Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011

Το πτώμα του Κράτους ως λίπασμα

Έχει πέσει ένα γενικό μούδιασμα στη χώρα. Μουδιασμένοι πολίτες, μία κυβέρνηση σε άπραγη αμηχανία, κινήματα που απλά ξέφτισαν, άλλα που αυτοκαταστράφηκαν και γενικώς μουδιασμένη δραστηριότητα. Μια ολόκληρη χώρα (κοινωνία, πολιτικοί και κυβέρνηση) εξουθενωμένη, μετά από συνεχείς μάχες με την πραγματικότητα. Αλλά, δυστυχώς για τους ανθρώπους, και ευτυχώς για τη νομοτέλεια των πραγμάτων, η πραγματικότητα πάντα κερδίζει στο τέλος. Και όπως στη φύση τα είδη που είναι πιο προσαρμοστικά επιβιώνουν και εξελίσσονται, κάπως έτσι και οι κοινωνίες που προσαρμόζονται στην πραγματικότητα μπορούν να εξελιχθούν και να αναπτυχθούν. Οι άλλες απλά συνεχίζουν να «βρίζουν το διάολό τους», όπως λέει και ο ποιητής.

Τα μαθήματα της κρίσης δεν είναι αποκομμένα από τα παθήματα. Για κάθε κάτοικο αυτής της χώρας είναι διαφορετικά, όπως επίσης και η ερμηνεία τους. Ακόμα και σήμερα, και παρά την φιλολογία που έχει αναπτυχθεί τα δύο τελευταία χρόνια για αυτά τα μαθήματα, κάθε μέρα που η κρίση βιώνεται όλο και περισσότερο, η πραγματικότητα γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρη στα μάτια του καθενός. Σίγουρα, το πιο ασφαλές συμπέρασμα που μπορεί να βγει, είναι ότι η κοινωνική συνοχή έχει θρυμματιστεί σε πολύ μικρότερα κομμάτια από αυτά που ήταν κάποτε. Και μία θρυμματισμένη κοινωνική συνοχή μπορεί να έχει δύο καταλήξεις. Ή να αποδομηθεί ολοκληρωτικά ή σταδιακά να ξαναδομηθεί. Αλλά για να ισχύσει το δεύτερο, θα πρέπει τελικά να υπάρχουν μαθήματα για όλους, που θα συνοδεύονται με αντίστοιχες πράξεις και όχι απλή φιλολογία.

Όσο άβολο και σκληρό και αν βιώνεται, το μούδιασμα κάποια στιγμή αναγκαστικά ακολουθείται από δράση. Αλλά δράση ατομική, αποκομμένη από την κεντρική πολιτική σκηνή και τα «μαζικά» κινήματα που απέτυχαν να διατυπώσουν κάποια στοιχειώδη κοινά, μαζικά και ρεαλιστικά αιτήματα. Δράση*, υπό τη συνειδητοποίηση που έχει καθυστερήσει να έρθει στην Ελλάδα εδώ και δύο περίπου αιώνες˙ δηλαδή της αποκομμένης από το «Κράτος-πατερούλη» που καθορίζει και «προστατεύει» τις ζωές των πολιτών, αλλά συνυφασμένης με την ατομική ευθύνη και ελευθερία. Δεν αναφέρομαι στην κατάλυση του Κράτους δικαίου και κοινωνικής αλληλεγγύης, αλλά σε ένα Κράτος που σταδιακά θα περιοριστεί μόνο σε αυτούς τους δύο ρόλους και θα σταματήσει να επηρεάζει όλες τις πτυχές της ζωής του κάθε ατόμου.

