Κυριακή, 27 Μαΐου 2012

Προσπαθώντας...

Δεν έχω όρεξη να γράφω πολύ τελευταία. Δεν έχω όρεξη γενικά. Η πραγματικότητα με ξεπερνάει ακόμα και στις σκέψεις μου. Μέχρι να προλάβω να κατανοήσω κάποιο γεγονός, στο καπάκι έχουν συμβεί άλλα δέκα που χρήζουν μεγαλύτερης ανάλυσης, αφού πρώτα αναγκαστώ να ξεπεράσω το αρχικό σοκ του καθεαυτού γεγονότος.

Έχω σταματήσει να ασχολούμαι με την ρηχή, απογοητευτική και εξοργιστική καθημερινότητα και προσπαθώ να δω πίσω από τα εκατοντάδες διαφορετικά επίπεδα σκέψης που προβάλλει η σημερινή ελληνική κοινωνία. Μέσα σε αυτή την προσπάθεια, γεμίζω ασυνάρτητες σκέψεις που πλέον μόνο σε άτακτη σειρά μπορώ να εκφέρω και να αποτυπώσω. Κάπως έτσι γράφεται και αυτό που γράφεται αυτή τη στιγμή.

Προσπαθώ, για παράδειγμα να κατανοήσω πότε το ρολόι της ελληνικής αντίληψης σταμάτησε και άρχισε να μετράει προς τα πίσω. Πότε δηλαδή, η ρητορική που χρησιμοποιεί η συντριπτική πλειοψηφία των σημερινών υποψήφιων Πρωθυπουργών και ο περίγυρός τους, άρχισε να γίνεται αποδεκτή από το εκλογικό σώμα. Αυτός ο ξύλινος πολιτικός λόγος της δεκαετίας του ’80 που σιχάθηκε η δική μου γενιά, πότε έγινε ξανά αξιόπιστος και δημοφιλής στις νεώτερες γενιές; Πότε καταδέχτηκε η κοινωνία μας, σε κρίσιμες περιόδους, η επιχειρηματολογία να γίνεται σε επίπεδο τάξεων του Γυμνασίου, και να μην τρέχει τίποτα; Πότε καταδέχτηκε να βλέπει πολιτικάντηδες να ελίσσονται τόσο άγαρμπα σε σαφείς ερωτήσεις, δίνοντας εξοργιστικά άκυρες απαντήσεις;

Προσπαθώ να μετρήσω το επίπεδο αυτοκριτικής και αυτοσεβασμού που μας έχει απομείνει. Παρακολουθώντας το πρόσφατο σκηνικό με τις δηλώσεις Λαγκάρντ, και το περιεχόμενο των αντιδράσεων, έχω την αίσθηση ότι πλέον ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας πάσχει από «άρνηση». Όχι με την καθημερινή σημασία της λέξης, αλλά με αυτή του ψυχολογικού αμυντικού μηχανισμού που ενεργοποιείται σε ανθρώπους όταν έχουν βιώσει κάποιο σοκ ή μία σημαντική απώλεια. Και αν η άρνηση δρα ως παρωπίδα στην πραγματικότητα, τότε απομακρυνόμαστε περισσότερο από τη στιγμή που θα αποφασίσουμε να ασχοληθούμε σοβαρά με αμιγώς ελληνικά πλήγματα, όπως η φοροδιαφυγή που επισήμανε η Λαγκάρντ και έθιξε τόσο πολύ την υπερπατριωτική μας υπόληψη.

Προσπαθώ να αντιληφθώ πόσο ακόμα μπορούν να ξεπέσουν άνθρωποι που μέχρι πρόσφατα θεωρούσα αξιόλογους, προκειμένου να υπερασπιστούν με πάθος το δόγμα Τσίπρα. Στην πρόσφατη ευρωπαϊκή περιοδεία του τελευταίου και προσπαθώντας να κατανοήσω αν τα πλάνα και οι δηλώσεις που μετέφεραν τα κανάλια ήταν πραγματικές, είδα έναν τσαρλατάνο που επέδειξε την ανικανότητά του για στοιχειώδες διπλωματικό επίπεδο, ασχέτως του τι εκπροσωπούσε. Μου θύμισε τον Σαμαρά του περασμένου Φθινοπώρου. Μου θύμισε αυτό το είδος κομπλεξικού Ελληναρά που ανέκαθεν ήθελα να πιστεύω ότι σταδιακά εκλείπει από τη χώρα. Ο νταής του σχολείου. Ο άξεστος φωνακλάς και χαβαλές που δεν έχει την παραμικρή διάθεση να αντιληφθεί οτιδήποτε λίγο πέρα από την αμετροέπειά του. Προσπαθώ να καταλάβω γιατί τόσος κόσμος αδυνατεί να δει την επικινδυνότητα που κρύβει ένας τέτοιος άνθρωπος σε ρόλο διπλωμάτη.

Προσπαθώ να διανοηθώ πόσο έχει προσχωρήσει ο φασισμός στην ευρύτερη αντίληψή μας και εκπλήσσομαι δυσάρεστα. Δώσαμε δυο τρία βασικά χαρακτηριστικά στην έννοια του φασισμού, τον εντάξαμε και κάπου πολιτικά και θαρρούμε πως ξεμπερδέψαμε με δαύτον. Δεν είναι όμως έτσι. Ο φασισμός εκτός από ιδεολογία είναι και τρόπος σκέψης. Όταν συνδιαλέγεσαι με έναν άνθρωπο που βλέπεις ότι σε κάθε σου πρόταση, αντί να την αναλύσει και να απαντήσει, ψάχνει πρωτίστως τρόπους για να την ανατρέψει και να την εξουδετερώσει με διάφορα λογικά άλματα, ύβρεις ή άκαιρο χαβαλέ, τότε έχεις να κάνεις με φασίζουσα συμπεριφορά, η οποία βέβαια δεν απειλεί την σωματική σου ακεραιότητα, αλλά αυτόματα σε ακυρώνει ως ελεύθερα σκεπτόμενο άνθρωπο και ως συνειδησιακή οντότητα.

Προσπαθώ, εν τέλει, να συνειδητοποιήσω και να αποδεχτώ ότι η κοινωνία μας είναι βαθιά συντηρητική. Ότι, παλεύει με νύχια και με δόντια να κρατηθεί στο βολικό παρελθόν. Πότε προάγοντας την αριστερή ρητορική και πότε την δεξιά, το ζητούμενό της τελικά είναι να παραμείνουν όλα ίδια. Όπως τα βρήκαμε. Με αυτά για τα οποία γκρινιάζουμε συνεχώς, αλλά που δεν έχουμε την παραμικρή διάθεση να διορθώσουμε και να βελτιώσουμε.

Παλιότερα πίστευα, ίσως λόγω της βιτρίνας της διαρκούς καθημερινής πολιτικολογίας, ότι ως λαός ήμαστε βαθιά πολιτικοποιημένοι. Τελικά είμαστε απλά βαθιά συντηρητικοί. Η πολιτική ζύμωση, αργά ή γρήγορα προσφέρει διεξόδους και εξέλιξη. Αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας δεν έχει να κάνει με τα δύο τελευταία στοιχεία. Η πολιτική στην Ελλάδα, είναι απλά ένα όμορφα μεταμφιεσμένο άλλοθι για να προβάλλει ο κάθε κάτοικος αυτής της χώρας τον ατομικισμό του και την υποκειμενική του αντίληψη. Αυτό που τον βολεύει στην τελική, βρε αδερφέ!  Έτσι κάπως λύθηκε και η απορία μου όταν προσπαθούσα να καταλάβω τελικά σε τι διέφερε η ελληνική δεξιά ρητορική από την αριστερή. Και η απάντηση είναι σε τίποτα.


