Μικρό οδοιπορικό εκτός Αθηνών

Αφήνοντας πίσω το κράτος των Αθηνών για λίγες μέρες και διανύοντας μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα σχεδόν σε ολόκληρη την Ελλάδα, μπορείς να δεις και το άλλο κράτος. Αυτό που στην ουσία είναι ολόιδιο με αυτό των Αθηνών αλλά σε πολύ μικρότερα νούμερα. Λιγότεροι άνθρωποι, λιγότερα αυτοκίνητα, και λιγότερη φασαρία. Αλλά και τα ίδια τσιμέντα, τα ίδια μυαλά και τα ίδια ρημάδια.

Η υπόλοιπη Ελλάδα, αυτή που δεν έχει ενσωματωθεί ακόμα στο κράτος των Αθηνών, αλλά κοιτάει την πρωτεύουσα πότε υποτιμητικά και πότε με φθόνο, αφήνει τα σημάδια της σε κάθε γωνιά, για να τα βλέπεις όπου και αν βρίσκεσαι. Από τον πιο μεγάλο αυτοκινητόδρομο, μέχρι τον πιο ασήμαντο χωματόδρομο. Από τη μεγαλύτερη πόλη μέχρι το μικρότερο χωριό. Διάσπαρτα μπάζα, παλιά και νέα σκουπίδια, αυθαίρετα σπίτια… πολλά αυθαίρετα σπίτια! Η φύση κατακρεουργημένη και περιτριγυρισμένη από ανθρώπους που έχουν μοναδικό όνειρο να χτίσουν ένα σπίτι ή μία επιχείρηση όπου μπορούν.

Έξω από τη μιζέρια και την ασχήμια της Αθήνας, υπάρχει η παραδοσιακή Ελλάδα. Όχι αυτή που προσπαθούμε να της προσδώσουμε μία γραφικότητα, αλλά αυτή που έχει ξεχαστεί και έχει μείνει πίσω. Αυτή που κατοικείται από μπερδεμένους ανθρώπους. Ανθρώπους που δεν βλέπουν πέρα από το κτήμα τους ή το χωριό τους και ζουν συνεχώς με μία σύγχυση για τις προτεραιότητές τους... για την ίδια τους την πατρίδα.

Στην ερημιά, στη μέση του πουθενά, όπου τα πάντα περιβάλλονται από πράσινο, πυκνή βλάστηση και καθαρό αέρα, ίσως να έχει ξεχαστεί ένας τσιμεντένιος τοίχος ή ένας μισογκρεμισμένος μαντρότοιχος. Πάνω του θα δεις κακόγουστο γκράφιτι πολιτικών κομμάτων, βουλευτών, ποδοσφαιρικών ομάδων, βωμολοχιών και εθνικιστικών συνθημάτων. Στην πιο φρέσκια και καθαρή άσφαλτο, που περιβάλλεται από δάσος, θα δεις τουλάχιστον ένα σκουπίδι. Φρέσκο σκουπίδι… ένα κυπελλάκι του καφέ, ένα περιτύλιγμα κρουασάν ή κάτι τέτοιο. Κάθε στροφή και έκπληξη. Σε μία στροφή θαυμάζεις ένα πανέμορφο βουνό. Στην επόμενη ίσως να δεις ένα εγκαταλελειμμένο γιαπί στη μέση του δάσους. Στη μεθεπόμενη, μία τεράστια εκκλησία στη μέση του πουθενά. Πιο κάτω ένα εγκαταλελειμμένο λατομείο. Παντού υπάρχουν τα σημάδια επέλασης ενός λαού που δεν βλέπει πέρα από τη μύτη του.

Αραιά και που, σε διάφορα διάσπαρτα σημεία ξεπροβάλλουν οι καφέ ταμπέλες που οδηγούν σε αρχαιολογικούς χώρους. Πολλοί από αυτούς, χορταριασμένοι χωρίς φυλάκιο, χωρίς κάποια ενημερωτική ταμπέλα και με τσακισμένα συρματοπλέγματα. Παντού όμως, όπου και να βρίσκεσαι ξεπροβάλλουν ταμπέλες διαφόρων μεγεθών και διαφόρων ειδών. Η οδική σήμανση μπλέκεται με τα γράμματα της αυτοσχέδιας λαμαρίνας του μπετατζή ή του υδραυλικού της περιοχής. Κάποιες πινακίδες είναι πυροβολημένες. Άλλες γεμάτες αυτοκόλλητα οργανωμένων οπαδών. Στα καμένα δάση έχουν μπει ήδη οι ξύλινες ταμπέλες που με προχειροβαμμένα γράμματα αναφέρουν απλά: «Οικόπεδα» με ένα νούμερο κινητού τηλεφώνου.

Σε αυτοκινητόδρομους, ίσως δεις ξεβιδωμένα και σπασμένα προστατευτικά κιγκλιδώματα σε συγκεκριμένα σημεία. Εκεί που κάποιος απλά βαριέται να οδηγήσει ένα χιλιόμετρο παραπάνω για να πάει σπίτι του ή στο μαγαζί του. Εκεί που κάποιος θα σκοτωθεί.

