Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2009

Επιστροφή στη νομιμότητα

Η πινακίδα του ΚΟΚ που έχει γεμίσει αυτοκόλλητα οπαδών κάποιας ομάδας, κρύβει μία τραγική αλήθεια για την έννομη τάξη στην Ελλάδα. Αποτυπώνει τη σημασία του «μικρού - ασήμαντου» παραπτώματος, το οποίο μένει αδιάφορο και ατιμώρητο, αλλά ταυτόχρονα μπορεί να κοστίσει μέχρι και τη ζωή σε κάποιον. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν, που έχει θεσπιστεί η ποινή των 2 χρόνων φυλάκισης, σε περίπτωση εκούσιας πρόκλησης ζημιάς, όπως δεν είναι τυχαίο που παρά τη σοβαρότητα της συγκεκριμένης παράβασης, σχεδόν όλες οι πινακίδες του ΚΟΚ έχουν γεμίσει με αυτοκόλλητα.

Η απουσία της έννομης τάξης που έχει κατακλύσει ολόκληρη τη χώρα, και αφορά ένα ευρύτατο φάσμα σημαντικότητας, από τις ευθύνες υπουργών, μέχρι και τα 3-4 πιτσιρίκια που κλείνουν ένα ολόκληρο σχολείο για το σχήμα της τυρόπιτας, δεν έχει αιτία μόνο την απραγία του κρατικού μηχανισμού. Η συγκεκριμένη απραγία, μάλλον σύμπτωμα είναι παρά αιτία. Η βαθύτερη αιτία, ξεκινά από τη γενικότερη αντίληψη που έχουμε ως κοινωνία απέναντι στην έννοια της τιμωρίας ή καλύτερα της ανάληψης ευθυνών. Και η αντίληψη αυτή, είναι ακριβώς η σύγχυση ανάμεσα σε αυτά τα δύο. Την τιμωρία και την ανάληψη ευθυνών.

Για λόγους που ενδεχομένως ιστορικά έθιγαν διάφορα συμφέροντα, η απόλυτη τήρηση των νόμων, με τις σχετικές κυρώσεις τους, συνδέονται με το άκρο του ολοκληρωτισμού ή της συντηρητικής αντίληψης. Δεν είναι κρυφό άλλωστε ότι ο νομοταγής πολίτης τυγχάνει μίας ευρύτερης αντιμετώπισης από τον περίγυρό του, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως απαξιωτική ή υποτιμητική. Επίσης, πολλές φορές συμβαίνει και ο κρατικός λειτουργός που επιχειρεί να εφαρμόσει το νόμο κατά γράμμα, να αποδοκιμάζεται ως αυστηρός ή μη ανεκτικός. Για παράδειγμα, μπορεί κάποιος να φανταστεί δικαστήριο να επιβάλλει ποινή φυλάκισης 2 χρόνων σε ένα πιτσιρίκι 19 χρονών που έτυχε να συλληφθεί την ώρα που κόλλαγε ένα αυτοκόλλητο σε πινακίδα του ΚΟΚ; Μάλλον όχι. Όμως το εύρος των ποινών ανάμεσα στην υπερβολή της φυλάκισης 2 χρόνων, μέχρι την ατιμωρησία, είναι μεγάλο, κάπου στο οποίο βρίσκεται και η χρυσή τομή τιμωρίας και διδάγματος.

Υπάρχουν βέβαια και ιστορικοί λόγοι, όπου η παραβατικότητα αποτελούσε αναγκαίο στοιχείο για την επιβίωση της κοινωνίας και την προσπάθειας εξέλιξής της, όπως για παράδειγμα τα χρόνια της Κατοχής ή των διαφόρων δικτατοριών. Προφανώς το κοινό αίσθημα της παράνομης δράσης ενάντια στη «νόμιμη» τάξη του εκάστοτε ολοκληρωτισμού, διαιωνίστηκε και στις επερχόμενες γενεές, καμουφλαρισμένο ως «θεμιτή κοινωνική αντίδραση σε κάθε είδους τάση ολοκληρωτισμού» με αποτέλεσμα τη σημερινή γενικότερη ανεκτικότητα στην παρανομία. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι η έννοια του «ρουφιάνου» με την αρνητική της χροιά επισκιάζει τον κάθε καταγγέλοντα, ενώ στην πραγματικότητα οι καταγγελίες για παράνομες δραστηριότητες θα έπρεπε να ενθαρρύνονται.

