Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

Δύο χρόνια απραξίας


Πρόσφατα έκλεισαν δύο χρόνια από την αρχή της διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και η πλειοψηφία του Τύπου, των ιστολογίων και γενικότερα των ΜΜΕ ασχολήθηκε με τον κλασσικό απολογισμό. Για μένα προσωπικά, ο συγκεκριμένος χρονικός προσδιορισμός δεν έχει κάποια σημασία. Σημασία δεν έχει τι χρώμα είναι η οποιαδήποτε κυβέρνηση, αλλά αν αυτό το χρώμα διαφοροποιείται με κάποιον τρόπο από τη γενικότερη γκριζίλα της μεταπολίτευσης (ας κρατήσουμε τη μαυρίλα ως χαρακτηρισμό για τα σκοτεινότερα χρόνια προ μεταπολίτευσης). Ή ακόμα καλύτερα, αν σε θέσεις ευθύνης βρέθηκαν έστω και για λίγο άτομα που δούλεψαν και παρήγαγαν έργο.

Τα δύο χρόνια ΠΑΣΟΚ, δεν σηματοδοτούν κάτι ιδιαίτερο πέρα από την απλή συνέχιση της ροής της νεοελληνικής ιστορίας. Η ίδια κυβερνητική ανικανότητα, η ίδια εγχώρια μιζέρια, η ίδια κρατική διαφθορά, η ίδια φοροδιαφυγή, τα ίδια λαμόγια διάχυτα σε πολιτικό και κοινωνικό σύστημα και προς έκπληξη των «επαναστατημένων νιάτων», τα ΜΑΤ βαράνε ακριβώς το ίδιο όπως βάραγαν και το ’85, και το ’95, και το 2003. Το ελληνικό Κράτος συνεχίζει ακριβώς στον ίδιο δρόμο, αγκαζέ με την κοινωνία της νεοελληνικής κουλτούρας, δηλαδή της αποποίησης ευθυνών, της έλλειψης αυτοκριτικής και της αδυναμίας αυτό-οργάνωσης.

Αυτό που διαφοροποίησε τα δύο χρόνια κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ από τα προηγούμενα χρόνια, ήταν η «καυτή πατάτα» της οικονομικής φούσκας που έσκασε στα χέρια της. Τίποτα παραπάνω. Οπότε, όταν ξαφνικά μέσα σε ένα ήδη διαλυμένο κράτος συμβαίνει ένα γεγονός που απαιτεί σοβαρότητα, υπευθυνότητα και πολλή δουλειά, λογικό είναι οι αντιδράσεις τόσο της πολιτικής όσο και της κοινωνίας να είναι άστοχες και πανικόβλητες. Με ποιον μαγικό και μεταφυσικό τρόπο, ένα αποτυχημένο σύστημα εν «καιρώ ειρήνης» θα μπορούσε ξαφνικά να ανταπεξέλθει εν καιρώ κρίσης; Ειδικά όταν ο πολιτικός κόσμος αντιδρά με όρους κομματικού λαϊκισμού προ δεκαετιών και η υπόλοιπη κοινωνία με όρους κακομαθημένου 5χρονου που του τέλειωσε το παγωτό και η μαμά δεν του παίρνει άλλο.

