχίζουν να θάβονται κάτω από τον βούρκο του παράλογου, ασυνείδητου, ατομικιστικού και συντηρητικού νεοελληνικού «πολιτισμού».

Η νέα εθνική ντροπή ξεκίνησε αμέσως μετά το τέλος του πολέμου με την έναρξη του εμφυλίου, συνεχίστηκε με τον συντηρητισμό των Δεξιών και Αριστερών καλουπιών, και κορυφώθηκε με την περίοδο της μεταπολίτευσης όπου σε καθημερινή βάση, η έννοια του έθνους και της κοινωνικής συνοχής, αποσυντίθεται για χάρη απειροελάχιστων, προσωπικών συμφερόντων του καθενός μέλους αυτής της κοινωνίας. Χωρίς κανένα ενδιαφέρον για το συλλογικό καλό και την κοινωνική συνοχή.

Όσο, λοιπόν, αυτό το φαινόμενο διογκώνεται, όσο κάθε τετραετία εκλέγονται άβουλες κυβερνήσεις από άβουλους πολίτες, όσο η παιδεία συνεχώς υποβαθμίζεται, όσο ο πολιτισμός και οι δημοκρατικές αξίες σβήνουν, όσο η απάτη της δεισιδαιμονίας εντείνεται ενώ η Εκκλησία μένει στο απυρόβλητο, όσο τα ανθρώπινα δικαιώματα υποβαθμίζονται, όσο κυριαρχούν η ξενοφοβία, η ομοφοβία και η κάθε-είδους-φοβία, όσο το φυσικό περιβάλλον μολύνεται, καίγεται και κατακρεουργείται, και όσο οι πολίτες αυτής της χώρας αισθάνονται δέσμιοι Ελληναράδων τσιφλικάδων, παρανόμων συμφερόντων, και διεφθαρμένων κρατικών λειτουργιών, η ελληνική σημαία δεν μπορεί να ανεμίζει ψηλά και περήφανα. Καμία μέρα του χρόνου και κυρίως καμία μέρα των εθνικών εορτών.

Ο ελάχιστος φόρος τιμής προς αυτούς που πέθαναν υπερασπιζόμενοι αξίες που ποτέ δεν εδραιώθηκαν, μπορεί να αποδοθεί με σκυμμένο το κεφάλι και με αίσθημα ντροπής. Ντροπή που δεν καταφέραμε να σταθούμε στα πόδια μας ως έθνος και ντροπή που στις εθνικές επετείους τολμάμε και συνεχίζουμε την υποκρισία.

7 σχόλια:

  1. Ελληνάκι...
    Μη νομίζεις ότι οι ιαχές και οι πόλεμοι πέρασαν οριστικά και ποτέ δε θα ξαναέρθουν.
    Ποτέ δεν ξέρεις...
    "Πόλεμος πατήρ πάντων " έλεγε ο Ηράκλειτος. Οπότε το παράδειγμα αυτών των ηρώων που νίκησαν πρώτοι απο όλους τις δυνάμεις του φασισμού μένει πάντα επίκαιρο.
    Όλοι οι Έλληνες, πολεμίσανε πρωτίστως για την ελευθερία. Για να μην έρθει άνομα και αυθαίρετα ένας ξένος λαός και τους κάτσει στο σβέρκο και αποφασίζει για την τύχη τους.
    Για μένα δεν είναι η πατρίδα το υπέρτατο αγαθό, αλλά η Ελευθερία. Και το ξεκαθαρίζω! Είναι άλλο να σκοτώνομαι για να φτάσουν τα σύνορα της πατρίδας μου στην Ν. Αφρική (βλ. Μεγάλη Βρετανία) ή στα Ουράλια (Βλ. Χίτλερ) ή στην Ινδία (βλ. Μεγάλο Αλέξανδρο) και άλλο να σκοτώνομαι για να μην εισβάλλουν στη γή που κατοικώ ξένοι και αποφασίζουν εκείνοι για μένα. Το πρώτο είναι ηλίθιο και άσκοπο. Το δεύτερο,όμως, είναι αυτονόητο.
    Τέλος, θέλω να τονίσω ότι ο πραγματικός Έλληνας πατριώτης σήμερα, δεν είναι αυτός που λέει μεγαλοστομίες και σηκώνει σημαίες και καριοφύλια, αλλά εκείνος που είναι παραγωγικός και δε ζει παρασιτικά προς το Ελληνικό κράτος.
    Είναι εθνική προδωσία να έχουν πέσει τόσα κονδύλια από την ΕΕ στην Ελλάδα και όμως να είμαστε ακόμα σε πολλά σημεία στις παρυφές του τρίτου κόσμου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τα ίδια πράγματα λέμε, ειδικά στην τελευταία σου παράγραφο. Απλά η έννοια "ελευθερία" είναι σχετική, ανάλογα με την ιστορική περίοδο. Για παράδειγμα, κάποτε αν δήλωνες άθεος, σε έκαιγαν ζωντανό. Τώρα μπορείς να το δηλώσεις και να επιζήσεις.

