Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009

Οι παραιτημένοι

Κυριακή νωρίς το πρωί. Οι δρόμοι της Αθήνας είναι άδειοι και παντού επικρατεί μία ησυχία. Οι περισσότεροι άνθρωποι που κυκλοφορούν είναι ηλικιωμένοι, ντυμένοι στα καλά τους, που προφανώς πηγαίνουν στην εκκλησία. Οι μισές από τις γυναίκες είναι μαυροφορεμένες, με σοβαρό ύφος και ελαφρά κουμπούρα. Κάποιοι άλλοι, έχουν την έκφραση στο πρόσωπο που δείχνει ότι αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό κοινωνικό γεγονός της εβδομάδας. Άλλοι έχουν κρεμασμένους τεράστιους χρυσούς σταυρούς και παίζουν με κομποσκοίνια.

Παραμερίζοντας το εκκλησιαστικό και το μεταφυσικό της υπόθεσης, υπάρχει μία πιο διάχυτη αίσθηση. Μία παραίτηση και μία ανάγκη να παραπονεθούν. Να γκρινιάξουν κάπου. Να τονίσουν την απόγνωσή τους από τα βάρη της ζωής που φορτώνονται χρόνια τώρα.

Εάν η νεολαία δίνει τη γεύση της νοοτροπίας και της ιδεολογίας που επέρχεται, τότε η τρίτη ηλικία φαίνεται να αφήνει την αίσθηση των νοοτροπιών των γενεών που πέρασαν. Και η αλήθεια είναι πως η πλειοψηφία των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας στην Ελλάδα βγάζουν μία κούραση, μία μιζέρια και μία εξάντληση.

Δεν έχουν και τόσο άδικο. Η γενιά τους, όντως δεν έζησε και λίγα. Όμως αυτή η απόγνωση συνεχίζει ακόμα και μετά το τέλος των ευθυνών και της πολυπόθητης σύνταξης. Είναι σαν κάτι βαθιά ριζωμένο μέσα τους που αντί να καταλαγιάζει, εντείνεται.

Οι περισσότεροι ηλικιωμένοι στην Ελλάδα είναι αποκομμένοι από την πραγματικότητα. Έχουν «ερωτευτεί» τόσο πολύ το χαζοκούτι της τηλεόρασης λες και τους υπενθυμίζει τον ενθουσιασμό που ένοιωσαν όταν είδαν τηλεόραση για πρώτη φορά. Και μέσα από την τηλεόραση ακούγονται ιστορίες υπερβολής και τρόμου, ενώ ο έξω κόσμος περιγράφεται σαν μία αλλοπρόσαλλη κοινωνία που έχει ξεφύγει από κάθε αξία και ηθική που είχε συνηθίσει τη συγκεκριμένη γερασμένη γενιά. Ο φόβος. Τους κλείνει στα σπίτια και τους σπρώχνει στις εκκλησίες.

Η ελληνική κοινωνία που κακομαθαίνει τα παιδιά της, νταντεύοντάς τα μέχρι να κάνουν δική τους οικογένεια, συμπεριφέρεται ανάλογα και στους ηλικιωμένους της. Οι περισσότεροι νοιώθουν ένα βάρος στα παιδιά τους. Άλλοι έχουν την απαίτηση να τους νταντεύουν.

Ενδεχομένως όλα αυτά να μην φαίνονταν τραγικά για τον ελληνικό μικρόκοσμο, εάν δεν υπήρχε άλλο μέτρο σύγκρισης. Και δεν είναι ανάγκη να πάμε σε άλλες χώρες για να δούμε την ψυχική κατάσταση των εκεί ηλικιωμένων. Διότι οι ξένοι ηλικιωμένοι έρχονται εδώ. Ζευγάρια με κατάκοιτους 80άρηδες που παίρνουν ένα σακίδιο και έρχονται στην Ελλάδα για να ανεβούν στην Ακρόπολη, να γυρίσουν στα νησιά και να αράξουν στις παραλίες. Είτε με γκρουπ, είτε μόνοι τους. Δεν παραιτούνται. Συνταξιοδοτούνται και αποφασίζουν να γυρίσουν τον κόσμο, ή να γραφτούν σε λέσχες με διάφορες δραστηριότητες. Αποφεύγουν το ντάντεμα και στοχεύουν να κάνουν πράγματα που θα ήθελαν να κάνουν όλη τους τη ζωή.

