Τρίτη, 3 Μαΐου 2011

Μικρές ολιγαρχίες

«Oι ρίζες του προβλήματος, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι πήγαμε να φτιάξουμε ένα νεωτερικό κράτος κρατώντας τον παλιό μας εαυτό. Ο οποίος συνίσταται στο γεγονός ότι οι νόμοι που διέπουν τις σχέσεις της οικογένειας, του σιναφιού, της συντεχνίας, της τοπικότητας κ.λπ. υπερισχύουν των νόμων του κράτους. Αυτός είναι ο πρώτος κανόνας για τη διαφθορά»
- Στέλιος Ράμφος

Το πρόβλημα της σημερινής ελληνικής δημοκρατίας δεν είναι η θεσμική δομή της. Με εξαίρεση ορισμένα αστεία και πεπαλαιωμένα άρθρα του Συντάγματος, η καθεαυτό δομή του πολιτεύματός μας δεν έχει να ζηλέψει σε πολλά από πιο ανεπτυγμένα και εμπράκτως πιο δημοκρατικά κράτη.

Το πρόβλημα είναι ότι παρόλο που το ελληνικό Κράτος διέπεται από δημοκρατικούς θεσμούς, αυτοί γίνονται βορά σε πολλές μικρές και διάσπαρτες ολιγαρχίες. Έτσι έχουμε πολλές διάσπαρτες παρασιτικές ομάδες του Δημοσίου Τομέα που ελέγχονται από αντίστοιχα συνδικαλιστικά όργανα, μικρές μαφίες που ελέγχουν τον αθλητισμό και κυρίως το ελληνικό πρωτάθλημα, μικρές τοπικές πολιτικές ομάδες που κάνουν συνεχές και αψυχολόγητο αντάρτικό σε δημοκρατικά εκλεγμένες τοπικές αρχές, ανεξέλεγκτα καρτέλ στον επιχειρηματικό κόσμο, ΜΜΕ με συγκεκριμένη πολιτική προπαγάνδας που ελέγχονται από μία χούφτα ανθρώπων, μίζερους φωνακλάδες που αποτελούν ένα απειροελάχιστο ποσοστό της κοινωνίας αλλά φωνάζουν τόσο δυνατά για διάφορα θέματα που επικαλύπτουν οποιαδήποτε άλλη φωνή, ακροδεξιούς στους μηχανισμούς δημόσιας τάξης, παπάδες με πολύ σημαντικές επιρροές σε πολιτικά πρόσωπα, κ.ο.κ. Πολλά μικρά «γαλατικά χωριά» που στην ουσία δεν δουλεύουν για την βελτίωση ολόκληρης της κοινωνίας αλλά για τα δικά τους ατομικά συμφέροντα.

Παρένθεση: Είναι σημαντικό να διαχωρίζουμε τις ολιγαρχίες από τις μειονότητες ή τις κοινωνικές ομάδες που διεκδικούν δικαιοσύνη. Οι πρώτες συνήθως έχουν μία κάποιου είδους εξουσία που μπορούν και την επιβάλλουν, ενώ οι δεύτερες αποτελούν απλά μειονότητες στο ευρύτερο σύνολο που ακολουθούν σιωπηρά τις οποιεσδήποτε αποφάσεις της πλειοψηφίας. Οι πρώτες πρέπει να αποδυναμώνονται, ενώ οι δεύτερες να ενδυναμώνονται. Κλείνει η παρένθεση.

Η διαφορετικότητα και η πολυφωνία, σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν απειλή για τη Δημοκρατία. Ίσα ίσα που την ενισχύουν. Οι ανεξέλεγκτες ολιγαρχίες όμως που δεν δίνουν λογαριασμό σε κανένα και δρουν υπό την ανοχή της υπόλοιπης κοινωνίας, απειλούν ευθέως την ομαλή και απερίσκεπτη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος στο σύνολό του.

