Σάββατο, 27 Νοεμβρίου 2010

Εστιάζοντας στο αδιέξοδο

Στην ελληνική πολιτική σκηνή, και κατά προέκταση στην ευρύτερη κοινωνία, υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι. Αυτοί που κάθονται όλη την ώρα στον καναπέ τους και αναπλάθουν συντηρητικές ιδέες, αυξάνοντας συνεχώς την εντροπία της μιζέριας, και αυτοί που έχουν όρεξη για δουλειά, κινητοποιούνται, προωθούν θετικές και προοδευτικές ιδέες και προσπαθούν να ξεκολλήσουν τους υπόλοιπους από την ματαιοπονία τους. Είναι περιττό βέβαια να αναφερθεί ότι η αναλογία αυτών των δύο κατηγοριών είναι συντριπτικά υπέρ των πρώτων. Εξ’ ου και η συνολική κατάσταση της χώρας.

Η απαισιοδοξία και η ματαιοπονία δεν είναι απαραίτητα αρνητικά στοιχεία, όταν αναδύονται αυθόρμητα για μικρά χρονικά διαστήματα. Κατά κανόνα, η απαισιοδοξία είναι αυτή που εμπνέει την επερχόμενη αισιοδοξία, ώστε τελικά να αρχίσουν να γίνονται πράγματα προς κάποια κατεύθυνση. Όταν όμως η απαισιοδοξία ριζώνει βαθιά στη συνείδηση μίας ολόκληρης κοινωνίας, και αρχίζει να λαμβάνει χαρακτηριστικά μιζέριας, το σίγουρο είναι ότι κανένα θετικό αποτέλεσμα δεν μπορεί να υπάρξει. Δημιουργείται ένα τεράστιο αδιέξοδο και ολόκληρη η κοινωνία, αργά και σταθερά, κατευθύνεται μαγνητισμένη προς αυτό.

Έχει ακουστεί πολλές φορές ότι η παρούσα κρίση είναι μία μεγάλη ευκαιρία αναγέννησης ολόκληρης της χώρας. Αυτή τη στιγμή βιώνουμε ίσως τη μεγαλύτερη σύγκρουση νοοτροπιών που γνώρισε ποτέ η Ελλάδα στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Κατεστημένα που είχαν εδραιωθεί στην συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας ταράζονται δυνατά με σοβαρές αιτιάσεις για ριζικές αλλαγές. Παρασιτικές ομάδες ολόκληρου του Κράτους, καλούνται να αφήσουν τον κομιστή που ξεζουμίζουν εδώ και 30 χρόνια και να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Τα παραδοσιακά κόμματα της Αριστεράς και της Δεξιάς αποσυντίθενται και μετουσιώνονται σε νέους πολιτικούς σχηματισμούς με διαφορετικά καταστατικά και προσεγγίσεις. Μέσα σε λίγους μήνες, πραγματοποιούνται δεκάδες μεταρρυθμίσεις που δεν κατάφεραν να εφαρμόσουν κυβερνήσεις των προηγούμενων δεκαετιών. Μέσα στην ίδια την κυβέρνηση, το βαθύ ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να υψώσει ανάστημα και σε αρκετές περιπτώσεις καθυστερεί τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Η μάχη μεταξύ συντηρητισμού και προόδου είναι συνεχής και την τελευταία περίοδο εντείνεται.

Τι θα βγει από όλη αυτή την ιστορία; Δεν γνωρίζω. Δεν υπάρχει σαφές προβάδισμα κάποιας τάσης. Όπως η αποχή στις πρόσφατες εκλογές δεν ανέδειξε κάποιο σαφές κοινωνικό μήνυμα (πέρα από την υποκειμενική αντίληψη του καθενός), έτσι και η σημερινή σύγχυση δεν είναι εύκολο να δείξει με σαφή τρόπο την οποιαδήποτε κατεύθυνση. Γιατί, περί σύγχυσης πρόκειται. Σύγχυση για το είδος του Κράτους και της οικονομίας που θέλουμε, σύγχυση για τα όρια μεταξύ προσωπικής και κοινωνικής ευθύνης, σύγχυση για την επιλογή μεταξύ ατομικισμού και συλλογικής προσπάθειας.