Φαίνεται, για εμάς εδώ, η δεισιδαιμονία, η αμορφωσιά και ο φόβος, διαιωνίζονται μέχρι τον θάνατο. Ευτυχώς που παντού, αραιά και που, υπάρχουν οι λαμπρές εξαιρέσεις που όχι μόνο διαψεύδουν τον κανόνα, αλλά περνάνε και στο αντίθετο άκρο. Αυτό της ανθρωπιάς που έχει εκλείψει σχεδόν ολοκληρωτικά από την κοινωνία μας. Μακριά από μαύρα ρούχα, σταυρούς, μιζέρια και φόβους.



18 σχόλια:

  1. Αυτό σκέφτηκα σήμερα στο Σούνιο στο ναό του Ποσειδώνα βλέποντας κάμποσα γκρουπ που ο νεότερος ήταν 70...
    Όλοι γελαστοί και ορεξάτοι!
    Ας ελπίσουμε πως οι "δικές μας" εξαιρέσεις θα αυξάνονται με τα χρόνια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολυ μου αρεσε αυτη η αναρτηση σου ellinaki, οπως και οι συγκρισεις που κανεις μεταξυ της Ελληνικης και της ξενης νοοτροπιας των ηλικιωμενων, που σε πολλες περιπτωσεις φαινεται οτι ζουν πολυ διαφορετικες ζωες..
    Πιστευω ομως οτι κατι κοινο που εχουν μεταξυ τους ολοι οι συνταξιουχοι και γενικα οι ηλικιωμενοι που αρεσκονται να ταξιδευουν και να γνωριζουν τον κοσμο ειναι η μορφωση και η περιεργεια για τη ζωη, κατι που πολλοι δικοι μας συνταξιουχοι δεν ειχαν ποτε, ειτε λογω οικονομικης ανεχειας, ειτε λογω χαμηλου μορφωτικου επιπεδου, ειτε και τα δυο μαζι, δυστυχως....Φταιει σε πολυ μεγαλο βαθμο και το γεγονος οτι πολλες γυναικες στην Ελλαδα δεν εργαζονταν οπως εκαναν πολλες συνομηλικες τους στο εξωτερικο, ηδη εδω και δεκαετιες πριν το Β´παγκοσμιο πολεμο, ενω στην Ελλαδα η γυναικα αργησε πολυ να αποκτησει δικαιωματα και να διεκδικησει αυτα που της ανηκουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλησπερα Ελληνακι,

    ειναι και τα λεφτα, που δεν σ' αφηνουν να παρεις το αεροπλανο και να τεξιδεψεις στο Λουβρο. Με μια συνταξη της πεινας, που να πας; Δεν ειναι τυχαιο που η θρησκοληψια και η οικονομικη ανεχεια σε μεγαλο βαθμο συσχετιζονται.
    Αλλα αμα δεις πουλμαν με εκδρομεις απ' τα ΚΑΠΗ, θα τριβεις τα ματια σου απ' τα γλεντια που γινονται εκει μεσα. Μοναστηρια, μοναστηρια αλλα και τσιφτετελι, τσιφτετελι.
    Ο μαζικος τουρισμος στην ελλαδα εχει λιγα μονο χρονια ζωης, πολυ λιγοτερα απ' ότι στην Αγγλια, για παραδειγμα. Ετσι οι παλιοτερες γενιες, δεν ειναι εξοικειωμενες, ακομα και να εχουν καποια οικονομικη ανεση.
    Ειναι και θρησκεια. Που ενοχοποιει τις χαρες. Αλλη η ιστορια μας και τα βιωματα μας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Οι ηλικιωμένοι σε όλο τον κόσμο είναι αντιμέτωποι με μια τρομερή μορφή ρατσισμού την οποία εμείς οι νέοι δεν καταλαβαίνουμε εύκολα ή δεν βλέπουμε ποτέ.