Με ή χωρίς χρεοκοπία, με ή χωρίς μνημόνιο και με ή χωρίς ΠΑΣΟΚ, έχουμε πολύ μεγάλο δρόμο ακόμα μπροστά μας ως χώρα. Πολλοί βλέπουν στη σημερινή κρίση, την επέλαση ενός κοινωνικού και οικονομικού χάους που θα μας στοιχειώσει για πολλά χρόνια ακόμα. Μία μειοψηφία, συνεχίζει και ελπίζει πως όλη αυτή η αναμπουμπούλα, η κοινωνική αστάθεια, η πατωμένη πολιτική και η γενικότερη αναταραχή, είναι απλά τα συμπτώματα ενός λαού που δεν του αρέσει αυτό που βλέπει στον καθρέφτη. Στο χέρι του καθενός είναι να αλλάξει το πρόσωπο και τον χαρακτήρα του και όχι στο ΠΑΣΟΚ ή στο κάθε ΠΑΣΟΚ. Σε αντίθεση με τη νοοτροπία του 95% αυτής της χώρας, η ουσιώδης κριτική δεν είναι ένα αυτούσιο δικαίωμα που αποκτάται εύκολα και χωρίς κόπο. Ας γίνει ο καθένας από εμάς σωστός και μετά να απαιτήσουμε το σωστό από τον άλλο. Ας φτιάξουμε πρώτα τη δική μας οικονομία και αν και εφόσον λειτουργήσει, μετά κατηγορούμε και την παγκόσμια οικονομική κρίση, τον καπιταλισμό, κλπ. Ας μάθουμε να ψηφίζουμε αξιοκρατικά και υπεύθυνα και μετά κατηγορούμε την όποια κυβέρνηση. Το ανάποδο δεν προσφέρει τίποτα παραπάνω πέρα από όξυνση της γενικότερης ψύχωσης.


13 σχόλια:

  1. μπράβο, πολύ ωραίο κείμενο
    ουσιώδες, κατανοητό και σωστά διατυπωμένο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συμφωνώ απόλυτα. Περιμένουν όλοι η αλλαγή να ξεκινήσει "από πάνω", ενώ στην πραγματικότητα ο μόνος τρόπος να επιτευχθεί καθολική αλλαγή της Ελληνικής κοινωνίας είναι μία συνειδητή αλλαγή από κάτω προς τα πάνω.

    ΥΓ: Πολύ ωραία και πολύ ξεκούραστη για το μάτι η νέα εμφάνιση του blog!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @ Τσούγδω

    Thanks. Είχα και αποκαλυπτήρια στην προηγούμενη ανάρτηση ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. και να ψηφίσεις τα σκατα που βρωμάνε λιγότερο ? (νομίζεις δηλαδή..)

    Σημερα έχουμε μια σημαντική αλλαγή: για 1η φορά συνελήφθη ΜΑΤ επειδή χτύπησε (ρεπορτερ)

    Αρα απο εδώ και μπρος όλοι με μια κάμερα και βουρ για μηνύσεις
    Αρκετά πιά !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αν και συμφωνώ απόλυτα για την δική μας συνευθύνη στα όσα διαδραματίζονται σήμερα, διαφωνώ σχεδόν απόλυτα με το "Τα δύο χρόνια ΠΑΣΟΚ, δεν σηματοδοτούν κάτι ιδιαίτερο πέρα από την απλή συνέχιση της ροής της νεοελληνικής ιστορίας." Δεν είναι όλα ίδια με όσα προηγήθκαν. Δεν είναι η μόνη διαφορά "η «καυτή πατάτα» της οικονομικής φούσκας που έσκασε στα χέρια της της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ". Υπάάρχει δυστυχώς μια εντελώς ιδιαίτερη ανεπάρκεια στην παρούσα κυβέρνηση λόγω της οποίας ανεπάρκειας ένα υπαρκτό πρόβλημα,οξύνθηκε και αν κρίνουμε από τα αλλεπάλληλα μέτρα συνεχίζει μετά δυο χρόνια να οξύνεται.
    Για να μην θεωρηθεί ότι τα λέω αυτά βλέποντας την κατάσταση απο την σκοπιά των πολιτικών μου προτιμήσεων να θέσω ένα ερώτημα: Υπάρχει κάποιος που πιστεύει ότι - εαν επικεφαλής του ΠΑΣΟΚ το 2009 ήταν ο Σημίτης ή κάποιος "Σημίτης" και κέρδιζε τις εκλογές - υπήρχε 1% πιθανότητα η χώρα να βρισκόταν στο σημείο που βρίσκεται σήμερα;;;;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Και κάτι άλλο σχετικά με την αλλαγή "από κάτω προς τα πάνω" στην οποία αναφέρεται και η "Τσούγδω" : Δεν ξυπνάς ένα πρωί και αποφασίζεις να αλλάξεις. Συμβαίνει κάτι που αν το πάρεις χαμπάρι και το ερμηνεύσεις σωστά σε ωθεί/σου δίνει την αφορμή/σε υποχρεώνει να αλλάξεις. Στην δημιουργία αυτού του "κάτι" και στην ερμηνεία του πρωταγωνιστικό ρόλο οφείλουν να έχουν οι "ταγοί" της χώρας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @ firiki2010

