Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011

Στον πάτο θα στήσουμε πανηγύρι


Φαίνεται πως έχουμε εξοικειωθεί πλέον με την εικόνα του γνωστού βυθιζόμενου καραβιού. Ο καπετάνιος το έριξε στο παγόβουνο, το πλήρωμα κάθεται και κοιτάει σαν χαζό, και οι επιβάτες χοροπηδάνε πάνω του με δύναμη για να το βουλιάξουν μια ώρα αρχύτερα. «Όλοι μαζί, η Ελλάδα μπορεί!», που λέει και το σλόγκαν γνωστού τηλεοπτικού σταθμού.

Υπάρχει ένας βασικός λόγος που η Ελλάδα τελικά δεν θα τα καταφέρει. Και αυτός δεν είναι ούτε τα Ελωχίμ, ούτε οι διάφοροι «βολικοί» εξωτερικοί παράγοντες. Απλά κανείς πλέον δεν έχει διάθεση να καταφέρει η χώρα κάτι. Υπάρχει μόνο η διάθεση να σωθεί το τομάρι του καθενός χωριστά. Αυτό που ισχύει εδώ και πολλές δεκαετίες σε αυτή τη χώρα ακόμα και σε περιόδους ευημερίας, με τα πρώτα δύσκολα ξαναβγήκε στην επιφάνεια πιο βίαια και με πιο ειλικρινές πρόσωπο. 

Τσαμπουκάδες, ψέματα, καταλήψεις, σκουπίδια παντού, ακινησία. Αυτό είναι το ειλικρινές πρόσωπο της Ελλάδας. Αυτό που τόσα χρόνια έκρυβε περίτεχνα κάτω από το χαλάκι αντί να το πετάξει στα σκουπίδια. Το κακομαθημένο παιδί που αρνείται να μεγαλώσει. Αρνείται να σταθεί στα πόδια μόνο του χωρίς τη μαμά ή το Κράτος-πατερούλη. Η συμπεριφορά «αφού μου κόβεις το κοκό, κι εγώ θα κρατάω την αναπνοή μου μέχρι να μου το δώσεις». Ή ακόμα χειρότερα, «αφού μου κόβεις το κοκό, κι εγώ δεν θα κάνω σωστά τη δουλειά μου» (ειπώθηκε από καθηγητές σχολείων). Το παιδί που προκειμένου να περάσει το δικό του θα επινοήσει θεωρίες συνωμοσίας, θα πει ψέματα, θα επενδύσει στον συναισθηματισμό, την κακομοιριά και τη μιζέρια. Ένα ολόκληρο σύστημα ήθους και αξιών στημένο πάνω σε ένα-δυο επιδόματα. Τίποτα παραπάνω. Καμία υπέρβαση, καμία προσπάθεια.

Οι ελάχιστες μειοψηφίες που ακόμα και σε αυτό το περιβάλλον προσπαθούν να εργαστούν για το κοινό καλό, απογοητεύονται. Τρέχουν σε Open Days της Αυστραλίας, καταχωρούν χιλιάδες βιογραφικά σε ξένα portals, θέλουν απλά να φύγουν από δω. Είναι σχεδόν αδύνατο πλέον να κάνεις συζητήσεις. Αυτομάτως κατατάσσεσαι σε ένα από τα δεκάδες διαφορετικά ιδεολογικά στρατόπεδα που στήθηκαν πρόχειρα μέσα σε μία νύχτα, υπό το γλυκό άκουσμα κάποιας θεωρίας συνωμοσίας ή κάποιας βολικής «πραγματικότητας». Άντε να κάνεις διάλογο μετά. Άντε να μη νιώθεις πως δεν ανήκεις σε μία συνεχώς μειούμενη μειοψηφία. 

Στα μέσα της δεκαετίας του ’70, η Δανία (του Βορρά) είχε εισέλθει σε έναν φαύλο κύκλο παρομοίων προβλημάτων. Εκτροχιασμό δημοσιονομικού ελλείμματος, ανεργίας, συνεχούς υποβάθμισης της απόδοσης κρατικών ομολόγων κλπ. Μέσα σε τρία χρόνια κατάφερε με εντυπωσιακό τρόπο να αναστρέψει την κατιούσα. Όχι μόνον επειδή υπήρχε κυβέρνηση με συγκεκριμένους στόχους και όραμα, αλλά επειδή πολύ σύντομα και η κοινωνία ασπάστηκε και ακολούθησε κοινούς στόχους και οράματα, για το κοινό καλό. Το ίδιο κοινό όραμα που «ανέστησε» την ισοπεδωμένη Γερμανία μετά από δύο Παγκόσμιους Πολέμους, και αυτό που έχει λειτουργήσει συλλογικά σε άλλα ανεπτυγμένα κράτη.

Εδώ, αφού επιταχύνουμε τη βύθιση του καραβιού, μόλις φτάσουμε στο βυθό, θα στήσουμε και ένα άγαλμα στο Νίκο Φωτόπουλο για την εξαιρετική του κοινωνική αλληλεγγύη. Μετά, θα διακοσμήσουμε όλους τους δρόμους με σκουπίδια εις μνήμην της μεγάλης μαγκιάς που επέδειξαν οι εργαζόμενοι της ΠΟΕ-ΟΤΑ και ξεγέλασαν το νόμο. Και φυσικά, στο ψηλότερο σημείο θα σκαλίσουμε τις φάτσες των σημερινών πολιτικών αρχηγών των πέντε κοινοβουλευτικών κομμάτων, κατά τα πρότυπα του Mount Rushmore. Και αφού οχυρωθούμε ο καθένας στο καβούκι του, θα κρατάμε από μία καραμπίνα για να επιβάλλουμε τον δικό μας νόμο ο οποίος ξέρουμε πως είναι ο πιο δίκαιος και σωστός από κάθε άλλου κερατά.