Η σύγχυση μπορεί να οδηγήσει σε έμπρακτη ανάπτυξη και πρόοδο εφόσον καταστήσει σαφείς τους λόγους που η χώρα οδηγήθηκε στην οικονομική και κοινωνική κρίση, στη συνείδηση της πλειοψηφίας της κοινωνίας. Διαφορετικά, εφόσον επιμηκυνθεί η διάρκειά της, υπάρχει ο κίνδυνος μίας απότομης στροφής της κοινωνίας προς την εσωστρέφεια και τον υπερσυντηρητισμό. Το έχει διδάξει και η ιστορία άλλωστε. Οι συνεχιζόμενες οικονομικές κρίσεις σε κοινωνίες χωρίς στόχους και διεξόδους, αναπόφευκτα οδηγούν σε έναν γενικευμένο συντηρητισμό που με τη σειρά του επιφέρει ολοκληρωτικά ή φασιστικά καθεστώτα. Ποιος θα φανταζόταν άλλωστε, ότι οι απόψεις του υπερσυντηρητικού Nigel Farage και του συνομωσιολόγου Alex Jones σχετικά με την κρίση της Ελλάδας θα ήταν από τις πιο δημοφιλείς, ανάμεσα στα βιντεάκια και τα άρθρα που ανακυκλώνονται στο ελληνικό διαδίκτυο;

Σχεδόν ένα χρόνο τώρα, η κοινωνία αναλώνεται ακόμα στο ξεκατίνιασμα του μνημονίου, αντί να εστιάζει στους τρόπους με τους οποίους θα βγούμε από την κρίση το συντομότερο δυνατόν. Το 2011 αναμένεται να είναι η χρονιά με την βαθύτερη ύφεση, πράγμα που σημαίνει εκτόξευση της ανεργίας αλλά και των οικονομικών δυσκολιών ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού. Εάν συνεχίσουμε με το ίδιο σκεπτικό απαισιοδοξίας, και εστιάζοντας στα αδιέξοδα, αντί να δουλεύουμε πάνω στους τρόπους ανάπτυξης και διεξόδων, ακόμα και μέσα στο 2011 (δηλαδή με τις χειρότερες δυνατές συγκυρίες), τότε εκμηδενίζουμε την οποιαδήποτε προσπάθεια προς κάποια θετική κατεύθυνση. Και σε πολυάσχολες περιόδους όπου το Κράτος έχει μία ατελείωτη λίστα από θέματα που πρέπει να λύσει σε θεσμικό και λειτουργικό επίπεδο, όπου η κυβέρνηση έχει ακόμα αρκετά στάδια αυτοκάθαρσης που πρέπει να διανύσει, και όπου ο πολιτικός κόσμος αναζυμώνεται χωρίς σαφείς κατευθύνσεις, είναι προσωπικό ζήτημα του καθενός να αναλάβει τις ευθύνες του, να αναλογιστεί σε τι είδους χώρα θέλει να ζει, και να πράξει με γνώμονα τις πιθανές διεξόδους από την κρίση. Μόνο έτσι μπορεί η σύγχυση να μετουσιωθεί σε συγκεκριμένους στόχους με αναπτυξιακή πορεία και συγκεκριμένες έμπρακτες λύσεις. Διαφορετικά, ακόμα και μετά από 4-5 χρόνια όπου η χώρα θα έχει σκάσει με δύναμη στο αδιέξοδο, θα είμαστε ακόμα στους καναπέδες ξεκατινιάζοντας το μνημόνιο, το οποίο θα μείνει στην ιστορία ως ο αόριστος και αόρατος μπαμπούλας που κανείς δεν διάβασε ή κατανόησε ποτέ αλλά για τον οποίο όλοι έχουν πολύ συγκεκριμένη και σαφή άποψη.

Εάν τελικά η Ελλάδα βγει όντως από την κρίση, χάρη στις προοδευτικές της δυνάμεις, αυτό θα σημάνει και την πολυπόθητη ωρίμανσή της ως Κράτος˙ αυτή που αναζητά από την ημέρα της ανεξαρτησίας της πριν περίπου 2 αιώνες και που μέχρι τώρα εμποδιζόταν από την καχυποψία, τη μιζέρια και την ακατάπαυστη αμπελοφιλοσοφία χωρίς έμπρακτα και ουσιώδη αποτελέσματα.


19 σχόλια:

  1. Πολύ ωραίο άρθρο. Η απαισιοδοξία είναι ο χειρότερος σύμβουλος σε κάθε δύσκολη κατάσταση. Ούτε εγώ είμαι αισιόδοξος, αλλά το παλεύω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ σωστή ανάλυση και πιστεύω ότι ο Γκράμσι λες και είχε μποροστά του την σημερινή κρίση είχε πει προφητικά:

    Πρέπει να έχουμε την απαισιοδοξία της νοημοσύνης και την αισιοδοξία της βούλησης.
    Προχωράω με αυτή την σκέψη..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Νομίζω ότι στην Ελλάδα, τείνουμε πολύ συχνά να συγχέουμε την αισιοδοξία με την αφέλεια, και έτσι για κάποιο τρόπο ο αισιόδοξος άνθρωπος ενδεχομένως να θεωρείται και αφελώς γραφικός.

