Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

Ωραία, διαφωνούμε...

… και πλέον είναι εμφανές παντού ότι ξεχάσαμε πού συμφωνούμε.

Μία από τις πιο ψευδείς «γνώσεις» που μου έχουν μείνει από το σχολείο, ήταν αυτή η διδασκαλία της ιστορίας από την οποία προέκυπτε ότι «εμείς οι Έλληνες τρωγόμαστε μεταξύ μας, αλλά όταν ο εχθρός είναι προ των πυλών, ενωνόμαστε σαν μία γροθιά και τον κατατροπώνουμε». Το ψεύδος έγκειται στο γεγονός, ότι αργότερα διαβάζοντας λίγο καλύτερα ιστορία και ερευνώντας τις εκάστοτε κοινωνικές δομές, ήταν εμφανές ότι και πάλι ο καθένας για την πάρτη του πολέμαγε. Απλά τύχαινε ο εχθρός να είναι κοινός και να συγκεντρώνει τα πυρά όλων.

Γι’ αυτό άλλωστε και αυτό το παραμύθι δεν λειτουργεί τη σήμερον ημέρα. Σήμερα που ο εχθρός είναι διάσπαρτος ανάμεσά μας, αδυνατούμε να εστιάσουμε και να τον καταπολεμήσουμε συλλογικά. Και φυσικά, αυτή τη φορά δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος που προτάσσει ένα όπλο στα μούτρα μας για να αντιδράσουμε ανάλογα. Εδώ και δύο χρόνια που έχουμε κάνει βουτιά στην ύφεση, ψάχνουμε να βρούμε ποιος είναι πραγματικά ο εχθρός, και ο καθένας διαφωνεί με τη γνώμη του άλλου.

Η διαφωνία είναι ένα βασικό εναρκτήριο στοιχείο για τη ζύμωση νέων ιδεών. Όμως για την εφαρμογή των καθεαυτό ιδεών θα πρέπει να ξεκινήσουν οι συμφωνίες. Πάνω στον συναισθηματικό μας αναβρασμό έχουμε πλέον συνηθίσει να διαφωνούμε και ξεχάσαμε να συμφωνούμε. Μπορούμε να μιλάμε για δέκα πράγματα με κάποιον, να συμφωνούμε στα εννιά και να διαφωνούμε στο ένα, τελικά να εστιάζουμε σε αυτό το ένα και να χάνουμε και τα δέκα.

Έχουμε ξεχάσει το πολύχρωμο φάσμα της πραγματικότητας και μιλάμε μόνο με όρους άσπρου-μαύρου. Αναφερόμαστε σε ΟΛΟΥΣ τους δημόσιους υπαλλήλους, σε ΟΛΟΥΣ τους πολιτικούς, σε ΟΛΟΚΛΗΡΟ τον λαό, σε ΟΛΟΥΣ τους μεγαλο-επιχειρηματίες, σε ΟΛΟΚΛΗΡΗ την Ευρώπη, σε ΟΛΟΚΛΗΡΟ τον Καπιταλισμό, σε ΟΛΟΚΛΗΡΟ το Κράτος και αδιαφορούμε πλήρως για τη σύνθεση των επιμέρους χαρακτηριστικών. Σχηματίζουμε έτσι παντελώς λανθασμένες αντιλήψεις που στην ισοπέδωσή τους, σαρώνουν και τα όποια διακριτά στοιχεία θα μπορούσαν να αποτελούν λύσεις. Μιλάμε πλέον ολοκληρωτικά. Και στον ολοκληρωτισμό, λύσεις δεν υπάρχουν, παρά μόνο για αυτούς που αποκομίζουν καθαρά ατομικά οφέλη, και όχι συλλογικά.

Αφού λοιπόν όλοι διαφωνούμε, ας δούμε πού συμφωνούμε και να δουλέψουμε πάνω σε αυτά. Τίποτα δεν μπορεί να οικοδομηθεί, να αναπτυχθεί και εν τέλει να παραχθεί αν βάζουμε φρένο σε ιδέες στις οποίες συμφωνούμε εν μέρει αλλά βγάζουμε τα μάτια μας για τα στοιχεία των εκάστοτε ιδεών για τα οποία διαφωνούμε. Αν είναι η πολιτική σκηνή που δίνει το κακό παράδειγμα προς αυτή την κατεύθυνση, μία πραγματική λαϊκή επανάσταση θα ήταν αυτή που θα έσπαγε αυτό το κατεστημένο διαφωνίας.


10 σχόλια:

  1. Aλλη μια εξαιρετική ανάρτηση. Οι γενικεύσεις είναι "καλές" μόνο για να ξεκινήσει μια κουβέντα. Αν τυχόν θέλεις να φτάσεις κάπου και ίσως και να κάνεις πέντε πράγματα καλό είναι ( αλλά και άβολο για πολλούς) οι ισοπεδώσεις να λείπουν και να βάζεις στη σκέψη σου πολλά "αλλά" και "μήπως?","να μπαίνεις στα παπούτσια του άλλου" και να στέκεσαι περισσότερο (όχι αποκλειστικά) στο τι λέει ο άλλος και λιγότερο στο ποιος είναι ( ή νομίζεις ότι είναι).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Νομίζω ότι όταν πρόκειται για οικονομικά συμφέροντα οι διαφωνίες δύσκολα γεφυρώνονται, γιατί το θέμα είναι η μοιρασιά της χασούρας: ποιος θα πληρώσει και πόσα.
    Όπως καταλάβατε, διαφωνώ ακόμα και στο ότι πρέπει να συμφωνούμε, οπότε δεν υπάρχει ελπίς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ελληνάκιε, όλα είναι υπό συζήτηση και η διαφωνία δεν θα εκλείψει ποτέ. Πάρε τους ΔΥ για παράδειγμα. Σε γενικές γραμμές οι περισσότεροι έχουν δυσάρεστες εμπειρίες γι'αυτό και τους τα χώνουν, δίχως αυτό να σημαίνει ότι όλοι είναι ίδιοι, απλά δυστυχώς μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Όταν δε, έρχεται η ώρα της παγκαλιάδος, πολύς κόσμος την πατάει και τους φορτώνει τα δημοσιονομικά προβλήματα -δες για παράδειγμα την άποψη Λοβέρδου. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο όμως.
    Αντίστοιχα μπορούμε να πούμε και για το κράτος που ανέφερες, και για τους πολιτικούς και για τους δημοσιοκάφρους και για χίλιους δυο άλλους. Ο χαρακτηρισμός γίνεται από την πλειψηφία. Αν η πλειοψηφία είναι καλή και η συντεχνία δεν ενοχλεί, κανένα πρόβλημα. Αν δεν είναι καλή όμως... τα γνωστά.
    Όταν λοιπόν ο καθένας βλέπει τα πάντα από τη δική του την πλευρά, γεγονός φυσιολογικό αν μη τι άλλο, συμφωνία δύσκολα μπορεί να υπάρξει κι αυτό επειδή εδώ και μια διετία μιλάμε για χειροπιαστά πράγματα κι ουχί για θεωρίες. Κοινώς, αυτό που για 'μένα είναι πρακτικό για'σένα μπορεί να είναι θεωρία και να μην το κατανοείς. Τουτέστιν κυρίως στις θεωρίες επέρχονται οι συμφωνίες.

    Κι όσον αφορά το ιστορικό παράδειγμα, υπάρχει και ο Γοργοπόταμος να μας δείξει πως γίνεται. Πάντα όμως χρειάζεται ένας συνεκτικός κρίκος, κι αυτός λείπει εδώ και δεκαετίες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εδω και πολλες δεκαετίες καταργήθηκε η αξιολόγηση παντού επομένως όλοι μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι (αδίκως).
    Το αποτέλεσμα πλέον είναι ότι η πλειοψηφία χαρακτηρίζει το σύνολο, αφού δεν υπάρχει δυνατότητα διαχωρισμού.

    Ομοίως και για τα λουλούδια μας τους αντιπροσώπους μας στη Βουλή...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Στην προκειμένη περίπτωση το να συμφωνήσουμε σημαίνει, αυτόματα, να παραδεχτεί ο συμφωνών ότι φταίει και ο ίδιος σε κάτι, πράγμα οξύμωρο μια που ο κάθε Έλληνας ποτέ δεν φταίει σε τίποτα αλλά φταίνε όλοι οι άλλοι, ολοκληρωτικά. Μερικοί που τους κόβει λίγο παραπάνω, καταλαβαίνουν ότι οι ίδιοι είναι πολίτες και όλοι οι άλλοι είναι επίσης πολίτες, άρα αν φταίνε οι πολίτες φταίει και ο ίδιος, και κάνει τότε τον διαχωρισμό ότι δεν φταίνε οι πολίτες αλλά όλοι οι άλλοι, τριακοσίων πολιτών τους οποίους εξέλεξαν οι πολίτες συμπεριλαμβανομένων (δεν έφτασε ακόμη όμως κανείς να αφουγκραστεί την εξίσωση του ποιοί εξέλεξαν τους τριακόσιους -ουχί του Λεωνίδα).

    Όσο για την Ιστορία που αναφέρεις, ίσως να στο έχω ξαναπεί αυτό: όταν ερώτησα στρατευμένο ανιψιό αν θα έτρεχε αύριο το πρωί στην Πίνδο αν ήταν 28/10/1940, μου απήντησε πως όχι, φυσικά, γιατί οι ξένοι θα κάνουν καλύτερη δουλειά κυβέρνησης από εμάς.

    Από κει και πέρα, η Ελλάς σκύβει το κεφάλι και εύχεται να διαλυθούν τα πάντα αύριο για να τελειώνουμε. Κουράστηκε η κοπέλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μην προβληματίζεσαι άλλο πια ελληνάκι, μόλις βρήκα το χρυσοκέντητο μποξεράκι του Αλή Πασά, θα το πουλήσω, θα ξεχρεώσουμε και όλα θα γίνουν όπως πρώτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @ ηλιογράφος

    Γρήγορα να ενημερώσεις τον Μάκη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Η διαφωνία είναι μια φυσιολογικό κοινωνικό φαινόμενο που δημιουργείται κατ αρχήν λόγω της διαφορετικότητα των ατόμων. Σαν κοινωνικό φαινόμενο προφανώς απαιτεί κοινωνικές λύσεις και όχι ατομικές. Λύσεις καλοπροαίρετης αμοιβαίας παραχώρησης των ατομικών ωφελειών των ατόμων χάριν των συλλογικών-κοινωνικών. Η προσπάθεια επιβολής ατομικών λύσεων (από τους ισχυρούς) ή ιδεολογικών-δογματικών, θα μετασχηματίσει αργά ή γρήγορα τη διαφωνία σε ρήξη και θα διαλύσει τον κοινωνικό ιστό. Αντιθέτως η διαλεκτική σύνθεση των διαφωνιών αποτρέπει τη ρήξη και ενδυναμώνει τον κοινωνικό ιστό.
    Στο τόπο μας τα δόγματα περισσεύουν και η διαλεκτική είναι απούσα!
    Πολύ καλό το άρθρο σου Ελληνάκι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. ζητω ο ηλιογράφος
    ελληνακι σε βρηκα μεσα απο την καντακουζινα και χαιρομαι
    μαρεσεις

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...