Αυτή την περίοδο βιώνουμε όλοι τις επιπτώσεις της χρεωκοπίας του Κράτους, και της κοινωνικής ψυχοσύνθεσης που αναπτύχθηκε γύρω από αυτό˙ όχι του καθενός μας χωριστά. Η συνεχιζόμενη φορολογία, οι έκτακτες εισφορές, η αδυναμία μείωσης δαπανών και στοιχειώδους διοίκησης και οι τσάτρα-πάτρα πολιτικές λύσεις της τελευταίας στιγμής, είναι σημάδια αυτής της χρεωκοπίας, τα οποία αναγκαζόμαστε να πληρώνουμε και όσοι ήμασταν σωστοί όλα αυτά τα χρόνια απέναντι στο Κράτος και την υπόλοιπη κοινωνία˙ η μειοψηφία που ήταν έξω από το φαυλοκρατικό σύστημα που «τα έτρωγε μαζί με τον κ. Πάγκαλο». Ήρθε η στιγμή που ο μύθος του «Κράτους-πατερούλη» κατέρρευσε τελικά και σε αυτή τη χώρα. Όσο πιο γρήγορα συνειδητοποιήσουμε τις πτυχές αυτού του μύθου, τόσο πιο γρήγορα θα μπορέσουμε μέσω της αυτοκριτικής και της ατομικής ευθύνης, να δραστηριοποιηθούμε έμπρακτα και προσωπικά για να ξαναφτιάξουμε μία πιο δίκαιη και δημοκρατική συλλογικότητα. Διαφορετικά, η πραγματικότητα έχει και άλλες εναλλακτικές, οι οποίες όμως μπορούν να γίνουν πολύ χειρότερες από το παρόν.

* Όσο ειρωνικό και αν ακούγεται, και παρά το φιλελεύθερο στοιχείο αυτής της παραγράφου, η επαναλαμβανόμενη χρήση της λέξης «Δράση» δεν αποσκοπεί σε κανέναν συνειρμό με τον ομώνυμο πολιτικό σχηματισμό.

16 σχόλια:

  1. "η επαναλαμβανόμενη χρήση της λέξης «Δράση» δεν αποσκοπεί σε κανέναν συνειρμό με τον ομώνυμο πολιτικό σχηματισμό."

    Έλα τώρα αφού όλοι ξέρουμε ότι τα παίρνεις από τον Σορος,τον Μανο και άλλα αντι-κομμουνιστικα κέντρα εξουσίας! :-)))

    Πολύ καλό το κείμενο ! Ταυτίζομαι πλήρως με τη φιλοσοφία που αποπνέει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πωπω ρε έχεις φάει τόσο τρολλάρισμα, που πλέον για να χρησιμοιποιήσεις κάποιες λέξεις, βγάζεις δισκλέϊμερ :p

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @ Χαζούλης

    ...έχω και ένα 10% από τη Λέσχη Μπίντελμπεργκ

    @ Prophet Estarian

    Είσαι τεράστιος ψυχολόγος !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. πάντως η πρόταση του Μάνου να πληρωθούν οι βο(υ)λευτές με ομόλογα είναι ΚΟΡΥΦΑΙΑ !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. 'Ασε ρε ελληνάκι.

    Το μόνιμο λάθος που κάνεις είναι οτι μπλέκεις τα όποια ηθικο-πολιτιστικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας με την οικονομική κρίση.

    Δυστυχώς, για τη ρητορική σου, η Ελλάδα μπορεί να είναι το πρώτο ντόμινο που θα πέσει αλλά σίγουρα δε θα είναι το τελευταίο, καθώς τουλάχιστον οι μισές χώρες της Δύσης είναι πάνω-κάτω στην ίδια ακριβώς κατάσταση λόγω των παρατεταμένων εμπορικών ανισορροπιων. Τουλάχιστον κάποιες απ' αυτές έχουν ακόμα το νόμισμα τους, που κάνει τη ζωή τους πιο εύκολη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @ Jim Slip

    Εμένα πάλι μου φαίνεται αδιανόητος ο διαχωρισμός κοινωνίας - οικονομίας, δεδομένου ότι μιλάμε για αλληλοτροφοδοτούμενες έννοιες. Και φυσικά αυτό είναι εμφανές από το γεγονός ότι η γενικότερη κρίση του καπιταλισμού στον κόσμο σκάει με διαφορετικό τρόπο σε κάθε χώρα και φυσικά αντιμετωπίζεται επίσης με διαφορετικό τρόπο.

    Όσον αφορά τη βεβαιότητά σου για την εξέλιξη των πραγμάτων στο μέλλον δεν είμαι αρμόδιος μελλοντολόγος, οπότε δεν μπορώ να σου απαντήσω. Έχω απλά κάποιες υποψίες βάσει του τρόπου που ορισμένα κράτη στο παρελθόν αντιμετώπισαν οικονομικές κρίσεις με ανάλογη κοινωνική ψυχοσύνθεση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @Ελληνάκι

    Απλά δεν είναι αλήθεια.