Σε ένα ήσυχο παραθαλάσσιο χωριό με όμορφα παραδοσιακά μεζεδοπωλεία, έχουν ήδη προστεθεί οι ολόφρεσκες «trendy» καφετέριες. Τα χρώματα στο ηλιοβασίλεμα, «παίζουν» με ολόκληρο το τοπίο, ενώ ο παφλασμός των κυμάτων πλημμυρίζει ολόκληρη την ατμόσφαιρα. Τα ψαροκάικα δεμένα σε ένα μικρό λιμανάκι ολοκληρώνουν το όλο σκηνικό.

Σύντομα ο δρόμος γεμίζει αυτοκίνητα, τα μεζεδοπωλεία αδειάζουν, οι καφετέριες κατακλύζονται και ο κόσμος στρέφει της καρέκλες του προς ένα σημείο. Ένα ολόκληρο έθνος, βάζει παράμερα τον τόπο του, τη φύση του, το μέτρο και την ιστορία του. Κατεβάζει τα ρολά στη θάλασσα, το ηλιοβασίλεμα, τα σύννεφα και την ησυχία και στρέφει το βλέμμα του στην περήφανη 40ιντση plasma τηλεόραση της καφετέριας. Σύντομα ο παφλασμός των κυμάτων θα καταπλακωθεί από τα τραγούδια της Eurovision. Η αγωνία κορυφώνεται! Θα πάρει ο Σάκης την πρώτη θέση; Θα πάρει η Ελλάδα πάλι καμιά πρωτιά; ...κάποια από αυτές τις πρωτιές που δεν έχουν καμία μα καμία σημασία για την κοινωνία μας; Θα σηκώσει ο Σάκης το τιμημένο για να συνεχίσουμε να κοιμόμαστε ήσυχοι και περήφανοι με τη συνείδησή μας;

Ίσως πάλι, ανάμεσα στην υστερία, την εγκατάλειψη, τη βρωμιά να δεις και κάποια απόμακρα και ξεχασμένα μέρη με κάποιους απόμακρους και ξεχασμένους ανθρώπους που διατηρούν μία διαφορετικότητα. Επειδή ίσως μεγάλωσαν διαφορετικά ή επειδή δεν άφησαν ποτέ τον τόπο τους. Ίσως επειδή δεν γνώρισαν ή δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ να γνωρίσουν τον νεοελληνισμό.

Intermission #7 (Roadtrip edition)

Το ελληνάκι βρίσκεται κάπου βόρεια σε μεγάλα ταξίδια δρόμου μέχρι νεωτέρας. Να μια ευκαιρία για ξεσκάλισμα παλαιότερων posts υπό την πανδαισία αισθήσεων του ακόλουθου βιδέου.

Οι νόσοι του ελληνικού Δεσοξυριβοζουνουκλεϊκού Οξέος!

Το ελληνάκι, σε πρώτη παγκόσμια αποκλειστικότητα, αποκαλύπτει τον κατάλογο των ασθενειών που πλήττουν μόνο το ένδοξο ελληνικό DNA! Ο Π.Ο.Υ. έχει ανεβάσει τις συγκεκριμένες ασθένειες σε επίπεδο πανδημίας (επίπεδο 6) πολλά χρόνια τώρα, αλλά το θέμα ουδέποτε απασχόλησε τα ελληνικά ΜΜΕ, δεδομένου ότι οι συγκεκριμένες ασθένειες ουδέποτε θεωρήθηκαν απειλή για το ελληναρίστικο γίγνεσθαι της χώρας. Επίσης, ο Π.Ο.Υ. ουδέποτε θεώρησε απαραίτητη την ανάληψη εκτάκτων μέτρων δεδομένου ότι το ελληνικό DNA συναντάται μόνο στο 0,2% του συνολικού πληθυσμού του πλανήτη, οπότε είτε ζήσει, είτε ψοφήσει, ο υπόλοιπος πλανήτης ποσώς θα νοιαστεί.

Τα ντοκουμέντα είναι σοκαριστικά, καθώς ο αναγνώστης δεν θα δυσκολευτεί να αναγνωρίσει συμπτώματα που ενδεχομένως αφορούν οικεία του πρόσωπα, αλλά και τον «άνθρωπο της διπλανής πόρτας» (sic). Ιδού η λίστα των τοπ 10 του τρόμου:

1. Πρωτίτιδα του Μυοκαρδίου (ΠΜ)

Η συγκεκριμένη ασθένεια έχει αναλυθεί εκτενώς εδώ.

2. Οξεία Μαμακίαση (ΟΜ)

Στα πρώιμα στάδια χτυπάει κυρίως τις ηλικιακές ομάδες 18-20, ενώ συχνές είναι και οι περιπτώσεις μέσων (ηλικίες 21-26) και προχωρημένων σταδίων (ηλικίες 26 – 35). Χαρακτηρίζεται από την ανικανότητα του ασθενούς να απεμπλακεί οικονομικά, ηθικά, φυσικά και εγκεφαλικά από τους γονείς του παρόλο που νομικά και βιολογικά θεωρείται ενήλικας. Ως αποτέλεσμα, παρατηρούνται μεγάλες περίοδοι ανωριμότητας που συνδυάζονται με βλακώδη συμπεριφορά, κυρίως εις βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας, καθιστώντας τον οργανισμό του ασθενούς περισσότερο ευάλωτο σε άλλες ανάλογες ασθένειες.