36 σχόλια:

  1. Τα αγάλματα του Καζάκη και του Λαζόπουλου που θα μπουν;
    Ή μήπως θα συμβιβαστούν με την απεικόνιση της φάτσας τους στη Νέα Δραχμή αντί του Καποδίστρια και του Κολοκοτρώνη;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θα συμφωνήσω στην νοοτροπία του παρτακισμού, θα συμφωνήσω ότι δεν γίνονται προσπάθειες από τα μεγαλύτερα κομμάτια της κοινωνίας.
    Αλλά έχω ένα τεράστιο ΑΛΛΑ:
    (ή, μάλλον, περισσότερα):

    1)Το κακομαθημένο παιδί, είχε κακούς ή στην καλύτερη αδιάφορους γονείς. Αν δεν αλλάξουν συμπεριφορά οι γονείς ή αν δεν το δώσεις σε άλλους γονείς, δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ, θα παραμείνει κακομαθημένο.
    2)Ο καπετάνιος έριξε το καράβι στο παγόβουνο και το πλήρωμα κοιτάει. Έστω ότι οι επιβάτες δεν χοροπηδάνε για να το βυθίσουν, αλλά αποφασίζουν ότι θα το σώσουν αυτοί. Με ποιο τρόπο; Αν δεν συνεργαστούν καπετάνιος και πλήρωμα, τα δεδομένα είναι 2:
    α)Βρίσκονται κάποιοι από τους επιβάτες που μπορούν, πετάνε στην άκρη καπετάνιο και πλήρωμα και παίρνουν το κουμάντο στα χέρια τους.
    β)Δεν υπάρχει κάποιος που να μπορεί να το κάνει, οπότε ο σώζων εαυτόν σωθήτω.
    3)Δανία: Γράφεις "Όχι μόνον επειδή υπήρχε κυβέρνηση με συγκεκριμένους στόχους και όραμα, αλλά επειδή πολύ σύντομα και η κοινωνία ασπάστηκε και ακολούθησε κοινούς στόχους και οράματα"
    Ποιοι στόχοι και οράματα προσφέρονται αυτή την περίοδο στην κοινωνία της χώρας και αυτή δεν τα ασπάζεται; Γιατί για να ασπαστώ κάτι, θα πρέπει να μου προσφερθεί. Τι να ασπαστώ; Το ανύπαρκτο; Και δεν ζητάω να μου φέρουν κάτι έτοιμο, προσπαθώ με όσα μέσα έχω να το ζητήσω και μόνος μου. Αλλά η φωνή μου -και πολλών άλλων- είναι μικρή.
    Και για το αν η συγκεκριμένη κοινωνία είναι ικανή να ασπαστεί οράματα, θα σου φέρω το παράδειγμα των Ολυμπιακών Αγώνων. Μπορεί να διαφωνώ με το "όραμα" τους και την ανάληψη τους από την Ελλάδα, αλλά οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι η κοινωνία ασπάστηκε το όραμα που της προσφέρθηκε.
    Το όραμα "να πεινάσουμε οι περισσότεροι για να σωθεί η χώρα (ή οι δανειστές;)" συγγνώμη, αλλά δεν μπορώ να το ασπαστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Έτσι είναι. Κατέρρευσε και το απίστευτο παραμύθι κλισέ "οι Έλληνες στις δύσκολες στιγμές ξεχνάν τις διαφωνίες τους και ενώνονται για το κοινό καλό".

    Μια ατομική βόμβα, έστω μερικές ναπάλμ. Να ξαναγεννηθούμε από τις στάχτες αλλαγμένοι. Αν και αυτό, είναι υπό αμφισβήτηση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ο Πασοκ εφτασε τη κατάσταση ωστε να απειλεί φασιστικά μια ολόκληρη κοινωνία με διακοπή του ρεύματος.

    Οχι. Δε το δέχομαι.

    Δεν είναι κοινωνική σύμπνοια για εναν ανώτερο σκοπό αλλα ραγιαδισμός σε μια ανόητη Κυβέρνηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Θα συμφωνήσω εν μέρη:
    Δεν χωροπηδάνε όλοι οι επιβάτες για να βουλιάξει το πλοίο. Υπάρχουν πολλοί αφανείς στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα που εργάζονται τίμια, οραματίζονται και προσπαθούν, όσο μπορούν, να φτιάξουν ένα καλύτερο αύριο.

    Όσο για το όραμα που θα πρέπει να προσφερθεί στην κοινωνία από τους κυβερνόντες και τα κόμματα θα συμφωνήσω με τον Antidrasex. Δεν είναι όραμα αυτό που προσφέρει το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, είναι εφιάλτης. Όσο για την Αριστερά, αυτηνής θα της ρίξω μεγαλύτερη ευθύνη: ζει στον δικό της κόσμο, στο δικό της όραμα, αποκομμένη από την πλειοψηφία του κόσμου, ωσάν το Μωάμεθ που περιμένει πεισματικά να πάει το βουνό σε αυτόν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Εξαιρετικό άρθρο!

    Παρ' όλα αυτά εγώ είμαι αισιόδοξος. Πιστεύω πως ο κόσμος σιγά σιγά ξυπνάει και αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα που είχε φτιάξει όλα αυτά τα χρόνια.

    Γι αυτό και μόνο διατηρώ κάποια αισιοδοξοία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Εγώ πάντως Ελληνακι όταν πιάσουμε πάτο θα στήσω πανηγύρι.
    Φοβάμαι μήπως δεν υπάρχει πάτος …..ο πάτος έσπασε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @ Antidrasex

    Νομίζω η παρεξήγηση κρύβεται στην τελευταία σου πρόταση. Μία χώρα που στέκεται οικονομικά στα πόδια της, μπορεί να προσφέρει ευκαιρίες στους κατοίκους της. Όμως μία χώρα που έχει πέσει, δεν προσφέρει τίποτα. Ή μάλλον προσφέρει ένα όμορφο περιβάλλον ζούγκλας.

    Το όραμα της Δανίας ήταν ο "ανταγωνισμός" και ο λόγος που δεν τον ανέφερα αυτολεξί ήταν γιατί το πιο πιθανό είναι να ξύπναγε αμέσως τα "αριστερίστικα" αντανακλαστικά του αναγνώστη. Το να παράγεις ένα ανταγωνιστικό προϊόν δεν μεταφράζεται αυτόματα σε χαμηλό εργατικό κόστος. Και η Δανία στην ουσία επένδυσε σε αυτή την τεχνολογία που θα προσέφερε ανταγωνιστικά προϊόντα στον κόσμο χωρίς να υποβαθμίσει το ήδη υποβαθμισμένο επίπεδο ζωής των κατοίκων της.

