Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2008

Η Κυβέρνηση πρέπει να πέσει

Ο τίτλος δεν είναι ούτε πιασάρικος, ούτε προσπαθεί να διασκεδάσει τις εντυπώσεις. Σε καμία περίπτωση δεν τον επέλεξα με το γνωστό, υποκριτικά παθιασμένο, δημοσιογραφικό ύφος, ούτε σκέφτομαι βάσει μίζερων, μικροπολιτικών συμφερόντων. Προσωπικά, δεν είμαι ούτε κοινωνιολόγος, ούτε πολιτικός αναλυτής. Απλά παρατηρώ προσεκτικά, και προσπαθώ να σκεφτώ όσο πιο κριτικά μπορώ έως ότου τα συμπεράσματά μου να αλληλοκαλύπτονται.

Οι κοινωνίες αυτοπροσδιορίζονται και αυτοδιαμορφώνονται. Δεν κατασκευάζονται και δεν ελέγχονται στον βαθμό που θα ήθελαν να πιστεύουν διάφοροι «συνωμοσιολόγοι». Η κοινωνία είναι μία διαφορική εξίσωση τρέχα-γύρευε βαθμού που συνεχώς αναπλάθεται βάσει συνεχών επιρροών. Ορισμένοι παράγοντες όμως, όπως το Πολίτευμα, η Πολιτική, η Οικονομία, η Δημόσια Διοίκηση και η Παιδεία, είναι πιο ισχυροί. Εκεί είναι που υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη για λογική και κριτική σκέψη.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών, το πολιτικό συναίσθημα όλων έγινε πιο έντονο. Μέσα σε αυτή τη συναισθηματική ένταση, οι δεξιοί άγγιξαν τα όρια του Φασισμού, και οι αριστεροί, τα όρια του Σταλινισμου. Σε κάθε περίπτωση, καταργήθηκε η λογική.

Στην Ελλάδα το πείσμα και το μένος έχουν μεγαλύτερη προτεραιότητα από τη λογική και κριτική σκέψη. Γι' αυτό τελικά το πρόβλημα της Παιδείας είναι πολύ πιο ουσιαστικό όσον αφορά την καλλιέργεια γενικότερων νοοτροπιών και αντιμετώπισης καταστάσεων. Η ψύχραιμη και λογική σκέψη έχουν εκλείψει τελείως από την πολιτική, και έχουν περιοριστεί σε ένα μικρό κύκλο ανθρώπων των γραμμάτων και του πνεύματος που δεν έχουν ιδιαίτερη επιρροή στην ευρύτερη κοινωνία.

Η έλλειψη διαλόγου και εμπιστοσύνης, ανάμεσα σε πολίτες, κοινωνικούς φορείς, μειονότητες και την Κυβέρνηση, μου φέρνει στο μυαλό μια διαλυμένη οικογένεια. Οι γονείς πλακώνονται όλη την ώρα, ενώ το παιδί συγχύζεται, προσπαθώντας να καταλάβει αν πρέπει να συνεχίσει να τους σέβεται, να τους απομιμείται ή να κάνει του κεφαλιού του. Μέσα στη σύγχυσή του φωνάζει στους γονείς του, αλλά αυτοί το αγνοούν επιδεικτικά. Πάνω στην απογοήτευση και την οργή του, το παιδί αρπάζει ένα βάζο και το σπάει με δύναμη στο πάτωμα, προκειμένου να αποσπάσει την προσοχή τους. Και αντί να του δώσουν προσοχή, ο καθένας αρχίζει να ερμηνεύει την κατάσταση όπως τον βολεύει. Ο ένας οργίζεται για το βάζο, ο άλλος διερωτάται για τη διαγωγή του παιδιού τους, ενώ το παιδί μαθαίνει το κόλπο και ξέρει με ποιον τρόπο θα αποσπά την προσοχή από εδώ και πέρα. Κανείς όμως δεν εστιάζει στη ρίζα του προβλήματος, και κανείς δεν καταλαβαίνει ότι η αξία ενός βάζου είναι μηδενική μπροστά στην ευτυχία και ευημερία ολόκληρης της οικογένειας.