Δεν χρειάζεται μαζικότητα ή πολύ κόσμο για να αποβεί καταστροφική μία ολιγαρχία. Σε έναν κεντρικό δρόμο όπου κινούνται εκατοντάδες αυτοκίνητα την ώρα, αρκούν ένα-δυο διπλοπαρκαρίσματα για να δημιουργήσουν μποτιλιάρισμα. Κάπως έτσι και ορισμένες ολιγαρχίες ή μικροσυμφέροντα μπορούν να επηρεάσουν σε δεκαπλάσιο βαθμό και την εύρυθμη λειτουργία της υπόλοιπης κοινωνίας χωρίς πολλά πολλά. Και αν η απουσία του Κράτους στην επιβολή του νόμου δυσχεραίνει την κατάσταση, η ανοχή της υπόλοιπης κοινωνίας την αποτελειώνει.

Γι’ αυτό και η συλλογική συνείδηση είναι κάτι παραπάνω από ένα θεωρητικό ευχολόγιο, διότι εκτός από την συνεισφορά του ατόμου στην υπόλοιπη κοινωνία, λειτουργεί και ως ανασταλτικός παράγοντας στη δράση των μικρών ολιγαρχιών. Φέρνοντας κατά νου ένα πολύ πρόσφατο παράδειγμα, τα επεισόδια στον τελικό ΑΕΚ – Ατρόμητου δεν αφορούν μόνο τους διαπλεκόμενους επιχειρηματίες στα VIP lounges, τα Ουρούκ Χάι στις κερκίδες και την αστυνομία σε ρόλο θεατή. Αφορούν και όλους εμάς τους υπόλοιπους που χρηματοδοτούμε αυτό το «αθλητικό» ατόπημα χωρίς να έχουμε την ικανότητα να απαιτούμε την διακοπή κάθε δημόσιας (δηλαδή δικής μας) χρηματοδότησης προς τη συγκεκριμένη μαφιόζικη ολιγαρχία.

Γι’ αυτό και η εξυγίανση της ελληνικής κοινωνίας έχει πολύ δρόμο μπροστά της, που δεν είναι στρωμένος με απλές λύσεις του στυλ «χρειάζονται χαρισματικοί ηγέτες». Χρειάζεται επίμονη και συνεχή μάχη με τις μικρές ολιγαρχίες τόσο από την πλευρά του Κράτους, όσο και από την υπόλοιπη κοινωνία, σχεδόν σε κάθε κλάδο και δραστηριότητα.


8 σχόλια:

  1. Απορώ πως βρίσκετε το κουράγιο να ασχοληθείτε με αυτό τον μαφιόζικο εσμό που ονομάζεται ελληνικό ποδόσφαιρο.

    Η υπόθεση Ελλάδα είναι παντελώς τελειωμένη. Η ατιμωρησία, οι σχέσεις ομερτάς μεταξύ κοινωνίας-πολιτικών, η επιλεκτικά εφαρμοζόμενη και πολιτικώς κατευθυνόμενη δικαιοσύνη, οι πελατειακές σχέσεις, η πλεονεξία, ο ατομικισμός, η αγένεια και η έλειψη παιδείας στο 90% του πληθυσμού την ξέκαναν. Όλες οι συζητήσεις που παρακολουθώ, μου δίνουν την εντύπωση ότι αφορούν το πως θα αναστήσουμε ένα πτώμα. Ας δούμε καλύτερα πως θα σώσουμε φεύγοντας (όσοι μπορούμε), τόσο υπόλοιπο του βίου μας όσο και τα παιδιά μας. Τους χρωστάμε ένα υγειέστερο μέλλον από αυτό που μπορεί να έχουν σε αυτόν τον μεταθανάτιο βούρκο.


    Δεν σώζεται τίποτα πλέον. Όσο πιο νωρίς το καταλάβουμε, τόσο καλύτερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Και πού να βρεθεί ο χρόνος ελληνάκι μου, έτσι όπως τα καταφέραμε; Ήγγικεν το πλήρωμα του χρόνου να βρεθούμε μπροστά στις ευθύνες μας και πρέπει σε χρόνο ντετέ να αλλάξουμε νοοτροπίες 10ετιών...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ή όλοι μαζί θα αλλάξουμε, ή όλοι μαζί θα βουλιάξουμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Η Ηνωμένη Ευρώπη δεν αποτελεί ιδέα, αποτελεί συγκυρία ιστορική, εις την οποία οφείλουμε να προσαρμοστούμε διατηρώντας, όπως όλοι οι εταίροι, το δικό μας πρόσωπο
    Εγραφε ο Στέλιος Ράμφος...

