Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2009

Θεατές στο ίδιο τσίρκο

Μία κοινωνία, όπως η ελληνική, που είναι συγχυσμένη όσον αφορά την ιστορία της, την ταυτότητά της, την παιδεία της και τους στόχους της, αποτελεί το πιο γόνιμο έδαφος για κάθε είδους χειραγώγηση. Σημασία δεν έχει τόσο η φύση της χειραγώγησης, δηλαδή αν είναι καλοπροαίρετη ή κακοπροαίρετη, όσο η καθεαυτό ευκολία με την οποία αυτή κατευθύνει τις διάφορες κοινωνικές ομάδες.

Η περίπτωση του απεργού πείνας Θοδωρή Ηλιόπουλου, αποτελεί ένα κλασσικό παράδειγμα αυτού του φαινομένου. Ένα κράτος καταστολής με δυσλειτουργική Δικαιοσύνη, παραγνωρίζει το τεκμήριο αθωότητας ενός πολίτη, τον κρατάει προφυλακισμένο 6 μήνες, και στη συνέχεια τον ωθεί στην έσχατη μορφή διαμαρτυρίας. Το γεγονός γίνεται ευρέως γνωστό και οι φωνές αντίδρασης χειραγωγούνται με τον παραδοσιακό γραφικό παθιασμένο τρόπο, χωρίς έμπρακτο αποτέλεσμα. Το κράτος προκαλεί με την εμμονή στη στάση του, δημιουργώντας ακόμα πιο «παθιασμένες» εστίες αντίδρασης, οι οποίες με την πρώτη ευκαιρία θα ξεσπάσουν άτσαλα προς κάθε κατεύθυνση. Αυτό θα δώσει την αφορμή να διαδοθεί το παραμύθι περί αναγκαιότητας της τάξης και ασφάλειας, ώστε οι «αγανακτισμένοι πολίτες» να δώσουν λευκή επιταγή για περισσότερα αντιδημοκρατικά και τρομονομικά μέτρα. Αυτό θα προκαλέσει νέες «παθιασμένες» εστίες αντίδρασης κ.ο.κ.

Σε αυτό τον φαύλο κύκλο θα συμβούν πολλά πράγματα. Το εξής ένα: Δεν θα συμβεί τίποτα απολύτως. Ειδικά στην περίπτωση του Θ. Ηλιόπουλου, το μόνο θύμα που θα βγει (η μάλλον έχει ήδη βγει) από αυτή την ιστορία, είναι αυτός ο ίδιος που βιώνει στο πετσί του το ελληνικό κράτος Αδίκου. Ενδεχομένως να επαναληφθεί πάλι κανένα δεκεμβριανό, αλλά και αυτό φυσικά αφού χειμωνιάσει λιγάκι και οι «επαναστάτες» επιστρέψουν από τις παραλίες. Ένα σκηνικό ολόιδιο με αυτό των 7 συλληφθέντων της Θεσσαλονίκης το 2003.

Μία συγχυσμένη κοινωνία δεν θα είχε ποτέ τη δυνατότητα ούτε να αντιδράσει μαζικά, ούτε να δημιουργήσει τα θεμέλια εκείνα που χρειάζονται προκειμένου οι κρατικές εξουσίες να λειτουργήσουν σωστά. Εφόσον οι μεν δεν μπορούν να διακρίνουν την ανουσιότητα των αντιδράσεών τους προς του δε, και το αντίστροφο, είναι φύσει αδύνατο να δημιουργηθεί μία ενιαία κοινωνική πορεία προς κάποια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Μέσα σε αυτή τη σύγχυση, η ανικανότητα του κράτους απλά ανατροφοδοτείται από την ανωριμότητα της κοινωνίας.

Γι’ αυτό το λόγο, θύματα αυτού του θεάτρου του παραλόγου, όπως ο Θοδωρής Ηλιόπουλος, είναι στην ουσία δύο φορές θύματα. Τόσο από το κράτος Αδίκου, όσο και από τη συγχυσμένη κοινωνία των απαθών πολιτών και των παθιασμένων ανόητων.

6 σχόλια:

  1. πολύ σωστές οι παρατηρήσεις σου, από τα κινήματα λείπει η διάσταση του απρόβλεπτου για το σύστημα ώστε να νοιώθει ανασφαλές. Πχ ξέρει ότι κανένας πολίτης δεν θα εγκαταλείψει τις διακοπές του για να βγει μαζικά αλά Δεκέμβρη στους δρόμους σε μια περίοδο μάλιστα που επιλέγει σκόπιμα κάθε ελληνική κυβέρνηση να περνάει με περίσιο θράσσος τα πιο σοβαρά και αντιλαϊκά νομοσχέδια.