Φυσικά, όταν μιλάμε για παρανομία και ατιμωρησία, δεν γίνεται αναφορά μόνο στα παραπτώματα των πολιτών, αλλά και σε αυτά κρατικών λειτουργών ή ακόμα και αντισυνταγματικών νόμων. Εφόσον ο ίδιος ο κρατικός μηχανισμός παρανομεί απροκάλυπτα, λογικό είναι και τα κατώτερα στρώματα να ακολουθήσουν παρομοίως, τα οποία με τη σειρά τους θα ανατροφοδοτήσουν τον κρατικό μηχανισμό κ.ο.κ.


Υπάρχει μεγάλη ανάγκη, η έννοια της έννομης τάξης σωστής απονομής δικαιοσύνης να επανέλθει στη θετική της χροιά. Αυτή που θα πρέπει να είναι το ζητούμενο τόσο του κρατικού μηχανισμού, όσο και του κάθε πολίτη, προκειμένου να δημιουργηθεί ένα υποτυπώδες Κράτος με συνοχή και στοιχειώδη λειτουργία. Η βασική αρχή μπορεί να γίνει συνειδητοποιώντας ότι η τιμωρία ή ποινή κατά την παράβαση κάποιου νόμου, αποτελεί στην ουσία ανάληψη ευθύνης. Και επειδή το τελευταίο πράγμα που διακατέχει την ελληνική κοινωνία είναι η ανάγκη για νέες συνειδητοποιήσεις, την ευθύνη την έχει η εκάστοτε κρατική εξουσία ώστε όχι μόνο να εφαρμόσει την έννομη τάξη, αλλά να ενθαρρύνει και την τήρηση αυτής από τους πολίτες.

Και εδώ είναι που τα πράγματα αρχίζουν και περιπλέκονται λιγάκι. Η «εφαρμογή της έννομης τάξης» περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα τακτικών και πολιτικών. Η βασική της αποτυχία μέχρι στιγμής, έγκειται στο γεγονός ότι γίνεται μονόπλευρα και με ακραίο χαρακτήρα. Δηλαδή στοχεύει μόνο συγκεκριμένες ομάδες παρανομούντων, τις οποίες πλησιάζει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Την αψυχολόγητη καταστολή. Η σωστή εφαρμογή της έννομης τάξης όμως, θα πρέπει να γίνεται αμφίδρομα, δηλαδή στοχεύοντας προς όλα τα μέλη μιας κοινωνίας, ιδίως τους μετέχοντες στον κρατικό μηχανισμό, αλλά και με ανάλογο χαρακτήρα. Άλλες φορές με μηδενική ανοχή, και άλλες με πιο ήπιο χαρακτήρα, αναλόγως των περιστάσεων. Επίσης, δεν είναι έντιμο και υπεύθυνο να αγνοούνται μικρά παραπτώματα, όπως για παράδειγμα «κλείνω τη λεωφορειολωρίδα για ένα λεπτάκι μόνο και επιστρέφω», καθώς πολλά μικρά παραπτώματα συνθέτουν ένα ευρύτερο πλαίσιο παρανομίας και ενθάρρυνσης αυτής.

Σίγουρα υπάρχουν πολλοί τρόποι που μπορείς να επιπλήξεις ή να τιμωρήσεις έναν παρανομούντα με τρόπο τέτοιο ώστε να αναλάβει το πραγματικό βάρος της ευθύνης που του αναλογεί. Όπως υπάρχουν, για παράδειγμα, και πολλοί τρόποι ώστε μία περιοχή να αστυνομεύεται σωστά. Δηλαδή με διακριτικό τρόπο όπου η αστυνομία επεμβαίνει μόνο σε περίπτωση παρανομίας και όχι επιχειρώντας βάσει επίδειξης τσαμπουκά ή φασιστικών απωθημένων που χαρακτηρίζουν πολλούς από τους υπάλληλούς της.