    Δεν είναι εύκολο να είναι κάποιος αισιόδοξος στις μέρες μας. Μόνο η αισιοδοξία όμως κινητοποιεί, και το μόνο σίγουρο είναι ότι από λόγια χορτάσαμε. Καιρός για έμπρακτες κινήσεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Φυσικά η αισιοδοξία του κειμένου είναι και στο ότι αντίθετα με τα σημερινά καθιερωμένα, αναλύεις την ελληνική κοινωνία από μια γωνία βλέψεως που προϋποθέτει κάποια πιθανότητα σωτηρίας. Αυτό έχει αρχίσει να λείπει τώρα τελευταία από τις συζητήσεις. Αλλά, για μένα, το κείμενο είναι η τελευταία παράγραφος, που σε τέσσερεις σειρές λέει ξεκάθαρα και απλά την Ιστορία της Νεώτερης Ελλάδας και δείχνει τον δρόμο για το διέξοδο. Μπράβο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πολύ όμορφη ανάρτηση.
    Μια και ο λόγος περί αισιοδοξιας δεν μπορώ να αποφύγω τον πειρασμό να παραπέμψω στο "Ψήγματα ατεκμηρίωτης(?) αισιοδοξίας" 24/11 και στο πολύ παλιότερο "Ας αισιοοδοξήσουμε!" 7/5 που αναρτήθηκε την επομένη της υπογραφής του μνημονίου! (στο firiki2010 φυσικά)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. "Η Ελλαδα τελειωσε πια" λεει ο θανασης βεγγος ως ταξιτζης σ΄εναν αλβανο , στο διεθνους εμβελειας φιλμ του Θ.Αγγελοπουλου το βλεμμα του οδυσεα . Η Ελλαδα τελειωσε πια . Η Ελλαδα των σκοτεινων επων και των ανοητων "εθνικων "γιορτων τελειωσε ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΑ- και επρεπε ηδη να εχει τελειωσει προ πολλου. Κρατησε υπερ το δεον εις βαρος του ελληνισμου και της περιοχης της ανατολικης μεσογειου , και εδυσκολεψε αφανταστα στον ιστορικο αποτελεσμο μιας φυσικης εννοιας της ευρωπης . Γιατι ετουτη η ελλαδα των "επων" προυπεθετε σε μεγαν βαθμο την ευτελεια των προσωπων , και η Ελλαδα ως "εθνος",συναρμολογημενη απο τα περατα της οικουμενης , ευρεθηκε αναγκαστικα με πλεοναζον το ειδος Η μεθοδος απλη , γενικο διανοητικο κατεβασμα και η ιστορια παραμυθι. Τα μεσα απλουστατα , το υπουργειο "εθνικης παιδειας" και τα εξ ισου "εθνικα" βιβλιοοπωλεια που δουλευαν με καταλογους.Μεσα σε τουτην την ελλαδα των "επων" τιποτε αλλο δεν ηταν φυσικως δυνατον , παρα καποιες ομαδες (και καθολου ταξεις) να επιβιωνουν , ξεπουλωντας ο,τι μπορουσαν και παριστανοντας τους "ευρωπαιους" και τους "ιδεολογους του συστηματος" Στην ουσια , με πληρην συνειδηση της ποιοτητας των που ηταν και η εγγυηση του ρολου των , ενδιαφερομενοι μονο για την τσεπη τους και τα "δικα τους παιδια" . Αυτη η Ελλαδα τελειωσε πια . Κανενας δεν την τελειωσε αλλα η ιδια η ιστορια . Μονο τα κομματα μοιαζει να μην εχουν καταλαβει και να μοιραζουν οραματα και "διπλωματικες επιτυχιες" , αλλα τα κομματα στην ελλαδα που τελειωσε δεν ειχαν ευθηνη ποτε. Γιατι αν ειχαν , απλως αυτη δεν θα τελειωνε . Ετσι θα συνεχισει η κατασταση και ως το τυπικο τελος. Αυτο ηταν αποσπασμα απο ενα αρθρο που γραφτηκε στην εφημεριδα "λευκαδιτικος λογος το 1995 απο τον γερασιμο κακλαμανη . συγνωμη για το μεγαλο κειμενο , αλλα πιστευω ...οτι αξιζει .