39 σχόλια:

  1. Ποιός Έλληνας πολιτικός/διπλωμάτης κατά τη γνώμη σας μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων *την παρούσα στιγμή* και δεν είναι αδαής,"νταής","άξεστος" ή "κομπλεξικός"?Και κυρίως, γιατί?
    Πώς θεωρείτε εσείς ότι πρέπει να φερθούμε απέναντι στις ασφυκτικές επιταγές της Ευρώπης χωρίς να εξαθλιωθούμε ακόμη περισσότερο οικονομικά και ηθικά?Συγγνώμη αν θυμίζω λίγο απρόσωπη διαδικτυακή συνέντευξη ή θέμα Πανελληνίων,αλλά δεν θα ήθελα να με παραπέμψετε απλώς σε κάποιο link με παλαιότερη ανάρτησή σας.Διαβάζω τακτικά το blog σας,με πολλά κείμενά σας συμφωνώ,με άλλα τόσα εν μέρει διαφωνώ,με κάποια δεν συμφωνώ καθόλου.Ωστόσο,έχω πραγματική περιέργεια να δω αν ρεαλιστικά[και ονομαστικά] υπάρχει κάποιος πολιτικός που θεωρητικά θα τα κατάφερνε καλύτερα απ'όσους έχουν αναλάβει μέχρι τώρα το παιχνίδι της χρεοκοπίας μας.Ευχαριστώ.
    Υ.Γ.Ελπίζω να είναι περιττό να γράψω ότι δεν υποστηρίζω ούτε ΝΔ/ΠΑΣΟΚ,ούτε ψήφισα Τσίπρα-ε,και τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται.
    Υ.Γ Γνωρίζω [σύμφωνα με τα γραφόμενά σας τουλάχιστον]την κομματική επιλογή σας,όμως έχω την εντύπωση πως ούτε κι εσείς ο ίδιος έχετε απόλυτη εμπιστοσύνη στους νεοφιλελεύθερους μεσσίες made in Greece,non?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχω τοποθετηθεί εκτενώς για τις πολιτικές μου πεποιθήσεις (επί της παρούσης πάντα) εδώ και εδώ που αν κατάλαβα καλά έχετε διαβάσει ήδη.

      Η διαφορά μας είναι ότι αδυνατώ να διακρίνω κάποια καθολική νεοφιλελεύθερη νοοτροπία σε οποιονδήποτε πολιτικό συνδυασμό. Κατά τη γνώμη μου, είναι αστείο να μιλάμε καν για νεοφιλελευθερισμό στην Ελλάδα, όταν δεν έχουμε μπει καν στα πρωιμότερα στάδια του φιλελευθερισμού. Γι' αυτό μου ακούγεται και αστείο πολλές φορές όταν βλέπω να χαρακτηρίζονται κυρίως κεντροδεξιά κόμματα ή άνθρωποι ως φιλελεύθερα/οι ενώ είναι βαθιά συντηρητικοί και κρατιστές.

      Για να επιστρέψω στο τελευταίο σας ερώτημα, όχι δεν έχω σε κανέναν απόλυτη εμπιστοσύνη. Έχω όμως μία αντίληψη και μπορώ να ζυγίσω κάποιες θέσεις αν έχουν θετικό ή αρνητικό αντίκτυπο στη χώρα. Και για την ώρα το πολιτικό μέτωπο στο οποίο προσπαθούν να ενταχθούν μεταρρυθμιστές άνθρωποι ή κόμματα, θεωρώ ότι πηγαίνει προς αυτή την κατεύθυνση. Εάν ένα κόμμα με εκφράζει στις 6 από τις 10 απόψεις μου, τη σημερινή εποχή μου αρκεί για να το ψηφίσω, εφόσον τα υπόλοιπα εκφράζουν 0.

      Διαγραφή
  2. Κάτσε λίγο, ρε φίλε, μας (πρόσεξε βάζω α΄ πληθυντικό σε αντιδιαστολή με το πρωτοενικό στυλ που υιοθέτησες στο κείμενο) κατηγορείς ότι είμαστε ατομιστές;
    α) πώς να μην είμαστε όταν τόσα χρόνια έτσι μας χειραγωγούσαν;
    β) πώς να μην είμαστε όταν μας "σκοτώνουν", όταν μας κλέβουν τα λιγοστά χρήματά μας, όταν διαλύουν τα κράτος;
    Και γιατί είναι συντηρητικό να προστατεύεται η ζωή μας; Είναι προοδευτικό να διαλύσουμε το κράτος και να αποδεχόμαστε την μονόπλευρη λιτότητα και είναι βαθιά συντηρητικό να πολεμάμε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτή λοιπόν η νοοτροπία που περιγράφεις είναι η ειδοποιός μας διαφορά. Εσύ ψάχνεις "κακούς φταίχτες" έξω από εμάς, κι εγώ τους βλέπω καθημερινά ανάμέσα μας. Το "σύνδρομο της τουρκοκρατίας" σε νέα έκδοση. Μια ζωή οι αόριστοι άλλοι και μια ζωή ανήμποροι να αλλάξουμε οι ίδιοι.
      Και πάντα μου έκανε εντύπωση αυτό. Στα ίδια σχολεία δεν πήγαμε; Στην ίδια κοινωνία δεν μεγαλώσαμε; Τις ίδιες κυβερνήσεις δεν βιώσαμε; Τί να πω...

      Διαγραφή
    2. Ε, ναι, ρε φίλε. Εγώ δεν έφαγα, ούτε καν τσίμπισα ψίχουλα. Τα έβλεπα αλλά δεν πήρα γιατί ήταν μακριά μου. Αυτό δεν είναι συντηρητισμός, είναι η αλήθεια. Αν διοικούσα τόσα χρόνια κι αν είχα φάει/πλουτίσει, τότε θα μιλούσα και διαφορετικά. Δεν υπάρχει σύνδρομο τουρκοκρατίας, αλλά σύνδρομο επιβίωσης. Αν ήσουν άνεργος σαν εμένα 18 μήνες με δύο παιδιά, τότε θα φοβόσουν κι εσύ όπως εγώ μην επαναλάβω την πράξη του παππού ή του στιχουργού.

      Η ειδοποιός διαφορά μας είναι ότι εσύ ακόμα δουλεύεις (και χαίρομαι για αυτό, μπράβο σου), αλλά εγώ και πάνω ένα εκ. ακόμα όχι. Και άλλο ένα εκ. απλά δεν καταγράφεται στον ΟΑΕΔ γιατί ήταν ελεύθεροι επαγγελματίες. Και ένα άλλο εκ. ζουν ούτως ή άλλως κάτω από το όριο της φτώχειας. Η ειδοποιός διαφορά μας είναι ποιος μπορεί να αντέξει ακόμα.

      Ο συντηρητισμός δεν είναι στη διατήρηση του status quo (αυτή η κοινωνιολογική προσέγγιση ξεπεράστηκε προ ετών, ούτε στην Έκθεση δεν το διδάσκουμε έτσι), αλλά στον αν θέλουμε χειρότερη λαίλαπα φτώχειας, με ποιον τελικά θα ταχθούμε στον πόλεμο: με το (νεο)φιθλελευθερισμό ή με το λαό. Κι αν η συμμετοχή μου στον πόλεμο με κρίνει συντηρητικό, τότε κρίνω τιμητικό το χαρακτηρισμό.