    Και επιστρέφοντας στην αρχή του σχολίου σου. Το Κράτος δεν είναι γονιός. Είναι ο καρπός ολόκληρης της κοινωνίας. Η κοινωνία ψηφίζει βουλευτές, η κοινωνία αναδεικνύει τί είναι ηθικό και τί όχι (παρά το πείσμα του Βουλγαράκη περί νόμιμου και ηθικού).

    Εάν ο καπετάνιος και το πλήρωμα απέτυχαν να σώσουν κάτι, εφόσον υπήρχε κάποια ρεαλιστική δυναμική στους επιβάτες, αυτή θα εκδηλωνόταν. Να είσαι σίγουρος γι' αυτό. Το σκεπτικό όμως του "πρώτα το δικό μου κεκτημένο, και μετά το συλλογικό" δεν παράγει κανενός είδους τέτοια δυναμική.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Όλα καλά και σωστά Ελληνάκι μου, εκτός από αυτό το "...και αυτό που έχει λειτουργήσει συλλογικά σε άλλα ανεπτυγμένα κράτη". Τι εννοείς "ανεπτυγμένα" αγαπητέ; Νομίζω ότι την συλλογική αυτή λειτουργία που επικαλείσαι θα την βρεις στην πλειοψηφία των κρατών, ανεπτυγμένων ή όχι, και ιδιαίτερα στις πρωτόγονες φυλές στο Βόρνεο και τον Αμαζόνιο, για να μην αρχίσω για τα πάμπολλα είδη στο ζωικό βασίλειο που λειτουργούν συλλογικά πριν καν σταθούν όρθια ή εφεύρουν τον φραπέ, να πούμε. Το οποίο και εστιάζει το θέμα στο τι ακριβώς τρέχει, ιδιαιτέρως, με τους 10.999.998 πρωθυπουργούς των Νοτίων Βαλκανίων. Μήπως είναι κάτι στο νερό;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Δεν είναι όλοι έτσι, είναι υπερβολική η γενίκευση "κανέις πλεον δεν..."
    Ακόμα και η ελάχιστη μειοψηφία που αναφέρεις αργότερα, δεν θέλουν όλοι να φύγουν. Κάποιοι προσπαθούν να μείνουν και να βοηθήσουν τα πράγματα να αλλάξουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Αν και συμφωνώ μου κάνει μεγάλη εντύπωση η σημαντική αλλαγή των απόψεων σου... (hat's tip goes to BlondeElena@buzz):



    "Οι γονείς πλακώνονται όλη την ώρα, ενώ το παιδί συγχύζεται, προσπαθώντας να καταλάβει αν πρέπει να συνεχίσει να τους σέβεται, να τους απομιμείται ή να κάνει του κεφαλιού του. Μέσα στη σύγχυσή του φωνάζει στους γονείς του, αλλά αυτοί το αγνοούν επιδεικτικά. Πάνω στην απογοήτευση και την οργή του, το παιδί αρπάζει ένα βάζο και το σπάει με δύναμη στο πάτωμα, προκειμένου να αποσπάσει την προσοχή τους. Και αντί να του δώσουν προσοχή, ο καθένας αρχίζει να ερμηνεύει την κατάσταση όπως τον βολεύει."

    http://ellinaki.blogspot.com/2008/12/blog-post_10.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @ epanechnikov

    Η "παιδική" αντίδραση που περιέγραψα πριν τρία χρόνια, άρμοζε κατά τη γνώμη μου στην κοινωνική δυναμική εκείνης της εποχής. Τότε δεν υπήρχε καμιά ψυχρολουσία για οικονομική κρίση ή σκληρή λιτότητα. Τότε η πραγματικότητα δεν είχε δείξει ακόμα τα δόντια της.

    Κατά κάποιο τρόπο, τότε υπήρχαν τα χρονικά και νοητικά περιθώρια για μία κοινωνία να αντιδράσει σαν κακομαθημένο και μέχρι ένα βαθμό δικαιολογούνταν. Η πεισματική άρνηση της πραγματικότητας όμως εδώ και δύο συνεχόμενα χρόνια εν μέσω οικονομικής κρίσης δεν οδηγεί πουθενά. Μετά την πρώτη συναισθηματική/ ενστικτώδη αντίδραση, πρέπει να ακολουθήσει και η λογική/ψύχραιμη.

    Και αν μη τι άλλο, το ότι από την ατομικιστική αντίληψη πρέπει να περάσουμε στην συλλογική, νομίζω πως ήταν ένα από τα πρώτα μαθήματα της κρίσης.