Όταν η αλητεία, η ασυδοσία και η αλαζονεία καλλιεργούνται μέσα στο αστυνομικό σώμα, ανάμεσα στους εκπροσώπους και θεσμοφύλακες του Πολιτεύματος και της Πολιτείας, φυσικό είναι τα ίδια στοιχεία να διαχέονται και στους πολίτες. Όταν φωνάζεις για τα στοιχειώδη δικαιώματά σου, απέναντι σε κλειστά αυτιά που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν τη δημοκρατία της χώρας, φυσικά και θα ψάξεις να βρεις ένα βάζο.

Σήμερα, δεν θέλει και πολύ να σηκώσεις μολότοφ και πέτρες. Αρκεί να πέσεις σε έναν διεφθαρμένο γιατρό, ή να γίνεις θύμα ενός "μεμονωμένου περιστατικού" αστυνομικής αλητείας, ή να βλέπεις κάθε, μα κάθε μέρα την Κυβέρνηση να σε αποκαλεί "μαλάκα" και να χαμογελάει, κάνοντας πλιάτσικο στο ασφαλιστικό σου ταμείο και το εισόδημά σου για να το διαχέει μετά σε σπάταλες, αδιαφανείς διαδικασίες και ρασοφόρους μαφιόζους.

Η Κυβέρνηση που έχει την πίτα και το μαχαίρι, έχει υποπέσει σε μία σειρά συνεχών εγκλημάτων και σκανδάλων που είναι πολύ σοβαρότερα από ένα καμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Έχει ξεπέσει στην ύβρη της αλαζονείας και της πλήρους αποστασιοποίησης από ολόκληρη την κοινωνία. Εδώ και πέντε μέρες, επικρατεί μία κοινωνική ένταση που είχε αφορμή την αστυνομική βία, και η Κυβέρνηση βγάζει ξύλινους λόγους, λες και έχει προεκλογικό αγώνα. Σα να έχει τα μάτια κλειστά για άλλη μία φορά, μπροστά στις εκατοντάδες κοινωνικές παρανομίες που συμβαίνουν κάθε μέρα.

Ποιος είδε τους Ζητάδες που έβγαλαν πάλι περίστροφο για νταηλίκι; Ποιος είδε τον άστεγο 50άρη (Έλληνα - προς απογοήτευση μερικών) που λίντσαραν «απλοί πολίτες» υπό την ανοχή της αστυνομίας; Ποιος είδε τους κουκουλοφόρους ασφαλίτες δίπλα στις διμοιρίες των ΜΑΤ με πέτρες και λοστούς στα χέρια; Ποιος είδε τους Χρυσαυγίτες να αναμειγνύονται με τους «απλούς πολίτες» για να πάρουν το νόμο στα χέρια τους;

Οι επαγγελματίες της παρανομίας όμως, απαξιώνουν τα «μικρο-εγκλήματα» αυτού του είδους. Δεν τους αφορούν. Δεν ενδιαφέρονται να κάνουν ούτε μία στοιχειώδη ανάλυση των γεγονότων. Να νοιώσουν έστω ότι θα πρέπει να παίξουν πιο έξυπνο παιχνίδι. Τα ρίχνουν όλα σε έναν ψυχάκια μπάτσο και ένα τσούρμο κουκουλοφόρους που έχουν δυο – τρεις σκοτεινούς σκοπούς, και πιστεύουν πως ξεμπερδεύουν. Τέτοια είναι η αλαζονεία τους και η υποτίμηση της ευρύτερης κοινωνίας μπροστά στα μάτια τους.

Η Κυβέρνηση οφείλει να παραιτηθεί σύσσωμη και να φύγουν όλοι τους με σκυφτό το κεφάλι. Δεν τρέφω αυταπάτες για τους επόμενους, που ενδεχομένως ήδη ακονίζουν τα μαχαιροπίρουνά τους. Αλλά μέχρι τότε η κοινωνία θα συνεχίσει να πλάθεται και στο πιο αισιόδοξο σενάριο των περιπτώσεων, ίσως να είναι αρκετά ώριμη ώστε να κάνει σαφές στους επόμενους ότι υπάρχει και ένα όριο στην ύβρη.