      Διαγραφή
    3. "...με το (νεο)φιθλελευθερισμό ή με το λαό...." Γεμισε ο τόπος ανύπαρκτα και άνευ νοήματος διλήμματα. Ούτε ο νεοφιλελευθερισμός υπάρχει , ούτε ο λαός είναι κάποιο υπερφυσικό όν με ενιαία βούληση. Κι απ΄ ό,τι έδειξαν οι εκλογές η βούληση "του" είναι πολυδιασπασμένη.
      Το δίλημμα είναι άλλο και προφανώς όχι ευχάριστο.Θα πέσουμε άλλο ένα 10-15% σιγά -σιγά και θα δημιουργήσουμε -όχι χωρίς προσπάθεια - προοπτικές για τον τόπο και για μας ή θα πέσουμε 60% απότομα καταστρέφοντας μια γενιά;

      Διαγραφή
    4. Φιρίκι, ο λαός δεν είναι υποκείμενο και το φωνάζω εδώ και χρόνια. Ωστόσο, κάποια στιγμή καλούμαστε να επιλέξουμε. Θα πάμε με το λαό που υποφέρει (εκτός κι αν το αμφισβητείς) ή με τις πολιτικές που διαλύουν την κοινωνία; Ο λέξη λαός έχει απόλυτο νόημα και ταυτίζεται με την ελληνική κοινωνία.

      Για να δεις λίγο το λάθος της έκφρασης, αν το τραβήξουμε λίγο, με το σκεπτικό σου πρέπει να σβήσουμε όλες τις περιεκτικές λέξεις (πλήθος, έθνος, κόσμος κλπ).

      Σχετικά με το (νεο)φιλελευθερισμό, ίσως πήδηξες τις παρενθέσεις. Η λέξη έχει δύο νοήματα. Διάλεξες το πρώτο, αδιαφορώντας για το δεύτερο (δεν έχουμε φιλελευθερισμό; τι έχουμε; λαϊκή δημοκρατία ή μεσαιωνική δουλοπαροικία και φεουδαλικές αγροτικές και παραγωγικές σχέσεις;). Θα επιμείνω όμως ότι έχουμε νεοφιλελευθερισμό. Η διάλυση του κράτους, οι απουσία οργάνων ελέγχου, η ισοπέδωση προς τα κάτω των κοινωνικών ομάδων, είναι χαρακτηριστικά του νεοφιλελευθερισμού. Η μόνη διαφορά (τη βλέπουμε μόνο στις προεκλογικές εξαγγελίες) είναι ότι στην αρχή ήρθε με πρόσθετα τέλη και φόρους (μα στόχο είχε την ισοπέδωση). Σήμερα εξαγγέλλουν μείωση των φόρων. Μόλις γίνει κι αυτό, θα έχουμε την πληρότητα του νεοφιλελευθερισμού. Εξάλλου, όπως και ο φιλελευθερισμός, δεν εμφανίζονται με την ίδια μορφή σε κάθε χώρα, αλλά προσαρμοσμένα στις ανάγκες της αστικής οικονομίας της κάθε μιας.

      Και να γράψω και κάτι ακόμα. Αν ο όρος νεοφιλελευθερισμός δεν έχει κανένα νόημα, τότε γιατί τη χρησιμοποιούν ξένοι κι Έλληνες πολιτικοί επιστήμονες και ακαδημαϊκοί (για την Ελλάδα και τον ευρωπαϊκό νότο εννοώ);

      Διαγραφή
    5. Αγαπητέ Δείμο,η ευρεία χρήση ενός όρου δεν υποδηλώνει και πλήρη κατανόηση του νοήματός του (πρβλ.την ευκολία του χαρακτηρισμού "φασίστας" στην καθημερινότητά μας).

      Υποστηρίζεις πως βιώνουμε σε φιλελεύθερο καθεστώς επειδή διαπιστώνεις α)διάλυση του κράτους, β)απουσία οργάνων ελέγχου και γ)ισοπέδωση των κοινωνικών ομάδων προς τα κάτω.
      Ακόμη κι αν δεχτώ πως ισχύουν, αυτές οι επισημάνσεις σου δεν επιβεβαιώνουν τη δήθεν φιλελεύθερη φύση της κοινωνίας μας,αλλά σηματοδοτούν την οικονομική της χρεοκοπία.

      Θα υπενθυμίσω ορισμένα χαρακτηριστικά μιας φιλελεύθερης κοινωνίας:δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού,προστασία μειονοτήτων,ελεύθερη διακίνηση ιδεών,ανοιχτά επαγγέλματα,ανεξιθρησκεία και διαχωρισμός εκκλησίας/κράτους,προστασία της ιδιοκτησίας,χαμηλή φορολόγηση και σταθερό φορολογικό περιβάλλον,εδραίωση συνθηκών ανταγωνισμού/κατάργηση μονοπωλίων σε εκπαίδευση/υγεία/ενέργεια,νομιμοποίηση ναρκωτικών,μείωση κρατικής γραφειοκρατίας,εφαρμογή των νόμων.

      Με εξαίρεση την ελευθερία του λόγου (που όμως δε συνοδεύεται από αντίστοιχη ανεκτικότητα),η κοινωνία μας έχει πολύ δρόμο να διανύσει προς το φιλελευθερισμό...

      Διαγραφή
    6. Βαγγέλη, τα παραπάνω τα είπα όχι το "φιλελεύθερο", αλλά για το "νεοφιλελεύθερο". Το ότι ότι ζούσε σε φιλελεύθερο καθεστώς το οποδεικνύει η οικονομία μας. Καπιταλισμό έχουμε (με τις ιδιαιτερότητές του, βέβαια, όπως παντού ισχύει), αλλά καπιταλισμό έχουμε, δηλαδή φιλελευθερισμό. Εκτός αν άλλαξε κάτι στην ελληνική οικονομία και τις παραγωγικές μας σχέσεις και δεν το κατάλαβα.

      Τα χαρακτηριστικά που προσδίδεις στο φιλελευθερισμό είναι σε άλλη κατεύθυνση. Ο όρος φιλελευθερισμός ήδη από την αρχή της νεωτερικότητας υπονοεί το οικονομικό σύστημα και τις σχέσεις παραγωγής κι όχι τις κοινωνικές σχέσεις μεταξύ των στρωμάτων ή των ατόμων. Για αυτό μπορούμε να μιλήσουμε αν θες για δημοκρατικότητα, για σεβασμό, για ανθρωπισμό κλπ. Δεν αποτελούν στοιχεία του φιλελευθερισμού.

      Κι αν το θες ως απόδειξη, ο φιλελευθερισμός ιστορικά δεν τα είχα αυτά (σχεδόν κανένα από όσα έγραψες). Τα απέκτησε μέσα από συγκρούσεις. Ο αμερικανικός φιλελευθερισμός ήθελε τους μαύρους ως φτηνό δυναμικό χωρίς πολιτικά δικαιώματα και παιδεία, ο γαλλικός μόνο ως φτηνό δυναμικό, αλλά διατηρώντας τις αποικίες του όπως κι ο βρετανικός. Η δε ανεξιθρησκεία σε πολλές φιλελεύθερες χώρες είναι γράμμα συνταγματικό κι όχι πράξη (πχ Βραζιλία, Ισπανία, Ιταλία κλπ). Ο φιλελευθερισμός είχε δε ιδιαίτερη σχέση με τα μονοπώλια και τους πολέμους. Μια τους αγαπά και μια τα μισεί.