Ο νόμος είναι υπεράνω όλων. Η κατανόηση της αξίας αυτής της φράσης, αποτελεί τη μοναδική διέξοδο από τη διαφθορά και την παρανομία που έχει κατακλύσει τη χώρα, και αφορά την κοινωνία στο σύνολό της. Για κάποιο λόγο που έχει χαθεί κάπου στα βάθη της κοινωνικής μας ιστορίας, η έννοια της «έννομης τάξης» προδιαθέτει για κάτι σκληρό, ολοκληρωτικό, κατασταλτικό και ανελαστικό. Στην πραγματικότητα όμως, η έννομη τάξη είναι ο βασικός δομικός λίθος της κοινωνικής συνοχής. Οι νόμοι είναι απαραίτητοι για τη συνοχή και την εύρυθμη λειτουργία ενός Κράτους. Αποτελούν τα άτυπα συμβόλαια μεταξύ των ατόμων που απαρτίζουν την κοινωνία, ώστε αυτή να λειτουργεί συλλογικά και ομαδικά, με σκοπό να «ανταποδίδει» αυτή την ευρυθμία συμβάλλοντας στην ευημερία των ατόμων. Όσο θεωρητικό και φιλοσοφικό και αν ακούγεται αυτό, τόσο πρακτικό και ρεαλιστικό είναι ταυτόχρονα. Είναι τόσο απλό και χωρίς πολλούς αστερίσκους. Χωρίς νόμους, δεν υπάρχει Κράτος. Και χωρίς την ύπαρξη Κράτους, δεν μπορεί να υπάρχει κοινωνική συνοχή. Έτσι απλά.

13 σχόλια:

  1. Με το να λέμε τα αυτονόητα δεν νομίζω ότι κομίζουμε κάτι καινούργιο.
    Και η έννοια της νομιμότητας ναι μεν καλή και αγία είναι αλλά έχει δύο όψεις , με την ουσιαστικότερη να είναι κατ΄εμέ τα ατομικά δικαιώματα (θεμελιώδη ..ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε τα). Η τιμωρία και ο μπαμπούλας δεν είναι στοιχείο κοινωνικής συνοχής...Αντίθετα σε αναλεύθερα καθεστώτα εφαρμόστηκαν ευρέως και αποτελεσματικά ...ήσαν όμως αποκρουστικές και φρικαλέες , στον βαθμό που η ποινή δεν αποδίδονταν καν για αδικήματα αλλά για τις ιδέες ή τις απόψεις των πολιτών...
    Αυτά μόνο, έτσι για να υπάρχει και αντίλογος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. @ Γλαύκος

    Μα το πρόβλημα είναι ότι τα αυτονόητα πλέον έχουν γίνει η εξαίρεση. Όσες προτάσεις διαβάσεις για τη βελτίωση διαφόρων πραγμάτων στην Ελλάδα, θα δεις ότι μιλάνε για το αυτονόητο. Γι' αυτό ίσως ακούγονται και τετριμμένα.

    Η τιμωρία και ο μπαμπούλας, σίγουρα δεν αποτελούν τον μοναδικό τρόπο. Όμως, προσωπικά έχω την άισθηση ότι στο σημείο που έχει χαθεί η μπάλα, σε πολλές περιπτώσεις η τιμωρία πρέπει να επιβληθεί. Θεωρώ ότι ξεκινώντας με τον μπαμπούλα ο οποίος βγάζει από το μυαλό του παρανομούντα τη διάθεση να παρανομίσει, σταδιακά ο μπαμπούλας μπορεί να αποχωρήσει. Και αυτό φυσικά είναι το θεμιτό αποτέλεσμα. Όσο λιγότεροι μπαμπούλες υπάρχουν, τόσο καλύτερα.

    Άλλωστε δεν μίλησα για τη θέσπιση κάποιου ολοκληρωτικού καθεστώτος. Αλίμονο! Απλά, για τα αυτονόητα (όπως προαναφέρθηκε) θα πρέπει να μπει ένα όριο.

    Από εκει και πέρα, το ζητούμενο πάντα παραμένει η κοινωνία με τις περισσότερες ελευθερίες και τα δυνατότερα ατομικά δικαιώματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Το προβλημα στην Ελλάδα ειναι διαχρονικά η τήρηση των νόμων.