    Υ.Γ. Τις καλημέρες μου στην BlondeElena. Μπορεί να γράφει κι εδώ. Δεν δαγκώνουμε ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Καλησπέρα και συγνώμη για την παρέμβαση .
    Έπεσε τυχαία το άρθρο εις γνώση μου το διάβασα και πραγματικά ήταν πολλή ενδιαφέρων , αν μου επιτρέπεις όμως δυο παρατηρήσεις , πρώτον ΔΑΝΙΑ με ΕΛΛΑΔΑ έχουν τεράστιες διαφορές και δεν μπορούν να συγκριθούν , η ΔΑΝΙΑ σχεδόν δεν συμμετείχε σε κανέναν πόλεμο , δεν καταστράφηκε ποτέ ,δεν έχει εχθρούς οπότε δεν έχει ανάγκη αμυντικών δαπανών , αν κατάφεραν και πτωχεύσανε κάτω από αυτές τής συνθήκες που ζούνε τότε είναι πολλή χειρότερη από εμάς (για την ΓΕΡΜΑΝΙΑ καλύτερα να μην μιλήσουμε για το πως έκανε οικονομία και για το πως έγινε υπερδύναμη ). Κατά δεύτερο είναι άσχημο να κρίνουμε χωρίς να προτείνουμε ( μου θυμίζει λίγο κουμμουνιστικό κόμμα ) είναι άτοπο να λεμέ όλα τα στραβά χωρίς να πούμε ποιο είναι το ίσιο και για να μην πέσω και εγώ στην παγίδα του να κρίνω χωρίς να προτείνω λέω το πολλή απλό .
    Να ξεκινήσουμε από το μηδέν , να αρχίσουμε από την γειτονιά μας και από τον Δήμο μας να βάζουμε μια τάξη εκεί που μπορούμε να κάνουμε κάτι μια και με της κυβερνήσεις που έχουμε δεν βγάζουμε άκρη και να σας δώσω ένα μικρό παράδειγμα, στο σχολείο που πάνε τα παιδιά μου έχουν κάποια προβλήματα με πόρτες παράθυρα με την αυλή Κολ μαζευτήκαμε 5 άνθρωποι που πιάνουν τα χεριά μας και τα φτιάξαμε χωρίς να περιμένουμε από κανέναν βοηθείας , άλλος έβαλε λεφτά άλλος δουλειά και φτιάξαμε η μάλλον συμμαζέψαμε λίγο τα πράγματα , οπότε η λύση είναι μια δεν περιμένω από κανέναν τίποτα και προσπαθώ εγώ για το καλύτερο. Κάποιοι θα πουν και γιατί να μην τα κάνει η κυβέρνηση αφού αυτή είναι η δουλειά της , τι να κάνουμε όμως αυτούς ψηφίζουμε αστούς λούσουμε τώρα και να βάλουμε μυαλό και να ψηφίζουμε καλυτέρα .
    ευχαριστώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. @ tomkoyb

    Καλησπέρα και καλώς ήρθατε.

    "(για την ΓΕΡΜΑΝΙΑ καλύτερα να μην μιλήσουμε για το πως έκανε οικονομία και για το πως έγινε υπερδύναμη )"

    Γιατί να μην μιλήσουμε; Πιστεύω μάλιστα ότι είναι μοντέλο προς μίμηση μία ισοπεδωμένη και στιγματισμένη χώρα να καταφέρνει τόσα πολλά μέσα σε 20-30 χρόνια.

    "Κατά δεύτερο είναι άσχημο να κρίνουμε χωρίς να προτείνουμε ( μου θυμίζει λίγο κουμμουνιστικό κόμμα ) είναι άτοπο να λεμέ όλα τα στραβά χωρίς να πούμε ποιο είναι το ίσιο και για να μην πέσω και εγώ στην παγίδα του να κρίνω χωρίς να προτείνω λέω το πολλή απλό ."

    Έχετε απόλυτο δίκιο. Σε περίπτωση που δεν το προσέξατε, το blog αυτό λειτουργεί περίπου 3 χρόνια. Στις 300+ αναρτήσεις του έχουν υπάρξει και πολλές με θετικές δράσεις και προτάσεις. ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Άρθρο ονομάζεται ένα γραπτό κείμενο, συνήθως ορισμένης έκτασης, που αναφέρεται σε ένα συγκεκριμένο επίκαιρο θέμα. Αποτελεί ανεξάρτητο κείμενο με το δικό του τίτλο και δεν χαρακτηρίζεται από μυθοπλαστικά στοιχεία.
    Το βασικό σημείο είναι το αυτόνομο . σε κανένα σημείο του άρθρου δεν διάβασα για κάποια λύση .
    Τώρα αν θες να αναλύσουμε πως η ΓΕΡΜΑΝΙΑ έγινε υπερδύναμη πολλή ευχαρίστως, η δικιά μου άποψη είναι ότι άμα πάρεις μια χωρά διαλυμένη της φτιάξεις τα εργοστάσια της χτίσεις τα σπίτια της υποδομές τα νοσοκομεία και ξεκινάει από το μηδέν με όλα έτοιμα και χωρίς να χρωστάει πουθενά είναι εύκολο να γίνεις υπερδύναμη αν έφερνες σαν παράδειγμα την οικονομία της ΙΑΠΩΝΙΑΣ τότε θα συμφωνούσα απόλυτα μαζί σου για μένα το παράδειγμα της χωράς που πρέπει να ακολουθήσουμε είναι της ΙΑΠΩΝΙΑΣ (και πάλι με κάποιες αλλαγές μια και τέλειο δεν υπάρχει) .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Είναι δεδομένο ότι όλοι θα την κοπανίσουν την δύσκολη στιγμή, όπως τα ποντίκια εγκαταλείπουν το καράβι που βουλιάζει. Ξέρουμε πολύ καλά να γκρινιάζουμε για το τι δεν έκαναν καλά εκείνοι και οι άλλοι ... τι κάνουμε εμείς κανείς δεν λέει.

    Ξέρετε καμία περίοδο στην νεότερη Ελληνική ιστορία που να μην μας έκανε κλύσμα ρευστού κάποια υπερδύναμη;

    Τώρα αυτά τελειώσανε και θα γίνουμε Αφρική όπως ήμασταν πάντα ...

    Μου άρεσε το post σου ... πολύ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Ξέρεις Ελληνάκι μου ότι είμαι ο πρώτος που θα δείξει με το δάχτυλο τα τρωτά μας, αλλά να πω επίσης ότι το εικονικά πιο θεμιτό δεν είναι απαραίτητα και το πιο καλό ή σωστό... Απλά με βούρτσισε λίγο ανάποδα το πνεύμα του τι είπες για την Γερμανία... Σαφώς και θα είχαμε καλύτερη οικονομία... αλλά με το κόστος της μοναξιάς της ανώτερης φυλής ρομπότ. Μιλώ εντελώς υποκειμενικά και από προσωπικά απωθημένα, που πηγάζουν από ιδία εμπειρία, το παραδέχομαι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. @ thinks

    Δε νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος που μπορεί να προβλέψει τί χαρακτήρα μπορεί να βγάλει ένας λαός αν αναπτυχθεί οικονομικά υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Δε νομίζω καν ότι υπάρχει ακόμα άνθρωπος ή επιστήμη που μπορεί να δει τις γενικότερες κουλτούρες που διέπουν μία χώρα και πως αυτές αλληλεπιδρούν σε μία οικονομική ανάπτυξη.