      Εσύ ορίζεις το φιλελευθερισμό υπό το σύγχρονο πολιτικό πρίσμα (ελληνικών κομμάτων) κι όχι στην οικονομική του βάση, δηλαδή στο σύστημα που ζούμε. Η δομή όμως της κοινωνίας είναι αυτή: φιλελεύθερη και οι σχέσεις παραγωγής με την οικονομία επίσης φιλελεύθερες. Ίσως όχι στο γαλλικό μοντέλο ή το γερμανικό, αλλά δεν είναι δα και φεουδαλικές ή σοβιετικές.

      Διαγραφή
    7. Πλάκα κάνεις τώρα, έτσι; Στη χώρα που η παραμικρή παρέμβαση στον ριζωμένο κρατισμό ξεσηκώνει θύελλες αντιδράσεων και τελικά εγκαταλείπεται, θεωρείς ότι υπάρχει έστω και ίχνος φιλελευθερισμού; Να μιλήσουμε μήπως για την απελευθέρωση επαγγελμάτων;

      Με το συμπάθειο, αλλά σοβιετικού τύπου κρατισμό έχουμε, μπουρδουκλωμένο με καπιταλιστικές ιδέες. Για την ακρίβεια, απολαμβάνουμε τα θετικά του καπιταλισμού, εφαρμόζοντας κρατικιστικά μοντέλα οικονομίας.

      Και άλλο καπιταλισμός, άλλο οικονομικός φιλελευθερισμός. Υπάρχουν αρκετά κοινά στοιχεία αλλά οι αρχές του ενός δεν ταυτίζονται 100% με αυτές του άλλου.

      Διαγραφή
    8. Ελληνάκι, ή θα ξαναορίσουμε το φιλελευθερισμό ιστορικά ή θα δεχτούμε ότι η Ελλάδα ήταν σοσιαλιστική/λαϊκή δημοκρατία με κρατικά μέσα παραγωγής, χωρίς ιδιωτική πρωτοβουλία, χωρίς αστική κοινωνική πυραμίδα. Η άλλη περίπτωση είναι να δεχτείς ότι έχουμε μεσαιωνικές παραγωγικές σχέσεις φεουδαλικού τύπου δεμένες με την αγροτική παραγωγή.

      Απλά θυμάμαι ότι κάθε χώρα έχει τις δικές της ιδιαιτερότητες στις θρησκείες και τα πολιτικά συστήματα, ακόμα κι αν αυτά είναι ίδια. Αν το γαλλικό μοντέλο του 70 είναι σοβιετικού τύπου ή το γερμανικό τη δεκαετία του 60, είναι ένα θέμα υπό συζήτηση.

      Ο οικονομικός φιλελευθερισμός είναι μία ιδέα, μία ιδεολογία. Ο φιλελευθερισμός ως οικονομικό-κοινωνικό σύστημα είναι με άλλες λέξεις ο καπιταλισμός (το λέμε και "αγορές" και "μεταμοντέρνο" κατά Jameson, "δημοκρατία", έχει διάφορα ονόματα, ζωή να έχουμε να εφευρίσκουμε).

      Διαγραφή
    9. Ελληνάκι σε καταλαβαίνω απόλυτα και συμφωνώ αλλά σκέψου αυτό. Έχουμε ότι μας αξίζει και το εννοώ και ατομικά και συλλογικά. Ας το παραδεχτούμε όχι σαν μοιρολατρία αλλά σαν ξεκαθάρισμα ουσιαστικό με το παρελθόν. Τα παράπονα σε δένουν με το παρελθόν ακόμα και αν έχουν κάποια βάση. Κράτα δυνάμεις γιατί θαρρώ πως στον λογαριασμό του "έχουμε ότι μας αξίζει" έχουμε ακόμα να λαμβάνουμε. Και δεν εννοώ την φτώχεια και την πείνα. Όχι!
      Θα το πω αλλιώς. Μέσω μιας ερώτησης, μιας ερώτηση προς όλους. Πάνω στην βάση ότι αν μη τι άλλο αγαπάμε την Ελλάδα περισσότερο και από τον εαυτό μας, και στην φαντασιακή υπόθεση ότι έχουμε σε προσωπική περιουσία το χρέος της χώρας. Θα δίνατε τα λεφτά να ξεχρεώσουμε; Θα τα δίνατε υπό όρους;(ας πούμε πρωθυπουργός για μια μέρα κατά το κλασσικό) Μήπως δεν θα τα δίνατε και γιατί; (Παρακαλώ προσοχή στην λέξη αγάπη.!)

      Δεν την ξέρω την σωστή απάντηση. Δεν ξέρω ακριβώς τον όρο αγάπη. Με τρομάζει όμως που κάπου μέσα μου, κάτι μου λέει πως υπάρχει περίπτωση να μην τα έδινα (παρακαλώ και πάλι προσοχή στην λέξη αγάπη) ακριβώς γιατί την αγαπάω την χώρα μου πολύ. Ποιός μπορεί να είναι λοιπόν ο λογαριασμός για έναν λαό που ακόμα και όταν τον αγαπάς δεν σου επιτρέπεται να τον βοηθήσεις; Σίγουρα όχι η φτώχεια και η πείνα. Κάτι περισσότερο. Αυτό είναι το μέγεθος της παρακμής μας. Να μην αξίζουμε την βοήθεια σε αυτό που θεωρούμε πρόβλημά μας γιατί απλούστατα δεν είναι αυτό το πρόβλημα μας.

      Διαγραφή
    10. άσχετο αλλά Ελληνάκι, και μόνο που σκέφτομαι πως για τρίτη φορά θα πρέπει ν' αποδείξω ότι δεν είμαι ρομπότ βγάζοντας και τα μάτια μου να δω τι γράφει το κωλομασίνι, απελπίστηκα φίλε! θα το κάνω για τελευταία φορά...

      Διαγραφή
  3. Αυτό: "η Ελλάδα ήταν σοσιαλιστική/λαϊκή δημοκρατία με κρατικά μέσα παραγωγής, χωρίς ιδιωτική πρωτοβουλία, χωρίς αστική κοινωνική πυραμίδα."

    Εξήγησε μου λοιπόν πού κολλάνε τα φιλελεύθερα μοντέλα σε αυτό που μόλις εύστοχα περιέγραψες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η Ελλάδα δεν ήταν καν σοσιαλιστική /λαϊκή δημοκρατία γιατί οι πολίτες της δεν απολάμβαναν ούτε τα αγαθά της. Τα μέσα παραγωγής άνηκαν μεν στο κράτος αλλά η έννοια της παραγωγής δεν είχε καμία σχέση με τη λέξη. Παρήγαγε υπαλλήλους που εξυπηρετούσαν «πελάτες» του κράτους πού είτε ήταν ιδιώτες που νόμιζαν πως κινούνται σε ένα καθεστώς ελεύθερης αγοράς ενώ στην ουσία είχαν το κράτος συνέταιρο, είτε ήταν κομματικοί ή έστω συστημικοί επιχειρηματίες που είχαν με το αζημίωτο το κράτος άμεσα ή έμμεσα πελάτη. Για αστική κοινωνική πυραμίδα βέβαια ούτε λόγος.

      Διαγραφή
    2. Πουθενά. Εϊναι ακριβώς το αντίθετο. Αλλά δεν πρόσεξες τη φράση μου (ήταν και λίγο γρήγορα γραμμένη). Ή έχουμε φιλελευθερισμό/καπιταλισμό/σύστημα των αγορών/"δημοκρατία"/μεταμοντέρνο ή έχουμε το ανωτέρω ή φεουδαλικές αγροτικές σχέσεις. Έχει δύο ή...

