Σάββατο, 5 Μαΐου 2012

Οι εκλογές δεν είναι σαπουνόπερα


Ο Βασίλης Ραφαηλίδης, αν και Αριστερός, υπήρξε ένας μεγάλος επικριτής της νεοελληνικής Αριστεράς, κυρίως για την έλλειψη μεταρρυθμιστικής τόλμης και ρεαλιστικής ιδεολογίας στους ευρύτερους κόλπους της. Η άποψή του ότι «συναισθηματισμός και πολιτική δεν πάνε μαζί», ήταν η βασική του διαφωνία στον τρόπο με τον οποίο τα μεταπολιτευτικά κόμματα και κυρίως τα αριστερά, ως φορείς μεταρρύθμισης και προόδου, μετέφεραν την ατζέντα τους στην κοινωνία.

Δεν γνωρίζω αν ζούσε ο Ραφαηλίδης πώς θα αντιδρούσε στο σημερινό προεκλογικό τοπίο, όπου η συνεχής πολιτική επένδυση στον συναισθηματισμό, έχει αποσύρει σχεδόν κάθε σοβαρή πολιτική πρόταση από τον διάλογο με την κοινωνία, για τα πραγματικά προβλήματα της χώρας. Γνωρίζω όμως ότι η «ρώσικη ρουλέτα» που παίζουν τα άκρα της αριστεράς και της δεξιάς εις βάρος της κοινής λογικής τον τελευταίο χρόνο, έχει αποφέρει σημαντικά κέρδη και στους δύο χώρους. Η μεταμφίεση της Χρυσής Αυγής, για παράδειγμα, από αμιγώς ναζιστικό κόμμα σε πατριωτικό και η καθημερινή παρουσία της στα ΜΜΕ, τον δημόσιο διάλογο και τον χαβαλέ μεταξύ πιτσιρικάδων, είναι καθαρά αποτέλεσμα επένδυσης σε αυτόν τον συναισθηματισμό. Το ίδιο και η έλλειψη σοβαρής εναλλακτικής πρότασης από το σύνολο των αριστερών κομμάτων και το φλερτ ενός κύριου εκφραστή τους με την λαϊκή Δεξιά για χάρη ενός αντιμνημονιακού αόριστου ιδεώδους.

Επίσης δεν γνωρίζω, όπως φυσικά δεν γνωρίζουν και τα κομματικά επιτελεία, ποιο θα είναι περίπου το αποτέλεσμα των εκλογών, ώστε να μπορούν να κάνουν τους γνωστούς υπολογισμούς στις συνεργασίες τους. Αυτό δημοκρατικά είναι υγιές. Αυτό δείχνει την πραγματική δύναμη που μπορεί να έχει ένα εκλογικό σώμα όταν ξεπερνάει σιγά σιγά την μάστιγα του δικομματισμού και αποτυπώνει την πολιτική του σύγχυση με την απροσδιόριστη ψήφο του.

Επί της ουσίας, η περίοδος που διανύουμε δεν είναι μόνο δύσκολη λόγω της οικονομικής ύφεσης. Είναι δύσκολη επειδή καταρρέει το σύστημα που συντηρούσε την πλαστή κοινωνική συνοχή που είχαμε συνηθίσει. Κόμματα που επενδύουν στον φόβο, την οργή, την αγανάκτηση και γενικά στον συναισθηματισμό, είναι κόμματα που «παίζουν το τελευταίο χαρτί» λίγο πριν καταρρεύσουν, ελλείψει συγκεκριμένης, ρεαλιστικής και αναλυτικής πρότασης. Συναισθηματισμός αντί για λογική, φόβος αντί για ψυχραιμία, απλουστεύσεις αντί για αναλύσεις και προσωπικές επιθέσεις αντί για ιδεολογικές. Αυτά είναι τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν μία πολιτική σκηνή και ένα εκλογικό σώμα σε πανικό. Και φυσικά, σε αυτό το σκηνικό δεν περιλαμβάνονται μόνον τα μικρότερα κόμματα του λεγόμενου «αντιμνημονιακού τόξου», αλλά και τα δύο μεγαλύτερα που επενδύουν στον φόβο που θα προκαλέσει μία ενδεχόμενη ακυβερνησία ή πολιτική αστάθεια.