    Έχω παρατηρήσει ότι προκειμένου η φιλολογία περι ανομίας να μετατοπισει την ηθική σε μια προτεσταντική ηθικολογία χρησιμοποιεί κάθε πιθανό και απιθανο μέσο.

    Ειλικρινά,αν μπορείς να μου αποδειξεις με στοιχειώδη εστω επεξεργασία ότι ο νεοορθοδοξος Στέλιος Ράμφος, υπερασπιζεται αυτό το γενικό αφορισμό κάθε λαϊκής αντίρρησης σε προαποφασισμένες λύσεις και συνταγές θεραπείας, θα με ενδιεφερε πολύ να διαβασω,αυτη την οπτική.

    Απο την άλλη, η ημιμάθεια δημιουργεί εξαιρετικά επικινδυνους και ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΥΣ λαϊκισμούς που μεταφέρουν σε δημοκρατικά καθεστώτα,τα κλασικά ολιγαρχικά στερεότυπα περί της «χυδαιότητος του όχλου». Νομίζω ότι για αυτή τη κατηγορία έχει επισης αποφανθεί ο Ράμφος,τον οποίον περιέργως μνημονευεις.

    Ηθικον συμπερασμα: Αλαλα τα στοματα των ασεβών...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @ katerina

    Δεν χρειάζεται να αποδείξω αυτό που ζητάς γιατί ουδέποτε το υποστήριξα. Δεν μίλησα πουθενά για καμία ηθική περί ανομίας σε σχέση με λαϊκές αντιρρήσεις. Ίσα ίσα που διαχώρισα τα οποιαδήποτε δίκαια λαϊκά αιτήματα από αυτά συγκεκριμένων συμφερόντων. Μιλάω για συγκεκριμένες ολιγαρχίες που υπερασπίζονται ατομικά και όχι συλλογικά συμφέροντα.

    Σε γενικές γραμμές συμφωνώ σε πολλά σημεία με τον Στέλιο Ράμφο, όπως Πχ συμφωνώ και με τον "αριστερό" Βασίλη Ραφαηλίδη ή τον "φιλελεύθερο" Πάσχο Μανδραβέλη. Σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί και να διαφωνώ με τα ίδια άτομα. Αυτό δεν σημαίνει κάτι για τις δικές μου απόψεις. Μπορούμε να συζητήσουμε όσο θες για τις δικές μου. Για του Ράμφου ή άλλων πώς θα μπορούσαμε να συζητήσουμε εμείς εν απουσία αυτών;

    @ Νορβηγος + elf at bay

    Δες το σαν έναν τελειωμένο τύπο που μέσα στη μαυρίλα του κατεβάζει λίτρα ουίσκι και ακούει Tom Waits. Έχουν και τα τελειώματα τη γοητεία τους ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Τα τελειώματα έχουν την γοητεία τους όταν είσαι έφηβος, δυστυχώς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Η κρίση είναι το τέλος εποχής για την παλια νοοτροπία και τους εκπροσώπους της.
    Στα σχόλια σε εφημερίδες και μπλοκς όλα δείχνουν οτι τα πράγματα αλλάζουν. Και θα αλλάξουν - και αυτο είναι το καλο με τις κρίσεις.
    Η νεα κοινη συνείδηση θα πάρει την μορφή πολιτικής επροσώπησης και παρουσίας στην χώρα τα επόμενα χρόνια.

    Ακόμη είμαστε ξαλισμένοι απο την γροθιά που μας έδωσε η κρίση, αλλά τα επόμενα χρόνια θα απαντήσουμε.

    Τωρα πρεπει να το βάλουμε κατω και να δουλεψουμε την εξοδο απο την κριση. Καθε παρακμη ακολουθεί μια ακμη.

    Κουραγιο, η ζωη δεν τελειωσε στο Σήμερα,ουτε τα ρολογια σταματήσαν.
    Η ζωη συνεχίζεται!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...