    Το δέχομαι αλλά μόνο σε οτι αφορά στους πνευματικούς ταγούς.
    Μη ξεχνάμε οτι οι πολιτικοί ταγοί, ειναι εκλεγμένοι από το λαό και έχουν επιλεγεί με συγκεκριμένα κριτήρια.
    Εν ολίγοις δεν περιμένω από την κυρα- Σούλα να με καθοδηγήσει, περιμένω να ακούσω τους πνευματικούς ανθρώπους, να μου ανοίξουν νέους ορίζοντες στη σκέψη και έχοντας αλλάξει, να επιλέξω επιτέλους τους κατάλληλους εκπροσώπους που θα έχουν άλλη νοοτροπία.

    ΥΓ: Όχι οτι δεν υπάρχουν πολιτικοί που είναι αξιόλογοι και μπορούν να συμβάλλουν στην αλλαγή νοοτροπίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @ Τσουγδω
    Οι πνευματικοί ταγοί μπορούν- σε απόσταση ασφαλείας από την καθημερινή και , κακά τα ψέμματα, ζόρικη πολιτική πρακτική- να προσφέρουν απόψεις-ιδέες- λόγια (ότι περίπου και κάποιοι bloggers,αλλά βεβαίως πολύ πιο αξιόπιστα και εμπεριστατωμένα.
    Αντίθετα οι πολιτικοί ταγοί είναι αυτοί που μπορούν να "κάνουν πράγματα", να διαμορφώσουν συνθήκες. Για να σταματήσουμε πχ να φοροδιαφεύγουμε πρέπει να υπάρξει ένα διαφορετικό πλαίσιο (άλλοι συντελεστές, άλλα τεκμήρια, άλλοι έλεγχοι κλπ) που δεν μπορεί να δημιουργηθεί "από κάτω" Καταλαβαίνω τον προβληματισμό σου ότι τους πολιτικούς ταγούς εμείς τους εκλεγουμε, αλλά δεν μπορεί- οπως επισημαίνεις κι εσύ όλοι τους (και όλοι μας) να είναι (και να είμαστε) άχρηστοι.
    Φυσικά τίποτα από τα παραπάνω δεν αναιρεί την υποχρεωση μας κα βλέπουμε στον καθρέφτη μας και να τραβάμε το αυτί στον τύπο απέναντι μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. @ firiki2010

    Με τον τρόπο που είναι δομημένο το πολιτικό σύστημα, μου φαίνεται λίγο δύσκολο μέσα από αυτή την κοινωνία να καταφέρει ένας πολιτικός να ανέλθει σε θέση ευθύνης και να είναι αλόβητος και "ατσαλάκωτος". Οι περισσότεροι βουλευτές ξεκινάνε ήδη από κομματικές νεολαίες, συνδικαλιστικά όργανα και ένα κάρο άλλους διεφθαρμένους οργανισμούς.

    Ακόμα και σε πιο τοπικό επίπεδο, βλέπεις κάτι βλαχοδήμαρχους που χαϊδεύουν τα αφτιά το κάθε τυχαίου ψηφοφόρου.

    Θέλω να πω ότι για να βγεις στην κορυφή, έχεις πρώτα να ανέβεις ένα ολόκληρο βουνό από σαπίλα. Θέλει πολύ προσπάθεια, κουράγιο και θέληση για να φτάσεις στην κορυφή καθαρός.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Πάλι συνεχίζεις και μπλέκεις την οικονομία με την ηθική και τον πολιτισμό της σύγχρονης Ελλάδας.

    Δε νομίζω οτι διαφωνούμε οτι η Ελλάδα έχει πολλά πολιτιστκά προβλήματα.