      Διαγραφή
  4. Δεν είμαι αρκετά κοντά για να έχω γνώμη ως προς το αν ο Τσίπρας πιστεύει και ο ίδιος τις μπούρδες που λέει, και τον τσαμπουκά του, ή βρήκε το προϊόν για το οποίο διψάν εκείνοι που βρίσκονται σε άρνηση και τους το πλασάρει ακριβώς όπως έκαναν τόσα χρόνια οι προ αυτού με τα δικά τους προϊόντα. Ο λεγόμενος δικομματισμός «έπεσε» επειδή τέλειωσαν τα προϊόντα που πουλούσαν τα δύο μαγαζά, και οι πελάτες πήγαν αλλού. Άλλος για Τσίπρα τράβηξε, κι άλλος για Χρυσή Αυγή. Αλλά οι δύστυχοι οι πελάτες προ-αγοράζουν το προϊόν του Τσίπρα χωρίς να ξέρουν καν αν έχει στην αποθήκη να τους δώσει όταν φτάσουν στο ταμείο. Η ερώτηση είναι τι θα γίνει όταν οι πελάτες-χωρίς-προμηθευτή πάρουν χαμπάρι ότι ο Τσίπρας πουλάει μπαρούφες.

    Ο Φασισμός όπως αποδεικνύει και η Ιστορία αλλά και το DNA του, ευδοκιμεί με έναν συνδυασμό απόγνωσης-άρνησης-αμορφωσιάς-ξενοφοβίας-φτώχιας (για αυτό και ο φασισμός ξεκίνησε και στην Ιταλία και στην Γερμανία ως σοσιαλισμός), και ο Τσίπρας ήταν εδώ το φίλτρο που σταμάτησε όσους είχαν ακόμη ελάχιστο δείκτη νοημοσύνης να μην πάνε στο άκρο. Μόλις απογοητευτούν και αυτοί που έπιασε τώρα ο Τσίπρας, ετοιμάσου για εθνικοσοσιαλισμό και περισσή εθνική περηφάνια, και ζήτω οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, και κλείστε τα σύνορα.

    Πέρα από την δική μου την παραπάνω γνώμη/ερώτηση, το κείμενό σου είναι άψογη όαση όπως πάντα.

    Υγ. Να συνυπογράψω ότι ένα από τα δεδομένα της Ελληνικής πραγματικότητας είναι πως κάμποσοι ψάχνουνε τους «κακούς φταίχτες» έξω από εμάς ενώ βρίσκονται ανάμεσά μας. Η «Τουρκοκρατία» έγινε Ευρωποκρατία, ή κεφαλαιοκρατία, ή κάτι οτιδήποτε άλλο παρά προσωπική και συλλογική ευθύνη…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Φίλε, εδώ και πολλά χρόνια ακούμε ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΟΥΣ να διατυμπανίζουν (ακόμα και την περίοδο παντοδυναμίας ΠΑΣΟΚ/ΝΔ) ότι "είναι με τον ΣΥΝ" ή ότι για τους λαθρομετανάστες "ένας Παπαδόπουλος χρειάζεται".
    Ήλθε λοιπόν η ώρα, από τη στιγμή που οι "χορηγοί" (ΠΑΣΟΚ/ΝΔ) δεν μπορούν να τους "εξυπηρετήσουν" (και άρα να τους ψηφίζουν διαχρονικά όχι γιατί τους πίστευαν αλλά γιατί περίμεναν να επωφεληθούν από την "χορηγία"), να ψηφίσουν αυτό που επιτάσσει η πολιτική κοσμοθεωρία τους...
    Άλλωστε, νομίζω, το σύνθημα "Γιώργο προχώρα άλλαξέ τα όλα" επεδίωκε όχι να αλλάξουν τα κακώς κείμενα ΓΕΝΙΚΑ, αλλά να φύγουν τα τότε λαμόγια και να "έλθουμε εμείς". Γιαυτό εξοργίστηκαν οι περισσότεροι με το "λεφτά υπάρχουν" (περίμεναν να τους τα μοιράσει ο ΓΑΠ), γιαυτό δεν πολυακούστηκαν διαμαρτυρίες για τις απάτες με τα επιδόματα (από ΚΑΝΕΝΑ κόμμα)...
    Πιστεύω ακράδαντα ότι η οργή για τον Τσοχατζόπουλο δεν είναι και τόσο ειλικρινής: πες μου σε παρακαλώ, πόσοι από τους φωνασκούντες δεν θα ήθελαν να είναι σε θέση ευθύνης και να πάρουν το "κατιτίς τους"... Το ακούς άλλωστε συχνά για δημόσιους λειτουργούς: "γιατί σκίζεται τόσο πολύ, για την ψυχή της μάνας του;".
    Μην εκπλήσσεσαι λοιπόν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Η επερχόμενη άνοδος των άκρων έρχεται όταν η αοριστία προβάλει σαν προοδευτισμός. Το κάνουμε συνέχεια σε αυτό το site. Βάζω μέσα και τον εαυτό μου. Τα άκρα έχουν ένα πλεονέκτημα. Στην στενή τους και απάνθρωπη λογική είναι πολύ συγκεκριμένα. Στο χάος που αναδύεται προσφέρουν μια "κάποια" αρχή. Είμαστε αόριστοι από επίγνωση του πολύπλοκου της ζωής και της κοινωνίας; Αυτό μπορεί να σημαίνει πως είμαστε καλύτεροι σαν άνθρωποι συνειδησιακά αλλά όχι απαραίτητα και αποτελεσματικοί. Ας το σκεφτούμε. Π.χ. "Μόλις απογοητευτούν και αυτοί που έπιασε τώρα ο Τσίπρας, ετοιμάσου για εθνικοσοσιαλισμό και περισσή εθνική περηφάνια, και ζήτω οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, και κλείστε τα σύνορα." Σωστό μου ακούγεται αλλά τα σύνορα πρέπει να είναι ανοιχτά; Ή για να κάνω τον συνήγορο του διαβόλου πόσο καιρό τώρα έχουμε σταματήσει να λέμε πως για κάτι αγαπάμε αυτή την χώρα τελικά , και όταν λέω αγαπάμε δεν εννοώ χαζο-περηφάνιες και κομπλεξικούς ελληναρισμούς. Μιλάω για αγάπη και σεβασμό σε έναν κόσμο πολύ παλαιότερο από εμάς που θέλουμε δεν θέλουμε τον κληρονομήσαμε και είμαστε κομμάτι του. Που αν έχει στραβά πρέπει να τα διορθώσουμε. Η διορθώσεις αυτές που θα μας κάνουν άξιους κληρονόμους. Μέσα από της ακρότητες των εθνικισμών έστω και με λανθάνον τρόπο ικανοποιείται μια προσπάθεια επαναπροσδιορισμού της συλλογικότητας πολύ πιο εύληπτα απ'ότι μια κουλτούρα διαρκούς αμφισβήτησης των πάντων που όσο και ορθολογικά τεκμηριωμένη και αν είναι έχει βγάλει από το προσκήνιο την αγάπη για τον τόπο. Αν κάποιος κυνικά απαντήσει πως δεν αγαπάει τον τόπο τότε δεν μας νοιάζει και η άποψή του γιατί το να καταστραφεί κάτι που δεν αγαπάς δεν σημαίνει και τίποτα στην τελική.
    Δεν λένε τίποτα τέτοιες τοποθετήσεις. Γιατί είναι θολές και αόριστες. Ο λεγόμενος προοδευτικός κόσμος στην Ελλάδα είναι διστακτικός. Δεν αποφασίζει μην έχοντας κατά νου ότι στην απόφαση και στην πράξη αναδύεται το λάθος αλλά και οι μηχανισμοί διόρθωσης αυτού. Το trial and error αυτού του είδους είναι μέσα στο παιχνίδι της δημοκρατίας. Η ποιότητα με την οποία επιχειρείται ορίζει την ποιότητα της κοινωνίας. Η διστακτικότητα επιτείνει το πρόβλημα. Ο αρχιτέκτονας πρέπει κάποια στιγμή να καταλήξει ως προς τα σχέδια και να επιχειρήσει το οικοδόμημα. Αλλιώς το οικοδόμημα αναγείρετε ερήμην του από τον εργολάβο- λαμόγιο της πιάτσας. Αν υπάρχουν σκεπτόμενοι άνθρωποι -που το blog μαζί με τους αναγνώστες τους το επιβεβαιώνουν - πρέπει να βάλουν στον πυρήνα της σκέψης τους την σημαντικότατη αυτή παράμετρο. Η διστακτικότητα αφήνει κενό και η φύση μισεί τα κενά. Ας αρχίσουμε να λέμε γιατί αγαπάμε την Ελλάδα. Υπάρχει κάτι; Σε αυτό το κάτι υπάρχει η απάντηση. Αν όχι δεν έγινε και τίποτα. Τι είχαμε τι χάσαμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. «Μόλις απογοητευτούν και αυτοί που έπιασε τώρα ο Τσίπρας, ετοιμάσου για εθνικοσοσιαλισμό και περισσή εθνική περηφάνια, και ζήτω οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, και κλείστε τα σύνορα.»