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Η αβεβαιότητα, η αστάθεια κι η σύγχυση, που μας καταβάλουν ως πολίτες κι ως οργανωμένη κοινωνία στην περιδύνηση αυτής της κρίσης, κάθε άλλο παρά αισιοδοξία μπορούν να δημιουργούν κι αυτό χωρίς να συνυπολογιστεί η καταλυτική επίδραση που ασκούν για τη μεγέθυνσή τους, κατ' αρχήν τα ΜΜΕ, και στη συνέχεια μύριοι όσοι παράγοντες αντικειμενικοί και υποκειμενικοί. Η προσωπική στάση συνεπώς του καθενός, είναι ασφαλώς αποφασιστικής σημασίας, αλλά για ν' αποχτήσει και ουσιαστικό περιεχόμενο και κυρίως αποτελεσματικότητα, είναι αναγκαίο να στηριχτεί σε όσο το δυνατόν σταθερότερες βάσεις. Αυτή τη σταθερότητα, μόνον η κυβέρνηση, που καθορίζει αποφασιστηκά τις τύχες όλων μας, μπορεί να την εμπνεύσει και να την εμπεδώσει. Το να δείχνει αποφασισμένη να προχωρήσει παίρνοντας τις αποφάσεις που χρειάζονται, από μόνο του ενδεχομένως να μην σημαίνει τίποτε απολύτως για την πλειοψηφία των πιεζόμενων συμπολιτών μας. Κρίσιμο, κατά τη γνώμη μου, είναι να καλλιεργηθεί, με συγκεκριμένα μέτρα και πρωτοβουλίες από τη μεριά της κυβέρνησης, η αντίληψη στους πολίτες, ότι στην καμπή που βρισκόμαστε ως μέλη αυτής της κρατικής οντότητα, που λέγεται Ελλάδα, το ζητούμενο, δεν είναι η μια κοινωνική ομάδα να στραφεί κατά της άλλης σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να διατηρηθούν τα όποια "κεκτημένα" ή "προνόμια", ότι όλοι έχουν να κερδίσουν, αν εφαρμοστούν κοινωνικά δίκαιες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, με ισότητα και αντικειμενικότητα. Προς την κατεύθυνση αυτή, κρίσιμες θα είναι οι επιλογές που θ' αφορούν αυτό καθ' εαυτό το πολιτικό σύστημα και τη λειτουργία του (κυβέρνηση, βουλή, πολιτικά κόμματα), αλλά και τη δικαιοσύνη και την εκκλησία. Αν δεν δώσουν πρώτα το σύνθημα της ανασυγκρότησης σ' αυτά τα πεδία οι προοδευτικές δυνάμεις, στις οποίες πολύ σωστά αναφέρεστε, όσο κι αν ο καθένας μας αισιοδοξεί -ή προσπαθεί να αιασιοδοξήσει- οι δυνάμεις της άρνησης, της συντήρησης και της αδιάφορης μάζας, θα τον παρασύρουν για να συντριβεί στο αδιέξοδο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Είναι μακρύς ο δρόμος για την αισιοδοξία >>>θα την δούμε νάρχετε όταν η μιζέρια της πείνας θα αγκαλίασει ευρύτατα στρώματα και η ανεργία γίνει δίκοπο μαχαίρι στην πλάτη του καθενός>>>τότε και μόνο τότε θα δούμε αισιοδοξία και ενεργοποίηση των πολιτών και μόνο αυτών...γιατί θάχουνε τα κίνητρα του κορεσμού της πείνας και της ανάγκης οποιασδήποτε εργασίας ακόμη και της πιό ευτελούς.
    Από το λεγόμενο βαθύ κράτος, να είμαστε σίγουροι ότι δεν μπορεί να περιμένουμε απολύτως τίποτε!!!
    Ιδιώτες με κίνητρα- πολυμήχανοι-σκληροτράχηλοι-μεθοδικοί-μετρημένοι-συνεπείς>>>θα μπορέσουν να κάνουν την μεγάλη ανατροπή, και υπάρχουν πολλοί!!!
    αρκεί να μην τους σταματήσει η κρατική τροχοπέδη με την σκοπιμότητα του πολιτικού κόστους και την άθλια γραφειοκρατία της ρωμιοσύνης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. @ Ευάγγελος