    Παρά τις επιφανειακές διαφορές, η κρίση σε όλες τις χώρες είναι ίδια. Προέρχεται απ' τις εμπορικές ανισορροπίες και την αύξηση του ιδιωτικού χρέους (που λειτουργησε σαν ανάχωμα απέναντι στην άνοδο της ανεργίας λόγω των πολιτικών των μερκαντιλιστικών οικονομιων).

    Ακόμα και στην Ελλάδα, το κρατικό χρέος παρέμενε σταθερό σε αναλογία προς το ΑΕΠ απ' το 1990 και μετά, ενώ το ιδιωτικό χρέος ήταν αυτό που υπερδιπλασιάστηκε. Το κρατικό έλλειμμα άρχισε να αυξάνεται όταν η ιδιωτική πιστωτική επέκταση άρχισε να πηγαίνει με όπισθεν.

    'Οσο για τον διαχωρισμό κοινωνίας - οικονομίας, η ελληνική κοινωνία πάντα είχε τα ίδια προβλήματα. Γιατί λοιπόν τη δεκαετία του '70 αγόραζες ηλεκτρικές συσκευές made in greece (izola, pitsos) ενώ τώρα αγοράζεις made in china; Απάντηση: Γιατί καταργήθηκαν οι δασμοί, γιατί αφέθηκε εκτός ελέγχου ο ιδιωτικός δανεισμός, και γιατί δεν έχουμε πια την ισοτιμία της δραχμής να λειτουργεί προστατευτικά απέναντι στις ανόδους του εμπορικού ελλείμματος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @ Jim Slip

    Διότι όταν σε μία κοινωνία που έχει τα ίδια διαχρονικά προβλήματα ρίχνεις ζεστό χρήμα μέσω επιδοτήσεων και χαμηλών επιτοκίων, δεν μπορείς να περιμένεις ξαφνικά την κοινωνία να ωριμάσει. Γι' αυτό λέω ότι σε κάθε κοινωνία, μία διεθνής οικονομική κρίση, ενώ έχει ένα διεθνές σκέλος, έχει και αρκετές τοπικές ιδιαιτερότητες.

    Και συγνώμη αλλά ένα πρωτογεννές δημόσιο έλλειμμα δεν εκτοξεύεται δέκα ποσοστιαίες μονάδες μέσα σε χρόνο dt λόγω διεθνών συγκυριών μόνο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. @Ελληνάκι

    Μόλις περιέγραψες για ποιό λόγο δε λειτουργεί το νεοφιλελεύθερο μοντέλο ανάπτυξης μέσω των αγορών (οι οποίες βρίσκουν πάντα χρηματοδότηση απ' την κεντρική τράπεζα, ας μην το ξεχνάμε αυτό).

    Διαφωνώ όμως.

    Διαφωνώ που επιμένεις να ρίχνεις μονομερώς το φταίξιμο στην κοινωνία.

    Εντάξει, η ελληνική κοινωνία είναι κακή, στραβή, ανάποδη, και πήρε δάνεια για να αγοράσει καγιέν αντί να φτιάξει εργοστάσια (αυτό δεν ισχύει, αλλά τέσπα).

    'Ομως..

    Οι μεγάλες και τρανές αγορές που θα έκαναν αποτελεσματική κατανομή κεφαλαίων, σύμφωνα με το νεοφιλελεύθερο δόγμα, γιατί δεν το έκαναν;

    Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα γιατί συστηματικά εφάρμοσε επιτοκιακή πολιτική που βόλευε τον Βορρά αντί για το Νότο;

    Κυρίως όμως, είναι οι πλεονασματικές οικονομίες όσο αθώες όσο φαίνονται; Οι εργατικοί, αποτελεσματικοί Γερμανοί, σε αντίθεση με τους τεμπέληδες, ανοιχτοχέρηδες 'Ελληνες;

    Μπορεί να σου κάνει εντύπωση, αλλα όταν μια πλεονασματική οικονομία παρεμβαίνει μονομερώς και σπρώχνει το ισοζύγιο πληρωμών προς μία κατεύθυνση, τότε αυτόματα σπρώχνει το ισοζύγιο πληρωμών των ελλειμματικών της εταίρων προς την ΑΝΤΙΘΕΤΗ κατεύθυνση.