Μία κοινωνία που βυθίζεται στην οικονομική ύφεση και που πολιτικοποιείται με όρους οργής, αγανάκτησης και φόβου, δεν μπορεί να προσφέρει κάτι διαφορετικό, πέρα από μία πρόσκαιρη εκτόνωση. Η επομένη των εκλογών, ή η ενδεχόμενη επομένη των επαναληπτικών εκλογών, θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει και το στοιχείο της κοινής λογικής και της ρεαλιστική δημιουργίας. Ακόμα και αν αυτά τα στοιχεία είναι σε νεογέννητο στάδιο.

Αυτή την Κυριακή, και όσο διαρκεί η εκλογική διαδικασία, όλα τα κόμματα είναι «μικρά». Η δική μας συνείδηση είναι αυτή που θα αναδείξει τις προτεραιότητες που θέλουμε να πετύχουμε για εμάς, συλλογικά, ως κοινωνία. Οι τακτικές τύπου «στηρίζω μεγάλο κόμμα για μεγαλύτερη πολιτική σταθερότητα» απέδειξαν περίτρανα που οδήγησαν. Με μαθηματική ακρίβεια, και ίσως με καταστροφικότερες συνέπειες, θα οδηγήσει και η ψήφος σε κόμματα που επενδύουν σε έναν αόριστο συναισθηματισμό. Και επειδή η αποχή δεν αποτελεί πλέον σοβαρή και υπεύθυνη επιλογή, σε αυτές τις εκλογές οφείλουμε να ψηφίσουμε κατά συνείδηση.

Να σκεφτούμε σοβαρά, να δούμε τους ανθρώπους που θέλουμε να μας εκπροσωπούν στο Κοινοβούλιο έναν – έναν, και να επιλέξουμε εκείνους που εμπιστευόμαστε ότι θα αναμετρηθούν με τα πραγματικά προβλήματα προτάσσοντας ρεαλιστικές λύσεις. Εκείνους που γνωρίζουμε αποδεδειγμένα ότι έχουν πετύχει πράγματα στη ζωή τους, έχουν την ικανότητα να προσφέρουν λύσεις και δεν είναι πολιτικοί κατ’ επάγγελμα. Να μπούμε στον κόπο να διαβάσουμε προσεκτικά τις θέσεις του κάθε κόμματος, και να μην διστάζουμε να τους «ενοχλούμε» και να ρωτάμε. Ευτυχώς, όπως σε κάθε εκλογές, έτσι και σε αυτές υπάρχουν και άνθρωποι και συνδυασμοί που έχουν τέτοιες ικανότητες. Αρκεί αυτή τη φορά να έχουμε την ωριμότητα να τους αναγνωρίσουμε εγκαίρως.


9 σχόλια:

  1. Γκαχα..
    3η παρ: 'υγειές'->υγιές

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είναι φορές που δεν συμφωνώ μαζί σου, και το έχω εκφράσει, αλλά τόσο για αυτό το κείμενο (αλλά και τα τρία τελευταία) όσο και η τοποθέτηση σου πάνω στον Μάνο με βίσκει απόλυτα σύμφωνο. Και εγώ μαζί σου.
    Είναι ώρα ευθύνης για όλους μας.......
    Απλά είμαι λίγο απαισιόδοξος.....πως το έργο έχει μερικές πράξεις ακόμα. Αρκετοί κλόουν και σαλτιμπάγκοι συνεχίζουν να είναι στην σκηνή και αρκετοί( μα αρκετοί όπως όλα δείχνουν) τους χειροκροτούν ακόμα. Κάποιοι δέ επίδοξοι προσδοκούν να ανέβουν και αυτοί με την σειρά τους και ας ξέρουν όλοι πως το έργο που παίζεται πάει για τραγωδία και δεν πρόκειται για τσίρκο. Ας είναι..... φτάνει να κρατήσουμε άμυνες λογικής και ψυχραιμίας. Και μία άμυνα είναι ναι!!!!!! ψήφος με συνείδηση...... όπως σωστά λές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Φοβάμαι ότι σ΄ αυτές τις εκλογές το "πάνω χέρι" το έχουν λογής-λογής αρλούμπες που άλλοτε εκμεταλλέύονται μια απολύτως δικαιολογημένη οργή και τον πόνο συμπολιτών μας και άλλοτε δικαιολογούν την δήθεν αγανάκτηση ανθρώπων που θα έπρεπε να αγανακτούσαν μόνο με τον εαυτό τους. Ψυχραιμία κι ορθολογισμός μοιάζει να απουσιάζουν. Μια τέτοια εκλογική Κυριακή και τις συνέπειες της πιθανώς μπορούμε να την αντέξουμε. Υπό την προϋπόθεση ότι θα συνέλθουμε στη συνέχεια.

    "Κάντε αυτό που πιστεύετε ότι είναι σωστό. Και όλα θα πάνε καλά!" (Για να τιμήσω την προτίμηση του οικοδεσπότη κι επειδή το βρήκα πολύ καλό, σχεδόν.... συγκινητικό)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πολύ καλή η ανάλυση περί αριστεράς. Κακό όμως και άχρωμο το πρόταγμα της λογικής και του ορθολογισμού.

    Ώραία, καταρρέι το σύστημα που στήριξε την επίπλαστη κοινωνική συνοχή. Πάμε να δούμε πως θα οικοδομήσουμε την πραγματική κοινωνική συνοχή. Με τη λογική? Μα η λογική λέει οτι η χώρα νομοτελειακά θα βουλιάξει (μην περιμένετε ο Μάνος να γίνει κυρίαρχο ρεύμα - αλλά και να γίνει δεν προλαβαίνει) και άρα θα πρέπει ο καθείς να παλέψει μέχρι της τελευταίας ρανίδος του αίματος του για την απέλπιδα προσπάθεια να περισσώσει τα κεκτημένα (γιατί η λογική λεέι ότι όταν έχεις μπροστά σου το μηδέν αγόρασε λαχείο μπας και σωθείς). Δηλαδή:

    Οι δημόσιοι υπάλληλοι (20% του πληθυσμού με τις οικογένειες τους) λογικό είναι να φρίττουν με την πρόταση Μάνου και να ποντάρουν τα ρέστα τους στην ισχνή πιθανότητα της μηνομονιακής επαναδιπαργαμάτευσης (είτε μέσω τσιπροκαμμένων τσαμπουκάδων είτε μέσω του λεβέντη του σαμαρά).

    Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι με τον βασικό μισθό λογικό είναι να φρίττουν με την ιδέα ελαστικοποίησης εργασίας και να ποντάρουν τα ρέστα τους στην ισχνή πιθανότητα της μηνομονιακής επαναδιπαργαμάτευσης (είτε μέσω τσιπροκαμμένων τσαμπουκάδων είτε μέσω του λεβέντη του σαμαρά).

    Άρα λοιπόν η λογική λέει οτι η κοινωνική συνοχή δεν μπορεί να οικοδομηθεί σε μία μέρα και η όποια αλλαγή νοοτροπίας που θα την χτίσει απαιτεί κάτι παραπάνω από την διαβεβαίωση πως ναν γίνουμε λογικοί όλα θα παν καλά (δεν υπάρχει χρόνος γι αυτό).