3. Ύστερο-Κατοχικό Σύνδρομο (ΥΚΣ)

Αποτελεί μετάλλαξη του ιού που προκαλεί το Κατοχικό Σύνδρομο (ΚΣ) και χαρακτηρίζεται από την ανικανότητα του οργανισμού να ξεπεράσει το ΚΣ παρόλο που έχουν μεσολαβήσει τουλάχιστον 3 γενιές από τα τελευταία επιβεβαιωμένα κρούσματα του ΚΣ, και τουλάχιστον 60 χρόνια από την ίδια την Κατοχή. Η επιστήμη παρά τις επίμονες έρευνες δεν έχει καταφέρει να εξηγήσει τη συγκεκριμένη μετάλλαξη.

4. Κομματοσκυλική Λύσσα λόγω ΑΝΙΑς (ΚΛΑΝΙΑ)

Μεταδίδεται κυρίως μέσα στο οικογενειακό ή το πανεπιστημιακό περιβάλλον και πολλές φορές εντείνεται με το πέρασμα των χρόνων. Η ΚΛΑΝΙΑ, σύμφωνα με νέες έρευνες, ενδεχομένως να είναι ένα νέο είδος ψυχικής διαταραχής, καθώς έχει παρατηρηθεί ότι αποκτάται από άτομα που λόγω της ανίας τους για τη ζωή γενικότερα, καταφεύγουν στην μικροπολιτική, το γλείψιμο, τον εξευτιλισμό και τον λανθάνοντα συνδικαλισμό προκειμένου να εξασφαλίσουν σταθερό εισόδημα και κοινωνική ισχύ χωρίς κόπο, εργασία και κόστος.

5. Μοδοπάθεια Ομοιογενούς Τιρανομιλανώματος (ΜΟΤ)

Η ΜΟΤ πρωτοεμφανίστηκε σχεδόν ταυτόχρονα με το ΥΚΣ και χαρακτηρίζεται από την εμμονή του ασθενούς να ντύνεται, και να αξιολογεί τη μόδα βάσει των πεποιθήσεων ασθενών του ΥΚΣ. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα μία ομαδική, ομοιόμορφη εμφάνιση, με στοιχεία που θεωρητικά προσεγγίζουν τις τάσεις μόδας στο Μιλάνο της Ιταλίας, αλλά σε περιβάλλον Τιράνων της Αλβανίας. Η ΜΟΤ είναι περιοδική ασθένεια, με συχνότητα μίας περίπου εβδομάδας και κορύφωση το βράδυ του Σαββάτου. Παρόλαυτα, σε ορισμένα αστικά κέντρα όπως η Πάτρα, η Θεσσαλονίκη, η Άρτα, το Ηράκλειο κ.α., η κορύφωση παρατηρείται καθ’ όλη τη διάρκεια της εβδομάδας. Η ΜΟΤ είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη ανάμεσα στις γυναίκες, αλλά και στους άντρες, κυρίως φοιτητές εξωτερικού, μέλη της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ, καθώς και μπουρτζόβλαχους αστικών περιοχών.

6. Κρετινοειδής Λανθάνουσα Αντίληψη Αξίας Ψήφου (ΚΛΑΑΨ)

Προσβάλει τους ένδοξους απόγονους των Ελ σχεδόν στο σύνολό τους και χαρακτηρίζεται από την ανικανότητα ενός ψηφοφόρου να κρίνει σωστά τα πολιτικά, ακαδημαϊκά και νοητικά προσόντα των υποψήφιων βουλευτών, και οργάνων της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ως αποτέλεσμα το έργο της εκάστοτε κυβέρνησης ή τοπικού άρχοντα κρίνονται και αξιολογούνται από τον ασθενή μόνο μέχρι και τη μέρα πριν από τις επερχόμενες εκλογές. Η ΚΛΑΑΨ παρουσιάζει ιδιαίτερη έξαρση κατά την ημέρα των εκλογών και ως αποτέλεσμα οι ίδιοι ανίκανοι πολιτικοί αναλαμβάνουν και πάλι θέσεις ευθύνης.

7. Δυσφορία Αναμονής στην Ουρά (ΔΑΟΥ)

Η ΔΑΟΥ είναι μία σοβαρότατη ψυχική νόσος που εκτός από το κέντρο της αντίληψης και της νόησης του εγκεφάλου, προσβάλλει και τη νοημοσύνη των ανθρώπων που βρίσκονται πλησίον του ασθενούς. Συγκεκριμένα, η ΔΑΟΥ χαρακτηρίζεται από την ανικανότητα του ασθενούς να κατανοήσει ότι σε μία γραμμοειδή στοίχιση ανθρώπων ή οχημάτων: α) Ο προπορευόμενος άνθρωπος έχει προτεραιότητα δεδομένου ότι βρίσκεται στην στοίχιση περισσότερο χρόνο από τον ασθενή, και β) Το προπορευόμενο όχημα έχει άλλο όχημα μπροστά του, που έχει άλλο όχημα μπροστά του, κ.ο.κ. και ως αποτέλεσμα η κίνηση των οχημάτων γίνεται υποχρεωτικά σε μία σειρά. Η συγκεκριμένη ανικανότητα, οδηγεί τον ασθενή σε συμπεριφορές που συναντώνται στις προνηπιακές ηλικίες, προκαλώντας μία γενικότερη ανούσια άνοδο της πίεσης και της φωνητικής έντασης.