    'Οταν η Κίνα κλειδώνει την ισοτιμία του γουάν στο δολάριο σε κάποιο υποτιμημένο επίπεδο, ή όταν η Γερμανία εφαρμόζει εσωτερική υποτίμηση και καταπιέζει τη ζήτηση στην οικονομία της, τότε χειροτερεύουν οι όροι εμπορίου των ελλειμματικών χωρών. Αυτό μεταφράζεται σε αυξημένη ανεργία, και ο μοναδικός τρόπος να την καταπολεμήσουν οι ελλειμματικές οικονομίες είναι με το να γίνουν ακόμα περισσότερο ελλειμματικές. Η Κίνα και η Γερμανία κάνουν ντάμπινγκ, τόσο απλά. Το success story τους οφείλεται στο κατα πόσο θα χρεωθούν οι υπόλοιποι. Αν όλοι εφαρμόσουμε το ίδιο μοντέλο, απλά θα ζήσουμε μια νέα μεγάλη παγκόσμια ύφεση.

    'Οπως το βλέπω εγώ, τα πραγματικά παράσιτα είναι αυτές οι οικονομίες που μονίμως επιχειρούν να αναπτυχθούν σε βάρος των υπολοίπων μέσω των εξαγωγών.

    Και τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας είναι άσχετα με αυτό. Μη μπλεκουμε ανόμοια πράγματα, και μην παμε να δικαιολογήσουμε τα αδικαιολόγητα. Αυτή τη στιγμή βλέπουμε (παγκοσμιως) την κατάρρευση του νεοφιλελεύθερου μονεταριστικού μοντέλου που εφαρμόστηκε μετά τις πληθωριστικές κρίσεις της δεκαετίας του '70. Θα σου πρότεινα λοιπόν να μην επηρεάζεσαι απ' την κακή γνώμη που έχεις για την Ελλάδα, και να δεις τη συνολική εικόνα.

    ΥΓ - Κάνεις τεράστιο λάθος για το έλλειμμα. Για περισσότερα δες εδώ.
    http://kkalev4economy.wordpress.com/2011/09/14/greece-balance-sheet-recession/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. ΟΚ, δύο πραγματάκια πρώτα:

    1) Δεν υποστήριξα πουθενά κάποιο νεοφιλελεύθερο δόγμα. Δεν γίνεται όποτε κάποιος ζητάει μείωση του Κράτους αυτόματα να θεωρείται ότι πάει στο άλλο άκρο.

    2) Δεν ρίχνω μονομερώς το φταίξιμο στην κοινωνία, δεδομένου ότι ως κοινωνία πάντα ορίζω το σύνολο του πληθυσμού αυτής της χώρας (λαός, πολιτικοί, τραπεζίτες, κλπ). Σε θέματα όμως που η κοινωνία έχει έλεγχο (όπως οι δημόσιες δαπάνες, η διαφθορά και το πελατειακό κράτος), νομίζω πως δικαιούμε να επιρρίπτω πιο μαζικά κάποιο κατσάδιασμα.

    Προσπαθείς να μου αποδείξεις ότι η ελληνική οικονομική κρίση είναι καθαρά θύμα της παγκόσμιας, ενώ εγώ επιμένω ότι η παγκόσμια είναι σίγουρα ένας σημαντικός παράγοντας, αλλά όχι ο μοναδικός.

    Χωρίς να το πάρεις προσωπικά, νομίζω πως είναι λίγο αφελές να πιστεύουμε ότι ένα χαοτικό σύστημα όπως η παγκόσμια ή ακόμα και η εθνική οικονομία που καθημερινά επηρεάζονται από εκατομύρια διαφορετικά συμφέροντα, μπορεί τόσο εύκολα να ελεγχθεί από μερικούς ανθρώπους. Απλά δεν στέκει.

    Είναι σα να λέμε ότι σε μία μάχη δυο στρατών που αποτελούνται από 20.000 στρατιώτες έκαστος, κάποιος στρατηγός εκ των δύο έχει προαποφασίσει ποιοι ακριβώς 17.982 στρατιώτες θα σκοτωθούν και από τα δύο στρατεύματα και να το καταφέρνει.

    Το διάβασα το λινκ που παρέθεσες και έχει ενδιαφέρον. Δεν εξηγεί όμως Πχ το +0,8% ανάπτυξης του ΑΕΠ της Ισπανίας που είχε μεγαλύτερη φούσκα στην αγορά ακινήτων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Εθελοτυφλείς. Δεν είσαι ο μόνος βέβαια.