    Προτιμώ όμως να επικεντρωθώ στην οικονομίας.

    Πάλι δε νομίζω οτι διαφωνούμε οτι η Ελλάδα δεν παράγει αρκετά και καταναλώνει πιο πολλά απ' αυτά που παράγει, και αυτή είναι η πηγή του χρέους.

    Εκεί που διαφωνούμε είναι 1) στο κατα πόσο οι πολιτικές των πλεονασματικών χωρών επηρεάζουν το συγκεκριμένο πρόβλημα 2) στο αν το νομισματικό πλαίσιο της Ευρωζώνης είναι γενικότερα αποτελεσματικό και υγιές 3) στο αν η υφιστάμενη οικονομική πολιτική διορθώνει αυτό το πρόβλημα.

    Υπόψην οτι προσωπικά δεν έχω πρόβλημα να φτωχύνω πληρώνοντας παραπάνω φόρους ή μειώνοντας το εισοδημα μου. Αλλά θα ήθελα να δω μέτρα που θα επιδρούν άμεσα στη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της Ελλάδας (δασμοί, υποτίμηση ισοτιμίας), και όχι μέτρα αβέβαια και μακροχρόνια (θα μειώσουμε το βασικό μισθό, θα έχουμε κρατικά πλεονάσματα, και ως δια μαγείας - μετά απο Χ χρόνια ύφεσης - θα αποκτήσουμε εργοστάσια που θα παράγουν πραγματικά προϊόντα).

    Η οικονομία πάνω απ' όλα είναι ζήτηση, και γι' αυτό χρειάζονται μέτρα που θα βελτιώσουν τη ζήτηση σε εγχώρια προϊόντα και θα τη μειώσουν σε εισαγόμενα (λαμβάνοντας υπόψη οτι οι πλεονασματικές χώρες ΔΕΝ θέλουν να συνεισφέρουν στην εξισορρόπηση αυξάνοντας τη ζητηση στις οικονομίες τους).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. @ Jim Slip

    Μπα, δε νομίζω ότι διαφωνούμε ούτε σε αυτά ;) Συγκεκριμένα:

    1) Συμφωνώ ότι επηρεάζουν. Όχι όμως υπό τη γραμμή κάποιας συγκεκριμένης και συντονισμένης στρατηγικής, αλλά από τις αποφάσεις/ πράξεις τους που αναγκαστικά επηρεάζουν και τα ελλειμματικά κράτη με μακροπρόθεσμα απρόβλεπτους τρόπους.

    2) Σε κάποια σημεία είναι, σε άλλα όχι. Προσωπικά θα εκπλησσόμουν αν μέσα σε δέκα χρόνια, 20+ διαφορετικά έθνη, κράτη, κοινωνίες και οικονομίες κατάφερναν να εξασφαλίσουν ένα ενιαίο υγιές και σταθερό νομισματικό πλαίσιο. Κάποιοι όμως παλεύουν να το πετύχουν, και άλλοι όχι.

    3) Δεν το διορθώνει. Όχι επειδή οι στόχοι του μεσοπρόθεσμου δεν είναι εφικτοί, αλλά επειδή υπάρχει κυβερνητική και κοινωνική ατολμία.

    Συμφωνώ απόλυτα με τις 2 τελευταίες παραγράφους σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Κι όμως, ελληνάκι, διαφωνούμε.

    Δεν ξέρω γιατί είναι τόσο δύσκολο να εξηγήσω τη θέση μου. Θα κάνω μια ακόμη προσπάθεια, χρησιμοποιώντας το παράδειγμα της Ελλάδας και της Γερμανίας.