    Αυτό που ξέρω όμως, είναι ότι μία ισχυρή και συνεχώς αναπτυσσόμενη οικονομία παρέχει ένα ασφαλές περιβάλλον ίσων ευκαιριών, ώστε ο κάθε λαός να κάνει τις επιλογές που θέλει. Άλλωστε οι τέχνες και οι επιστήμες μόνο σε ειρηνικές και οικονομικά ευήμερες περιόδους ανθίζουν.

    Ας αποκτήσουμε λοιπόν πρώτα μία σταθερή οικονομία και μετά βλέπουμε πως την διαχειριζόμαστε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Τελικά είμαστε όλοι ίδιοι με αυτούς που μας κυβερνάν , κοιτάζουμε μονό τα αρνητικά και σε κανένα σημείο δεν κοιτάζουμε να μάθουμε από τα λάθη μας.
    Δεν κοιτάζουμε να μάθουμε από αυτά που μας λένε οι άλλοι παρά μονό προσπαθούμε να αντιπαρελθουμε στα λεγόμενα τους . Σχολίασα το άρθρο σου με μονό σκοπό την συζήτηση και όχι την αντιπαράθεση με σκοπό να δω μπας και κάνω κάπου λάθος εγώ και όχι εσύ και το μονό που έκανες είναι να προσπαθήσεις να μου δείξεις ότι κάνω λάθος εγώ και να μην απαντάς καν , αλλά το χειρότερο από όλα είναι να μην παραδέχεσαι το σωστό το δικό μου (για την Δανία γιατί άμα πίστευες ότι είναι λάθος θα το σχολίαζες ) .
    Σας εύχομαι καλή συνεχεία να έχετε

    Υ.Γ Η τέχνες και οι επιστήμες δυστυχώς μεγαλώνουν μέσα από της κακουχίες και τους πολέμους

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Ελληνάκι μου, δεν διαφωνώ και ήδη είπα ότι μιλώ από θέση που ούτε ο ίδιος θεωρώ άξια αντικειμενικής αντιμετώπισης. Το θέμα όμως είναι πράγματι πολύπλοκο γιατί η "Οικονομία" όπως την εννοείς είναι δυτικού τύπου, και η Ελλάδα σαν χαρακτήρας δεν ανήκει πολιτιστικά ή κοινωνιολογικά σε εκείνο το "μπλοκ" -άρα εξ' αρχής της ζητάμε να βγει έξω από τον φυσικό της χαρακτήρα και να παριστάνει (έστω και κάτι καλό) κάτι που δεν είναι.

    Πράγματι, "μία ισχυρή και συνεχώς αναπτυσσόμενη οικονομία παρέχει ένα ασφαλές περιβάλλον ίσων ευκαιριών, ώστε ο κάθε λαός να κάνει τις επιλογές που θέλει ", αλλά ο τρόπος με τον οποίον ανέπτυξε την οικονομία της πήγασε από την ιδιοσυγκρασία της, και, με την ίδια λογική, οι επιλογές θα βασίζονται στην ιδιοσυγκρασία αυτή. Η Γερμανική ιδιοσυγκρασία είναι εντελώς διαφορετική από την Ελληνική. Κατ' επέκταση δηλαδή, έστω και εμμέσως, ρωτάμε σε αυτά τα σχόλια αν θα έπρεπε να αλλάξει ιδιοσυγκρασία η Ελλάδα. Ναι, θα έπρεπε γιατί δεν μας αρέσει το σημείο που μας έφερε η ιδιοσυγκρασία μας. Αλλά αυτό δεν παύει να είναι μια έκκληση αλλαγής του ποιοί είμαστε. Και το αν θα θέλαμε να είμαστε Γερμανοί, ή Αμερικάνοι, ή Μαο-μάο, εξαρτάται από τον ομιλούντα -το οποίο, συνειδητοποιώ, είναι γνώριμο της Ελληνικής ιδιοσυγκρασίας.

    Τέλος, ναι, δεν υπάρχει άνθρωπος που μπορεί να προβλέψει τι χαρακτήρα μπορεί να βγάλει ένας λαός αν αναπτυχθεί οικονομικά, αλλά σίγουρα μπορεί να θεωρήσει τι χαρακτήρας επέτρεψε την οικονομική ανάπτυξη. Και η Γερμανία έχει να επιδείξει δύο από τους δύο παγκοσμίους πολέμους και θέρετρα παραθερισμού και εργασίας για τους ρατσικά υποδεέστερους ανεπιθύμητους. Και ορδές Ελλήνων και Τούρκων που δούλεψαν την ανάπτυξή της από τα '50 έως τα '70κάτι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. "Στα μέσα της δεκαετίας του ’70, η Δανία (του Βορρά) είχε εισέλθει σε έναν φαύλο κύκλο παρομοίων προβλημάτων. Εκτροχιασμό δημοσιονομικού ελλείμματος, ανεργίας, συνεχούς υποβάθμισης της απόδοσης κρατικών ομολόγων κλπ. Μέσα σε τρία χρόνια κατάφερε με εντυπωσιακό τρόπο να αναστρέψει την κατιούσα."

    Εντάξει, τώρα απλά γίνεσαι δογματικός.

    Αναφέρεσαι σε μια εποχή που υπήρχε προστατευτισμός και πολύ πιο κλειστές οικονομίες, και άρα εκ προοιμίου ήταν πολύ πιο εύκολο να εφαρμοστούν διορθωτικές πολιτικές σε μια οικονομία. 'Ελεος.

    Επειδή βλέπω οτι δε θα συμφωνήσουμε ποτέ στη ρητορική σου περί αποκλειστικά ελληνικής οικονομικής κρίσης που οφείλεται σε μια ανώριμη κοινωνία, το παρακάμπτω αυτό το σημείο.