    Η προώθηση του νεοφιλελεύθερου μονεταριστικού δόγματος είναι παγκόσμια και εγινε μετά τις πληθωριστικές/ πετρελαϊκές κρίσεις της δεκαετίας του '70. Ξεκίνησε από Αγγλία και Αμερική (Θάτσερ, Ρήγκαν) και επιταχύνθηκε τη δεκαετία του '90 μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Τα χαρακτηριστικά αυτής της αλλαγής ήταν: Καταργήθηκαν οι δασμοί και ανοιξαν οι οικονομίες. Το κράτος άρχισε να αποσύρεται απ' την οικονομική δραστηριότητα και το κέντρο βάρους πέρασε στον ιδιωτικό τομέα. Κυρίως, το κράτος σταμάτησε να ασκεί ασφυκτικό έλεγχο στο money supply, αφήνοντας ελέυθερη την ιδιωτική πιστωτική επέκταση, πιστεύοντας οτι ελέγχοντας την επιτοκιακή πολιτική μέσω της κεντρικής τράπεζας οτι θα μπορούσε να διορθώσει τα όποια λάθη συνέβαιναν.

    Η λογική ήταν οτι ο "ανταγωνιστικός" ιδιωτικός τομέας θα έπαιρνε τις σωστές αποφάσεις και θα έκανε αποτελεσματικότερη κατανομή κεφαλαίων.

    'Ολα αυτά αποδείχτηκαν ένα τεράστιο λάθος. Η αναποτελεσματικότητα της νομισματικής πολιτικής πρώτα φάνηκε στην Ιαπωνία της δεκαετίας του '90, και τώρα φαίνεται στη Δύση. Από τη στιγμή που ο ιδιωτικός τομέας αρνείται να πάρει κανούργια δάνεια και αρχίζει ο αποπληθωρισμός, η νομισματική πολιτική είναι σα να μην υπάρχει - όσο και να ρίχνεις τα επιτόκια. Η Ιαπωνία το κατάλαβε αυτό και πέρασε στην πολιτική των κρατικών δαπανών (κρατικό χρέος 250% του ΑΕΠ). Μόνο τότε σταθεροποιήθηκε η οικονομία της.

    Αν δε θες να τα παραδεχτείς αυτά, είναι δικό σου πρόβλημα. Αλλά εθελοτυφλείς. Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο πρέπει να δεις την οικονομική κρίση της Ελλάδας, και όλων των άλλων ντόμινο που θα ακολουθήσουν, και όχι να επικεντρώνεσαι στην ελληνική κρίση σα να οφείλεται σε κάποια μεταφυσικά χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας.

    Επίσης, πρέπει να αρχίσεις να βλέπεις την οικονομία σα να αποτελείται απο ξεχωριστούς τομείς, και να δεις ποια είναι η σχέση μεταξύ τους και πως επηρεάζει ο ένας τον άλλο.

    Δε γίνεται σε μια οικονομία να αποταμιεύει ταυτόχρονα ο κρατικός τομέας, ο ιδιωτικός τομέας, ενώ ο εξωτερικός τομέας είναι ελλειμματικός. Το αποτέλεσμα είναι μείωση της ιδιωτικής περιουσίας και ύφεση, όσο και να θες να πιστέψεις στο παραμύθι οτι αν αποσυρθεί το κράτος απ' την οικονομική δραστηριότητα οτι ως δια μαγείας θα διορθωθούν τα πάντα.

    Για να έχει το κράτος πλεονάσματα χωρίς να μειώνεται η περιουσία του ιδιωτικού τομέα, θα πρέπει οι καθαρές εξαγωγές να έχουν το ανάλογο θετικό πρόσημο. Δε γίνεται όλα τα κράτη ταυτόχρονα να έχουν πλεόνασμα, και όλοι οι αντίστοιχοι ιδιωτικοί τομείς τους να έχουν επίσης πλεόνασμα. Κάποιος θα πρέπει να έχει το αντίστοιχο έλλειμμα, αλλιώς η οικονομική δραστηριότητα θα μειωθεί παντού. Προωθώντας το γερμανικό μοντέλο σε όλη την Ευρωζώνη, και έχοντας την Κίνα, Ιαπωνία, και τα emerging markets να είναι εξίσου μερκαντιλιστές, ο consumer of last resort γίνεται de facto η Αμερική. Και κάτι μου λέει οτι δε συνεχίσουν να ανέχονται για πολύ καιρό ακόμα τους υπολοίπους να αναπτύσσονται πάνω στην πλάτη τους, και να τους κατσαδιάζουν κιόλας οτι παρασιτούν σε βάρος των υπολοίπων (!!!).