    "Αυτή τη σταθερότητα, μόνον η κυβέρνηση, που καθορίζει αποφασιστηκά τις τύχες όλων μας, μπορεί να την εμπνεύσει και να την εμπεδώσει."

    Διαφωνώ με αυτή την πρόταση. Η κυβέρνηση έχει τη δυνατότητα να καθορίζει ορισμένα νομικά πλαίσια για τη λειτουργία του Κράτους. Η προσωπική ζωή του καθενός είναι ευθύνη δική του και όχι της κυβέρνησης ή του Κράτους. Το ίδιο και οι αποφάσεις του, οι πράξεις του και οι φιλοδοξίες του.

    Στην ουσία η "ωρίμανση" που αναφέρω στο τέλος, έχει να κάνει και με αυτή τη συνθήκη. Να ξεκόψουμε δηλαδή από το σκεπτικό ότι υπεύθυνο για εμάς είναι το Κράτος. Όχι. Υπεύθυνοι για εμάς είμαστε εμείς. Το Κράτος ορίζει μόνο ορισμένες συνθήκες που αφορούν τη ζωή μας.

    Στα υπόλοιπα συμφωνούμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Δυστυχώς δεν μπορώ να συμμεριστώ την αισιοδοξία κανενός. Σίγουρα οι παθογένειες της ελληνικής οικονομίας είναι πολλές και η κρίση ενεργοποιεί επιλογές που θα τις θεραπεύσουν, έστω και εν μέρη, θίγοντας κακώς κείμενα δεκαετιών. Αλλά είναι αυτό αρκετό;
    Δεν οδηγηθήκαμε στη κρίση εξ αιτίας της διαφθοράς και του πελατειακού κράτους μονο. Όχι ότι δεν ήταν σημαντικότατοι παράγοντες αλλά δεν ήταν μονο αυτοί. Άλλωστε βλέπουμε και άλλα κράτη που δεν είχαν αυτές τις παθογένειες, τουλάχιστον στο βαθμό που τις είχαμε εμείς, να προσφεύγουν στο ΔΝΤ.
    Κατά τη γνώμη μου το πλέον καθοριστικό για την κατάσταση που φτάσαμε ειναι το οικονομικό μοντέλο που εφαρμόσθηκε τα τελευταία χρόνια σε παγκόσμια κλίμακα. Αυτό το αυτορυθμιζόμενο νεοφιλελεύθερο μοντέλο που στην αρχή ενέπνευσε αισιοδοξία, πλάνεψε τις μάζες, και έγινε τελικά η κυρίαρχη ιδεολογία, πριμοδοτούμενο φυσικά και από την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, αυτό ειναι που πεθαίνει και μας συμπαρασύρει. Ο νομισματικός πόλεμος, που τώρα έχει ξεσπάσει, αποδεικνύει ότι το μοντέλο αυτό πνέει τα λοίσθια. Αυτό πρωτίστως πρέπει να γίνει κατανοητό για να γίνουν άμεσα οι σωστές κινήσεις. Βέβαια κάποιοι ειναι κερδισμένοι και μάλιστα συνεχίζουν να κερδίζουν απ’ αυτό, αλλά εμείς είμαστε απ’ τους πολύ χαμένους. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε τη θέση μας και τα συμφέροντά μας ώστε να επαναπροσανατολίσουμε τις επιλογές μας έξω από την παγκοσμιοποίηση έτσι όπως λειτουργεί. Όπως επίσης δεν έχουμε θέση και στην ΟΝΕ έτσι όπως την θέλει η Γερμανία.
    Δυστυχώς προς αυτή τη κατεύθυνση δεν βλέπω καμία κίνηση. Αντιθέτως μάλιστα όλες οι προσπάθειες αποσκοπούν στο να προστατεύσουν τα συμφέροντα των ισχυρών και κερδισμένων στο ακέραιο αυτού του μοντέλου. Αλλά και στο εσωτερικό δεν έχει γίνει κατανοητό ότι η ευτυχία της κατανάλωσης που μας πούλησαν ήταν ο δούρειος ίππος για να γίνουμε αποικία τους. Είμαστε ακόμα ερωτευμένοι με την υπερκατανάλωση και η συλλογική μας κατάθλιψη οφείλετε στη απόρριψη που ζούμε. Δεν βλέπει κανείς τον απολογισμό 20 ετών παγκοσμιοποιήσεις. Οι κερδισμένοι τελικά ειναι τα παγκόσμια λαμόγια, αυτοί που έχουν τις βασικές φυσικές πλουτοπαραγωγικές πήγες και δεν τους τις έφαγαν τα λαμόγια, και αυτοί που παράγουν πλούτο από εργασία χαμηλού (δουλεία) ή πολύ υψηλού επιπέδου (τεχνολογία). Δηλαδή τα βασικά στην οικονομία. Εμείς φυσικά είμαστε έξω απ΄ όλα.
    Πως να είμαι αισιόδοξος;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. καλημερα Ελληνακι!!! αξιζει να το αναδημοσιευω!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Το πρόβλημα με κάποια που γράφεις είναι ότι αν και σωστά, προϋποθέτιουν σοφρωσύνη και λογική και δε νομίζω να'χει νόημα να αναφέρω σε τι βαθμό υπάρχουν στα περισσότερα στρώματα της κοινωνίας.