    Θέλω να μου πεις αν κατά τη γνώμη σου το πρόβλημα της Ελλάδας είναι πρόβλημα χρέους/ κρατικού ελλείμματος ή πρόβλημα ισοζυγίου συναλλαγών. Αν πιστεύεις οτι το πρόβλημα είναι το δεύτερο, θέλω να μου πεις αν η πολιτική που εφαρμόζεται είναι η κατάλληλη προκειμένου να το διορθώσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. @ tomkoyb

    Δεν εκδίδω βιβλίο, ούτε είμαι οικονομικός αναλυτής. Διατηρώ ένα προσωπικό ιστολόγιο στο οποίο γράφω ότι μου κατεβαίνει στο κεφάλι ανά πάσα στιγμή. Υπάρχει σχετικό Disclaimer στο πάνω μέρος της σελίδας.

    Ευχαρίστως να συζητήσουμε θέματα για τα οποία είμαστε διατεθειμένοι να αλλάξουμε γνώμη, αλλά αν μου λέτε ότι η Γερμανία βρήκε στρωμένο σχέδιο διάσωσης ενώ η Ελλάδα όχι, δεν ξέρω πώς ακριβώς να το συνεχίσουμε :)

    @ thinks

    ΟΚ, μάλλον δεν κατανόησα το αρχικό νόημα. Φυσικά και ο κάθε λαός έχει διαφορετική ιδιοσυγκρασία. Στη νεοελληνική δεν βλέπω τρόπο οικονομικής ανάπτυξης εφόσον δεν έχουμε συλλογική συνείδηση και κάποια υποτυπώδη αστική Δημοκρατία. Αυτό όμως δε σημαίνει πως δεν μπορούμε να παραδειγματιστούμε από άλλα πετυχημένα μοντέλα που θα μπορούσαμε να προσαρμόσουμε στα δικά μας δεδομένα.

    @ Jim Slip

    Πρέπει να στο έχω επαναλάβει τουλάχιστον δύο φορές ότι δεν θεωρώ πως η ελληνική κρίση έχει αποκλειστική αιτία την ελληνική οικονομία. Έχω πει πως η δομή της οικονομίας και της κοινωνίας κάθε χώρας παίζει έναν σημαντικό ρόλο στην εκάστοτε εγχώρια κρίση εν μέσω της παγκόσμιας.

    Στην ερώτησή σου, η δική μου γνώμη είναι ότι και τα δύο συμβάλλουν στην ύφεση. Τόσο το πρόβλημα χρέους/ελλείμματος (κυρίως ελλείμματος), όσο και το πρόβλημα ισοζυγίου συναλλαγών. Επίσης προσωπική μου γνώμη είναι ότι με τα σημερινά δεδομένα της του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου κατεστημένου, δεν μπορώ να δω κάποια άλλη λύση πέρα από τις ύστατες προσπάθειες ένεσης ρευστού στην ελληνική οικονομία (ήτοι πακέτα στήριξης). Θα με ενδιέφερε πάντως να ακούσω τη δική σου λύση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. το σχεδιο διασωσης της ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ονομαζετε marshal και εαν δεν ετυχε να το διαβασεις περιλαμβανει τα παντα απο την οικονομια μεχρι την υγεια και τον τροπο λειτουργειας τον σχολειων

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Θα πάρω και εγώ την τελευταία σου πρόταση:

    "Το σκεπτικό όμως του "πρώτα το δικό μου κεκτημένο, και μετά το συλλογικό" δεν παράγει κανενός είδους τέτοια δυναμική."

    με την οποία και θα συμφωνήσω.

    Βάζοντας πάλι ομως, ΑΛΛΑ: (ναι, κατάρα και άσχημο, αλλά... :) )

    Αυτή τη δεδομένη στιγμή, ακόμα και να είχαμε κάποια δυναμική από το πλήρωμα, έχεις καπετάνιο και πλήρωμα που όχι μόνο αρνούνται να εγκαταλείψουν την διακυβέρνηση του πλοίου, παραδεχόμενοι την ανικανότητα τους, αλλά προσπαθούν με νύχια και με δόντια να συνεχίσουν να είναι στο τιμόνι, έχοντας μάλιστα κρατήσει τις σωσίβιες λέμβους για την πάρτη τους.
    Παράδειγμα: Δούλευα χρόνια ως μισθωτός, στον ιδιωτικό τομέα, και για να πάρω εμπειρίες έχοντας στο μυαλό μου να κάνω αργότερα κάτι δικό μου -αλλά και γιατί θεωρούσα ότι είχα χρόνο και οι ικανότητες μου θα ήταν αρκετές για να μένω στην εκάστοτε δουλειά μου.
    Δεν πρόλαβα, είμαι άνεργος, "λόγω περικοπών" - παρότι πήρα και επαγγελματικό και προσωπικό ρίσκο για να βελτιώσω τη θέση μου.
    Έχω διάφορες ιδέες για να δημιουργήσω κάτι.
    Δεν έχω κεφάλαιο -αλλά πρόβλημα μου- αλλά και δεν έχω κανένα περιβάλλον για να μπορέσω να πάρω πάλι το ρίσκο -να δανειστώ πχ για να το κάνω.
    Όχι γιατί έχω μόνο το -λογικό- ρίσκο της επιχειρηματικής κίνησης αλλά γιατί τα δεδομένα αλλάζουν καταιγιστικώς.
    Να κάνω business plan ΠΩΣ, όταν τα φορολογικά δεδομένα αλλάζουν σχεδόν κάθε εβδομάδα;
    Να προϋπολογίσω 1000? 10000? πόσα?
    Πες μου λοιπόν με ΤΙ να συνταχθώ και να το συζητήσουμε!
    Να δεχτώ τα μέτρα που δεν είναι μόνο άδικα αλλά και ΗΛΙΘΙΑ, για όποιο οικονομικό σύστημα και να αναφερθείς -πέρα από τον ακραιφνή ολιγαρχικό καπιταλισμό;
    Σε βάση ποιου συλλογικού, όχι κεκτημένου, αλλά οφέλους, να συνταχθώ;
    Να στρατευτώ στον να ρίξω την κυβέρνηση;
    Πες μου, πως θεωρείς εσύ ότι θα έπρεπε να φερθώ ως επιβάτης-πολίτης, και να το συζητήσουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. Ελληνάκι μου, απόλυτα σύμφωνοι. Να προσθέσω την σκέψη ότι κράτος, και κοινωνία, δια μέσου της οποιασδήποτε ιδιοσυγκρασίας του, θα μπορούσε να ελέγχει τους συμπολίτες τους οποίους εξέλεξε ως αντιπροσώπους βάσει των προεκλογικών λεγομένων τους. Ίσως το πρώτο βήμα για την Ελλάδα είναι να περάσει στην ηξουσία (με βαθύ ήχο στο "σ") το μήνυμα ότι κάποιος, κάπου, από την πλευρά του λαού, κάποτε θα την ελέγξει, την ηξουσία, με τρόπο που θα έχει κάποιο αντίκρισμα στους εκλεγμένους, και θα αποδοθούν ευθύνες. Ας ξεκινήσουμε από εκεί;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. @ tomkoyb