    Ενας λαος που δεν τιμά τους νόμους του κράτους του, είναι ένας λαός που βλέπει το κράτος σαν εχθρό του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ellinaki, οι αδούλωτοι και υπεράνω νόμων Έλληνες, μόλις πατήσουν το πόδι τους σε καμμιά πολιτισμένη χώρα, μετατρέπονται αυτόματα σε κότες επειδή ακριβώς τρέμουν μην πληρώσουν πρόστιμο.
    Οι ποινές εδώ είναι πολλές φορές υπερβολικές και στην ουσία ακυρώνουν το νόμο. Αν το αυτοκόλλητο στο σήμα της τροχαίας στοιχιζε στον πιτσιρικά το χαρτζηλίκι του μήνα, μπορεί να το ξανασκεφτόταν.
    Φυσικά όπως πολύ σωστά λες για να τηρηθούν οι νόμοι χρειάζεται συμμετοχή της κοινωνίας.
    Στην Ελλάδα θεωρείται ρουφιάνος όποιος καταγγέλει παράβαση νόμου, ενώ όποιος καρφώνει το γείτονα που διαβάζει εφημερίδα από άλλο κόμμα, η την κόρη του γείτονα που την τσάκωσε με το φίλο της - ο πραγματικός ΡΟΥΦΙΑΝΟΣ δηλαδή - θεωρείται φυσιολογικός.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Υπάρχει μεγάλη ανάγκη, η έννοια της έννομης τάξης σωστής απονομής δικαιοσύνης να επανέλθει στη θετική της χροιά. Αυτή που θα πρέπει να είναι το ζητούμενο τόσο του κρατικού μηχανισμού, όσο και του κάθε πολίτη, προκειμένου να δημιουργηθεί ένα υποτυπώδες Κράτος με συνοχή και στοιχειώδη λειτουργία. Η βασική αρχή μπορεί να γίνει συνειδητοποιώντας ότι η τιμωρία ή ποινή κατά την παράβαση κάποιου νόμου, αποτελεί στην ουσία ανάληψη ευθύνης. Και επειδή το τελευταίο πράγμα που διακατέχει την ελληνική κοινωνία είναι η ανάγκη για νέες συνειδητοποιήσεις, την ευθύνη την έχει η εκάστοτε κρατική εξουσία ώστε όχι μόνο να εφαρμόσει την έννομη τάξη, αλλά να ενθαρρύνει και την τήρηση αυτής από τους πολίτες.


    Επίσης ο σχολιασμός του απόγονου με βρίσκει απολύτως σύμφωνο.

    Και ένα απλό παράδειγμα.
    Γιατί πρέπει να φτάσεις στο σημείο να σου κολλήσουν στο αυτοκίνητο οι street panther το είμαι γάιδαρος
    και δεν σκέφτεσαι από την αρχή ότι εκτός από το ότι θα σου γίνουν τα νευρα τσατάλια θα μπλέξεις στην κίνηση και θα παρκάρεις κάπου όπου θα στερήσεις την μοναδική πρόσβαση ορισμένων ατόμων;
    Μήπως όλα είναι θέμα παιδείας;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Το γράψιμο των νόμων εις τα παπάρια πήρε τη θέση της αιδούς στο DNA των νεοελλήνων. ΤΕΛΟΣ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @Ελληνάκι
    Η απαξίωση των νόμων διαπερνά την κοινωνία κάθετα. Πως περιμένουμε από τον πολίτη να σεβαστεί τους νόμους όταν η ίδια η εκτελεστική εξουσία δεν σέβεται τους νόμους που η ίδια ψηφίζει; Όταν ο γνωστός σου πολιτευτής ή δκτης αστυνομικού τμήματος θα σου σβήσει την κλήση; Όταν ο ίδιος κρατικός μηχανισμός παρανομεί και συναλάσσεται; Για τα αυτοκόλητα που λες χαμογέλασα μόλις το διάβασα, δεν ξέρω τι έχεις κατά νου, αλλά εμένα μου θύμισε την περιφερειακή Πατρών που έχει βανδαλιστεί συστηματικά και απλά δεν μπορείς να δεις τα σήματα στο σκοτάδι.
    @ Zaphod
    Είναι επίσης ένας λαός σχιζοφρενής, γιατί ενώ μισεί θανάσιμα το κράτος περιμλενει απο το τελευταίο να του ταχτοποιήσει τις μικρές ή μεγάλες υποθέσεις και να συναλλαγεί μαζί του. Πρβλ η γνωστή πασπαρτού διαπίστωση "δεν υπάρχει κράτος" όταν γίνεται το παραμικρό