    Να με συμπαθάτε , μια που εγώ δεν είμαι σπουδαγμένος, αλλά στο φτωχό μου το κεφάλι η έννοια της λογικής είναι σχετική και απαιτείται να συμφωνήσουμε σε ένα κοινό πλαίσιο αναφοράς για να την χρησιμοποιούμε και οι δύο με την ίδια έννοια. Στο δικό μου πλαίσιο αναφοράς ο κόσμος θα ψηφίσει λογικότατα αλλά αυτό (και εδώ συμφωνούμε) μάλλον θα είναι καταστροφή. Στο δικό μου πλαίσιο αναφοράς η λογική Μάνου είναι απλά μια ψυχαναγκαστική εμμονή και μια μηχανιστική αντίληψη της πολιτικής και της κοινωνίας. Καλή για όταν θα γίνουμε Γερμανία, άχρηστη μέχρι τότε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο κ. Μάνος δεν έχει το μονοπώλειο της λογικής. Τα παραδείγματα που αναφέρετε είναι λογικά μονόπλευρα. Πχ στην ίδια πρόταση της Δράσης για ελαστικοποίοηση των εργασιακών σχέσεων, υπάρχει και η πρόταση της χαμηλότερη φορολογίας και κατάργησης ασφαλιστικών εισφορών. Άρα από την μία έχουμε την ελαστικοποίηση που έχει άγνωστα αποτελέσματα, και απτα νούμερα που έχουν άμεσα στην αύξηση του βασικού μισθού.

      Δεν αναφέρομαι σε τέτοιου είδους σύνθετες λογικές. Αναφέρομαι σε πιο στοιχειώδη πράγματα. Πχ με πρωτογεννές έλειμμα γύρω στα 5,2 δις (δηλαδή αφαιρώντας τους τόκους των "κακών" δανειστών), δεν μπορείς να συντηρήσεις ένα Κράτος. Άρα πρέπει να βρεθεί ένα 5,3 δις + που θα αποφέρει ισοσκελισμένο προϋπολογισμό ή πλεόνασμα. Αυτο είναι μία λογική πρόταση. Το πως, το γιατί και το πότε, είναι άλλη συζήτηση.

      Διαγραφή
    2. Μα το πως, το ποτε και το γιατι ειναι η μονη συζητηση. Το ΚΚΕ προτεινει κρατικοποιση κερδοφορων οργανισμων και... να το πρωτογενες πλεονασμα! Παει και ενα βημα πιο μπροστα και λεει οτι με τη διαγραφή του χρέους το πλεονασμα δεν θα είναι πρωτογενες αλλά καθαρό.

      Στο δικο σας πλαισιο αναφοράς (και απομονωνοντας το πως, το ποτε και το γιατι, συμφωνα με τους ορους του παιχνιδιου που θέτετε) Μάνος και ΚΚΕ ταυτιζονται. Αρα κάτι δεν πάει καλά με την λογική αυτή.

      Tέλος, μια ουσιώδης αποκατάσταση του κειμένου μου. Δεν έδωσα παραδείγματα αλλά αυτούσια παραθέτω σκέψεις εκατομμυρίων ελλήνων. Αγνοώντας τες κανείς δεν μπορεί να διατυπώσει πρόταση διακυβερνησης

      Διαγραφή
  5. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στο αρχικό σας μήνυμα, επικρίνατε την έννοια της "κοινής λογικής", και πάνω σε αυτό απάντησα. Οι άλλες συζητήσεις, που προφανώς είναι και σημαντικότερες, είναι παρεμφερείς. Θα προτιμούσα να μην ξεφεύγουμε από το θέμα.

      Διαγραφή
    2. Δεκτο. Και συγγνώμη για την μπαχαλοποίση των σχολιων (το εσβησα και το προσθεσα επαυξημενο στη σωστή του θέση παραπάνω αλλά δεν προέβλεψα την τρυπα).

      Οπως και να χει δικο σας το μπλογκ, δικο σας και το θεμα. Χαιρεται

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...