    ...το οποίο εφαρμόστηκε και στην Ελλάδα ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. Aν μου πεις ένα όμοιο πρόγραμμα που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα όπως στην γερμάνια θα ζητήσω και συγνώμη , πρόγραμμα σημαίνει ότι υπάρχει ένα πλάνο το οποίο ακολουθείς , εμείς ακόμα κοιμόμαστε και όταν ξυπνήσουμε δεν ξέρουμε τι νέα μετρά έχουν πάρει , όσον αφορά της ομοιότητες έχουμε και λέμβε σβήσανε όλα τα χρέη της Γερμανίας σε εμάς μεταφέρανε απλά τα χρέη στο μέλλον , τους δώσανε χαμηλοτοκα δάνεια πολλή ποιο κάτω από τον μέσο ορό της εποχής σε εμάς μας δώσανε μονό 2 μονάδες πάνω από τον μέσο ορό , τους χτίσανε σχολεία νοσοκομεία δρόμους χωρίς να χρεωθούν φράγκο σε εμάς μάλλον θα τα αγοράσουν κοψοχρονιά , δεν νομίζω να έχει καμιά ομοιότητα το ένα πρόγραμμα από το άλλο .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. @ tomkoyb

    Στο σχέδιο Marshall αναφέρομαι που εφαρμόστηκε και στην Ελλάδα την περίοδο 1948-1951 με συνολικό προϋπολογισμό 376 εκατομμύρια δολάρια.

    Μία παράκληση. Μην παίζουμε την κολοκυθιά με ιστορικά γεγονότα. Επειδή δεν σε ξέρω προσωπικά, ξεκινάω καλοπροαίρετα θεωρώντας πως ότι γράφεις το στηρίζεις σε πραγματικά στοιχεία. Αν αρχίσει ο καθένας μας να γράφει υποκειμενικές απόψεις, δεν καταλήγουμε κάπου, ε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. επειδή μάλλον είμαστε σε διαφορετικό μήκος κύματος θα σταματήσω την συζήτηση εδώ και ο λόγος είναι απλός δεν μπορείς να συγκρίνεις αυτά που έκαναν στην γερμάνια με αυτά που έκαναν στην Ελλάδα μας έδιναν τα αποφάγια και ότι σάπιο και άχρηστο δεν θέλανε η Γερμανοί , καλό θα είναι αυτά που γραφούμε να μπορούμε να τα στηρίξουμε και να τα υποστηρίξουμε , ευχαριστώ για τον χρόνο σου και συγνώμη για την ενόχληση

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. Γειά σου και πάλι Ελληνάκι, έχω άλλο ένα σχόλιο και ένα ερώτημα για τη γνώμη σου.

    Κατ' αρχάς, το συμπέρασμα του post νομίζω ότι είναι spot on. Ο βυθός σε αυτή τη φάση δεν αποφεύγεται απ' ό,τι φαίνεται. Υπάρχει μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας που θέλει, προσπαθεί να τον προκαλέσει, και δημοκρατικά ή με το ζόρι, θα το πετύχει.

    Το ερώτημα είναι, πώς διορθώνεται αυτό, και σε τί timeframe; Η γνώμη μου είναι: πολύ σιγά, και έναν-έναν άνθρωπο, με παράδειγμα, όχι με κήρυγμα ή πειθώ. Υπάρχει λόγος να μείνει τελικά κάποιος στην Ελλάδα, να θυσιάσει πιθανώς την ποιότητα ζωής που θα είχε στο εξωτερικό, ελπίζοντας ότι θα βοηθήσει να αλλάξει η νοοτροπία; (Εστιάζω στη νοοτροπία γιατί θεωρώ την οικονομία απλό σύμπτωμά της.) Αν ναι, με ποιό τρόπο; Προς το παρόν φαίνεται να μην αξίζει. Κι αν μένει κάποιος και προσπαθεί, είναι από "ρομαντισμό" και "καθήκον" τελικά (δηλαδή irrational);

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  31. Δεν χορπηδάνε όλοι οι επιβάτεεςπάνω στο καράβι για να το βουλιάξουν. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος αν είναι καν η πλειοψηφία. Μάλλον οι συνήθης θορυβώδης μειοψηφία που παρέσυρε και κάποιους που θεωρούν ότι χοροπηδώντας κάνουν κάτι. Ο καπετάνιος πρέπει να χώσει κάποιους στο μπαλαούρο θίγοντας τα ατομικά τους συμφέροντα τα οποία αυτοί οι κάποιοι προστατεύουν. Ο καπετάνιος πρέπει να δώσει μια ρεαλιστική προοπτική και να το εννοεί. Αν το πλήρωμα και οι επιβάτες θέλουν άλλο καπετάνιο (με το δίκιο τους κατά τη γνώμη μου) ας τον αλλάξουν. Μα να το ξέρουν και να τους το ξεκαθαρίσει κι ο καινούργιος καπετάνιος πριν αναλάβει ότι το πλοίο δεν θα αρχίσει ξαφνικά να πλέει. Θα είναι κολλημμένο στο παγόβουνο για κάμποσο διάστημα ακόμη πριν πλήρωμα και επιβάτες με πολλή προσπάθεια και με ένα συνολικό σχέδιο το ξεκολλήσουν. Και βεβαίως με τους επικεφαλής του "χοροπηδήματος" στην απομόνωση. Ο κόσμος μέσα από την κρίση ωριμάζει, επώδυνα. Την αντίδραση στο "χοροπήδημα" (νομίζω ότι) την βλέπω παντού. Το θέμα είναι πως θα εκφρασθεί. Και πόσο αποφασιστικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  32. @ polyvios

    Οι γνώμες μας ταυτίζονται. Σε μία κατακερματισμένη κοινωνία, πιο χρήσιμο έργο παράγει η ανάληψη ατομικής ευθύνης και ανάλογης εργασίας παρά οι οχυρώσεις πίσω από ομαδικές ιδεολογίες. Είναι όμως πιο δύσκολο και σίγουρα αρκετά πιο χρονοβόρο.