22 σχόλια:

  1. Ανάλυση που τσακίζει κόκκαλα! Που υπογράφω;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συμφωνώ. Αλά να αναδειχθεί μία νέα που να μπορεί να καλυτερέψει τα πράγματα. Κάτω η δικομματικότητα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Με λίγα λόγια, σπουδαία η ανάλυσή σου! Θα συμφωνήσω με τον Πάνο Κωνσταννινίδη, ότι πρέπει να αναδειχθεί μια νέα κυβέρνηση ικανή αν όχι να αντιστρέψει το κλίμα, τουλάχιστον να μετριάσει τις δυσμενείς συνέπειες. Διότι η παραιτηση είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο. Η διάδοχος κατάσταση, όμως, προβληματίζει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλύτερα δε θα μπορούσα να τα πω ούτε ο ίδιος. Σε παρακαλώ, τύπωσε το και αφισοκόλλησε το σε όλη την Ελλάδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μπορεί να πέσει και με εκλογές.
    Θα τη ρίξουν όμως???
    Ιδού το καίριο ερώτημα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @ Zaphod

    Ευχαριστώ. Υπέγραψες κι εσύ με αυτό κατά κάποιο τρόπο.

    @ Panos + περιούσιος

    Συμφωνούμε. Αλλά δυστυχώς προβλέπω αρκετή "πολιτική ακαταστασία" μέχρι ο κόσμος να ξεκολίσει από το δικομματισμό, αλλά και οι αντίστοιχοι πολιτικοί να σοβαρευτούν.

    @ Kotsios

    Ευχαριστώ, αλλά έχω θέμα με τη σπατάλη χαρτιού! Τα links ομως... ;)

    @ patsiouri

    Ίσως αυτό να είναι και το πιο ανησυχητικό απ' όλα. Ότι ακόμα και δεύτεροι να έρθουν, πάλι ένα 30% των πολιτών τους ψηφίζει... σημεία των καιρών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. 'Η ψύχραιμη και λογική σκέψη έχουν εκλείψει τελείως από την πολιτική, και έχουν περιοριστεί σε ένα μικρό κύκλο ανθρώπων των γραμμάτων και του πνεύματος που δεν έχουν ιδιαίτερη επιρροή στην ευρύτερη κοινωνία'.

    Οταν το κρατος φερεται στους πολιτες του με τετοιο απαξιωτικο και υποτιμητικο, για τη νοημοσυνη, τροπο, με το φτανει σε τετοιο σημειο υβρεως ωστε και να εχει προαγει σε μερικες περιπτωσεις μπατσους, που δολοφονησαν παιδια στους δρομους, η κακοποιησαν μεταναστες στα κρατητηρια, τοτε σιγουρα η Παιδεια παραμεριζεται και την αντικαταθιστα η βια. Δεν ειμαι υπερ, αλλα ποιος εχασε τη Δικαιοσυνη για να τη βρουμε εμεις στην Ελλαδα, χρονια τωρα;Eλπιζω να υπαρχει και συνεχεια ωστε να μη ξεχαστουν ολα αυτα που εγιναν, με ενα κακο σηριαλ απο μια εξ ισου κακη τηλεοραση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. σωστή!
    ύβρις...
    ποιος τα έχασε αυτά...

    πολύ καλό ποστ!
    ας είναι καλά το λινκ του ζαφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Πολύ καλό !

    Φοβάμαι μόνο ότι τα παιδιά μιμούνται, σχεδόν, πάντα τους μεγάλους τελικά........

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. @ elva

    Ακριβώς. Και δεδομένου ότι η ανάληψη ευθύνης στην Ελλάδα δεν είναι και πολύ δημοφιλές σπορ, φυσικά και κανένας κρατικός φορέας δεν θα παραδεχτεί οποιοδήποτε ατόπημα του Κράτους.

    @ geokalp

    Ευχαριστώ! Καλώς ήρθες :)

    @ glam

    Ευχαριστώ!

    Αυτό με την απομίμηση κι εμένα με χαλάει. Αισιοδοξώ όμως ότι σταδιακά η ελληνική κοινωνία θα ωριμάσει αρκετά ώστε να η πολίτες της, νέοι και μη, να έχουν το θάρρος να καινοτομούν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Αυτή η ανάλυση είναι μια καλή αρχή όσον αφορά τις πολιτικές ευθύνες του τόπου. Δυστυχώς, κατά την άποψή μου, διαιωνίζει το πρόβλημα της νέας Ελλάδος: αρνούμαστε ακόμα και σήμερα να αποδεχτούμε ως πολίτες και, ακόμα πιο σημαντικό, ως άνθρωποι την κοινωνική ευθύνη που φέρουμε για την ποιότητα της ζωής μας.