8. Διαταραχή Ανούσιας Γνώσης της Προσωπικότητας (ΔΑΓΠ)

Εμφανίζεται συνήθως σε άτομα που έχουν παρουσιάσει στο παρελθόν σημάδια της ΟΜ, του ΥΚΣ και της ΚΛΑΝΙΑ, και χαρακτηρίζεται από τη συνεχή και επαναλαμβανόμενη φράση: «Ξέρεισποιοσείμεγώρε» ακολουθούμενη από ένα ερωτηματικό. Εμφανίζεται επίσης κατά τη διάρκεια έντονου αντίλογου, συνήθως λόγω έλλειψης επιχειρημάτων, όπου κατά την αύξηση της αδρεναλίνης εκκρίνονται και άλλες ελληναρίστικες δευτερογενείς ουσίες που προκαλούν την ΔΑΓΠ.

9. Τηλεμαλάκυνση

Η Τηλεμαλάκυνση είναι η σταδιακή μείωση αντίληψης, λόγω απανθράκωσης και ομαδικών αυτοκτονιών των νευρώνων του εγκεφάλου, μετά από εκτενή έκθεση του οπτικού νεύρου και του έσω ου σε αποκωδικοποιημένα ραδιοτηλεοπτικά κύματα. Είναι μία ασθένεια που αποδεδειγμένα προσβάλλει το γονιδίωμα και άλλων λαών παρόλο που δεν έχουν το ένδοξο ελληνικό DNA, αν και το τελευταίο παρουσιάζει μία ευαισθησία σε συγκεκριμένα συμπτώματα. Η διαστρέβλωση της πραγματικότητας, η μιζέρια, η τρομοϋστερία, η κιτσαρία και η θεοποίηση δημοσιογράφων πασχόντων από ΔΑΓΠ, είναι μερικές από τις ελληνικές ιδιαιτερότητες της ασθένειας. Η Τηλεμαλάκυνση προσβάλλει όλες τις ηλικίες και όλα τα φύλα αδιακρίτως.

10. Το Σύνδρομο του Ελληναρά Οδηγού

Χαρακτηρίζεται από μία γενικότερη απάθεια προς τη ζωή τόσο του ίδιου του ασθενούς, όσο και προς αυτή των άλλων συνανθρώπων του, καθώς και της ευρύτερης αντίληψης ότι ένα μηχάνημα με τέσσερις ρόδες, που στρίβει, φρενάρει και κορνάρει, αποτελεί την προέκταση ενός πέους... του ασθενούς για την ακρίβεια. Η ασθένεια έχει καταπολεμηθεί ανά καιρούς με χαλαρούς νόμους, ανυπαρξία της τροχαίας και λάδωμα για την απόκτηση άδειας οδήγησης, χωρίς αποτελέσματα όμως. Η έκδοση του Λεξικού του Ελληναρά Οδηγού, αποτέλεσε μία αρχική προσπάθεια καταπολέμησης της συγκεκριμένης ασθένειας, ωστόσο εκφράζονται φόβοι για την ανικανότητα ανάγνωσης του συγκεκριμένου λεξικού, δεδομένου ότι το IQ των ασθενών εμφανίζεται ιδιαίτερα χαμηλό.

* * *

Ο Π.Ο.Υ. έχει προειδοποιήσει επανειλημμένα για τη σοβαρότητα των συγκεκριμένων ασθενειών, ενώ έχει αναφερθεί ότι παθήσεις όπως η σχιζοφρένεια, η μαζική υστερία και η βλακεία, εκτός από τον υπόλοιπο κόσμο, μολύνουν και το ελληνικό DNA, πολλές φορές μάλιστα με μεγαλύτερη ένταση. Οι προειδοποιήσεις αυτές, ουδέποτε είχαν κάποια επίσημη ανταπόκριση από την ελληνική πλευρά. Ανεπίσημες πηγές πάντως, επιβεβαιώνουν ότι σε πρόσφατο υπουργικό συμβούλιο για την υγεία, ο Υπουργός Υγείας δήλωσε: «Σιγά τον Οργανισμό. Όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, ο Π.Ο.Υ. έτρωγε βελανίδια».

Εκκλησία - θρησκεία. Δύο όψεις του ίδιου νομίσματος

Ανάμεσα στους θεϊστές, υπάρχει ένα σεβαστό ποσοστό ανθρώπων που τάσσονται εναντίον της εκκλησίας και κάθε είδους εκκλησιαστικής δραστηριότητας, αλλά ταυτόχρονα δηλώνουν χριστιανοί ή απλά θρήσκοι. Ιδιαίτερα, άνθρωποι που έχουν διαβάσει ιστορία ή είναι ενήμεροι για τα συνεχιζόμενα σκάνδαλα και τις απάτες της εκκλησίας εναντίον ανθρώπων ή ολόκληρων κοινωνιών, τείνουν να διαχωρίζουν την προσωπική τους πίστη από την πάγια εκκλησιαστική τακτική της απάτης.