    Πριν σκεφτούμε ότι αυτοί οι άνθρωποι θα έπρεπε να είναι πιο ζωντανοί και να ζουν τη ζωή τους (με χρώματα και ταξίδια χαμογελώντας) θα έπρεπε πρώτα να σκεφτούμε ότι εμείς οι ίδιοι τους βάλαμε στο περιθώριο παρόλο που είμαι σίγουρος ότι θα μπορούσαν να προσφέρουν.

    Εμείς πρώτοι από όλους τους βάζουμε σε μια γωνιά στην κοινωνία μας και στη σκέψη μας. Η κοινωνία μας δεν ανέχεται τους γέρους.

    Και δεν είναι μόνο ο ρατσισμός στην εργασία και στην γενική αντιμετώπιση αλλά και στα ιατρικά θέματα και σε πολλά άλλα.

    Δείτε και αυτό:
    Ο ρατσισμός ενάντια στους ηλικιωμένους

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. εδώ τα 20χρονα ελληνάκια και έχουν βολευτεί, οι ηλικιωμένοι θα κινηθούν... ακούγεται ουτοπικό! και δε νομίζω να φταίει τόσο η θρησκεία η κάποιος φόβος... μάλλον η άγνεια κινδύνου (σσ. ζωές με παντελή έλλειψη κριτικής σκέψης) οδηγεί σε αυτό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ωραία και πρωτότυπη ανάρτηση..

    Δεν θα τους έλεγα 'παραιτημένους'. Κάθε μέρα πηγαίνοντας για το μετρό, τυχαίνει να περνώ από ένα ΚΑΠΗ. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόση ζωή έχει. Πηγαδάκια, καλαμπούρια, το καλοκαίρι εκδρομές για μπάνιο, τέλεια.
    Μετά, ξέρω απ' την πεθερά μου. Με τις τρεις κόρες της στην Αθήνα, και την τέταρτη στα Γιάννενα, έμεινε εδώ και μερικά χρόνια ολομόναχη στην πλαγιά ενός βουνού, στα 600 μέτρα υψόμετρο. Κι όμως, καλλιεργεί τις πατάτες της, φτιάνει τα γιαούρτια της και σας πληροφορώ βλέπει και τα μεταγλωττισμένα βραζιλιάνικά της στην TV (δεν προλαβαίνει υπότιτλους), δεν χάνει επεισόδιο !!
    Κακά τα ψέματα παιδιά. Αυτοί όλοι έχουν ζωές μυθιστορηματικές σε σχέση με τις δικές μας. Εμείς μπροστά τους μάλλον του γλυκού νερού είμαστε. Αυτό τους δίνει ένα 'καθαρό' μυαλό, που απομονώνει την ουσία. Εμείς, χαθήκαμε και λιγάκι στο λάιφ στάιλ, και τα παιδιά μας (τα εγγόνια τους) κινδυνεύουν ακόμη περισσότερο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Απο τα πιο δυνατά σου ποστ.
    Που να υπογράψω;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @ Βρομιστεράκι

    Αν κρίνω από τα άτομα που ξέρω που μπαίνουν τώρα στην τρίτη ηλικία, δεν θα ήμουν και τόσο αισιόδοξος.

    @ Elva

    Αυτό που λες για τις γυναίκες ισχύει. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι ακόμα και σήμερα, οι Ελληνίδες βρίσκονται ή έστω αισθάνονται ένα γενικότερο είδος καταπίεσης.

    @ cynical

    Δεν είμαι σίγουρος αν ισχύει αυτό. Σίγουρα υπάρχει ένα σημαντικό ποσοστών συνταξιούχων που τη βγάζουν ίσα ίσα, αλλά έχω την αίσθηση ότι οι εκκλησίες και οι μονές χτίζονται και αναπτύσονται χάρη σε δωρεές, ακίνητες περιουσίες και χρήματα που διαθέτουν ηλικιωμένοι άνθρωποι. Και αν δεν είναι οι εκκλησίες, υπάρχει πάντα ένα καλό κομπόδεμα κάπου στην άκρη "για τα παιδιά".

