Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

Εδώ μεταπολιτευτικό καφενείο

Φέτος, ξέχασα το μνημόσυνο του Βασίλη Ραφαηλίδη, οπότε για να εξιλεωθώ, του κάνω την τιμητική για τη σημερινή μέρα. Άλλωστε, τη δική μου γνώμη την είπα πριν δυο χρόνια. Δεν θα άλλαζα λέξη, ούτε θα διαφωνούσα κάπου από αυτά που γράφει εκείνος.

«Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε σοβαρή αντίσταση κατά της χούντας. Η αντίσταση ήταν λίγο ως πολύ πλατωνική, εκτός απ’την ηρωική μεν αλλά δυστυχώς αποτυχημένη απόπειρα του Αλέξανδρου Παναγούλη να σκοτώσει το δικτάτορα. Όλες οι προσπάθειες για οργάνωση ένοπλης αντίστασης έμειναν σχέδια, ενώ οι βομβιστικές ενέργειες κάποιων ζωηρών και ριψοκίνδυνων γίνονταν ερήμην των μεγαλυτέρων σε αριθμό αντιστασιακών οργανώσεων, του ΠΑΜ και του ΠΑΚ. Ούτε το πεπειραμένο ΚΚΕ ενέκρινε την βίαιη εξέγερση, τώρα που και τα αστικά κόμματα θα την επιθυμούσαν πολύ. Τελικά το πράγμα περιορίστηκε σε μία τουριστικού τύπου αντίσταση απ’το εξωτερικό, όπου πρωταγωνιστούσε, όπως και στο κυρίως ειπείν θέατρο, η πληθωρική Μελίνα Μερκούρη, που το έπαιζε Πασιονάρια.

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί η εξέγερση του Πολυτεχνείου ονομάστηκε έπος. Τούτη η αυθόρμητη παθητική αντίσταση στη χούντα έχει μάλλον έναν λυρικό παρά έναν επικό χαρακτήρα. Και η επέλαση των τανκς κατά των νεαρών αόπλων έχει περισσότερη σχέση με γκραν κινιόλ μέσα στη νύχτα παρά με έπος.

... Το «έπος» δημιούργησε εντελώς κατά λάθος μια «ηρωίδα», τη Μαρία Δαμανάκη, της οποίας ο ηρωισμός συνίσταται στην εκφώνηση -από το ραδιόφωνο των φοιτητών- των συνθημάτων και των ανακοινώσεων της συντονιστικής επιτροπής. Πάντως πολλοί είχαν την ευκαιρία να βάλουν υποψηφιότητα για πολιτικοί εκεί μέσα στο Πολυτεχνείο. Για τον Μίμη Ανδρουλάκη, τον Κώστα Λαλιώτη και τον Στέφανο Τζουμάκα, ηγετικά στελέχη της εξέγερσης, ο δρόμος προς τη Βουλή, την πολιτική σκηνή, το πολιτικό παρασκήνιο και την εν γένει ελληνική πολιτική αθλιότητα, ξεκινάει από κει. Πράγμα που σημαίνει πως ίσως για την ανανέωση της ελληνικής πολιτικής ζωής σήμερα, πρέπει ίσως να υπάρξει και ένα δεύτερο πολυτεχνείο, και ένα τρίτο, και ένα τέταρτο, μέχρι που να πέσουν οι πολλές δημοκρατικότατες χούντες που προήλθαν απ'τη διάλυση της μεγάλης χούντας.

Όπως και να'ναι, το έπος του Πολυτεχνείου έγινε ένα ισχυρό αντιστασιακό άλλοθι για κείνους που για εφτά χρόνια λούφαζαν, και ξαφνικά έγιναν αντιστασιακοί εν μια νυκτί, καλά προφυλαγμένοι οι περισσότεροι απ' την πολυκέφαλη μάζα που τους περιέβαλλε πανταχόθεν...»


Από την «Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους», του Βασίλη Ραφαηλίδη. (Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου)


12 σχόλια:

  1. Καλημέρα σας.

    Ένα νέο Ελληνικό και Ορθόδοξο ιστολόγιο δημιουργήθηκε για όλους αυτούς που αγαπούν την αλήθεια της πίστης μας αλλά κυρίως για όσους είναι ακόμη μακριά της. Ο ιστοχώρος “Αθεΐα, η άρνηση της αλήθειας” είναι μια προσωπική προσπάθεια προβολής αυτής της αλήθειας όσον αφορά την πλάνη της αθεΐας με σεβασμό και αγάπη προς κάθε άνθρωπο. Επισκεφτείτε το χώρο μας και καταθέστε τις απόψεις σας. Όποιος θεωρεί ότι εκφράζεται από το περιεχόμενο του, παρακαλώ ας το προωθήσει με όποιο τρόπο επιθυμεί.