    Θα ήθελα όμως να σταθώ περισσότερο στα περί καναπέως εισαγωγικά: κατ' εμέ, δεν υπάρχει πιο λογική εξήγηση από τον καναπέ στην παρούσα φάση. Η διαφοροποίηση που εγώ βλέπω έγκειται στο ότι ο προκείμενος καναπές είναι προϊόν μιζέριας (και όχι μόνο) και το ανάποδο.
    Με τόσους ανέργους (πλείστοι όσοι εκ των οποίων υπερχρεωμένοι κιόλας) και με την ανασφάλεια (ίσως ο σημαντικότερος παράγοντας που δεν ανέφερες κιόλας) να αυξάνεται ολοένα και περισσότερο, πως να μην τραβάμε υπερσυντηριτική στροφή; Οέο;
    Με τα υπάρχοντα χειροπιαστά δεδομένα υπάρχουν δύο τινά: πρώτον, να πέσεις σε περίπτωση ανθρώπου που όλα τα χρόνια έκανε λελογισμένες οικονομικές κινήσεις (περίπτωση ελαφρά σπανιότερη από κόκερ σπάνιελ που κατουράει από το στσόμα ενόσω μιλάει σουαχίλι) και το δεύτερον, να συνεχίσει κάποιος στο προ κρίσης μοτίβο δηλαδή δεν έχω άρα ξοδεύω. Στην δεύτερη περίπτωση όμως έχουν ήδη κλείσει τις κάνουλες οι τράπεζες και επιπρόσθετα ζητάνε επιτακτικά τα ήδη χρεωστούμενα.

    Συνεπώς -παρόλο που ούτε εγώ όπως κι εσύ έχω ιδέα τι θα βγει από την όλη ιστορία- βλέπω ότι θα έχουμε πολύ βίαιες κοινωνικές αντιδράσεις. Δεν είναι τυχαία αυτά που ακούγονται: εκεί που χρεωκοπήσαμε τώρα πάμε για πτώχευση (ε;;;), μετά το μνημό(συ)ν(ι)ο πάμε στο... μορτιόριουμ του Ζορζ pasok και μέσα σε συνθήκες όπου κάποιοι εκ των συνοπογραφέντων δανειστών μας αρχίζουν να μπαίνουν σε τροχιά ΔοΝηΤή. Το ακόμη χειρότερο έδαφος τουλάχιστον του 2011 ήδη προετοιμάζεται επιμελώς με την ελπίδα ότι δεν θα πέσει το ξύλο της αρκούδας (το θέμα είναι να μην το φάνε αυτοί που δεν φταίνε. Για τους άλλους δεν μου καίγεται καρφί).

    Υπάρχει κάτι το ενδεχομένως προοδευτικό στο επικείμενο μέλλον; Κομματάκι δύσκολο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Διόρθωσις:
    Η διαφοροποίηση που εγώ βλέπω έγκειται στο ότι ο προκείμενος καναπές είναι προϊόν μιζέριας (και όχι μόνο) και το ΟΧΙ ανάποδο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Θα σταθώ στην εισαγωγή της δημοσίευσής σου, πέφτοντας λίγο στα βαθιά.

    Τα δύο είδη ανθρώπων τα οποία περιγράφεις, στην πραγματικότητα είναι δύο αντίπαλα ρεύματα τα οποία έχουν γεννήσει τα αντίστοιχα ρεύματα σε διάφορες φάσεις της ελληνικής ιστορίας. Δηλαδή, αν λάβουμε ως αφετηρία την τουρκοκρατία, αυτό που διαπιστώνουμε είναι πως η συλλογική νοοτροπία του κατοίκου της Ελλάδας, ουσιαστικά ποτέ δεν ξεπέρασε την νοοτροπία ενός κατοίκου μιας υποτιμημένης ρωμαϊκής επαρχίας κι αυτό είναι το γενικό πλαίσιο το οποίο σηματοδοτεί την κυρίαρχη ιδεολογία στο νεοελληνικό κράτος.