Αυτό που δυσκολεύονται να κατανοήσουν οι συγκεκριμένοι θεϊστές είναι ότι η θρησκεία και η εκκλησία είναι αλληλένδετες έννοιες, που δεν διαχωρίζονται, αφού στην ουσία το ιερατείο υπήρξε η δημιουργός δύναμη της εκάστοτε θρησκείας. Διότι ιστορικά, η εκκλησία του εκάστοτε ιερατείου δεν ήταν απλά ένας αυτοδημιούργητος ή πανανθρώπινος θεσμός με τη μορφή που θεωρούμε σήμερα, αλλά ένα συγκεκριμένο μέσο εξουσίας και πλουτισμού, που εκμεταλλευόταν βαθύτερες ανθρώπινες αδυναμίες ή ανάγκες, και που συνεχώς διαμορφώνεται και προσαρμόζεται στις «ανάγκες» των κοινωνιών της κάθε εποχής.

Μιλώντας για τον χριστιανισμό, το ιερατείο συμπεριλαμβάνει τους αιμοσταγείς, εκδικητικούς και σκληρούς «ηθικοπλάστες» της εβραϊκής μυθολογίας, οι οποίοι διαμόρφωσαν την Παλαιά Διαθήκη, που αποτέλεσε κομμάτι της συγγραφής ενός ολόκληρου «Ιερού Βιβλίου». Το ιερατείο περιλαμβάνει επίσης, τους εκμεταλλευτές των φυσιολογικών ανθρώπινων φιλοσοφικών αναζητήσεων, και πολέμιους της θετικής σκέψης που πριν από 1700 περίπου χρόνια διαμόρφωναν ή απέρριπταν τα σκαριφήματα του κάθε συγγραφέα, τα οποία αργότερα ονομάστηκαν «Ευαγγέλια». Ο κλήρος του παρελθόντος, απλά έθεσε τα θεμέλια για την δημιουργία μίας θρησκείας που μέσα σε λίγους αιώνες έμελλε να επηρεάσει σχεδόν ολόκληρο τον πλανήτη.

Κι όμως, αυτό το κληρικό δημιούργημα που ονομάστηκε «χριστιανισμός» - και σε μία πιο ευρεία έννοια «θρησκεία» - φαίνεται πως είναι δύσκολο να διαχωριστεί στις συνειδήσεις των ανθρώπων, από τις βαθύτερες και εσωτερικές, φιλοσοφικές τους αναζητήσεις. Φαίνεται πως παρά τα σκάνδαλα, τα εγκλήματα, την απάτη, και την παρανομία που συνεχώς συνοδεύουν το εκάστοτε ιερατείο, οι πιστοί απλά διαχωρίζουν τη θέση τους από αυτό και συνεχίζουν να ανάγουν την πίστη τους στην «πραγματική θρησκεία», τα «πραγματικά διδάγματα», και τα «πραγματικά πρόσωπα» των Ιερών Βιβλίων. Αγνοούν όμως το γεγονός ότι αυτά που θεωρούν «πραγματικά» είναι στην ουσία δημιουργήματα του ίδιου του ιερατείου.

Η δυσκολία διαχωρισμού και επαναξιολόγησης τέτοιων θεμάτων, έγκειται φυσικά στις πάγιες πεποιθήσεις μιας κοινωνίας, τα συνεχή θρησκευτικά διδάγματα του εκπαιδευτικού μας συστήματος που δεν αποβάλλονται εύκολα, καθώς και στην προσωπική άρνηση αμφισβήτησης των θεμελιωδών αξιών του καθενός. Τις παραστάσεις που έχουμε για τον «θεό», τους «αγγέλους», και γενικώς όλα αυτά τα μυθικά πλάσματα που μας έχει διδάξει η θρησκεία, τις συνδέουμε με το εσωτερικό μας δέος για τον κόσμο και τις προσωπικές μας φιλοσοφικές αναζητήσεις. Ταυτόχρονα τις «τοποθετούμε» μέσα σε μία εσωτερική σφαίρα φαντασίας, η οποία μένει στο απυρόβλητο, τόσο από την επιστήμη, όσο και από τη λογική και κριτική μας σκέψη, άσχετα από τις αντιφάσεις και τις παράνοιες που φυσικά δημιουργούνται. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν, που η οποιαδήποτε ευρύτερη αμφισβήτηση ή κριτική αυτής της «σφαίρας», θεωρείται κοινωνικό ταμπού.

Σίγουρα είναι δύσκολο για έναν γαλουχημένο θεϊστή να δεχτεί ότι ο κόσμος των αγγέλων ενδεχομένως να είναι διαφορετικός ή, ακόμα «χειρότερα», ενδεχομένως να μην υπάρχει, ασχέτως της ντροπιαστικής, ανήθικης και εγκληματικής ιστορίας της εκκλησίας. Όμως η βασικότερη, ίσως, παραδοχή που θα πρέπει να κάνει σε προσωπικό επίπεδο είναι ότι τελικά ο συγκεκριμένος αγγελικός κόσμος, με τον τάδε θεό και τον δείνα προφήτη είναι κατασκευάσματα του ίδιου ιερατείου που έμεινε απαράλλαχτο στο πέρασμα των αιώνων, και που συνεχώς απλά διεκδικούσε να παραμείνει πόλος εξουσίας και πλουτοκρατίας. Χωρίς κανένα πραγματικό ενδιαφέρον για την ανθρωπότητα, τη δικαιοσύνη, την ηθική και την εξέλιξη αυτών.