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Η νέα γενιά θα είναι ακόμα χειρότερη. Τους βλέπω πως συμπεριφέρονται, στους δρόμους, όταν περνάω απο κανα πάρκο. Η συμπεριφορά τους είναι απωθητική, και δε σέβονται απολύτως τίποτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Στην Ελλάδα ο νόμος γίνεται λάστιχο ανάλογα με το βύσμα που έχεις. Κραυγαλέα πχ οι προσλήψεις και τα αυθαίρετα

    Ετσι λοιπον μαθαίνει απο νωρίς ο Ελληνας ότι ο νόμος υπάρχει αλλά δεν υπάρχει αυτός που θα τον εφαρμόσει.

    Ακόμη η ΕΛΑΣ δεν έχει καταλάβει ότι έγκλημα χωρίς κλεμμένο αυτοκίνητο δεν γίνεται- είδατε μήπως ελέγχους ?
    Για τα αυτοκόλλητα δεν μιλάω...Ουτε καν οι δήμοι δεν βάζουν ένα συνεργείο να τα καθαρίζει

    Επιπλέον το κράτος σου μαθαίνει απο νωρίς ότι θέλει να το κοροιδεύεις
    Τι άλλο μπορεί να είναι η έννοια του "αγροτεμαχίου" (=χτίσε αυθαίρετο) και του "ημιυπαίθριου" ?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. @ Zaphod

    Και αφού το κράτος είμαστε όλοι μας, στην ουσία είμαστε ένας λαός που βλέπει ως εχθρό τον εαυτό του.

    @ apogonos

    Στο εξωτερικό, οι Ελληναράδες δεν κωλύονται μόνο από το πρόστιμο. Νοιώθουν και έξω από τα νερά τους. Όταν τριγύρω τους, τα πράγματα λειτουργούν κάπως, δεν μπορούν αυτοί απλα να κάνουν το διαφορετικό. Θα είναι σαν τη μύγα μες στο γάλα. Αντιθέτως, στην Ελλάδα, μέσα στο χάος, νοιώθουν την ασφάλεια να παρανομίσουν, αφου είναι περικυκλωμένοι από την παρανομία ούτως ή άλλως.

    @ tiktos

    Η παιδεία σίγουρα παίζει σημαντικό ρόλο. Πού όμως να βρει κανείς τη σωστή παιδεία; Στο ελληνικό σχολείο ή στους Ελληναράδες γονείς;

    @ Φώντας

    Ίσως θα πρέπει να γίνει Συνέδριο για τις νέες νόσους του ελληνικού DNA

    @ Jim Slip

    Λογικό είναι. Παραδειγματίζονται από τα ενήλικα βλαστάρια και την γενικότερη ανέχεια στα πάντα. Αυτό πάντως με τη νέα γενιά είναι και το πιο αποκαρδιωτικό. Αν δηλαδή αυτοί είναι έτσι τώρα, πόσες γενιές θα πάρει ακόμα μέχρι να γίνει μια υποτυπώδης προσπάθεια προς τη σωστή κατεύθυνση;

    @ ser

    Το κράτος σε μαθαίνει από νωρίς, πως γίνεσαι πετυχημένος ΜΟΝΟ αν το κοροϊδεύεις. Στο σχολείο μαθαίνεις την αξία του σκονακίου. Στο στρατό μαθαίνεις την αξία του βύσματος. Και στην επαγγελματική σου αποκατάσταση, μαθαίνεις τα οφέλη του βύσματος.