      Το «κλείσιμο των συνόρων» το εννοούσα μεταφορικά σαν κλείσιμο μυαλού. Τα πραγματικά σύνορα διέπονται από τους νόμους και την αστυνόμευση για τήρηση των νόμων. Όταν δεν υπάρχει ούτε «νόμος» ούτε «αστυνόμευση» τα υπόλοιπα παραμένουν θεωρητικά…

      «Το trial and error αυτού του είδους είναι μέσα στο παιχνίδι της δημοκρατίας.»

      Συμφωνώ, αλλά, το τι «trial» επιλέγει κανείς να δοκιμάσει εξαρτάται και από τον δείκτη νοημοσύνης και κατανόησης του επιλέγοντος (πχ, αν δει κάποιος στον δρόμο κάτι μαλακό και καφέ χρώματος, και το δοκιμάσει να δει αν έχει γεύση σοκολάτας ή αποβλήτων σκύλου, αυτό μιλάει περισσότερο για την νοημοσύνη –ή άρνηση- του δοκιμαστή παρά για την δημοκρατικότητα της ενέργειας…)

      Διαγραφή
    2. Συμφωνώ και επαυξάνω. Έγινες πιό συγκεκριμένος και αυτόματα πιό κατανοητός. Συνφωνώ απόλυτα και με το εύστοχο παράδειγμα. Καταπληκτικό.!!!!LOL

      Διαγραφή
    3. Αμ πως, Νίκο! Όπως λένε και στις «Εκκλησίες του Χριστού» στον Αμερικανικό Νότο, «Υμνείτε τον Κύριο, και μοιράστε τα πυρομαχικά!» (Praise the Lord and pass the ammunition!) Και εδώ, στο όνομα των ταξικών αγώνων κατά των κακών τραπεζιτών που επιβουλεύονται τις μεσαίες τάξεις, δεν θα μείνει ρουθούνι… Αυτά είναι η εισαγωγή της όπερας. Το κυρίως έργο θα αρχίσει όταν πάμε να …επαναδιαπραγματευθούμε τα μνημόνια και μείνουμε να κρατάμε στο χέρι την δραχμή μας με ισοτιμία 1:10,000 σε κανένα χρόνο. Τότε να δεις πόσοι θα ψάχνουνε για σοκολάτα στους δρόμους και να δούμε όλοι τι δικαιολογίες θα βρει ο Τσίπρας για το δικό του το «λεφτά υπάρχουν».

      Καλά… δεν συνειδητοποιεί κανένας ότι ο Τσίπρας πουλάει τον Μάιο του 2012 ότι πουλούσε τον Σεπτέμβριο του 2009 ο ΓΑΠ;

      Διαγραφή
    4. Nikos: "Αν κάποιος κυνικά απαντήσει πως δεν αγαπάει τον τόπο τότε δεν μας νοιάζει και η άποψή του γιατί το να καταστραφεί κάτι που δεν αγαπάς δεν σημαίνει και τίποτα στην τελική. " Σωστό! Κι επιμμένω, ο τόπος είναι οι πέτρες, τα βουνά, τα λαγκάδια, ο πολιτισμός και οι 11εκ. ανθρωποι που ζουν σε αυτον. Το θεμελιωδες ερωτημα λοιπον συμπεριλαμβανει και το εξης: "αγαπαμε και τα 11εκ συμπολιτες μας οι θεωρουμε την πλειοψηφια αυτων αφελης βολεψακηδες που ψηφιζουν βλακωδως?" Αν η απαντηση ειναι το δευτερο τότε ειναι προφανες πως αυτη η σταση εκ μερους των σκεπτομενων ανθρωπων (η ιδια ηταν η σκεψη και η σταση των ηγετων πολιτικων κομματων πλειοψηφιας μεχρι σημερα) ριζοσπαστικοποιει την μεση ψηφο, ειδικά των νεοτεων, και την οδηγει στην αγκαλια λαικιστικων προταγματων του τυπου "μπορουμε να τ αλλαξουμε ολα". Η ψηφος στον ΣΥΡΙΖΑ, μεταξυ αλλων, ειναι και η (αστοχη κατα τη γνωμη μου - αλλά πρόσεξε: η γνωμη μου ειναι παντελως άχρηστη αυτη τη στιγμη, η προταση μου δεν θα ηταν) συλλογικη διεκδικιση μιας πολιτικης ευφιας απο την πλειοψηφια του κοσμου που ψηφιζει με μισο μυαλο την παροχολογια και με αλλο μισο το ευχολογιο οτι μια εξυπνοτερη απο την μνημονιακη λυση ειναι εφικτη και οτι αυτος ο μεσος ψηφοφορος μπορει να ειναι κοινωνος ενος εφυιους ποταμιου. Ξαναλεω, η σκεψη αυτη ειναι αστοχη αλλά, ελλειψει αντιπροτασης που να συμπεριλαμβανει ως ευφυεις κοινωνους τους 3εκ δημ. υπαλληλους, ανεργους και χαμηλομισθους, η σκεψη αυτη θα καλπαζει μαζι με τα ποσοστα του ΣΥΡΙΖΑ.

      Τhinks: Νομίζω από τα παραπάνω οτι είναι σαφές πως σχεδόν όλοι συνειδητοποιούν τί πουλάει ο Τσίπρας αλλα πολλοι οδηγουνται σε αυτον ελλειψει (το ξαναλεω) αντιπροτασης που να τους απευθυνεται με την παραδοχη οτι ειναι νοημονες. Ο ex cathedra λόγος του Παπαδήμου, της Μερκελ και των φιλελευθερων ειναι καταδικασμενος να αποτυχει ως επιχειρηματολογια για ..τεχνικους λογους.