Intermission #6 (Mayday edition)

Τα σύμβολα πρέπει να ανανεώνονται και όχι να λατρεύονται.

...τις πόρτες σπάσαν οι οχτροί

Δύο μέρες πριν την πρωτομαγιά, η ελληνική «δημοκρατία», το «σπουδαίο» πολιτικό ήθος, και η «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη, εμπνέουν όλους τους «μεγάλους» πολιτικούς, τους καρεκλοκένταυρους και τους «επίσημους» απατεώνες του πολιτεύματός μας να κάνουν τρικούβερτο γλέντι μέσα στο ελληνικό κοινοβούλιο. Στο ίδιο κοινοβούλιο που από την ίδρυσή του και μετά, είδε όλα τα εκτρώματα αυτού του τόπου μαζεμένα να το κατασπαράζουν.

Τα ίδια λαμόγια που λίγο πριν την κατάρρευση της εξουσίας τους το 2003, ψήφιζαν τον Νόμο-ντροπή περί ευθύνης Υπουργών (Ν.3126/2003), σήμερα παρουσιάζονται ως καταγγέλλοντες και μιλάνε για απονομή δικαιοσύνης. Ταυτόχρονα όμως, αποφεύγουν να αναφερθούν στη Διεθνή Σύμβαση Ποινικού Δικαίου για τη Διαφθορά, που σύμφωνα με το άρθρο 28.1 του Συντάγματός μας έχουν υπερνομοθετική ισχύ και ως εκ τούτου έχουν ήδη ενσωματωθεί στην Ελληνική νομοθεσία (νόμοι 3560/2007 και 3666/2008). Διότι γνωρίζουν ότι αύριο που θα είναι κυβέρνηση, θα πρέπει να έχουν και αυτοί τα προνόμια του νόμου-ντροπή ώστε να παρανομούν χωρίς κυρώσεις. Έτσι σφιχταγκαλιάζονται όλοι μαζί, εχθροί και φίλοι, και πίνουν στην υγειά της κοινωνίας, που πάλι θα τους δώσει ψήφο στα τυφλά.

Δύο μέρες πριν την πρωτομαγιά, ο κομματικός φασισμός τρίζει τα δόντια του στους, κατά τ’ άλλα, ελεύθερους τη συνειδήσει βουλευτές, και προειδοποιεί πως οποιαδήποτε παρέκκλιση από την επίσημη κομματική γραμμή θα έχει σοβαρές επιπτώσεις! «Αθωώστε και προστατέψτε τους εγκληματίες μας, αρκεί να μην χάσουμε την καρέκλα».

Δύο μέρες πριν την πρωτομαγιά, μία ξεφτιλισμένη πολιτική στάση, άνευ προηγουμένου, εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μία απαθούς κοινωνίας που έχει πολωθεί ανάμεσα σε ψεύτικα σύμβολα και ανόητους μέντορες. Τα ραδιόφωνα έχουν γεμίσει με διαφημιστικά σποτάκια διαφόρων οργανώσεων για την «αφύπνιση του εργαζόμενου» κατά του Κεφαλαίου που ως γνωστόν είναι «υπεύθυνο για όλα τα κακά». Οι αφίσες φόρεσαν τα κόκκινά τους και στις πόλεις ετοιμάζεται το καθιερωμένο πανηγύρι, που φέτος προσφέρει και ένα ξένοιαστο τριημεράκι για απόδραση.

Οι μεν κάνουν το πανηγύρι τους μέσα στο κοινοβούλιο και οι δε κάνουν το δικό τους στα οδοφράγματα. Όλοι μαζί, «επαναστάτες», απατεώνες, αγράμματοι και λαμόγια στήνουν το γλέντι που πάλι στο τέλος θα διασύρει ολόκληρη την κοινωνία και ολόκληρο το πολίτευμα.

Δύο μέρες πριν την πρωτομαγιά, και ενώ η παρανομία και οι Ελληναράδες πολιτικοί πετσοκόβουν τα θεμέλια της αξιοπρέπειας του πολιτεύματός μας, οι αριστεροί υποκριτές συνεχίζουν να ζουν στο δικό τους ονειρικό κόσμο. Ίσως θα έπρεπε να τους υπενθυμίσει κάποιος ότι οι συγκρούσεις των κοινωνικών τάξεων για τις οποίες μίλαγε ο Καρλ, προϋποθέτουν την ύπαρξη κράτους και στοιχειωδών κοινωνικών δομών που, παρεμπιπτόντως, δεν υπάρχουν στη χώρα μας. Ίσως θα έπρεπε κάποιος να τους πει ότι στην Ελλάδα, οι μάχες δίνονται ακόμα προκειμένου να υπάρξει Κράτος. Να κατανοήσουν ότι οι κοινωνικές συγκρούσεις στην Ελλάδα είναι θεσμικές και όχι ταξικές. Οι ταξικές αδικίες είναι καθαρά δημιουργήματα της έλλειψης Κράτους και πλήρους δυσλειτουργίας όλων των θεσμών που το απαρτίζουν. Και για να διορθωθεί επιτέλους αυτό το απαρχαιωμένο σύνθημα σε κάποιον εξαρχειώτικο τοίχο, το μίσος είναι θεσμικό και όχι «ταξικό».