    Ευχαριστώ

    http://eatheia.blogspot.com

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ελληνάκι σε διαβάζω καιρό. Οι απόψεις σου απηχούν τις δικές μου σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό.

    Ανέφερα την ανάρτηση αυτή στη δική μου.

    Να είσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεδομένου ότι έζησα τόσο την δικτατορία όσο και το Πολυτεχνείο, θα συμφωνήσω στο ότι δεν υπήρξε μαζική αντίσταση του Ελληνικού λαού... Αντίθετα, υπήρξε ίσως ακόμη και μια κάποια ανακούφιση τον πρώτο τουλάχιστον καιρό, καθώς οι πολιτικές αθλιότητες και ανεπάρκειες της αμέσως προηγούμενης περιόδου είχαν χτυπήσει κόκκινο - κι αυτό ας είναι ένα καμπανάκι για το πού μπορεί να μας οδηγήσει και η τρέχουσα ανεπάρκεια του πολιτικού συστήματος. Όχι σε στρατιωτική δικτατορία - δύσκολο πια αυτό - αλλά σε καταστάσεις ακραίες, που μπορεί και να προετοιμάζονται.
    Υπήρξαν, όμως, αυθόρμητες, μη μαζικές, ατομικές περιπτώσεις αντίστασης, δίχως κεντρική καθοδήγηση, οι οποίες έσωσαν την εθνική αξιοπρέπεια - δεν ήταν, δηλαδή, μόνον ο Παναγούλης, αλλά και αρκετοί άλλοι. Η πιο μαζική, βέβαια, εκδήλωση ήταν ακριβώς το "Πολυτεχνείο", που ακολούθησε την μικρότερης εμβέλειας "Νομική". Και ήταν μια αυθόρμητη εκδήλωση αθώων παιδιών, που από αλλού ξεκίνησε και αλλού κατέληξε. Πολλοί απ' όσους πήγαμε εκεί, νέα παιδιά ακόμη τότε, πότε περαστικοί, πότε από περιέργεια, πότε για να φωνάξουμε ή να τραγουδήσουμε κάτι από τα απαγορευμένα, δεν ξέραμε τι ακριβώς κάναμε, πού πηγαίναμε και γιατί, τι βλέπαμε, σε τι συμμετείχαμε και ποια δυναμική θα αποκτούσε... Όμως πήγαμε και μετείχαμε - κάποιοι έτυχε και προλάβαμε να φύγουμε όσο ήταν νωρίς, άλλοι όχι...
    Από την άποψη αυτή το "Πολυτεχνείο" ήταν έπος. Με πολύ λυρισμό, πολύ βασισμένο στο συλλογικό θυμικό... αλλά, πάντως, έπος! Έπος νέων ανθρώπων, αθώων, έπος αυθόρμητο, χωρίς σκοπιμότητες και ιδιοτέλειες, έπος ανοργάνωτο.
    Άλλο ζήτημα η μετέπειτα εκμετάλλευσή του κι άλλο ζήτημα η εξαργύρωσή του από κάποιους, που έκαναν καριέρα και χρήματα με μόνο εχέγγυο υτο πέρασμά τους από εκεί. Άλλο ζήτημα το ότι ένας ολόκληρος λαός το αξιοποίησε εκ των υστέρων ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ, μήπως και αποκαθαρθεί από την ανοχή που επέδειξε στο δικτατορικό καθεστώς.
    Ήταν έπος, κατά την γνώμη μου - απλώς όχι μαζικό, όχι συλλογικό, όχι οργανωμένο... Έπος κάποιων πολύ συγκεκριμένων νέων ανθρώπων, που, κατά σύμπτωση, ήταν μάλλον άλλοι από αυτούς, που εμφανίσθηκαν για να δρέψουν τις δάφνες αργότερα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Έχω σε πολύ μεγάλη εκτίμηση τον αείμνηστο και τα βιβλία του και τα λόγια του δεν θα μπορούσαν να με βρίσκουν περισσότερο σύμφωνο.
    Κάποια στιγμή θα πρέπει να αναθεωρηθούν κάποιοι μύθοι της δημόσιας ιστορίας μας όπως, "Την χούντα την έριξε το Πολυτεχνείο" και το ότι "η αντίσταση κατά της χούντας υπήρξε πανελλήνια και καθολική".
    Αλλά είναι ακόμα νωρίς,εδώ δεν έχουν αναθεωρηθεί ακόμα μύθοι της περιόδου 40-50 που οι ξένοι-και περισσότερο αντικειμενικοί- ιστορικοί τα έχουν τούμπανο και εμείς κρυφό καμάρι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Συμφωνούμε Asteroid...
    Και στα περισότερα του Ραφαηλίδη...
    Ετσι όμως γίνεται η Ιστορία... Βελουχιώτης, Κατσαντώνης, Παναγούλης... και μετά ΕΛΑΣ, `21,ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΧΟΥΝΤΑ...
    ... Λίγοι ειμεστε στο Πολυτεχνείο και η μεγάλη πικρία μας ..οτι τρεις μέρες φωνάζαμε " Κατεβειτε κάτω"...και κατέβηκαν αντε μερικές χιλιάδες μόνο την παρασκευή 16 που φτάσαμε μόνο ως στην Κλαυθμώνος ...
    galaxiako