    Το κεφάλι σίγουρα βρωμάει, αλλά και το υπόλοιπο σώμα είναι νεκρό. Πετάμε τα σκουπίδια μας κάτω χωρίς σκέψη, καπνίζουμε ασύστολα στους χώρους των μη καπνιστών, παρανομούμε σε καθημερινή βάση με τα οχήματά μας στους δρόμους, επιδιώκουμε να αποφύγουμε τα πρόστιμα που μας επιβάλλονται όταν εμείς φταίμε, δίνουμε το μπαχτσίσι (καταργήθηκε με την ίδρυση του ελληνικού κράτους) ακόμα και σήμερα στον έφορο, τον αστυνομικό, το δικαστή, το γιατρό...

    Και μέχρι σήμερα κοιτάμε την εκάστοτε κυβέρνηση, απαιτώντας εξυγίανση από αυτούς στον τρόπο ζωής που εμείς διαιωνίζουμε, μην θέλοντας να παραδεχτούμε ούτε στιγμή ότι εμείς τοποθετήσαμε στην εξούσια και αυτούς αλλά και τους άμεσους επικριτές τους, τις εκάστοτε αντιπολιτεύσεις.

    Για να γίνει η εκδήλωση οργής ειλικρινής, πια, στην ελληνική κοινωνία, πρέπει να αρχίσει λοιπόν μέσα από το σπίτι, από τους ανθρώπους που πρώτοι μας γαλούχησαν στην ανοχή του συστήματος αυτού, γιατί αυτοί είναι περισσότερο αρμόδιοι από τους αντιπροσώπους.

    Γιατί όσο κι αν δεν διαφωνώ πως η "η αλητεία, η ασυδοσία και η αλαζονεία καλλιεργούνται μέσα στο αστυνομικό σώμα, ανάμεσα στους εκπροσώπους και θεσμοφύλακες του Πολιτεύματος και της Πολιτείας", οι άνθρωποι αυτοί δεν άρχισαν αθώοι και αμάθητοι -- είχαν βαθιά μέσα τους την ιδέα της ανοχής.

    Ο αναμάρτητος, λοιπόν, τον πρώτο λίθο βαλέτω, αλλά έλεος πια όταν αρχίζουμε να καίμε βιβλιοθήκες και γείτονες. Το να δικαιώνουμε τέτοιες πράξεις στο όνομα της οργής, στα μάτια μου μας φέρνει όλο και πιο κοντά στη δικαίωση βίας στο σπίτι, στην οικογένεια, στις διαφωνίες με τους γείτονές μας γιατί και εκεί πια θα μπορούμε να ισχυριστούμε, με το δάχτυλο προς το σύστημα πως "χωρίς οργή και βία τίποτα δε θα αλλάξει".

    Σίγουρα όμως οι πολιτικοί (κυβέρνηση και μη) που εμείς επιλέγουμε επιμελώς κάθε τετραετία μας έδειξαν ακόμη μια φορά ότι δεν είναι ωφέλιμο για τους σκοπούς τους να βρουν, πια, εναλλακτικές λύσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @ Vasilis

    Όπως έγραψα και στο άρθρο, δεν θεωρώ την κυβέρνηση υπαίτια για τα πάντα, ούτε θεωρώ ότι οι κοινωνίες διαπλάθωνται και καλλιεργούνται βάσει ενός κεντρικού σχεδίου ή μίας κεντρικής νοοτροπίας.

    Γι' αυτό άλλωστε και στα περισσότερα γραφόμενά μου, το χώσιμο πηγαίνει προς τους "απλούς πολίτες". Αυτούς που ρυπαίνουν, που παρανομούν, που έχουν πολύ μεγαλύτερο συναίσθημα ατομικισμού παρά συλλογικότητας, κλπ. Άλλωστε οι κυβερνήσεις εκλέγονται από τους "απλούς πολίτες", οπότε και οι πρώτες είναι στην ουσία προϊόντα της ευρύτερης κοινωνίας.