Μία υπενθύμιση στους «επαναστάτες της ντουντούκας» που μεθαύριο θα κατέβουν στους δρόμους και θα πολεμήσουν τους ανεμόμυλούς τους... Για να γίνει κάποιος πραγματικός επαναστάτης, πρέπει να είναι πάνω απ’ όλα ρεαλιστής και να αναγνωρίζει τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας του. Μόνον έτσι «χτυπάει» στα σωστά σημεία. Διαφορετικά, όπου και να χτυπάει, οι άλλοι θα συνεχίσουν να κάνουν το γλέντι τους με τις παλάμες τους ανοιχτές προς όλους μας.

...κι εμείς γελούσαμε στις γειτονιές.

Μόνος εσύ. Τελευταίοι εμείς

Στη λειτουργία ενός Κράτους, υπάρχει κάτι πολύ χειρότερο από την ανικανότητα μίας κυβέρνησης· ο εμπαιγμός. Εάν μάλιστα ο εμπαιγμός συνδυαστεί με σοβαρά κοινωνικά ζητήματα, όπως το περιβάλλον, καταλήγουμε σε ένα καταστροφικό μείγμα γενικότερης καφρίλας που αναπαράγεται με ταχείς ρυθμούς.

Πρόσφατα, το ΥΠΕΧΩΔΕ, ξεκίνησε μία καμπάνια «κοινωνικής αφύπνισης» με μία σειρά από αφίσες, τηλεοπτικά σποτάκια και μίας ιστοσελίδας που αφορούν την περιβαλλοντική συνείδηση των πολιτών, με θέματα σχετικά με την ανακύκλωση, τους υδάτινους πόρους, την ενεργειακή σπατάλη, τον χωροταξικό σχεδιασμό κλπ. Το σλόγκαν της καμπάνιας ήταν «Όλοι μαζί. Πρώτος εσύ», με ένα αισθητικά καλοσχεδιασμένο και επικοινωνιακό αποτέλεσμα. Όλα καλά μέχρις εδώ. Τέτοιες ενέργειες είναι θετικές και σίγουρα δεν βλάπτουν κανένα. Με τη συνεχή ενημέρωση και πληροφόρηση, ενδεχομένως αρκετοί συμπολίτες μας να επηρεαστούν προς τη σωστή κατεύθυνση.

Αυτά όσον αφορά την επιφάνεια του εγχειρήματος· την κορυφή του παγόβουνου. Διότι, όταν το υπόλοιπο παγόβουνο είναι σάπιο και βουτηγμένο στα αφοδεύματα του εν λόγω Υπουργείου, τότε και η κορυφή αργά ή γρήγορα θα βυθιστεί.

Η συγκεκριμένη καμπάνια, δανειζόμενη τα πρότυπα της καμπάνιας του Υπουργείου Οικονομικών για τη φοροδιαφυγή, ξεκινάει με μία υπόθεση που είναι σωστή κατά το ήμισυ. Ότι, δηλαδή, η προστασία του περιβάλλοντος είναι ευθύνη όλων. Δεν μπορεί κανείς να πει το αντίθετο και σίγουρα η όλη διατύπωση ακούγεται πολύ εύηχη στις συνειδήσεις όλων. Όταν όμως μιλάμε για συλλογική ευθύνη, μιλάμε και για το μερίδιο που αναλογεί στους κρατικούς μηχανισμούς και τη σχετική νομοθεσία. Μάλιστα, η συγκεκριμένη ευθύνη είναι πολύ πιο βαριά από αυτή του ατόμου, διότι αυτή ορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού. Η ευθύνη του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου είναι ποσοτική, αφού αποκτά βάρος μόνο λόγω του μεγάλου πλήθους των ατόμων που επηρεάζουν το περιβάλλον. Όμως η ευθύνη του ίδιου του Υπουργείου είναι ποιοτική, καθώς ένας σωστός μηχανισμός, μία σωστή νομοθεσία και μία σωστή πολιτική, μπορούν να επηρεάσουν την προστασία του περιβάλλοντος θεσμικά.

Παράδειγμα 1: Σε ένα χωριό 100 κατοίκων, αρκούν 2 κάτοικοι για να καταστρέψουν το περιβάλλον: Ένας ιδιώτης που θέλει να χτίσει μέσα σε δασική έκταση, και ένας διεφθαρμένος υπάλληλος της πολεοδομίας ή του Δασαρχείου. Και οι δύο βασίζονται σε «τρύπα» του ελέγχου του πολεοδομικού κανονισμού προκειμένου τελικά να παρανομήσουν. Όσο νομοταγείς και περιβαλλοντικά ευαίσθητοι κι αν είναι οι υπόλοιποι 98, ο ίδιος ο πολιτικός μηχανισμός είναι τελικά αυτός που θα επιβληθεί. Διότι, δεν μπορεί να ελέγξει ούτε τον υπάλληλό του, ούτε να επιβάλλει σοβαρές κυρώσεις στον ιδιώτη.