    ΥΓ - Ισπανία, στοιχεία 2010. 'Ελλειμμα τρεχουσών συναλλαγών 4,5% του ΑΕΠ. Ανάπτυξη 0,2 % του ΑΕΠ (τίποτα). Κρατικό έλλειμμα 9,2% του ΑΕΠ. Ανεργία 21%. Κρατικό χρέος 60% του ΑΕΠ. Ιδιωτικό χρέος 180% του ΑΕΠ. Είναι λοιπόν προφανές οτι η κατασκευαστική φούσκα στην Ισπανία χρηματοδοτήθηκε απ' την αύξηση του ιδιωτικού χρέους (το κράτος, η χρόνια εμμονή της ΕΕ, είχε πλεονάσματα). Μετά την κατάρρευση της ιδιωτικής φούσκας είναι επίσης προφανές οτι η οικονομία (παρά την πρωτοφανή ανεργία) κρατιέται στη ζωή λόγων των μεγάλων κρατικών ελλειμμάτων.

    http://www.voxeu.org/index.php?q=node/5062

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Εγώ δεν είπα πουθενά ότι δεν παραδέχομαι κάτι. Δεν βρίσκομαι σε κάποια διαμάχη που προσπαθώ να σε πείσω ότι κάνεις λάθος. Γράφω μία άποψη και αλοίμονο αν υπήρχε νομοτέλεια στην οικονομολογία!

    Συνεχίζεις και μου παραθέτεις κάποια γεγονότα που οδήγησαν σε κάποιες συνθήκες διάφορα μέρη του πλανήτη. Συνεχίζεις να μου μιλάς λες και είμαι υπέρμαχος του νεοφιλελευθερισμού. Και γενικώς συνεχίζεις να προσπαθείς να με πείσεις ότι τα πράγματα όσον αφορά την εθνική και παγκόσμια οικονομία είναι απλά, γραμμικά και είναι το τάδε και το δείνα. Αυτό απλά δεν συνάδει με την φύση της οικονομίας... γενικότερα, και είναι και ο λόγος που τα οικονομικά δεν είναι πραγματική επιστήμη.

    Τέλος συνεχίζεις να μιλάς με ύφος αυθεντιάς απέναντι σε κάτι που εκφράζεται μόνο σαν άποψη και δεν έχω καταλάβει πού ακριβώς αποσκοπεί αυτό. Για να αποδείξει ότι τελικά χρειαζόμαστε μεγάλο κράτος (που στην Ελλάδα απέτυχε καταφανώς) ή για να αποδείξει ότι κάποια νεοφιλελεύθερα μοντέλα που εφαρμόστηκαν σε άλλες χώρες απέτυχαν;

    Υ.Γ. Σου παρέθεσα τυχαία ένα στοιχείο για το πρώτο τετράμηνο του 2011 (και μάλλον κακώς, διότι από μόνο του δεν έλεγε και τίποτα) γιατί ήθελα να δείξω τις διαφορές ανάμεσα στις οικονομίες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. "Το κράτος άρχισε να αποσύρεται απ' την οικονομική δραστηριότητα και το κέντρο βάρους πέρασε στον ιδιωτικό τομέα."

    Ανεξέλεγκτα αυτό εγινε στην Αμερική. Η Γερμανική οικονομία πάραυτα δεν είχε πότε τέτοιο πρόβλημα. Έχει πραγματική οικονομία. Ελάχιστο έλλειμμα, μηδενικό πληθωρισμό και είναι η μόνη χώρα με θετικό ισοζύγιο εισαγωγών και εξαγωγών σε σχέση με την Κίνα...