    Περιληπτικά, πιστεύω πως το αντίθετο (προοδευτικό) ρεύμα εκφράστηκε με τον Νεοελληνικό Διαφωτισμό (ο οποίος ηττήθηκε χάρη στην εκκλησία), ενδεχομένως να εκφράστηκε από τον Τρικούπη, ενώ η τελευταία ιστορική του έκφραση δολοφονήθηκε στο πρόσωπο του Παναγούλη, μόλις το 1976.

    Θεωρώ, στα παραπάνω πλαίσια πως είναι ιστορική νομοτέλεια το προοδευτικό ρεύμα να δημιουργήσει σύντομα μια νέα έκφραση. Η έκβαση της σύγκρουσης φυσικά είναι άγνωστη.

    Μέχρι τότε, δεν πιστεύω πως οι εκφράζοντες το συντηρητικό ρεύμα είναι περισσότεροι από αυτούς του προοδευτικού. Νομίζω πως είναι πάνω-κάτω οι ίδιοι απλώς οι πρώτοι, έχουν το σύστημα με το μέρος τους και κάνουν περισσότερο σαματά. Και, σημαντικό, έχουν με το μέρος τους την ανοχή της πλειοψηφίας του καναπέ - κι εκεί κολλάνε οι διαμαρτυρίες προς τους απέχοντες.

    Σταματάω εδώ γιατί το θέμα μπορεί να απλωθεί ΠΑΡΑ πολύ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Κάποιες παρατηρήσεις κατά βάσιν με αφορμή το κείμενο του Dyer: Οι παθογένειες της Ελληνικής οικονομίας ήταν αυτές που την κατάστησαν "αδύναμο κρίκο" με αφορμή να πληρώσει πρώτη αυτή και με πολύ άσχημο τρόπο την παγκόσμια κρίση. Κι άλλες χώρες θα πληρώσουν τις δικές τους (διαφορετικές από τις δικές μας), αλλά υπάρχουν και κάποιες χώρες πιο νοικοκυρεμένες που οι πολίτες τους δεν θα την αισθανθούν ή θα την αισθανθούν ελάχιστα.
    Αυτό που ονομάζει ο Dyer "αυτορρυθμιζόμενο νεοφιλελεύθερο μοντέλλο" δεν ήταν "μοντέλλο" ήταν μια παρέκβαση.
    Από την κρίση υποψιάζομαι ότι θα βγεί μια Ευρώπη πιο σοφή πιο νοικοκυρεμένη, πιο συγκεντρωτική και με μεγαλύτερο έλεγχο πάνω στις εθνικές οικονομίες (για μην μπορούν κάποιοι να διπλο-τριπλοζυγίζουν τα βαμβάκια, να κάνουν τις επιδοτήσεις γαρδένιες στα μποζουξίδικα και τα "πακέτα" καγιέν και βίλλες)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. @ Hades

    Αυτό που θέλω να πω εν ολίγοις, είναι ότι οκ είμαστε και θα μπούμε ακόμα βαθύτερα στον βόθρο, αλλά με το να καθόμαστε στον καναπέ και να κλαίμε τη μοίρα μας, δεν παράγουμε κάτι προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ίσα ίσα που την επιταχύνουμε.

    @ Κ. Κουσουράτος

    Είναι σωστά αυτά που γράφεις, και μακάρι να έχεις δίκιο όσον αφορά την οποιαδήποτε ανατροπή εις βάρος των συντηρητικών δυνάμεων.

    @ Dyer & firiki2010

    Η απάντηση του φιρικιού με καλύπτει και μένα εν μέρει. Φυσικά και η κρίση δεν είναι μόνο ελληνική μοναδικότητα και σίγουρα η κακή πλευρά του καπιταλισμού, δηλαδή αυτή της υπερβολικής απληστίας, έβαλε το λιθαράκι του.