    @ firiki2010

    Συμφωνούμε. Παντού υπάρχουν εξαιρέσεις και στην τελική το πιο πιθανό είναι οι περισσότεροι επιβάτες να μην χοροπηδάνε. Όμως οι φωνες που ακούγονται, η ευκολία που διαδίδεται ο παραλογισμός, οι δημοσκοπήσεις που βγάζουν πρώτη πάλι τη ΝΔ με +7% και 40% αποχή και η γενικότερη ψυχοσύνθεση ακόμα και ανάμεσα σε low profile κόσμο, δείχνουν προς το αντίθετο.

    Ο πανικόβλητος άνθρωπος (που φυσιολογκά είναι πανικόβλητος) συνδράμει στη βύθιση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  33. O Eλληνας αντί να καοιτάει μπροστά κοιτάζει συνεχώς πίσω.
    Τι ΒΛΑΚΕΙΕΣ ειναι αυτές γιά τον Β Παγκόσμιο κλπ ?

    Το ότι σήμερα είμαστε εδώ που είμαστε φταίει ο Β' Παγκόσμιος πόλεμος? Ελεος πια

    Φτάσαμε εδώ διότι δεν έχουμε καμιά συλλογική συνείδηση σε αντίθεση με Γερμανούς και Ιαπωνες

    Εδω είναι μαγκιά να μην τηρείς τους νόμους, να τα "τρωμε μαζί", να φοροδιαφεύγεις, να λαδώνεις και να ψηφίζεις ηλίθιους που μόνο λόγια ξέρουν να λένε, δογματικά και μη

    Ακόμα και τώρα που βουλιάζουμε (επειδη δεν αλλάζουμε) μυαλό δεν βάζουμε, η κάθε συντεχνία θέλει να εξαιρεθεί εις βάρος των υπολοίπων.
    Λεφτά φεύγουν στο εξωτερικό και φυσικά-όπως πάντα- μας φταίνε οι "αλλοι". Οι "κερδοσκόποι", η Μέρκελ,η "πλουτοκρατία"....

    Εμείς μόνο δεν φταίμε ! Γι αυτο και η κατηφόρα συνεχίζεται

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  34. Πολλά είναι τα σημάδια που δείχνουν πως ο ελλινακι εχει δικιο. Εγω θα πω ενα που με εντυπωσιασε, ο Κυριακού προ ημερών, με στύλ εθνικού ευεργέτου να κορδίζεται για μετάκληση ή παραγωγή όπερας ! Ο Κυριακού του Αντέννα, με δημάρχους που τον ευχαριστούσαν για την πολιτιστική δωρεά. Ε! ελάτε όσοι είστε διαλακτικοί να προσπαθήσουμε μαζί με τους δημάρχους και τον Κυριακού, σε ενα κοινό αγώνα. Και δεν θέλω "οχι και τον Κυριακοϋ", δεν έχει τέλος το θέμα με ποιον θα πας και ποιον θα αφήσεις (το σόφισμα του σωρείτη κλπ)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  35. @ellinaki

    Λυπάμαι που στο λέω αλλά αρνείσαι να δεις την πραγματικότητα.

    http://is.gd/BTLaGi

    'Οταν λόγω του ιδιωτικού δανεισμού έχεις επιπλέον ζήτηση στην οικονομία 50% του ΑΕΠ (ευχαριστούμε ΕΚΤ για τα χαμηλά επιτόκια) αυτό το πράγμα δε μπορεί να αντιμετωπιστεί απ' το κράτος μέσω της δημοσιονομικής πολιτικής. 'Οταν βλέπεις στην παρούσα περίοδο πόσο δύσκολη αποδεικνύεται η δημοσιονομική σμίκρυνση κατά 4-5% του ΑΕΠ, μπορείς να φανταστείς οτι είναι ουσιαστικά αδύνατο για το κράτος να προχωρήσει σε δημοσιονομικά μέτρα αντίστοιχα του 50% του ΑΕΠ προκειμένου να αντιμετωπίσει τη δημιουργία φουσκών (πχ ακίνητα) που προκαλούνται απ' την ιδιωτική πιστωτική επέκταση.

    Επομένως ποιός φταίει; Η κακή εγχώρια πολιτική ορισμένων κρατών μελών (σύντομα θα δεις τη λίστα των "κακών παιδιών" να μεγαλώνει κι άλλο) ή η κακή αρχιτεκτονική του ευρώ;

    http://www.project-syndicate.org/commentary/pagrotsky4/English

    Εντάξει, κάποια στιγμή θα πρέπει να δεχτείς οτι το όλο σύστημα της Ευρωζώνης είναι βασισμένο σε σαθρά θεμέλια.

    Με την Ευρωζώνη συνολικά να έχει ουδέτερο εμπορικό ισοζύγιο με τις οικονομίες εκτός Ευρωζώνης, είναι καιρός οι πολιτικοί να σταματήσουν τις απόπειρες να γίνουμε όλοι Γερμανίες και να εξάγουμε εκτός Ευρωζώνης, και να ασχοληθούν είτε με την εξισορρόπηση πραγματικών πόρων δίνοντας κίνητρα στις εγχώριες βιομηχανίες (στην περίπτωση αυτή η Γερμανία θα πρέπει να αποδεχτεί μικρότερα πλεονάσματα), είτε καθιστώντας την ΕΚΤ εγγυήτρια των αποδόσεων των ομολόγων των χωρών-μελών στα πρότυπα της FED.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...