    Υπάρχει όμως μία μεγάλη διαφορά. Μπορεί εγώ ή εσύ, για παράδειγμα, να μην πετάμε σκουπίδια στο δρόμο, αλλά αν δούμε κάποιον που το κάνει, δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι. Στις περισσότερες περιπτώσεις, αν του πούμε κάτι, θα στραβώσει. Αντιθέτως, το κράτος, μπορεί να του επιβάλλει πρόστιμο. Το ίδιο ισχύει και στη διαφθορά, την παιδεία, τον περιβάλλον, κλπ κλπ

    Άρα, είτε μας αρέσει είτε όχι, η εκάστοτε Κυβέρνηση έχει πολύ μεγαλύτερη επιρροή στο κοινωνικό σύνολο από ότι εγώ ή εσύ, επί του πρακτέου. Άρα έχουμε δύο επιλογές:

    α) Συνεχίζουμε να φιλοσοφούμε, μέχρι να πεθάνουμε ότι υπαίτιοι για τα χάλια της Ελλάδας είναι οι πολίτες, που ψηφίζουν της κυβερνήσεις, που ανατροφοδοτούν την ασυδοσία των πολιτών, κλπ κλπ, χωρίς όμως να κάνουμε κάποια διαφορά.

    β) Ωριμάζουμε ως κοινωνία, και εκλέγουμε κυβερνήσεις με πιο αυστηρά κριτήρια, χωρίς να συγχωρούμε λάθη.

    Εγώ προσωπικά επιλέγω το δεύτερο. Και στο "εμείς" πλέον, δεν βάζω τον εαυτό μου. Δεν στηρίζω τη δικομματικότητα, ούτε δρω με προσωπικά συμφέροντα έναντι των συλλογικών. Αντιθέτως, προσβάλλω όσους συνεχίζουν να διαιωνίζουν τον ίδιο βούρκο. Ε... επί της παρούσης ο κύριος όγκος του βούρκου ανήκει στην υπάρχουσα Κυβέρνηση που συνεχίζει να περνάει πολύ λανθασμένα μηνύματα στην υπόλοιπη κοινωνία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Η διαφορά αυτή είναι πολύ μικρότερη απ' όσο πιστεύουμε. Οπότε θα συνεχίζω να υποστηρίζω πως η διαμαρτυρία οφείλει να ξεκινά στο σπίτι μας, οπότε εκεί οφείλει να πέφτει και η πρώτη πέτρα.

    Αντί να διαιωνίζουμε την κατάσταση καθαιρώντας τα πρόσωπα στα οποία εμείς απλά δίνουμε την επόμενη και την επόμενη ευκαιρία να αυθαιρετούν εις βάρος της κοινωνίας μας, ίσως πια ήρθε η ώρα να αλλάξουμε την κοινωνική και πολιτική συνείδησή μας.

    Στο κάτω κάτω της γραφής, ας στραβώσει όποιος του κάνουμε υπόδειξη για την παρανομία του. Εμείς δεν στραβώνουμε όταν παρανομεί; Συν Αθηνα και χείρα κίνει. Η επανάσταση ξεκινά με τις μικρότερες πράξεις για να καταλήξει στις πέτρες και τις φλόγες. Γιατί να αρχίσουμε από το τέλος; :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Πολύ καλό και ουσιαστικό άρθρο. Ο τίτλος δε όλα τα λεφτά (από το «ο Ρωμαίος πρέπει να πεθάνει το πήρες;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Αναλυση χωρίς νόημα θα ελεγα. Το αποτελεσμα θα είναι εαν πέσει η τωρινή μπλέ κυβέρνηση να ανέβει η πράσινη, μια η άλλη δλδ. Ο Ελληναρας θα κανει παλι το ιδιο, θα ψηφίσει αυτον που έβριζε εχθές και μόλις ρίξει την ψήφο θα πάει στον καθρεφτη, θα τραβήξει μια μούτζα και θα πει " Να! μ****** πάλι την εκανες την μ***** σου" και την επομένη θα αρχίσει να κάνει απεργίες. Εγω θα ήθελα να ήξερα αυτο το 15 χρονο, δεν είχε γονείς? τι εκανε τισ βραδινές ώρες και ήρθε μέτωπο με μέτωπο με την αστυνομία?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. @ vasilis

    Δεν διαφωνώ στα γραφόμενά σου. Απλά νομίζω ότι επί του πρακτέου έχει "χαθεί η μπάλα" εδώ και καιρό, όσον αφορά τη συνειδητοποίηση σε κοινωνικό επίπεδο.