      Διαγραφή
    5. @thinks "και να δούμε όλοι τι δικαιολογίες θα βρει ο Τσίπρας για το δικό του το «λεφτά υπάρχουν» ---- τις ίδιες που λένε και τώρα: ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΦΤΑΙΝΕ

      Διαγραφή
  7. Να έχετε πίστη στη δημοκρατία και στο συλλογικό ασυνείδητο του λαού μας. Θα τη βρούμε τη λύση, θα τον βρούμε το δρόμο όπως τον βρήκαν οι κάτοικοι αυτού του τόπου χιλιάδες χρόνια τώρα.
    Είμαστε ο καθένας ξεχωριστά μέρος της κρίσης και ταυτόχρονα μέρος της λύσης. Η ανάγκη θα εξωραΐση πάθη και διαφωνίες, θα γίνει άλλοθι για την ευλογημένη ταπείνωση που είναι καθ' οδόν. Τα χειρότερα ευτυχώς έρχονται γιατί δεν μας αξίζουν καλύτερα. Καληνύχτα και κουράγιο...
    ΥΣ: Ξέρει να μου γράψει κάποιος τι είναι η σύγχρονη αριστερά; (γιατί ο Μπερνάρ Σο ξεπεράστηκε προ πολλού).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "θα τον βρούμε το δρόμο όπως τον βρήκαν οι κάτοικοι αυτού του τόπου χιλιάδες χρόνια τώρα" επί 2,000 χρόνια οι άνθρωποι σ' αυτόν τον τόπο δεν πήραν ποτέ απόφαση όντας δούλοι σερί από ρωμαίους έως οθωμανούς οπότε μην ελπίζεις.

      Διαγραφή
  8. Σήμερα ήταν μια δημιουργική μέρα,και τυχερή θα έλεγα,αφού ανακάλυψα 2-3 μπλοκ που διαβάζονται ευχάριστα.Ακόμα και όταν διαφωνώ με μερικά σχόλια,ξεχωρίζει ο τρόπος σκέψης και γραφής.Άλλωστε το σωστό ή το λάθος απαιτεί πρότερη γνώση του τι είναι λάθος και τι σωστό.Εδώ που φτάσαμε, ακόμα και τα αυτονόητα, θέλουν ερμηνεία.Σίγουρα πάντως,μπερδευόμαστε με τα απλά, πολύ εύκολα και, δυσκολευόμαστε να απλοποιήσουμε τα σύνθετα!Ίσως εκεί βρίσκονται οι λύσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Η Λαγκαρντ έκανε κριτική για την φοροδιαφυγή στην ελλάδα.
    Οι απόψεις μας ( η δική μου και η δική σου ) για την φοροδιαφυγή στην ελλάδα είναι ταυτόσημες. ( Αν δεν συμφωνείς ότι είναι ίδιες, τότε πάρτο ως υπόθεση εργασίας, για διευκόλυνση του κυρίως θέματος)

    "Μην κρίνεις, ίνα μη κριθείς" που σημαίνει:
    " Αφού κρίνεις, τότε θα κριθείς"

    Συμφωνώ για την ελλάδα,
    Πάμε να εξετάσουμε και την άλλη πλευρά, να δούμε "ποιός μιλάει";

    Διαφορετικά η κρτική σου είναι αλα καρτ.

    Ας πάμε όχι μόνο στην κυρία Λαγκαρντ:"δεν πληρώνω ούτε ένα ευρώ φόρο"
    Αλλά να δούμε τι παράγει; τι προσφέρει;
    Απόψεις για την οικονομία; για την πολιτική;
    Διαφωνείς ότι η οικονομία είναι μια φούσκα και ένας αέρας κοπανιστός που αφορά το 95% το κερδοσκοπικό κεφάλαιο και μόνο το 5% την πραγματική οικονομία;

    "INSIDE JOB"

    Εν κατακλείδι, το θέμα δεν αφορά αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε για το τι είναι η ελλάδα και τι όχι, αυτό και μόνο αυτό.
    Δεν είμαστε το κέντρο το κόσμου, άλλωστε. Μια κουκίδα, αυτό είμαστε και την χρωματίζει ο καθένας μας με τον τρόπο του.

    Μπορώ να καταλάβω, όμως ότι εκτός από εμάς υπάρχει και ένας κόσμος ολόκληρος που καταδυναστεύεται από μερικές κάστες, το δίχως άλλο.

    Την δε παγκόσμια ύφεση, όσσ και το οικονομικό μπέρδεμα της ευρωζώνης, δεν μπορούμε να την χρεώσουμε εξ ολοκλήρου σε μια ελλαδα.

    Η κριτική της Λαγκαρντ, είναι απλά κυνική.

    Και ο κυνισμός, ο εκ του ασφαλούς προέρχομενος, είναι αποτρόπαιος και μυρίζει, από όπου και αν προέρχεται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το αφορολόγητο μισθολογικό καθεστώς των υπαλλήλων του ΔΝΤ δεν θα το ορίσουμε εμείς.

      Να στο θέσω αλλιώς. Δεν με αφορά ούτε πόσα βγάζει η Κα Λαγκάρντ, ούτε αν φορολογούνται, ούτε τί κάνει τα λεφτά της. Με αφορούν θέματα που μπορώ να επηρεάσω εγώ. Πχ η μισθοδοσία του κ. Φωτόπουλου της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, όπως και του κάθε Φωτόπουλου στην ελληνική κοινωνία. Η μισθοδοσία των ιερέων. Η φοροδιαφυγή που διέπει όλα τα κοινωνικά στρώματα.

      Ας λύσουμε τα εν οίκω, και αφού φτιάξουμε την αδιάφθορη και καθαρή κοινωνία που θα παράγει καθαρή οικονομία, ας ασκήσουμε κριτική σε όποιον γουστάρουμε.

      Διαφωνώ στο 95% που δίνεις. Θα το έβαζα χαμηλότερα, αλλά και πάλι αναγνωρίζω ότι σε κλίμα παγκοσμιοποίησης, παίζουν πολλά "inside jobs" και όχι μόνο ένα.

      Εκεί είναι και η διαφωνία μου σε όλη τη συνωμοσιολογία που τρώμε στη μάπα δύο χρόνια τώρα. Τα συμφέροντα είναι πολλά. Άλλα είναι αντικρουόμενα, και άλλα συμπορευόμενα. Άλλα σχεδιάζονται από εμάς, και άλλα στα γραφεία των Βρυξελλών και του ΔΝΤ. Η οικονομία είναι ένα τόσο σύνθετο μοντέλο, που καθημερινά και κάθε δευτερόλεπτο επηρεάζεται από χιλιάδες παράγοντες ανά τον κόσμο που θα ήταν αφελές, αν όχι ανόητο για κάποιον να μιλάει με όρους άσπρο-μαύρο.

      Δεν φταίει η Ελλάδα για όλους αυτούς τους παράγοντες. Ας δούμε όμως τί μπορούμε να κάνουμε με αυτούς που επηρεάζουμε εμείς, όπως η παραγωγή πλεονασματικών προϋπολογισμών, και μετά βλέπουμε πως θωρακιζόμαστε και απέναντι στους άλλους.

      Διαγραφή
  10. Διευκρινιστικό σχόλιο.

    Κρίνω την άποψης της Λαγκαρντ, όχι γιατί μίλησε για την ελλάδα, αλλά πως μιλάει για τους ανθρώπους μιας χώρας,
    Διαβλέπω πως αντιλαμβάνεται τον κόσμο, τους ανθρώπους. Αριθμοί και σκουπίδια.

    Διαβλέπω και την υποκρισία για τον Νίγηρα.

    *Της όποιας χώρας.