    Δεν τρέφω αυταπάτες. Είμαστε καλύτερα από ότι πριν 200 χρόνια. Όμως θα μπορούσαμε να είμαστε και 200 χρόνια μπροστά (από άποψη δημοκρατίας και ελευθερίας).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η τελευταια παραγραφος σου με καλυπτει απολυτα. Οι παρελασεις ανηκουν στο παρελθον. Αυτο που τωρα χρειαζομαστε περισσοτερο ειναι εκδηλωσεις και συζητησεις που θα μας κανουν να συνειδητο- ποιησουμε τα οποια λαθη του παρελθοντος! Οσο για τη Δημοκρατια και την ελευθερια ειναι δυστυχως παρεξηγημενες εννοιες, απο πολλους, σημερα....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Σκέψου μόνο πόσα πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν με τα λεφτά που κατασπαταλώνται για τις παρελάσεις...
    Υπενθυμίζω πως την προηγούμενη μέρα υπάρχει γιορτή στο σχολείο εις μνήμην των αγωνιστών...
    Συμφωνώ απόλυτα με την Έλβα από πανω.
    Άλλα πράγματα χρειάζονται για να μη βρυκολακιάσουν οι πραγματικοί αγωνιστές και μας πάρουν παραμάζωμα τελικά..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. οι πόλεμοι κερδίζονται ή χάνονται πολύ πριν αρχίσουν. Και πλέον οι πόλεμοι είναι πρώτιστα οικονομικοί.

    Ελλάδα είναι οπουδήποτε υπάρχει εθνικό συμφέρον και όχι μόνο τα με τη στενή έννοια σύνορά μας.

    Προσωπικά ελληνάκι δεν αισθάνομαι καμία ντροπή, αντίθετα πάντοτε όπου βρέθηκα κράτησα τη σημαία ψηλά-κυριολεκτικά και μεταφορικά.

    Γιά αρκετούς συμπατριώτες μας όμως δεν είμαι καθόλου μα καθόλου περήφανος.

    Και το ζήτημα δεν είναι οι παρελάσεις - ναι να γίνονται.
    Αλλά όχι με το καφενειακό στυλ που γίνονται. Δείτε σχολική παρέλαση και θα καταλάβετε τι εννοώ.

    Οι μαθητές είναι η βιτρίνα της απαράδεκτης κατάστασης που επικρατεί στα σχολεία

    Και άντε να τους ρωτήσεις ποιός ήταν ο Κατσιμήτρος.......

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @ Elva

    Ακριβώς. Και η Δημοκρατία και η Ελευθερία είναι τελικά το μεγάλο στοίχημα που έχουμε ως έθνος, εφόσον θέλουμε ακόμα να ονομαζόμαστε έθνος.

    @ patsiouri

    Στις εθνικές γιορτές, πάντα μου έρχεται στο μυαλό "η Ελληνοπούλα" του Πανούση :)

    @ ser

    "Προσωπικά ελληνάκι δεν αισθάνομαι καμία ντροπή, αντίθετα πάντοτε όπου βρέθηκα κράτησα τη σημαία ψηλά-κυριολεκτικά και μεταφορικά."

    Εσύ όμως ξέρεις τί αντιπροσωπεύει για σένα η σημαία που αναφέρεσαι, και ενδεχομένως το ίδιο να συμβαίνει για τον καθένα μας ξεχωριστά. Εκεί είναι όμως που φαίνεται πόση ομοιογένεια έχουμε ως έθνος.

    Ο Αμερικάνος για παράδειγμα, όταν βλέπει την αμερικάνικη σημαία, σκέφτεται αμέσως την ιδεολογική Διακύρηξη της Ανεξαρτησίας, αλλά και την πρακτική Οικονομική Αυτοκρατορία του πλανήτη. Αυτό ισχύει σχεδόν για όλους τους Αμερικάνους ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων.

    Για τους Έλληνες όμως, άλλος σκέφτεται την αρχαία Ελλάδα, άλλος την Ορθοδοξία, άλλος την Εθνική Ελλάδος, άλλος τους ήρωες του '21 και, άλλος τον Άγνωστο Στρατιώτη, άλλος τις ηρωικές μάχες, άλλος τη Δημοκρατία κ.ο.κ.

    Σε πρακτικό επίπεδο όμως, ο κάθε Έλληνας τοποθετεί το ελληνικό έθνος σε μία ιδεατή σφαίρα των προαναφερθέντων και αγνοεί την πραγματικότητα της ελληνικής κατάντιας. Όλοι κατά βάση δηλώνουν υπερήφανοι Έλληνες, αλλά σε κάθε περίπτωση έχουν έτοιμη τη μούτζα για τον συμπατριώτη τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @ser
    H δήλωση ότι οι πόλεμοι χάνονται ή κερδίζονται πολύ πριν αρχίσουν και είναι οικονομικοί είναι μοιρολατρική και επικόνδυνη.
    Είδες τι έπαθαν οι Αμερικάνοι στο Ιράκ, στο Βιετνάμ, οι Ρώσσοι στο Αφγανιτάν κλπ
    Όταν ένας λαός αγωνίζεται ,τελικώς νικάει.
    Δε λέει τίποτα η οικονομική ή τεχνολογική υπεροχή του εχθρού.
    Το θέμα είναι απλά να μην αντιμετωπίζει τα πάντα παθητικά και δειλά ο λαός. Οϋτε βέβαια και με ανόητους εθνικισμούς που θα τον συντρίψουν, αλλά όχι και να απεμπολούμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα έτσι απλά.
    Κι αυτό ισχύει ακόμα και στα εργασιακά. Είδες ότι όποτε κατέβηκαν 2.000.000 κόσμος στις πορείες της ΓΣΕΕ ΑΔΕΔΥ, νομοσχέδια αποσύρθηκαν και άλλαξαν. Όταν δεν έγινε τιποτα, πέρασαν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...