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Συμφωνώ και επαυξάνω προτείνοντας επίσης και το βιβλίο της Δούκα "Αρχαία Σκουριά" που μπορεί να μην είναι ιστορικό αλλά δίνει μια ρεαλιστική άποψη της χουντικής Ελλάδας..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Σου εύχομαι καλό τρολλάρισμα και ευτυχισμένος ο νέος έπος :D

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αχ, ο Ραφαηλίδης! Θυμάμαι πού βρισκόμουν και τι έκανα όταν έμαθα το θάνατό του. Σπανίως μου συμβαίνει πια... Έχω διαβάσει όλα τα βιβλία του, με έχει επηρεάσει ιδιαίτερα και έχω θαυμάσει, ανάμεσα σε άλλα, τις γνώσεις του (βλ. τα βιβλία που έγραψε για διάφορους λαούς).

    Να 'σαι καλά, ελληνάκι, που κάθε χρόνο τον τιμάς και επισήμως...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ellinaki, μακάρι όλοι οι αντιστασιακοί πάσης Ελλάδος (και εξωτερικού) που ...έριξαν την δικτατορία με το ...έπος τους του Πολυτεχνείου, κλειδωμένοι στα σπίτια τους, να μπορούσαν να μου εξηγήσουν αυτό που με κάνει μια ζωή να αισθάνομαι απορία, θυμό, αηδία και ντροπή, του ότι από '75 περίπου, και μέχρι και τα '80, έμπαινες σε ταξί της Αθήνας (με αλλά 2-3 αγώγια όλοι μαζί), και η σχεδόν μόνιμη κουβέντα περί πολιτικής κατέληγε 60-70% των περιστάσεων στο "καλά ήμασταν με την Δικτατορία". Όταν προσγειωνόμουν είτε στην Αγγλία είτε στην Αμερική, μετά, πάντα υποσυνείδητα ρωτούσα γιατί είμαστε τόσο διαφορετικοί σαν λαομάζα... τι φταίει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Το θέμα με το Πολυτεχνείο είναι ότι έχει πολλές πτυχές. ΔΗλαδή μέσα ήταν οι... γνωστοί που τω όντι τα σοδόμισαν όλα στην συνέχεια, αλλά υπήρχαν κι άλλοι που ήταν κανονικοί ιδεολόγοι, που έκαναν αυτό που πίστευαν και που κυρίως:
    α) εν συνεχεία αποσύρθηκαν από τα πάντα με έντονη γεύση σιχαμάρας
    β) δεν είχαν προστασία από κανέναν και τράβηξαν τα πάνδεινα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Θα συμφωνήσω με τον Hades. Όντως το Πολυτεχνείο έχει μύριες πτυχές. Καλός ο Ραφαηλίδης αλλά τα τότε πράγματα δεν είναι τόσο απλουστευμένα. Νομίζω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Trollokratikos Pyrhnas Agias Vyzoupolhs18 Νοεμβρίου 2010 - 6:58 μ.μ.

    Ορθόδοξε σπάμμερ, τράβα να πουλήσεις τα σάπια σου φρούτα ΑΛΛΟΥ. Αλλιώς θα φας ξανά άγριο τρολλάρισμα σαν αυτό που έφαγες την άλλη φορά από το tro-mpa-ktiko και ίδιο μ'αυτό που έφαγε ο άλλος ο χριστιανορθοδοξευρωδίαιτος νάρκισσος "αριστερός" ο "καλέ μη μου το ΔΝΤ τάραττε" ο μπλογκοσφαιρικός βρυκόλακας.

    Χώσε λοιπόν το σταυρό εκεί που ξέρεις, γιατί θα έρθουμε εμείς και θα σου τον βάλουμε λίγο πιο βάρβαρα απ'ό,τι μπορεί ν'αντέξεις και θα κλαις από πόνο μετά αντί για ηδονή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...