    Σε όλα τα δεινά της ελληνικής κοινωνία, απούσα είναι η εμπιστοσύνη. Πιστεύω ότι, πρακτικά μιλώντας, είναι πιο εύκολο για μία κυβέρνηση να επιχειρήσει να επαναφέρει την εμπιστοσύνη μέσω σωστού παραδειγματισμού, παρά ορισμένοι πολίτες να προσπαθούν να μεταφέρουν το μήνυμα στους άλλους.

    @ Ανόρθοδοξος

    Μπα... Αυθόρμητο ήταν.

    @ Raphael

    Δεν εξέτασα καθόλου το μετά. Γι' αυτό και έγραψα συγκεκριμένα πράγματα στην τελευταία παράγραφο. Έγραψα για μία κοινωνική πραγματικότητα επί του παρόντος. Βήμα - βήμα γίνεται ό,τι γίνεται, και επί της παρούσης το επικείμενο βήμα είναι η ανάληψη ευθύνης από την παρούσα κυβέρνηση.

    Τώρα σοβαρά. Ρωτάς γιατί ένα παιδί ήταν έξω Σάββατο βράδυ στις 9 ;!;!;!;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. δεν έχω να προσθέσω και τίποτα...το παράδειγμα με το βάζο πολύ εύστοχο,όλη η ανάλυση με βρίσκει σύμφωνη,ωραίο κείμενο...
    ψάχνω να βρω λίγη αισιοδοξία για την επόμενη μέρα.γιατί έχω την αίσθηση ότι δε θα αλλάξουν πολλά?
    δεν είναι από κλασική ελληνική μεμψιμοιρία και απάθεια...το σπουδαίο θα μου πεις είναι η γενικότερη αφύπνιση.πράγματι.
    και μετά?κακό πράγμα να σε κοιτάει η ελπίδα αμίλητη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. @Vasilis
    συμφωνώ μαζί σου-έχεις δίκιο όμως πλέον το χάλι στο μέσο επίπεδο της ελληνικής οικογένειας είναι απερίγραπτο.

    Γιά να καταλάβεις προχθές άκουσα μία κοτάρα να αναρωτιέται αν τα παιδιά θα πάρουν απουσίες αν δεν μπουν γιά μάθημα ενώ το σχολείο δεν είναι υπο κατάληψη.

    Οι απουσίες την προβλημάτισαν, όχι το χάλι και η αγραμματοσύνη που διδάσκονται τα παιδιά ΤΗΣ.

    @ ελληνάκι
    επέτρεψέ μου να κάνω μιά διόρθωση στο κείμενο σου

    το κράτος είμαστε εμείς και οι αντιπρόσωποι του είναι οι δημ. υπάλληλοι.

    ΑΡΑ δεν φταίει το κράτος (γενικά και αόριστα) αλλά συγκεκριμένοι ταγοί του.ΜΕ ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ.

    ΔΕΝ φταίει το κράτος (γενικά) επειδή τόσο καιρό κανείς δεν εφαρμόζει το νόμο περί μεταμφίεσης για τους κουκουλοφόρους

    ΔΕΝ φταιει το κράτος επειδή τόσο καιρό ένας από τους 300 άχρηστους δεν τόλμησε να φέρει τροπολογία να γίνει ειδεχθες και ιδιώνυμο κακούργημα η κουκουλοφορία

    ΔΕΝ φταίει το κράτος επειδή δεν τόλμησε ο πρωθυπουργός να καταργήσει άμεσα το άσυλο με αποτέλεσμα να καίγεται 7 μέρες η Αθήνα
    (να το χέσω το άσυλο-κίνητρο παρανομίας έχει γίνει- άσε που ο νόμος ΡΗΤΑ αναφέρει ότι ΔΕΝ ισχύει όταν υπάρχει κίνδυνος τέλεσης εγκλημάτων κατά ζωής).

    ΔΕΝ φταίει το κράτος που ο υπουργός εσωτερικών δεν διατάσσει την αστυνομία να επιδείξει την ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ προκειμένου να επανέλθει η τάξη

    ΔΕΝ ΦΤΑΕΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ- εμείς φταίμε, εμείς είμαστε το κράτος
    Φταίει το "δε βαριέσαι", το "μακρια απ'την πλάτη μου κι ας είναι στου γείτονα".