    Όσον αφορά τον τουρισμό και το ταξίδι, θα συμφωνήσω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. @ Greek Rider

    Συμφωνώ. Γι' αυτό αναφέρθηκα και σε αυτή τη νοοτροπία "νταντέματος" που σίγουρα ενοχλεί πολλούς ηλικιωμένους και τους περιθωριοποιεί... τουλάχιστον ψυχολογικά. Από την άλλη πάλι, ισχύει και το σχόλιο του Mr Fosil μέχρι έναν βαθμό.

    @ Mr. Fosil

    Συμφωνώ, και καλώς ήρθες!

    @ Θανάσης Ξ

    Φυσικά και υπάρχουν οι εξαιρέσεις, και ειδικά στα ΚΑΠΗ βλέπω κι εγώ όντως να γίνεται δουλειά. Πολλοί όμως δεν λαμβάνουν μέρος σε τέτοιες εκδηλώσεις και δρατσηριότητες.

    Τώρα, όσον αφορά τη ζωή τους, τί να πω; Κάθε γενιά, όπως και κάθε ηλικία έχει τις δυσκολίες και τις ευκαιρίες της. Σε κάθε περίπτωση δεν ξέρω αν για παράδειγμα ένας μέσος ηλικιωμένος Γερμανός έζησε λιγότερο δύσκολα χρόνια από έναν ηλικιωμένο Έλληνα.

    @ Zaphod

    Ευχαρισθώ! Κάτω δεξιά φυσικά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ωραίο ποστ, αλλά κάνοντας τον δικηγόρο του διάβολου, θα επαναλάβω και εγώ το οικονομικό θέμα και το θέμα της εμφυτευμένης νοοτροπίας.

    Η νοοτροπία τους έχει εμφυτευτεί σε πολύ μικρές ηλικίες και είναι πολύ δύσκολο ή αδύνατο να μεταβληθεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Διαφωνώ.
    Όταν το τέλος της ζωής πλησιάζει, πρέπει να μη σου κάνουν πια εντύπωση πράγματα που έπρεπενα έχεις ήδη ζήσει ως νέος.
    Πρέπει να έχεις κάνει τα ταξίδια σου, να τα έχεις χορτάσει.
    Εκείνα τα χρόνια, στα γηρατιά, καταλαβαίνεις ότι όλα τελειώνουν. Όσα έχτισες, για όσα πάλεψες, για όσα ξόδεψες, όλα τα χάνεις σε λίγο.
    Τη στιγμή εκείνη, η πίστη σου παρέχει τη μόνη ελπίδα και κουράγιο. Τη μόνο δύναμη για να συνεχίσεις να ζεις. Η πίστη και η εκκλησία, λοιπόν, δεν είναι μιζέρια. Είναι ελπίδα και χαρά. Ειδικά όταν αυτό τον κόσμο μέρα με τη μέρα τον χάνεις...
    Ακόμα κι αν δεν πιτστεύεις, όταν η ζωή σταδιακά γίνεται θρίλερ, είναι πολύ παρήγορη η καταφυγή σε ένα παραμύθι... Στο κάτω-κάτω είναι πραγματική η ζωή που ζούμε, αφού μια μέρα θα τη χάσουμε για πάντα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @ pølsemannen

    Το γεγονός ότι έχουν δικαιολογία δεν αναιρεί το γεγονός ότι εμένα με χαλάει αυτό το θέαμα :)

    Άλλωστε δεν γκρινιάζω, ούτε προτρέπω για κάποια αλλαγή έναν άνθρωπο που 70 χρόνια έχει μάθει να σκέφτεται με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Σκέψεις προσωπικές είναι αυτές...

    @ suncitizen

    Eγώ πάλι θεωρώ πως όσο πιο ρεαλιστικά αντιμετωπίζεις τον θάνατο όταν πλησιάζει (δηλαδή ότι τωρα υπάρχεις, και αύριο δεν υπάρχεις), τόσο πιο πολύ ηρεμείς.