    Η Ελλάδα όμως εκτός από το "καπιταλιστικό" πρόβλημα, έχει και σοβαρά θεσμικά προβλήματα που είναι διαχρονικά. Γι' αυτό και είναι πολύ πιθανό να βλέπουμε την Ιρλανδία να βγαίνει πιο γρήγορα από την κρίση από ότι η Ελλάδα. Εδώ ακόμα συζητάμε με οικονομικο-κοινωνικούς όρους του προηγούμενου αιώνα. Ο χρόνος και μόνο που χάνεται, είναι σημαντικός και πολύτιμος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. @ellinaki & firiki2010

    Η υπερβολική απληστία στον καπιταλισμό, που αναγνωρίζετε ότι ευθύνεται, δεν είναι παρεκτροπή. Είναι μια εκδοχή του νεοφιλελεύθερου παγκοσμιοποιημενου καπιταλισμού. Όταν όλα τα αφήνεις να λειτουργήσουν αυτόματα, ο ισχυρός θα επιβληθεί στον αδύναμο, ο ανταγωνισμός θα γίνει αθέμιτος, και βέβαια τα αυτοκαταστροφικά στοιχεία της απληστίας θα δημιουργήσουν την κρίση.
    Το νεοφιλελεύθερο μοντέλο δεν εφαρμόσθηκε μεταξύ ισοδυνάμων οικονομιών για να ισορροπήσει. Η παγκοσμιοποίηση που επέβαλαν πριν 20 χρόνια είχε σκλάβους για παραγωγή και δυτικούς πλούσιους για καταναλωτές. Το στοιχείο της ανακύκλωσης του χρήματος δεν προβλέφθηκε ή αν προβλέφθηκε δεν λειτούργησε. Έτσι σιγά-σιγά οι καταναλωτές χάνοντας την παραγωγική τους δύναμη ουσιαστικά πτωχαίνουν και για να μπορούν να συνεχίσουν να καταναλώνουν στράφηκαν στον δανεισμό αλλά ο δανεισμός για κατανάλωση δεν οδηγεί πουθενά. Το μοντέλο χρεοκοπεί.
    Η οικονομία κάθε χώρας είναι ένας πολυσύνθετος μηχανισμός. Η κατάρρευση φυσικά δεν γίνετε αν ανατραπεί ένας παράγων αν οι άλλοι λειτουργούν κανονικά. Στη χώρα μας χρόνια τώρα δεν λειτουργούσε σχεδόν τίποτα αλλά επιβιώναμε. Με δανεικά, με διαφθορά, με πελατειακό κράτος, με ….. βάλτε ότι θέλετε όμως κουτσά στραβά λειτουργούσε γιατί ο καπιταλισμός ήταν ισχυρός και μας κρατούσε. Μόλις έχασε τη δύναμή του μας εγκατέλειψε και καταρρεύσαμε.
    Το να εξυγιάνουμε τώρα το διεφθαρμένο κράτος μας όντας ακόμα προσκολλημένοι σε ένα χρεοκοπημένο μοντέλο δεν θα έχει κανένα αποτέλεσμα. Και βέβαια δεν εννοώ ότι λύση είναι να στραφούμε σε κομουνιστικά μοντέλα που και αυτά έχουν χρεοκοπήσει από καιρό. Το δρόμο της καμήλας εννοώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. "Αντί να εστιάζει στους τρόπους με τους οποίους θα βγούμε από την κρίση το συντομότερο δυνατόν."

    Σίγουρα. Απλά μην έχουμε αυταπάτες οτι αυτό μπορεί να γίνει σε 1-2 χρόνια. 'Οχι. Δεν είναι μόνο η προσαρμογή της μείωσης του ελλείμματος που πρέπει να κάνει η Ελλάδα. Αυτό σχετικά είναι το εύκολο. Είναι πολλαπλές προσαρμογές, μεταξύ των οποίων η μετατροπή της οικονομίας απο εσωστρεφή σε εξωστρεφή (αν αποτύχει αυτό, αντικατάσταση εισαγωγών με εγχώρια προϊόντα), και μεταβολή της ισορροπίας μεταξύ ιδιωτικού τομέα και δημοσίου τομέα (η κεντρική θέση του δημοσιου και η συμπληρωματική θέση του ιδιωτικού να αντιστραφούν).

    Αυτές οι αλλαγές, ακόμα και την ικανότερη κυβέρνηση του κόσμου να έχεις, δε γίνονται απ' τη μία μέρα στην άλλη, ειδικά σε μια χώρα σαν την Ελλάδα. Και η κυβέρνηση του Γιωργάκη δεν είναι ακριβώς και η ικανότερη του κόσμου.

    Καλό είναι λοιπόν να συνηθίσουμε οτι αυτή η κριση θα διαρκέσει, και θα διαρκέσει πολύ μάλιστα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. @Jim Slip
    Λιτό ,περιεκτικό, ρεαλιστικό σχόλιο.Από αυτά που αγγίζουν την ουσία χωρίς πολλές "φιοριτούρες"

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...