    Η συγκεκριμένη περιπτωση, δυστυχώς αφορά μόνο σχετικά μικρό μέρος των Ελλήνων, είτε λόγω μη γνωσης (δεν προβάλλεται από τα ΜΜΕ και ελάχιστοι γνωρίζουν περί τίνος πρόκειται) είτε λόγω κυνικής αδιαφορίας για κάποιον που ανήκει σε έναν κατά κάποιον μη αποδεκτό και στιγματισμένο ιδεολογικό χώρο ή κοινωνική ομάδα (πχ μετανάστης, μειονοτικός, κλπ). Και δυστυχώς φοβάμαι πως πιο πολύ ισχύει το δεύτερο.

    Για να μην πως πως άμα συλληφθείς στη χώρα μας πρέπει να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας, γιατι "δεν μπορεί να κάνουν τόσο λάθος, γιατί δεν συλλαμβάνουν εσένα κι εμένα; κάτι θα έχει κάνει!" όπως ακούμε συχνά σε συζητήσεις καφενείου, κλπ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μισό λεπτό ρε παιδιά, για ποια κινήματα μιλάμε; Αυτά δεν είναι κινήματα, είναι τυφλή βία. Τα κινήματα έχουνε ως σκοπό την πίεση για την ανατροπή καταστάσεων, είναι οργανωμένα και συνεχή, δε γίνονται μια φορά και μετά την πεφτουμε στην ασφάλεια του καναπέ μας. Στην Ελλάδα δεν υπάρχουνε πλέον κινήματα, υπάρχουνε πορείες, υπάρχουνε καταστροφές, ίσως να υπάρχει και χαβαλές (δεν πάμε σχολείο, καταλήψεις κλπ) χωρίς κανένα απολύτως νόημα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτό ακριβώς είναι το θέμα. Ότι δεν υπάρχουν πραγματικά κινήματα. Και ο λόγος είναι ότι μπορεί να υπάρχει η θέληση, αλλά στον τρόπο αποτυγχάνουν. Το γεγονός και μόνο ότι δεν μπορούν τα τεθούν ρεαλιστικοί στόχοι και να γίνει ένας υποτυπώδης σχεδιασμός αρκεί για να παρουσιάζεται η σημερινή εικόνα.

    Όπως λέει και ο Πάνος, οι δυνατότερες μορφές αντίδρασης σήμερα εστιάζουν είτε στην τυφλή βία, είτε στον χαβαλέ. Και ναι μεν το πάθος είναι ένα καλό έναρκτήριο έναυσμα, αλλά στη συνέχεια χρειάζεται και λίγο μυαλό για καλύτερη οργάνωση.

    Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, βρίσκω λογικό, και το κράτος να θεωρεί ότι στην ουσία δεν έχει να αντιμετωπίσει κάποια σθεναρή κοινωνική αντίσταση, και η υπόλοιπη κοινωνία να παραμένει απαθής... Μία κατάσταση που φυσικά βολεύει την κρατική ασυδοσία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Περι κινηματων δεν μπορω να πω πως πολυσυμφωνω. Παντα κάθε "κίνημα" ή "επανάσταση" περιείχε και τυφλή βία και οπορτουνισμο και ότι θέλετε. Απλά κάποια ομάδα με σαφείς ιδεολογικούς στόχους και πρακτικές (και...θάρρος χεχεχε) αναδύθηκε μέσα από τις εξελίξεις και τις καθοδήγησε.

    Αυτό ήταν που έλειπε τον τελευταίο Δεκέμβρη. Ο Συριζας προσπάθησε να το κάνει αλλά απέτυχε είτε γιατί δεν το έκανε καλά είτε γιατί έπεσαν όλοι οι άλλοι συντονισμένα να τον φάνε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ΠΡοσωπικά είναι κατά της απεργίας πείνας γενικά.
    Διότι οι μόνοι που παθαίνουν ζημιά είναι οι ίδιοι οι απεργοί.
    Δε νομίζω ότι κερδίζει κανείς πολλά έτσι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @ zaphod

    οκ.. η ασύμμετρη τυφλή βία μπορεί να είναι το εναρκτήριο έναυσμα. Από τη στιγμή όμως που εδώ και τόσα χρόνια δεν μπορεί να περάσει στο στάδιο 2, (δηλ. το συντονισμό και την έκφραση ενός σαφούς ιδεολογικού πλαισίου) χρειάζεται ένα "διάλειμμα". Διότι όσο δεν ορίζεται το ιδεολογικό πλαίσιο ή ο στόχος, η τυφλή βία μόνο αρνητική μπορεί να είναι. Τόσο για τα κινήματα, όσο και για την αντίληψη της υπόλοιπης κοινωνίας.

    @ suncitizen

    Τί να σου πω; Δεν έχω βρεθεί ποτέ σε κάποια κατάσταση που θα αναγκαζόμουν να κάνω απεργία πείνας. Υποθέτω όμως ότι είναι πολύ δύσκολη και απεγνωσμένη απόφαση, όπου πρέπει να έχεις φτάσει στο απόλυτο όριο για να την πάρεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...