    Εκτός από την προσωπική μου διαφωνία με την ψεύτικη ελπίδα, έχω πρόβλημα και με το εμπόριο ψεύτικης ελπίδας. Πέρα όμως από την εκκλησία, η απόγνωση δεν είναι σωστό να σε κατακλύει σε οποιοδήποτε στάδιο της ζωής σου.

    Και στην τελική ποιος είναι πιο ευτυχισμένος; Αυτός που σταυροκοπιέται από το πρωί μεχρι το βράδυ και περιμένει να πεθάνει, ή ο άλλος που συνεχίζει και κάνει πράγματα; Ειδικά όσον αφορά τα ταξίδια... Κανείς δεν προλαβαίνει σε όλη τη ζωή του να δει όλο τον κόσμο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Αμ το άλλο....
    Τα ζευγάρια αυτά των ξένων ηλικιωμένων, περπατάνε χεράκι-χεράκι λες και ερωτευτήκανε χτες.
    Και δεν είναι μόνο σύντροφοι.
    Είναι και φίλοι (ανεξάρτητα αν βρίσκονται σε έύτερο η τρίτο γάμο η απλώς σχεση...)
    Εδώ, είτε σε μικρές είτε σε μεγάλες ηλικίες, από μία φάση και μετά τα ζευγάρια κυκλοφορούν σε παρέες ως εξής:
    Οι γυναίκες πίσω όλες μαζί χαχανίζοντας και κουτσομπολεύοντας και οι άντρες αμίλητοι όλοι μαζί μπροστά τους...

    ΥΓ: Να πω και τον πόνο μου.
    Οι ξένοι τουρίστες τρίτης ηλικίες, αποτελούν και τους πιο ένθερμους υπερασπιστές των αδέσποτων ζώων...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. @ patsiouri

    Όντως. Αυτή την εικόνα με τα πηγαδάκια αντρών και γυναικών χώρια, την είχα ψιλοξεχάσει. Κι όμως είναι ακόμα πολύ πραγματική.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Δες και εδώ,
    http://paramythiakaiallatina.blogspot.com/2009/01/blog-post_22.html
    μία φωτεινή εξαίρεση στη συνήθη εικόνα των ηλικιωμένων. Από αυτές τις εξαιρέσεις που σε κάνουν να χαμογελάς τόσο, ώστε να ξεχνάς τον κανόνα. Για να πάρεις κουράγιο.

    Ωραία και εύστοχη ανάρτηση

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Ελληνάκι!
    Η θετική σκέψη, η πίστη κάνει θαύματα.
    Προσωπικά είναι από αυτούς που πιστεύουν.
    Ωστόσο ακόμα και γι αυτούς που δεν πιστεύουν, μην ξεχνάς ότι σήμερα η Ελλάδα είναι ελεύθερη εξαιτίας ενός ψέματος... πρόκειται για την "αόρατο αρχή" που έλεγaν οι Φιλικοί, την οποία πίστεψε ο λαός και ξεκίνhσε η επανάσταση. Αν ήξερε ότι είναι μόνος του, δε θα έκανε ποτέ την κίνηση.
    Είναι το αποτέλεσμα της θετικής ψυχολογίας και αυτοπεποίθησης.
    Όσο για το εμπόριο της ελπίδας συμφωνώ μαζί σου. Αυτό ουσιαστικά είναι ο τάφος της πίστης. Είναι αυτό που την εξευτελίζει και την απομυθοποιεί, ενώ απομακρύνει αγνούς και τίμιους πιστούς που θα μπορούσαν να προσφέρουν πολλά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. @ suncitizen

    Εγώ προσωπικά πάντως, προτιμώ τη δράση από την ελπίδα. Το βρίσκω πιο θετικό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Λίγο άσχετο, αλλά αγαπημένο.
    Ατάκα ηλικιωμένου όταν του λένε να αναβάλει κάποια πράγματα για το μέλλον: "Βρε τι να αναβάλω εγώ; Εγώ στην ηλικία μου δεν αγοράζω ούτε άγουρες μπανάνες!"

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...