    Η επίπλαστη ευδαιμονία και ο εφησυχασμός φταίει.

    Μακάρι το πρόβλημα να ήταν ΕΝΑ κόμμα. Το πρόβλημα είναι ΟΛΑ τα κόμματα, το καθένα γιά άλλο λόγο.

    Το πρόβλημα της χώρας είναι η ανυπαρξία δημόσιας διοίκησης, διότι έτσι μπλοκάρεται η ζωή όλων μας.

    Το αν στα σχολεία δεν γίνεται μάθημα ΔΕΝ φταίει ο υπουργός παιδείας

    Το αν οι γιατροί παίρνουν φακελλάκι ΔΕΝ φταίει ο υπουργός υγείας

    Το αν η νέα γενιά παίρνει 700 ευρώ ΔΕΝ φταίει ο υπουργός οικονομίας.

    Έτσι στρώσαμε και έτσι θα κοιμηθούμε - είναι λυπηρό, όμως είναι η μαύρη αλήθεια.

    Η έλλειψη δημόσιας διοίκησης (administration) ακυρώνει κάθε πολιτική βούληση και κάθε πρωτοβουλία/ενέργεια των πολιτών.

    Πολλοί από εσάς ίσως έχουν αντιρρήσεις (τύπου ή ουσίας).
    Σας προτείνω λοιπόν να κάνετε το ακόλουθο crash test:

    Ζητήστε από την ΕΣΥΕ την εξέλιξη του δημόσιου χρέους 1980-2007 (αλλά και την μέθοδο μετασχηματισμού του) και θα εκπλαγείτε.
    ΓΙΑΤΙ ? Μα επειδή ΔΕΝ ειναι ικανοί να απαντήσουν.

    Γιά ορισμένους από εμάς είναι πολλαπλή η θλίψη, γιατί την σημαία αυτής της χώρας την σηκώσαμε και την τιμήσαμε απανταχού της Οικουμένης και τώρα κλαίμε βουβά γιά την κατάντια και το ρεζιλίκι ΟΛΩΝ μας.

    Επειδή καταχρώμαι την φιλοξενία σου θα κλείσω αυτή την εξομολόγηση με ένα συμβολισμό -

    Είναι τόσο λυπηρό γιά ένα ελληνάκι να βλέπει τους ΕΛΛΗΝΑΡΕΣ να σκυλεύουν το πτώμα της πατρίδας του

    (ΥΓ- Η Ακρόπολη είναι ΚΛΕΙΣΤΗ επειδή οι φύλακες διεκδικούν 150 ευρώ. Κρατήστε την ανοιχτή ρε γαμώτο και διεκδικήστε ότι θέλετε.

    Η Ακρόπολη δεν αξίζει 150 ευρώ..)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. @ koubiki

    Το μετά θα φανεί. Δε νομίζω ότι οι κοινωνίες είναι αιτιοκρατικές. Το αποτέλεσμα της ζύμωσης στο μυαλό όλων των πολιτών, των τελευταίων γεγονότων θα φανεί στην πράξη.

    Από εκεί και πέρα, ούτε εγώ τρέφω καμία αυταπάτη.

    @ ser

    Έχεις απόλυτο δίκιο. Αλλά ίσως τελικά από αυτό το μπέρδεμα ορισμού του Κράτους φαίνεται και πως πορευόμαστε ως κοινωνία. Πολλές φορές, άλλωστε, όταν μιλάω για Κράτος, εννοώ την Κυβέρνηση, ενώ άλλες φορές τη Δημόσια Διοίκηση, ή (ίσως τις περισσότερες φορές) τους "απλούς πολίτες" (για τους οποίους ετοιμάζω αποκλειστικό άρθρο).

    Μέσα σε όλο αυτό το "μπέρδεμα" φαίνεται και η ποιότητα της "Δημοκρατίας" μας. Όποτε μας βολεύει οι υπεύθυνοι είναι οι Υπουργοί. Σε άλλες περιπτώσεις, οι αρμόδιοι είναι οι κρατικοί λειτουργοί, ενώ σε άλλες ο γείτονας.

    Όταν λοιπόν δεν υπάρχει ένα ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΕΣ οργανόγραμμα όλων αυτων το δομικών διαδικασιών της Δημοκρατίας, πώς να γίνει δουλειά;

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...