    'Οταν η Ελλάδα μπήκε στην Ευρωζώνη είχε ήδη μακροχρόνιο εμπορικό έλλειμμα με τη Γερμανία, αλλά δεν ήταν στα εκτός ελέγχου επίπεδα που βρέθηκε απ' το 2005 και μετά. Γιατι; Γιατί 1) υπήρχε η ισοτιμία της δραχμής η οποία έπεφτε σε αντιστοιχία με το γερμανικό μάρκο και δρούσε διορθωτικά κάνοντας πιο ακριβά τα γερμανικά προϊόντα και αντιστοιχα φθηνότερα τα ελληνικά, και 2) όταν ο ιδιωτικός δανεισμός αυξανόταν υπέρμετρα η Τράπεζα της Ελλαδας παρενέβαινε και αύξανε τα επιτόκια.

    Και τα 2 αυτά πήγαν περίπατο με το ευρώ αφού αφενός μεν η Ελλάδα και η Γερμανία χρησιμοποιούν πλεόν το ίδιο νόμισμα, αφετέρου η νομισματική πολιτική πέρασε στα χέρια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (η οποία ξέρουμε οτι είχε τα επιτόκια πολύ χαμηλά πράγμα που αποτέλεσε την αιτία μιας φούσκας ιδιωτικού χρέους σε όλο τον Ευρωπαϊκό Νότο). Ξαναλέω οτι το κρατικό χρέος διατηρήθηκε σταθερό σε αναλογία προς το ΑΕΠ ενώ το ιδιωτικό χρέος ήταν αυτό που υπερδιπλασιαστηκε.

    Πάμε πάλι πίσω στην είσοδο της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, στο σημείο που η Ελλάδα έχει ένα ελεγχόμενο εμπορικό έλλειμμα με τη Γερμανία, και που χάνονται αυτες οι 2 βαλβίδες ασφαλείας (η ισοτιμία και ο έλεγχος επιτοκίων). Σ' αυτό το σημείο η Γερμανία ασκεί εσωτερική υποτίμηση η οποία μεγιστοποιεί το υφιστάμενο εμπορικο της πλεονέκτημα. Ξαναλέω οτι μειώνοντας την αγοραστική δύναμη στην οικονομία της, η Γερμανία παρεμβαίνει στο ισοζύγιο πληρωμών προς μια κατεύθυνση, πράγμα που σπρώχνει το ισοζύγιο πληρωμών στην Ελλάδα προς την αντίθετη κατεύθυνση εφόσον η Ελλάδα δεν προχωρήσει σε αντίστοιχα μέτρα εσωτερικής υποτιμησης. Αυτόματα οι γερμανικές επιχειρήσεις (οι οποίες έχουν ήδη το momentum του εμπορικού πλεονάσματος με το μέρος τους) γίνονται πιο ανταγωνιστικές και οι ελληνικές επιχειρήσεις λιγότερο ανταγωνιστικές. Επειδή όμως η Ελλάδα είναι εμπορικά ελλειμματική χώρα, η προσπάθεια ανάκτησης της ανταγωνιστικότητας μέσω μιας παρόμοιας (με τη Γερμανια) περιοριστικης πολιτικής θα οδηγήσει σε αυξημένη ανεργία και ύφεση γιατί δεν υπάρχει ο αντίστοιχος (με τη Γερμανία) ισχυρός εξωτερικός τομέας (εξαγωγές) που θα καλύψει τη μείωση εισοδήματος/ ζήτησης στην εγχώρια οικονομία. Με άλλα λόγια η πολιτική της Γερμανίας θέτει την Ελλάδα μπροστά στο εξής δίλημμα: ύφεση και αυξημένη ανεργία ή δανεισμός και μειωμένη ανεργία.

    Αυτα τα λίγα για το πως οι πολιτικές των "φίλων και εταίρων μας" επηρεάζουν αρνητικά τη δική μας πραγματικότητα, και για το πως το ευρώ δεν έχει βαλβίδες ασφαλείας που να ισορροπούν το εμπόριο και τη ροή κεφαλαίων (εκτός και αν ονομάσουμε την ύφεση και τη σημερινή κατάρρευση βαλβίδα ασφαλειας).

    Γενικα σου προτείνω να διαβάσεις τη δουλειά του Michael Pettis του China Financial Markets που ασχολείται ακριβώς με αυτά τα πράγματα.

    http://mpettis.com/

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...