    Μπορεί να μην έχεις παρόμοιες εμπειρίες άλλα αν στον κοινωνικό σου περίγυρο έβλεπες (όπως εγώ) άτομα που τελείωσαν ΛΥΚΕΙΟ να παίρνουν 3χιλιαρα κάθε μηνά πληκτρολογώντας στη βάση δεδομένων του Κ.Π.Ο. ενώ ΣΤΗΝ άλλη άκρη της Ευρώπης ο μαλάκας σπουδαγμένος μηχανολόγος της porsche λάμβανε σχεδόν τα ίδια, τότε ίσως να προβληματιζόσουν και με την αντίθετη άποψη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Ελληνάκι είμαι και γω υπέρμαχος της θεωρίας του χάους και στην οικονομία.
    Οικονομικά γεγονότα όμως του παρελθόντος μπορούν να ερμηνευθούν αρκετά καλά αιτιοκρατικά, εκ των υστέρων φυσικά. Εκεί είναι και το λάθος που πέφτουν οι οικονομικοί αναλυτές. Δημιουργώντας αιτιοκρατικά μοντέλα από το παρελθόν προσπαθούν να προβλέψουν το μέλλον. Πολλές φορές όμως διαψεύδονται.
    Η σύντομη ιστορική ανάλυση που κάνει Jim Slip ο είναι καλή όμως και γω έχω τις επιφυλάξεις μου. Γενικά σαν ιδέα, εφόσον η κατάσταση δεν παει καλά, είναι λογικό να δούμε ξανά το ρόλο του κράτους μέσα στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Και ίσως πρέπει να προχωρήσουμε στη σύνθεση κεϋνσιανών και νεοφιλελεύθερων επιλογών. Το να συμβούν βέβαια αυτά τα μεγάλα στον τόπο μας, για πολύ δύσκολο το βλέπω, καθ ότι η Ελληνική κοινωνία είναι τελείως φιλελεύθερη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. @ Dyer

    Συμφωνούμε, και αυτό είναι που προσπαθώ να πω στον Jim Slip. Πάντα υπήρχαν κάποιες προθέσεις, που σίγουρα αλλοιώνονται από σειρά γεγονότων, τα οποία μετά εμείς μπορούμε να αναλύσουμε ΜΟΝΟ εκ των υστέρων. Αν η εθνική ή ακόμα και τοπική οικονομία ήταν τόσο εύκολα χειραγωγήσιμη, αυτό θα ήταν εμφανές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. "Η Γερμανική οικονομία πάραυτα δεν είχε πότε τέτοιο πρόβλημα. Έχει πραγματική οικονομία."

    Η Γερμανία εκμεταλλεύτηκε την απώλεια των ισοτιμιων με το ευρώ και εφάρμοσε πολιτικές ντάμπινγκ, μειώνοντας τους μισθούς της σε επίπεδα δυσανάλογα της αύξησης της παραγωγικότητας της. Αυτό αυτόματα οδήγησε σε απώλεια ανταγωνιστικότητας την Ελλάδα (και όλες τις ελλειμματικές οικονομίες της Ευρωζώνης) την οποία θα μπορούσε να ανταπεξέλθει μόνο εισερχόμενη σε συνθήκες ύφεσης (απώλεια εισοδήματος, αυξημένη ανεργία). Ο υπερδιπλασιασμός του ιδιωτικού χρέους (ευχαριστούμε ΕΚΤ για τα χαμηλά επιτόκια) λειτουργησε σα γραμμή άμυνας απέναντι σ' αυτό.

    Σε κάθε περίπτωση, αν θεωρείς οτι η αύξηση των μισθών στην Ελλάδα σε επίπεδα υψηλότερα της αύξησης παραγωγικότητας προκαλει διαστρέβλωση στην πραγματική οικονομία (τη χρήση πραγματικών πόρων) είναι μόνο δίκαιο να ισχυριστείς το ίδιο για τη μείωση μισθών στη Γερμανία σε επίπεδα χαμηλότερα της αύξησης παραγωγικότητας. Το ένα είναι καθρέπτης του άλλου. Η διαστρέβλωση της ευρωπαϊκής οικονομίας υπέρ της χρησιμοποίησης γερμανικών πόρων, κατευθύνει και τη ροή χρημάτων προς τη Γερμανία. Αν η Ευρωζώνη δεν υποχρεώσει τη Γερμανία να κάνει αυτό που η τελευταία αρνείται πεισματικά να κάνει εδώ και μια δεκαετία (προκειμένου να αναπτύσσεται μέσω των εξαγωγών) τότε η Ευρωζώνη δεν είναι ένωση φιλων χωρών αλλά γερμανική αποικία. Σε κάθε περίπτωση το γερμανικά πλεονάσματα μπορούν να υφίστανται μόνο όσο άλλες χώρες έχουν ελλείμματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...