    Όταν λοιπόν η κοροϊδία προς το κράτος είναι δεδομένη, γιατί να μην είναι σχεδόν αυτονόητη και οι κοροϊδία σε οποιονδήποτε νόμο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ελληνάκι, πολύ καλή ανάρτηση.
    Υπάρχουν αναμφίβολα και ιστορικοί λόγοι που ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΕΤΟΙΟΙ. Η τουρκοκρατία επί τετρακόσια χρόνια, σε μια οθωμανική διοίκηση που θεσμός ήταν το ρουσφέτι (τουρκική λέξη θαρρώ), οι διάφορες 'ανώμαλες' περίοδοι, όπου η αντίσταση στο 'κράτος' υπήρξε -και ήταν- ηρωισμός και αρετή, ακόμη και η κατοχή όπου ο εκείνος που 'έδειχνε' φορούσε μαύρη κουκούλα και συνδέθηκε με ότι πιο μισητό στο συλλογικό ασυνείδητο.
    Απ' την άλλη, σίγουρα η παιδεία. Διότι κάναμε εκείνον τον Κρίτωνα τον καημένο, αλλά ποτέ δεν μπήκαμε στην ιδέα, στην φιλοσοφία, μείναμε στα ρήματα, στο συντακτικό και στον 'τύπο'.
    Θυμώνουμε, τώρα, όλοι με την κατάσταση, αλλά αν κοιταχτούμε οι ίδιοι -ο καθένας μας ξεχωριστά- στον καθρέφτη, σίγουρα θα εντοπίσουμε πολλές παράνομες πράξεις στην καθημερινή μας ζωή.
    Για να μην είμαστε ουτοπικοί, και μέχρι να φτιάξουμε την τέλεια παιδεία και να μεγαλώσει η επόμενη τέλεια γενιά, για την ώρα θα έλεγα πως είμαι υπέρ της καταστολής.
    Αν δεν πάρουμε καμιά εκατοστή διπλώματα οδήγησης, εάν δεν γκρεμίσουμε καμιά δεκαριά αυθαίρετα, εάν δεν βάλουμε λουκέτο σε καμιά δεκαριά φοροφυγάδες, αν μείνουμε άλλη μια φορά στα λόγια, φηβηθούμε άλλη μια φορά το 'κόστος', προσπαθήσουμε άλλη μια φορά να συμβιβάσουμε τα ασυμβίβαστα, ΧΑΣΑΜΕ.
    Κι επειδή δεν βλέπω και πολύ κοντά τον επόμενο οραματιστή, μάλλον είναι η τελευταία ζαριά μας.
    Η επόμενη θα είναι μετά την ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @ Θανασης Ξ.

    Για να μην είμαστε ουτοπικοί, και μέχρι να φτιάξουμε την τέλεια παιδεία και να μεγαλώσει η επόμενη τέλεια γενιά, για την ώρα θα έλεγα πως είμαι υπέρ της καταστολής.
    Αν δεν πάρουμε καμιά εκατοστή διπλώματα οδήγησης, εάν δεν γκρεμίσουμε καμιά δεκαριά αυθαίρετα, εάν δεν βάλουμε λουκέτο σε καμιά δεκαριά φοροφυγάδες, αν μείνουμε άλλη μια φορά στα λόγια, φηβηθούμε άλλη μια φορά το 'κόστος', προσπαθήσουμε άλλη μια φορά να συμβιβάσουμε τα ασυμβίβαστα, ΧΑΣΑΜΕ.


    Ακριβώς. Δε νομίζω ότι έχουμε την πολυτέλεια, σε περιόδους που έχει ξεφύγει τελείως το πράγμα, να μιλάμε με ουτοποιικούς όρους. Φυσικά και να βελτιώσουμε την παιδία και φυσικά να μειώσουμε τον μπαμπούλα ή την καταστολή για ψύλλου πήδημα. Όλα όμως πρέπει να έχουν μια σειρά. Και επί της παρούσης δεν βρίσκω κάτι το μεμπτό στη μηδενική ανοχή σε διάφορους τομείς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Δυστυχώς, η νομιμότητα είναι μία έννοια που χάνεται στο χρόνο της κρατικής διαφθοράς... Πάντως ειδικά αυτό με τα χαρτάκια στις πινακίδες και τους καθρέφτες είναι εγκληματική παράβαση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...