Παράδειγμα 2: Δε νομίζω ότι το ποσοστό των εμπρηστών μέσα στην κοινωνία μας είναι μεγάλο. Η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου μάλιστα εναντιώνεται στις πυρκαγιές. Κι όμως, τα ελληνικά δάση συνεχίζουν να καίγονται κάθε καλοκαίρι, και τελικώς οι δασικές εκτάσεις αποχαρακτηρίζονται. Η ευθύνη για τους εμπρησμούς βαραίνει την κοινωνία, ή τη σχετική νομοθεσία που τελικά δίνει «πάτημα» σε επίδοξους οικοπεδοφάγους να καίνε ελεύθερα, γνωρίζοντας ότι οι εκτάσεις τελικά θα αποχαρακτηριστούν και θα καλυφθούν με όμορφο μπετόν;

Ο εμπαιγμός συνεχίζεται, από ένα Υπουργείο του οποίου η ηγεσία έχει δεσμευτεί ότι το Υπουργείο Περιβάλλοντος «ανοίγει από στιγμή σε στιγμή». Επειδή όμως, προφανώς δεν υπάρχει πολιτική ή κυβερνητική βούληση να γίνει κάτι τέτοιο, το ΥΠΕΧΩΔΕ «κερδίζει χρόνο» με καμπάνιες για το περιβάλλον. Άλλωστε το πραγματικό ενδιαφέρον της ηγεσίας του ΥΠΕΧΩΔΕ για το περιβαλλοντικό τμήμα του Υπουργείου φάνηκε πέρσι το καλοκαίρι με την μήνυση που κατέθεσε, εναντίον της τέως Γενικής Επιθεωρήτριας Περιβάλλοντος κ. Μαργαρίτας Καραβασίλη. Το συγκεκριμένο περιστατικό αποδεικνύει και το ενδιαφέρον, επί του πρακτέου, όσον αφορά τον Ασωπό και γενικότερα τους υδάτινους πόρους, καθώς η κ. Καραβασίλη φαίνεται πως «είχε γίνει ενοχλητική» σχετικά με τη ρύπανση του εν λόγω ποταμού.

Τόσο στη διαφημιστική καμπάνια του Υπουργείου Οικονομικών, όσο και σε αυτή του ΥΠΕΧΩΔΕ, υπάρχει μία βασική παραδοχή, η οποία λέει: «Εμείς δεν καταφέραμε (ή είμαστε ανίκανοι) να παράγουμε θετικό έργο, οπότε ρίχνουμε το μπαλάκι σε εσάς, αφού στην τελική εσείς αποτελείτε την κοινωνία». Σε αυτή την παραδοχή, λείπουν τα βασικότερα ίσως στοιχεία που θα έπρεπε να είχε οποιαδήποτε πολιτική ηγεσία. Αυτά της αυτοκριτικής και εφαρμογής των νόμων. Διότι, μπορεί εγώ και άλλα 100 άτομα να πετάμε αυγά σε μία αυθαίρετη ξενοδοχειακή μονάδα, αλλά στο τέλος και η μονάδα θα συνεχίσει να υπάρχει και εμείς οι 101 θα φάμε μήνυση για καταστροφή ξένης περιουσίας. Διότι, μπορεί εγώ να ανακυκλώνω, αλλά τελικά ο Δήμος να ρίχνει την ανακύκλωσή μου μαζί με τα απορρίμματα. Διότι μπορεί εγώ να μην χτίσω ημιυπαίθριο χώρο ή αυθαίρετο, αλλά τελικά με μία Υπουργική Απόφαση, να νομιμοποιούνται χιλιάδες παράνομοι τέτοιοι χώροι μέσα σε μία ημέρα. Διότι μπορεί εγώ να θέλω να επενδύσω στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, αλλά τελικά να χαθώ μέσα στις ανάλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Και στην τελική, όσο και αν διαμαρτύρομαι ή πετάω μπογιές στη Βουλή, το ΥΠΕΧΩΔΕ θα αγνοήσει και εμένα και τους αρμόδιους φορείς και θα προβεί στην ψήφιση του Νέου Χωροταξικού Σχεδίου. Αυτή είναι η πραγματική μέριμνα του ΥΠΕΧΩΔΕ για το περιβάλλον.

Ο εμπαιγμός ολοκληρώνεται, όταν ένας ολόκληρος κρατικός μηχανισμός παρανομεί, και τελικά ζητάει από εσένα να είσαι νομοταγής και υπεύθυνος, αλλά και να κάθεσαι να παρακολουθείς τα λαμόγια να καταστρέφουν το περιβάλλον με τις ευλογίες του ιδίου του Κράτους. Όμως το ίδιο το Κράτος θεωρεί ότι το κάνει το χρέος του και στην ουσία δηλώνει πως το καλύτερο που μπορεί να κάνει είναι μία καλαίσθητη περιβαλλοντική καμπάνια.