    Αν υποθέσουμε ότι η ελλάδα είναι μια λακούβα μόνο από λάσπες, τότε δικαιούμαι να ισχυριστώ ότι σίγουρα δεν είναι "μια λάσπη" εν μέσω παγκόσμιου παραδείσου :)

    Η πολιτική υποκρισία.

    Πολλές χώρες και άνθρωποι, παιδιά κινδυνεύουν, είναι άνεργοι, πεθαίνουν, υποσιτίζονται.

    Δεν μπορούν να μιλάνε και να κρίνουν, σαν άσπιλοι και αμόλυντοι, μόνο όσοι είναι οι Αντουανέτες και τρώνε παντεσπάνι.


    Κατά την γνώμη μου, το άρθρο σου, είναι μονοδιάστατο, επειδή κρίνεις (σωστά)την πολιτική εκμέταλλευση του θέματος και τους επαγγελματίες κραυγάζοντες.

    αλλά αδικείς και εκείνους που έχουν πολλούς σοβαρούς λόγους να ενοχλούνται, όταν βρίσκονται σε ανέχεια και εν αδίκω στο περιθώριο της ζωής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και επαναλαμβάνω (μάλλον έγραφες το συμπλήρωμα όσο σου απαντούσα), ότι για αυτό:

      "αλλά αδικείς και εκείνους που έχουν πολλούς σοβαρούς λόγους να ενοχλούνται, όταν βρίσκονται σε ανέχεια και εν αδίκω στο περιθώριο της ζωής."

      ...θεωρώ πολύ πιο σημαντικό και πρακτικό να ενοχλούνται από ντόπιους κηφήνες και λαμόγιο που περιθωριοποιούν άμεσα τους αδικημένους. Διότι έτσι, οι τελευταίοι θα είχαν αξιώσεις από την κοινωνία μας, να αναζητήσει κοινωνική δικαιοσύνή προς τους άμεσα υπαίτιους.

      Διαγραφή
  11. Δεν είχα προλάβει να δω την απάντησή σου.
    Στην οποία συμφωνώ.

    Τι είναι αυτό;;
    "Με αφορούν θέματα που μπορώ να επηρεάσω εγώ. Πχ η μισθοδοσία του κ. Φωτόπουλου της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, όπως και του κάθε Φωτόπουλου στην ελληνική κοινωνία"

    Δεν αφορά την συζήτηση μας και έπεσες σε λάθος.
    Είναι μια άσχημη τακτική και το γνωρίζεις καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατ' εμέ την αφορά. Ασχολούμαστε με την μισθοδοσία μίας υπαλλήλου του ΔΝΤ, και όχι αυτή χιλιάδων ρετιρέ στο ελληνικό δημόσιο. Αυτό.

      Διαγραφή
  12. Είναι κρίμα και λάθος να προσπαθούμε να μιλήσουμε και να πετάς την μπάλλα στην εξέδρα. Αδικείς τις απόψεις σου και ακυρώνεις πολλά από όσα σωστά αναφέρεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. "Το αφορολόγητο μισθολογικό καθεστώς των υπαλλήλων του ΔΝΤ δεν θα το ορίσουμε εμείς."

    Αναφέρθηκα σε ένα ολόκληρο σύστημα που καθορίζει τις συναλλαγνατικές ισοτιμίες.
    Αυτό αφορά, τράπεζες, παρατράπεζες και γνωστά παραμάγαζα.
    Μην περιορίζεις το θέμα, αφενός εκεί που 'δεν σε αφορά" και μην το απλώνεις εκεί που σε αφορά κατά το δοκούν.

    Δεν θα βλέπεις ότι θέλεις και όπως θέλεις, Ε δεν γίνεται.
    Γαι την ΔΕΗ δεν έχεις την γνώση για να μιλήσεις. Και δεν θα πας την συζήτηση, όπου εσύ θές αν ζορίσεσαι σε αυτά που σχολίασα. Τα ουσιώδη.

    Κρίνεις το επιφαινόμενο και όχι το φαινόμενο. Λαϊκίζεις, τώρα; Κάνεις αυτό που κατηγορείς;

    Είμαι σαφής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τώρα κάνουμε συζήτηση για αυτά που αναφέρουμε ή για το πώς εκλαμβάνεις αυτά που λέω;

      Ύστατη προσπάθεια συμμαζέματος αντί επιλόγου:

      - Ξεκίνησες μία απάντηση στην ανάρτηση που εστίαζε κατά κανόνα στο μισθολογικό καθεστώς της Λαγκάρντ, και για ποιον λόγο καλώς την κράζουμε. Επίσης ανέφερες ένα αυθαίρετο 95% εξωτερικών παραγόντων.

      - Σου απάντησα ότι πιο πολύ θα έπρεπε να μας αφορούν τα μισθολογικά καθεστώτα (ποσά, αφορολόγητα, μαύρα, κλπ) των εγχώριων παραγόντων. Συμφώνησα με τους εξωτερικούς παράγοντες, αλλά μέχρι ενός σημείου.

      - Συμφωνείς κι εσύ σε μέσες άκρες, και καταπιανόμενος από τον Φωτόπουλο, αρχίζεις και προσάπτεις χαρακτηρισμούς στον τρόπο που γράφω, σύμφωνα φυσικά με τα δικά σου κριτήρια.

      - Επαναλαμβάνω ότι πρώτα διορθώνουμε τα του οίκου μας και μετά κριτικάρουμε τους γείτονες.

      - Επιμένεις να προσάπτεις χαρακτηρισμούς στον τρόπο που γράφω.

      Καταλαβαίνεις το αδιέξοδο αυτού του "διαλόγου" φαντάζομαι, ε; :)

      Διαγραφή
  14. ."θεωρώ πολύ πιο σημαντικό και πρακτικό να ενοχλούνται από ντόπιους κηφήνες και λαμόγιο που περιθωριοποιούν άμεσα τους αδικημένους. Διότι έτσι, οι τελευταίοι θα είχαν αξιώσεις από την κοινωνία μας, να αναζητήσει κοινωνική δικαιοσύνή προς τους άμεσα υπαίτιους."

    Με βρίσκεις, σύμφωνο, απολύτως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. "Η Λαγκαρντ έκανε κριτική για την φοροδιαφυγή στην ελλάδα."

    Με αφορμή αυτό, έκανα σχόλια, χωρίς να παραβλέπω τίποτα.
    Ούτε τους εξωγενείς παράγοντες, ούτε τους εντός.


    @" Επίσης ανέφερες ένα αυθαίρετο 95% εξωτερικών παραγόντων.

    - Σου απάντησα ότι πιο πολύ θα έπρεπε να μας αφορούν τα μισθολογικά καθεστώτα (ποσά, αφορολόγητα, μαύρα, κλπ) των εγχώριων παραγόντων. Συμφώνησα με τους εξωτερικούς παράγοντες, αλλά μέχρι ενός σημείου."

    Απαντώ σε.
    Δεν είναι αυθαίρετο,το 95% (μετά γνώσεως και στοιχείων τα λέω.) Αλλά άστο, δεν είναι αυτό της παρούσης.

    Διότι, αυτό μας αφορά "μέχρις ενός σημείου" Σωστό!


    Είπες: "Επιμένεις να προσάπτεις χαρακτηρισμούς στον τρόπο που γράφω."

    Ναι, όταν εσύ χρησιμοποίησες την "μέθοδο Σοπενχάουρερ" και την "τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο" :))

    Βεβαίως, τον καταλαβαίνω αυτόν τον "διάλογο", όπως και να βρίσκουμε τρόπους να διαφωνούμε ντε και καλά!

    Καλημέρα.:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...